Αθήνα, 19 Απριλίου 2016
Χαιρετισμός
Τομεάρχη Παιδείας και Θρησκευμάτων της Νέας Δημοκρατίας
κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου
στην Ημερίδα του Οικονομικού Επιμελητηρίου Ελλάδας:
«Η θέση και η προοπτική της οικονομικής επιστήμης στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση»
«Κύριε πρόεδρε,
Σας ευχαριστώ για την πρόσκληση να παραβρεθώ και να απευθύνω χαιρετισμό εκ μέρους του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης και Προέδρου της ΝΔ κ. Κυριάκου Μητσοτάκη στην ημερίδα σας με αντικείμενο τη Θέση και την Προοπτική της Οικονομικής επιστήμης στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση.
Φίλες και φίλοι,
Ο τόπος μας σήμερα βρίσκεται μπροστά σε πρωτόγνωρες προκλήσεις. Η οικονομική κρίση ανέδειξε πολλές αδυναμίες τόσο στο παραγωγικό μοντέλο της χώρας όσο και στο εκπαιδευτικό μας σύστημα.
Νομίζω ότι όλοι συμφωνούμε πως έχουμε φθάσει σε ένα οριακό σημείο. Οι αλλαγές που πρέπει να κάνουμε δεν είναι απλά επιβεβλημένες, είναι πια ζήτημα επιβίωσης. Είναι υποχρέωση όλων μας, απέναντι στη χώρα και στις μελλοντικές γενιές η χάραξη μιας στρατηγικής ανάπτυξης της οικονομίας και η διατήρηση της κοινωνικής συνοχής.
Το νέο αναπτυξιακό πρότυπο της χώρας δεν μπορεί παρά να είναι ανταγωνιστικό και βιώσιμο στις νέες συνθήκες, που έχει προκαλέσει η παγκοσμιοποίηση αλλά και η κρίση που ταλανίζει την παγκόσμια οικονομία.
Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αφήσουμε πίσω μας παθογένειες του παρελθόντος. Βεβαίως, αυτό μπορεί να ακούγεται πολύ κοινότοπο, έπειτα από 6 χρόνια βαθιάς οικονομικής κρίσης. Ωστόσο, φαίνεται ότι αρκετοί ακόμη δεν έχουν αποδεχθεί την σκληρή πραγματικότητα. Συνεχίζουν να νοσταλγούν την εποχή των παχέων αγελάδων, με τα δανεικά. Και το χειρότερο, πιστεύουν ότι αυτή μπορεί να επανέλθει.
Όσα, όμως, βιώνουμε τους τελευταίους μήνες, όσα δραματικά και τραγελαφικά παρακολουθούμε, πιστεύω ότι πρέπει να προσγειώνουν και τους τελευταίους αιθεροβάμονες.
Βλέπουμε το θέατρο του παραλόγου που παίζεται με την πρώην τρόικα και νυν θεσμούς και κουαρτέτο. Από το 980 εκ. του μαίηλ Χαρδούβελη πήγαμε στα 5.5 δις του καλοκαιριού και στα συν 3,5 δις ως εγγύηση σήμερα.
Σε κάθε περίπτωση, η λύση είναι στο χέρι μας και μόνον, και προϋποθέτει την απελευθέρωση των δημιουργικών δυνάμεων της παραγωγής. Ο δρόμος προς την ανάπτυξη απαιτεί την υπέρβαση λογικών υπερφορολόγησης και διόγκωσης του κράτους με αντιπαραγωγικές δραστηριότητες.
Η έξοδος από την κρίση απαιτεί λοιπόν την κινητοποίηση των θεσμών της πολιτείας, της κοινωνίας και της οικονομίας, με αξιοποίηση του Ανθρώπινου Κεφαλαίου.
Αυτό προϋποθέτει μορφωμένους, καταρτισμένους και κριτικά ενημερωμένους πολίτες μέσα από την αξιοποίηση της τεχνολογίας και τη συνεχή προώθηση της δημιουργίας και της καινοτομίας, την ενθάρρυνση της ποιοτικής επιχειρηματικότητας που εμπνέεται από τη γνώση.
Κι εδώ εισέρχεται ο κυρίαρχος ρόλος της εκπαίδευσης. Χωρίς αμφιβολία, καθοριστικός παράγοντας είναι ο διδάσκων και τα επαγγελματικά του χαρακτηριστικά.
Μιλούμε δηλαδή για τις επιστημονικές του γνώσεις, τη διδακτική του μεθοδολογία, και την ποικιλία των ρόλων που καλείται να παίξει στην εκπαιδευτική διαδικασία.
Παράλληλα, η τυχόν έλλειψη εκσυγχρονισμένων επιστημονικών γνώσεων παιδαγωγικής και διδακτικής κατάρτισης, τον εμποδίζει να είναι αποδοτικός και αποτελεσματικός στην εκπαίδευση των μαθητών.
Αυτό καταδεικνύεται ιδιαίτερα όταν απουσιάζει η συνεχής επιμόρφωση, δια ζώσης ή εξ αποστάσεως για την εξέλιξη της επιστημονικής γνώσης, τις προσδοκώμενες δεξιότητες και τον ρόλο τους σε όσα διαδραματίζονται στη σχολική τάξη και στο τεχνολογικό και εκπαιδευτικό γίγνεσθαι.
Όσον αφορά την αγορά εργασίας οι συνθήκες αλλάζουν διαρκώς. Τα επαγγέλματα που ως χθες πρόσφεραν σταθερή επαγγελματική αποκατάσταση μπορεί να οδηγούν, πλέον, στην ανεργία.
Η καθολική και ολόπλευρη μόρφωση στις διάφορες βαθμίδες της εκπαίδευσης μπορεί να αποτελέσει οδηγό αρχικής επιλογής επιστήμης για κατάρτιση αλλά και επανακατάρτιση, που μπορούν να οδηγήσουν τον νέο πολίτη σε πιο εύκολη απορρόφησή του από την αγορά εργασίας.
Ταυτόχρονα, «η παροχή υψηλής ποιότητας βασικής επαγγελματικής εκπαίδευσης και κατάρτισης είναι θεμελιώδης για να υπάρξουν νέοι επαγγελματίες», «νέες δεξιότητες για νέες θέσεις εργασίας», ιδιαίτερα όταν συνδυάζεται με προγράμματα μαθητείας.
Οι εγκάρσιες ικανότητες -μαθαίνω πώς να μαθαίνω, η επιχειρηματικότητα, η ιδιότητα του πολίτη, η πολιτιστική γνώση- είναι βασικό όχημα ανάπτυξης και προόδου.
Στο ανακοινωθέν της συνάντησης των υπουργών παιδείας της ΕΕ με θέμα «Ενίσχυση της ευρωπαϊκής συνεργασίας στην Επαγγελματική Εκπαίδευση και Κατάρτιση 2008» τονίζεται ότι «Πρέπει η Επαγγελματική Εκπαίδευση και Κατάρτιση να αντιδρά στις ανάγκες της αγοράς εργασίας. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αναπτυχθούν τα εργαλεία που θα προβλέπουν τις ανάγκες σε νέες δεξιότητες. Να προλαβαίνουμε τον ταχύ ρυθμό των προσόντων που γίνονται απαρχαιωμένα. Πρέπει να αναπτυχθούν γέφυρες ανάμεσα στη γενική εκπαίδευση, την Επαγγελματική Εκπαίδευση και Κατάρτιση και την ανώτατη εκπαίδευση, να αναπτυχθούν ατομικά μονοπάτια εκπαίδευσης».
Στο πλαίσιο, λοιπόν, της γενικής και της επαγγελματικής εκπαίδευσης είναι αναγκαία η παροχή βασικής γνώσης από τις οικονομικές, πολιτικές και κοινωνικές επιστήμες και με ιδιαίτερα μαθήματα.
Αναγκαία είναι η καλλιέργεια φορολογικής συνείδησης από τα μαθητικά χρόνια και η προσέγγιση των μαθητών, στην υποχρεωτική εκπαίδευση, με καινοτομίες που αφορούν την ανάπτυξη πρωτοβουλιών, νοοτροπίας και δεξιοτήτων επιχειρηματικότητας και δημιουργικότητας, η ενίσχυση της συνεργασίας μεταξύ της εκπαίδευσης και των επιχειρήσεων και η δημιουργία επιχειρήσεων μικρής κλίμακας υπό τη διαχείριση μαθητών.
Στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, αυτό γίνεται με τη γνώση των σύγχρονων διεπιστημονικών αντιλήψεων ως προς τη φύση και τον γενικότερο χαρακτήρα της οικο¬νομικής ανάπτυξης και των κοινωνικών δεδομένων.
Όλα αυτά, βέβαια, προϋποθέτουν συγκεκριμένα προγράμματα διδασκαλίας και αντίστοιχο εκπαιδευτικό υλικό με ταυτόχρονη επιμόρφωση των εκπαιδευτικών.
Με αυτές τις σκέψεις χαιρετίζω την ημερίδα σας και αναμένω με ενδιαφέρον τα συμπεράσματά του, εν όψει μάλιστα και της κατάρτισης του κυβερνητικού προγράμματος της Νέας Δημοκρατίας για την Παιδεία.
Καλή επιτυχία».
