Menu
A+ A A-

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου: Τα θλιβερά πανηγύρια Ερντογάν να λειτουργήσουν αφυπνιστικά…

protothema logo orange

MAXIMOS NEW

Τα θλιβερά πανηγύρια Ερντογάν να λειτουργήσουν αφυπνιστικά…

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Η φετινή τραγική επέτειος της 20ης Ιουλίου, της ημέρας που πριν από 47 έτη, ο τουρκικός στρατός εισέβαλε στην Κύπρο, βοηθούντων των προδοτικών ενεργειών εκ μέρους της χούντας, καταλαμβάνοντας το 40% του εδάφους της Μεγαλονήσου, έχει πάρει μια νέα, δραματικότερη, διάσταση. Ο Ερντογάν και η ισλαμιστική πολιτική ηγεσία της Τουρκίας μετατρέπουν το γεγονός αυτό σε αφορμή για την εμπέδωση στο εσωτερικό της χώρας και στη διεθνή κοινότητα, της εικόνας της υπό συγκρότηση νέας οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Η Άγκυρα, χωρίς ενδοιασμούς και αδιαφορώντας παντελώς για το διεθνές δίκαιο, ζητά επιτακτικά την ανακήρυξη δύο κρατών στο μαρτυρικό νησί. Το αίτημα αυτό συνοδεύεται από προκλητικές ενέργειες που δεν αφήνουν αμφιβολία για τις τουρκικές προθέσεις.
Οι Τούρκοι ανοίγουν την περίκλειστη πόλη της Αμμοχώστου με στόχο τον παράνομο εποικισμό της. Ταυτόχρονα, πέραν του υφιστάμενου κατοχικού στρατού, η Άγκυρα δημιουργεί νέες στρατιωτικές δομές, οι οποίες δεν θα απειλούν μόνον την Κυπριακή Δημοκρατία αλλά, ουσιαστικά ολόκληρη την Ανατολική Μεσόγειο, συμπεριλαμβανομένου του Ισραήλ. Ο Τούρκος πρόεδρος θα εγκαινιάσει, κατά την παράνομη επίσκεψή του στα κατεχόμενα, την πολεμική ναυτική βάση στο Μπογάζι και ένα αεροδρόμιο στην περιοχή του κατεχόμενου Λευκόνοικου για τα περιβόητα τουρκικά drones, τα οποία έδρασαν στη Συρία, στη Λιβύη και στο Ναγκόρνο Καραμπάχ.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η ατμόσφαιρα που έχει δημιουργηθεί για το Κυπριακό είναι ιδιαίτερα βαριά. Η απροκάλυπτη τουρκική επιθετικότητα δεν αφήνει πολλά περιθώρια αισιοδοξίας. Η ελληνοκυπριακή πλευρά δεν μπορεί να «αυτοκτονήσει» συζητώντας τη λύση των δύο κρατών, νομιμοποιώντας την εισβολή, κατοχή και διχοτόμηση του νησιού. Η αντίδραση απέναντι στις ενέργειες του νέου Αττίλα πρέπει να είναι τέτοια που να προκαλέσει διπλωματικό κόστος στην Άγκυρα. Κι αυτό να γίνει αντιληπτό και σε όσους παράγοντες της διεθνούς κοινότητας ανέχονται την τουρκική προκλητικότητα. Γιατί, δυστυχώς, κάποιες πλευρές φαίνεται να κρατούν «ίσες αποστάσεις» μεταξύ του θύτη και του θύματος, προσφέροντας φύλλο συκής στην Τουρκία.
Η λογική, του «λύση να ‘ναι κι ό,τι να ‘ναι» οδηγεί μόνον σε καταστροφικές συνέπειες, και στην ουσία στον έλεγχο ολόκληρης της Κύπρου από την Άγκυρα, μέσα από τα συνομοσπονδιακά σχήματα που προωθούνται, στο όνομα της αποτροπής της οριστικής διχοτόμησης.
Είναι αλήθεια ότι στο παρελθόν, υπό τη σκιά του ανεκπλήρωτου πόθου της Ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα, πράγματι, χάθηκαν ευκαιρίες για μια ευνοϊκότερη λύση του προβλήματος, που θα εξασφάλιζε τη δυνατότητα συνύπαρξης Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων σε ένα κράτος, με πολιτική ισότητα και ευημερία για όλους τους κατοίκους. Τώρα, όμως, δεν μιλούμε για το παρελθόν. Μιλούμε για το παρόν, στο οποίο η Τουρκία έχει ξεδιπλώσει μια πρωτοφανή επιθετική ατζέντα σε όλα τα μέτωπα, και εκδηλώνει φιλοδοξίες που ξεπερνούν το μπόι της. Πρόκειται για χώρα που δεν σέβεται στο ελάχιστο το διεθνές δίκαιο, και έχει αναγάγει το δίκαιο της ισχύος σε υπέρτατη αξία, μετατρεπόμενη σε ταραξία του διεθνούς συστήματος. Το θράσος με το οποίο, όμως, κινείται συνιστά ταυτόχρονα και την μεγάλη της αδυναμία. Γιατί αυτό εντέλει οδηγεί σε ισχυρές αντισυσπειρώσεις εναντίον της, λόγω της απειλής που ενσαρκώνει. Ως εκ τούτου, ο ελληνισμός, Ελλάδα και Κύπρος μαζί, δεν είναι μόνος του. Έχει συμμάχους, έχει στηρίγματα στον διεθνή παράγοντα, και μπορεί να διεκδικήσει τα δίκαιά του απέναντι σε όσους τα αμφισβητούν. Προϋπόθεση γι’ αυτό είναι η διατήρηση αρραγούς εσωτερικού μετώπου, εθνικής ενότητας, και αγαστής συνεργασίας Αθήνας-Λευκωσίας, για να υπερνικηθούν όλες οι τουρκικές επιβουλές. Όλοι πρέπει να στοιχηθούμε πίσω από τις «κόκκινες γραμμές» που είναι οι προϋποθέσεις μιας βιώσιμης λύσης: εφαρμογή των σχετικών ψηφισμάτων του ΟΗΕ, αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων και απάλειψη κάθε ξένης στρατιωτικής παρουσίας στο νησί, κατάργηση του αναχρονιστικού θεσμού των εγγυήσεων, απόλυτη ισχύ σε όλη την επικράτεια της Δημοκρατίας του ευρωπαϊκού κεκτημένου, χωρίς ρατσιστικές διακρίσεις και σκανδαλώδη προνόμια, εκμετάλλευση του φυσικού πλούτου από την ίδια την Κυπριακή Δημοκρατία, προς το συμφέρον όλων των Κυπρίων.
Ας ελπίσουμε ότι, τα θλιβερά πανηγύρια Ερντογάν για την επέτειο του Αττίλα στην Κύπρο, μπορούν, εντέλει, να λειτουργήσουν αφυπνιστικά για την διεθνή κοινότητα για το τι πραγματικά επιδιώκει η Τουρκία στην Κύπρο, και τι μπορεί να σημαίνει μια «κακή λύση» του Κυπριακού για την Ανατολική Μεσόγειο και την ίδια την ΕΕ.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Γενικός Γραμματέας της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, πρώην υπουργός.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο protothema.gr στις 18.07.21

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου: Κυβέρνηση χωρίς το σύνδρομο της μεταρρυθμιστικής κόπωσης

tomanifesto

Max proedros

Κυβέρνηση χωρίς το σύνδρομο της μεταρρυθμιστικής κόπωσης

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Η νίκη της Νέας Δημοκρατίας στις εκλογές της 7ης Ιουλίου του 2019 σηματοδότησε το τέλος μιας επώδυνης, για την νεότερη ιστορία μας, εποχής. Η δεκαετής οικονομική κρίση, που εξελίχθηκε σε δομική με κοινωνικές και πολιτικές διαστάσεις,δημιούργησε συνθήκες εσωτερικού διχασμού μέχρι του σημείου να τεθεί ζήτημα προσανατολισμού της χώρας. Ο δημαγωγικός λαϊκισμός βρήκε εύφορο έδαφος για να αναπτυχθεί και να τροφοδοτήσει επικίνδυνες ψευδαισθήσεις. Οι υπερβολές και οι παθογένειες της μεταπολίτευσης, που υπονόμευσαν την παραγωγική δομή και την κοινωνική συνοχή, επιχειρήθηκε να επιβιώσουν με όποιο κόστος, ακόμη και αυτή την ίδια την παραμονή της χώρας στην ευρωπαϊκή οικογένεια. Οι ανυπόστατες προσδοκίες κατέρρευσαν με πάταγο από τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, που παρ’ ολίγον να θέσει την Ελλάδα εκτός ΕΕ. Αυτή η περίοδος, που σημαδεύτηκε από μια συμφωνία διάσωσης -μνημόνιο- με βαρύτατους όρους, η οποία ήταν αποκλειστικά αποτέλεσμα τυχοδιωκτικών πολιτικών, καθώς και μια συμφωνία με την ηγεσία των Σκοπίων -Πρέσπες- με σαφώς αρνητικούς όρους για την πλευρά μας, αποδόμησε οριστικώς την αξιοπιστία των πολιτικών δυνάμεων του λαϊκισμού.
Σε αυτή την δύσκολη συγκυρία, για μια ακόμη φορά μετά το 1974, η ΝΔ, το μόνο κόμμα εξουσίας που έμεινε όρθιο μέσα στην κρίση, με τις βαθιές ρίζες του στην ελληνική κοινωνία, κλήθηκε να χαράξει μια νέα πορεία για τη χώρα. Μια πορεία που θα άλλαζε τα κακώς κείμενα, στην οικονομία, στη λειτουργία του κράτους, στην εκπαίδευση, στην καταπολέμηση του εγκλήματος, στο μεταναστευτικό, στις διεθνείς σχέσεις.
Και πράγματι η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη επιχείρησε να εφαρμόσει ένα πρόγραμμα οικονομικών μεταρρυθμίσεων και εκσυγχρονισμού της δημόσιας διοίκησης. Ωστόσο, πολύ σύντομα, ήλθε αντιμέτωπη με δύο μη αναμενόμενες προκλήσεις.
Η μία ήταν η τουρκική επιθετικότητα, η οποία ξεδιπλώθηκε σε πολλές φάσεις. Αρχικώς, με την απόπειρα οργανωμένης εισβολής χιλιάδων μεταναστών στην περιοχή του Έβρου, που σκόπευε όχι μόνον στον εκβιασμό της Ευρώπης αλλά και στην αποσταθεροποίηση της χώρας. Η αποφασιστική στάση της κυβέρνησης και όλων όσοι είχαν την ευθύνη για την αποτροπή της τουρκικής επιχείρησης, ανέτρεψε τον τουρκικό σχεδιασμό, και τα ελληνικά σύνορα στη συνείδηση των Ευρωπαίων έγιναν και πάλι ευρωπαϊκά.
Το ίδιο αποφασιστική υπήρξε και η ελληνική στάση στις τουρκικές προκλήσεις στο Αιγαίο το θέρος του 2020, που οδήγησε την Άγκυρα σε αναγκαστική αναδίπλωση. Η έντονη διπλωματική δραστηριότητα, με συμμαχίες όχι μόνον στον ευρωπαϊκό χώρο και τις ΗΠΑ, αλλά και στον αραβικό κόσμο, όπως και στο Ισραήλ, ενίσχυσε το διεθνές προφίλ της Ελλάδας. Ταυτόχρονα, μετά από πολλά χρόνια ξεκίνησε ένα πρόγραμμα εξοπλισμών και ενίσχυσης των αμυντικών δυνατοτήτων της χώρας, με την αγορά νέων αεροσκαφών από τη Γαλλία, την προμήθεια νέων φρεγατών, που βρίσκεται σε εξέλιξη, και κινήσεων για το ξεπάγωμα της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας. Προκρίνοντας πάντα την ειρηνική επίλυση της μόνης διαφοράς με την Τουρκία, που είναι αυτή της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ, έχει δοθεί πλέον το μήνυμα ότι η χώρα είναι ικανή να βάλει φραγμό στον νεο-οθωμανικό αναθεωρητισμό.
Η δεύτερη μεγάλη πρόκληση υπήρξε η πανδημία του COVID-19. Μία έκτακτη συγκυρία, που έχει ταυτόχρονα υγειονομικές αλλά και οικονομικές επιπτώσεις. Η Ελλάδα, σε σύγκριση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες κατόρθωσε να μην βιώσει ακραίες συνθήκες χάους και το δημόσιο σύστημα υγείας, που ενισχύθηκε κατάλληλα όλο αυτό το διάστημα, μπόρεσε να ανταπεξέλθει στην αποστολή του. Το πρόγραμμα εμβολιασμού, που η επιτυχία του εξαρτάται πλέον από την ατομική ευθύνη, θα μπορέσει να μας οδηγήσει στο τέρμα αυτού του επώδυνου τούνελ και στην επιστροφή στην κανονικότητα. Στο οικονομικό πεδίο η κυβέρνηση επεδίωξε και κατόρθωσε να στηρίξει εργαζόμενους και επιχειρήσεις, σε συνθήκες παγώματος της οικονομικής δραστηριότητας, με ποικίλα χρηματοδοτικά εργαλεία και μέτρα.
Με ορατή, πλέον, την επόμενη μέρα από την πανδημία, η χώρα θέτει σε εφαρμογή ένα ιδιαίτερα φιλόδοξο πρόγραμμα απορρόφησης δεκάδων δισεκατομμυρίων, μέσω και του «Ελλάδα 2.0-Εθνικό Σχέδιο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας», που στοχεύει στην παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονομίας μας.
Ιδιαίτερα ελπιδοφόρα είναι τα αποτελέσματα από την ψηφιοποίηση του κράτους, που επιταχύνθηκε ραγδαία λόγω της καραντίνας, και έχει περιορίσει δραστικά τα αιώνια γραφειοκρατικά εμπόδια και την παραδοσιακή ταλαιπωρία των πολιτών στις ουρές. Η εξοικείωση, μάλιστα, όλο και περισσοτέρων με τα ηλεκτρονικά μέσα κάνει αυτές τις εφαρμογές ακόμη πιο αποτελεσματικές.
Ανάλογη αισιοδοξία προσδίδουν, επίσης, οι μεταρρυθμίσεις στο πεδίο της προσέλκυσης επενδύσεων, έχοντας ήδη κάποια απτά δείγματα του νέου θετικού επενδυτικού περιβάλλοντος. Στην οικονομική ανάπτυξη σημαντική συμβολή θα έχουν, ακόμη, μεγάλα δημόσια έργα, όπως ο αυτοκινητόδρομος Ε-65 της Κεντρικής Ελλάδος και η επέκταση του μετρό.
Κομβικό ρόλο στο μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα της κυβέρνησης αναμένεται να παίξουν οι αλλαγές στην εκπαίδευση. Η ανάδειξη της αριστείας και της αξιοκρατίας, η υπέρβαση της λογικής της ήσσονος προσπάθειας, η επένδυση στη γνώση και στην αξιοποίηση των ικανοτήτων των νέων μας, με τη σύνδεση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης με την αγορά, είναι ο μόνος δρόμος για να βάλουμε ένα τέλος στο καταστροφικό brain drain.
Πλέον των παραπάνω είναι ακόμα πολλά τα προβλήματα τα οποία ταλανίζουν την χώρα και στα οποία αυτή η κυβέρνηση πρέπει να δώσει λύσεις. Αναφέρομαι για παράδειγμα στην αδήριτη ανάγκη της ανασυγκρότησης της πρωτογενούς παραγωγής, η οποία δυστυχώς είναι ελάχιστα αξιοποιημένη, σε σχέση με τις τεράστιες δυνατότητες που έχει ο τόπος μας. Στα δυο χρόνια της κυβέρνησης Μητσοτάκη αναμφίβολα έγιναν πολλά. Στο παρελθόν διάφορες κυβερνήσεις με μεταρρυθμιστικό πρόσημο, στο μέσον της θητείας τους, αντιμετώπισαν το σύνδρομο της μεταρρυθμιστικής κόπωσης, και ανέστειλαν το μεταρρυθμιστικό τους πρόγραμμα, κάτι που εντέλει αποδείχθηκε μοιραίο γι’ αυτές. Η εγρήγορση που επιδεικνύει σε όλα τα μέτωπα, ακόμη και εν μέσω θέρους, η κυβέρνηση Μητσοτάκη, δείχνει ότι δεν κινδυνεύει από… κόπωση.
Οι πολίτες δικαίως βαθμολογούν με υψηλό βαθμό τις επιδόσεις της κυβέρνησης, σε αντίθεση με αυτές της αξιωματικής αντιπολίτευσης που επιδίδεται στην καταστροφολογία και στον μηδενισμό, ποντάροντας στη συνωμοσιολογία και στον διχασμό. Η ελληνική κοινωνία συνεχίζει να στηρίζει τις ελπίδες της για ένα καλύτερο αύριο στη ΝΔ. Κι αυτό, αφενός προσδίδει ισχύ στην κυβέρνηση, αφετέρου, όμως, ανεβάζει τον πήχη των προσδοκιών. Στο χέρι μας είναι να μην την διαψεύσουμε.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης της Βουλής, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, πρώην υπουργός.

 Το άρθρο του Μ. Χαρακόπουλου δημοσιεύθηκε στο tomanifesto.gr στις 07.07.21

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου: Μια κυβέρνηση που “σπάει αυγά”

ΝΕΑ logo

MAXIMOS NEW

Μια κυβέρνηση που “σπάει αυγά”

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Αν και ο πόλεμος εναντίον της πανδημίας, μέσω του εμβολιαστικού προγράμματος, δεν έχει λήξει, ήδη τίθεται επιτακτικώς η ανάγκη επιτάχυνσης των πολιτικών της επόμενης ημέρας. Η Νέα Δημοκρατία ερχόμενη στην εξουσία, πριν δύο χρόνια, είχε δεσμευτεί για μια ολοκληρωμένη μεταρρυθμιστική διακυβέρνηση, η οποία θα επεδίωκε όχι μόνο να υπερβεί τη δεκαετή κρίση, αλλά και όλες τις παθογένειες της μεταπολίτευσης. Παρά τις έκτακτες συνθήκες που επέβαλε ο κορονοϊός, η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει, ήδη, «ξεδιπλώσει» το μεταρρυθμιστικό της πρόγραμμα.
Πρώτιστος στόχος είναι η ταχεία οικονομική ανάπτυξη, με την αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου και ατμομηχανή τις επενδύσεις. Οι πρόσφατες υπογραφές για την αξιοποίηση του Ελληνικού, εκτός από την εισροή κεφαλαίων και τη δημιουργία χιλιάδων νέων θέσεων εργασίας, ανάβουν το πράσινο φως για την προώθηση και άλλων επενδυτικών πρωτοβουλιών. Καθοριστική για την επιτυχία του στόχου της ανάπτυξης είναι η εφαρμογή του Εθνικού Σχεδίου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας «Ελλάδα 2.0», μέσω του οποίου θα εισρεύσουν στη χώρα δεκάδες δισεκατομμύρια, συμβάλλοντας στην παραγωγική ανασυγκρότηση.
Ένα από τα διδάγματα της πανδημίας, είναι η συνειδητοποίηση ότι η «μονοκαλλιέργεια» του τουρισμού έχει πεπερασμένα όρια. Η αναπτυξιακή προσπάθεια πρέπει να δώσει ιδιαίτερο βάρος στην χωλαίνουσα πρωτογενή παραγωγή. Χρειαζόμαστε αναγέννηση του αγροτικού τομέα με την προσέλκυση νέων αγροτών, τη διεύρυνση της «έξυπνης γεωργίας» και την ανάδειξη της ποιοτικής ταυτότητας των προϊόντων μας με στόχο την εξωστρέφεια. Αυτή θα βοηθήσει όχι μόνον στην αύξηση των εσόδων από τις εξαγωγές, αλλά θα διασφαλίσει τη διατροφική επάρκεια και την αναζωογόνηση της αποψιλωμένης πληθυσμιακά περιφέρειας.
Ταυτόχρονα, ο αναπτυξιακός σχεδιασμός ορθώς επικεντρώνεται στην ενίσχυση του τομέα των νέων τεχνολογιών, έτσι ώστε να κερδίσουμε το χαμένο έδαφος, λόγω της καθίζησης της οικονομίας, αλλά και να σταματήσουμε το οδυνηρό brain drain μεταξύ των νέων μας.
Πιστεύω ότι με γοργά βήματα οφείλουμε να προχωρήσουμε και στην αναζωογόνηση της αμυντικής βιομηχανίας, η οποία είχε κυριολεκτικά αφεθεί στη τύχη της. Είναι ιδιαίτερα ελπιδοφόρο ότι βλέπουμε ήδη θετικές κινήσεις προς αυτή την κατεύθυνση, μετά την ενσυναίσθηση του κινδύνου που, δυστυχώς, συνιστά η γειτονία με την αναθεωρητική Τουρκία του Ερντογάν.
Οι μεταρρυθμίσεις στην οικονομία θα έμεναν μετέωρες, αν δεν συνοδεύονταν από τομές σε κρίσιμους τομείς που την επηρεάζουν, όπως η δικαιοσύνη, η εκπαίδευση και η δημόσια διοίκηση. Οι παθογένειες που έχουν συσσωρευθεί είναι πολλές και ενίοτε δύσκολες στην επίλυσή τους. Η επιμονή, όμως, σε μεταρρυθμίσεις για την ταχύτερη απονομή της δικαιοσύνης προκειμένου να μην υπάρχουν φαινόμενα αρνησιδικίας, όπως και η άρση γραφειοκρατικών εμποδίων που λειτουργούν ως τροχοπέδη σε κάθε επιχειρηματική πρωτοβουλία, επιβραβεύονται από τους πολίτες. Τέλος, αλλά ίσως σημαντικότερες, είναι οι αλλαγές που συντελούνται στην εκπαίδευση, η οποία χρόνια τώρα είναι αποκομμένη από τις ανάγκες της αγοράς, αναπαράγοντας στερεότυπα του παρελθόντος.
Η διακυβέρνηση Μητσοτάκη έχει αποδείξει ότι, δεν φοβάται να «σπάσει αυγά» και ότι μπορεί να πετύχει σε αυτό που έως πρόσφατα φαινόταν απίθανο. Η ίδια η κοινωνία, άλλωστε, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, αναμένει τις αναγκαίες αλλαγές.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης της Βουλής, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, πρώην υπουργός.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ στις 29.06.21

Read more...

Άρθρο Μαξίμου Χαρακόπουλου: “Διακοινοβουλευτική Συνέλευση Ορθοδοξίας: Ένας διεθνής θεσμός που γεννήθηκε στην Ελλάδα”

logo real

ΔΣΟ Πρωθυπουργός 3

ΔΙΑΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
Ένας διεθνής θεσμός που γεννήθηκε στην Ελλάδα

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Μία από τις πιο εύστοχες και οξυδερκείς κινήσεις της κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη υπήρξε η στήριξη που παρείχε στην ίδρυση της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας (ΔΣΟ) το 1993. Είμαστε στην εποχή που ο «υπαρκτός σοσιαλισμός» έχει καταρρεύσει σε ολόκληρη την Ευρώπη. Οι ελευθερίες αποκαθίστανται και οι λαοί ξαναβρίσκουν τις ρίζες τους. Δομικό χαρακτηριστικό της ταυτότητάς τους ήταν οπωσδήποτε η θρησκεία τους, και η πλειοψηφία αυτών ανήκουν στην Ορθοδοξία, είναι τα εγγόνια του Βυζαντίου. Η Ελλάδα ήταν η μόνη χώρα της τότε ΕΟΚ, με συντριπτική πλειοψηφία ορθόδοξου πληθυσμού, πνευματικός κληρονόμος του Βυζαντίου. Είχε την υποχρέωση να δημιουργήσει έναν θεσμό που θα έφερνε τους Ορθοδόξους εγγύτερα, μέσω των κοινοβουλίων των κρατών τους, και θα έδινε δυνατότητες ευρύτερων παρεμβάσεων στη διεθνή σκηνή, τόσο στον ευρωπαϊκό χώρο, που πλέον η Ορθοδοξία γινόταν υπολογίσιμος παράγων, όσον και στην ευρύτερη γειτονιά μας.
Στα χρόνια που μεσολάβησαν η ΔΣΟ, έδρα της οποίας είναι η Ελλάδα, μπόρεσε σταδιακά να συμπεριλάβει εκπροσώπους από 25 χώρες και κοινοβούλια από την Ευρώπη, την Ασία, την Αφρική και την Αυστραλία.
Σήμερα, συμπληρώνοντας 28 χρόνια από την ίδρυσή της, η ΔΣΟ καλείται να απαντήσει σε σημαντικές προκλήσεις και να αναβαθμίσει έτι περαιτέρω τον ήδη σημαντικό ρόλο της ως διεθνής θεσμός. Ανάμεσα στους στόχους που έχουμε θέσει είναι:
Α. Η ανάδειξη της χριστιανικής παράδοσης ως βασικού πυλώνα του σύγχρονου ευρωπαϊκού πολιτισμού, μαζί βεβαίως με την κλασική αρχαιοελληνική παιδεία και το ρωμαϊκό δίκαιο. Οι τάσεις που θέλουν μια Ευρώπη χωρίς αυτά τα δομικά της στοιχεία εντέλει οδηγούν σε μια Ευρώπη χωρίς ευρωπαϊκό πολιτισμό, χωρίς τη δική της ταυτότητα και ουσιαστικά στην απουσία ενότητας. Ο στόχος αυτός ενώνει όλους τους χριστιανούς της λεγόμενης γηραιάς ηπείρου, και θα μπορούσε να υπάρξει αγαστή συνεργασία με τους ανάλογους κοινοβουλευτικούς θεσμούς, όπως οι Καθολικοί Νομοθέτες, για την προώθησή του.
Β. Η προστασία του διωκόμενου χριστιανικού πληθυσμού της Μέσης Ανατολής, που βιώνει σχεδόν συνθήκες γενοκτονίας, με αποτέλεσμα να κινδυνεύει με εξάλειψη. Ιδιαίτερες προσπάθειες πρέπει να καταβληθούν για την ειρήνευση στις περιοχές που επικρατούν πολεμικές συνθήκες, όπως η Συρία και το Ιράκ, και να αποχωρήσουν οι ξένοι στρατοί που βρίσκονται παράνομα εκεί, όπως ο τουρκικός, συμβάλλοντας στις διώξεις των μειονοτήτων. Για τη σύσταση ενός ινστιτούτου που θα καταγράφει τις διώξεις που υφίστανται οι χριστιανοί, αλλά και πρωτοβουλίες που θα αναδεικνύουν τη δυνατότητα ειρηνικής συνύπαρξης Χριστιανών και Μουσουλμάνων, υπογράψαμε Μνημόνιο συνεργασίας με το Πανεπιστήμιο Αθηνών και το Κέντρο Αριστείας «Αξιοποίηση Ορθόδοξης Κληρονομιάς και Διαθρησκειακός Διάλογος». Επιπλέον, είμαστε σε διάλογο και με άλλους θεσμούς, ακόμη και από τις ΗΠΑ, όπως η Ορθόδοξη Επιτροπή Δημοσίων Υποθέσεων (ΟΡΑC).
Γ. Η διενέργεια διεθνούς εκστρατείας για τη διάσωση χριστιανικών μνημείων και ναών, που είτε καταστρέφονται, είτε αλλάζει η χρήση τους. Αυτό αφορά, μεταξύ άλλων, τη Συρία, την κατεχόμενη από τους Τούρκους Βόρεια Κύπρο, την περιοχή του Ναγκόρνο Καραμπάχ και, βεβαίως, την ίδια την Τουρκία. Ειδικά στην τελευταία, η απόφαση της τουρκικής ηγεσίας για τη μετατροπή της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη σε μουσουλμανικό τέμενος απετέλεσε μια πράξη βαρβαρότητας και σκοταδισμού, καθώς ανέδειξε ως πρωτεύον το δίκαιο της ισχύος και της κατάκτησης από την ισχύ του δικαίου και της ιστορικής αλήθειας. Συντονίζουμε τις ενέργειές μας με όλους όσοι αντιδρούν με αυτήν την εξέλιξη, πιστεύοντας ότι τελικώς θα ανατραπεί.
Δ. Η προώθηση ενός διαλόγου αλληλοκατανόησης και συνεργασίας με τον μουσουλμανικό κόσμο. Ήδη, στο πλαίσιο αυτό, η ΔΣΟ εξέδωσε τα πρακτικά του διεθνούς συνεδρίου που έλαβε χώρα στη Βηρυτό για τη «Συνύπαρξη Χριστιανών και Μουσουλμάνων στη Μέση Ανατολή», ενώ επίκειται η υπογραφή ενός Μνημονίου Κατανόησης με τη Μουσουλμανική Λίγκα, με στόχο την καταλλαγή και την αλληλοκατανόηση των λαών.
Ε. Η συμβολή στην ενότητα του ορθόδοξου κόσμου, χωρίς βεβαίως να υπάρξει ανάμειξη στα εκκλησιαστικά πράγματα και στις όποιες διαφορές έχουν ενσκύψει μεταξύ των εκκλησιών.
Είναι εξαιρετικά ελπιδοφόρο ότι η πολιτειακή, πολιτική και θρησκευτική ηγεσία της χώρας μας έχει πλήρη αντίληψη του ρόλου που μπορεί να παίξει η ΔΣΟ, και με ικανοποίηση διαπιστώσαμε ότι απολαμβάνουμε της αμέριστης συμπαράστασής τους. Απόδειξη αυτού ήταν οι πρόσφατες συναντήσεις που είχαμε, μαζί με τον πρόεδρο της Γενικής Συνέλευσης κ. Σεργκέι Γκαβρίλοφ, με την Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Κατερίνα Σακελλαροπούλου, τον πρωθυπουργό κ. Κυριάκο Μητσοτάκη -η πρώτη συνάντηση της ΔΣΟ με Έλληνα πρωθυπουργό-, τον πρόεδρο της Βουλής κ. Κώστα Τασούλα και τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμο.
Φιλοδοξούμε στη Γενική μας Συνέλευση, που θα πραγματοποιηθεί στις 23-25 Ιουλίου στην Κρήτη, η ΔΣΟ να ανοίξει μια νέα, ακόμη πιο δημιουργική, σελίδα για την επόμενη δεκαετία.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Γενικός Γραμματέας της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας και πρώην υπουργός.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε την Τρίτη 22 Ιουνίου 2021 στο real.gr και στο enikos.gr

Μπορείτε να δείτε το άρθρο όπως δημοσιεύθηκε: https://www.real.gr/politiki/arthro/m_xarakopoulos_diakoinobouleutiki_syneleusi_orthodoksias_enas_diethnis_thesmos_pou_gennithike_stin_ellada-747735/

https://www.enikos.gr/politics/783508/arthro-m-charakopoulou-diakoinovouleftiki-synelefsi-orthodoxias-e

Read more...

Μ. Χαρακόπουλος: “Τι πρέπει να προσέξουμε στο νέο Σύμφωνο για τη Μετανάστευση και το Άσυλο”

ΠΑΡΟΝ

MAXIMOS NEW

Τι πρέπει να προσέξουμε στο νέο Σύμφωνο για τη Μετανάστευση και το Άσυλο

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Το μεταναστευτικό προσφυγικό ζήτημα συνιστά ένα από τα σημαντικότερα και πιο ακανθώδη προβλήματα για την ΕΕ στο σύνολό της. Η επιρροή του είναι καταλυτική σχεδόν σε όλες τις πολιτικές εξελίξεις στα κράτη μέλη κυρίως της δυτικής Ευρώπης για πάνω από μια δεκαετία. Όποιος δεν βλέπει αυτή την αλήθεια, απλώς εθελοτυφλεί απέναντι στην πραγματικότητα. Η άνοδος πολλών λαϊκιστικών ακόμη και ακροδεξιών κομμάτων από την Σκανδιναβία μέχρι την Ιταλία και την Ελλάδα -η Χρυσή Αυγή θυμίζουμε αντρώθηκε στην συνοικία γκέτο του Αγίου Παντελεήμονα- και από την Γερμανία έως την Ισπανία εδράζεται στις τεκτονικές μετακινήσεις του εκλογικού σώματος εξαιτίας και του μεταναστευτικού ζητήματος. Το ίδιο διαπιστώνουμε και στην Γαλλία, όπου η Λεπέν διεκδικεί ακόμη και την προεδρία ενός κράτους πρότυπου της ανεκτικότητας και της δημοκρατίας, στην οποία μάλιστα πρόσφατα απόστρατοι αλλά και εν ενεργεία στρατιωτικοί έκαναν λόγο ακόμη και για εμφύλιο πόλεμο, ενώ και στην επικράτηση του BREXIT, στην αρχαιότερη φιλελεύθερη δημοκρατία, αυτή του Ηνωμένου Βασιλείου, επίσης το μεταναστευτικό ήταν κυρίαρχο στην ατζέντα των οπαδών της απόσχισης από την ΕΕ.
Την ίδια ώρα, και υπό την πίεση των κοινωνικών τους, το πρόβλημα επιδιώκεται να μετατεθεί στις χώρες σύνορο της Ευρώπης. Ανάμεσά τους η Ελλάδα έχει ίσως το σημαντικότερο πρόβλημα για πολλούς λόγους. Ο κυριότερος ασφαλώς είναι η γεωγραφική της θέση στο σταυροδρόμι της Δύσης με την Ανατολή, και ταυτοχρόνως έναν γείτονα κυριολεκτικά ανεξέλεγκτο, όπως είναι η Τουρκία. Η Άγκυρα έχει εργαλειοποιήσει στο μέγιστο το μεταναστευτικό. Εδώ και χρόνια, το χρησιμοποιεί για να προωθεί τους στόχους της τόσο σε σχέση με την ΕΕ όσο και έναντι της Ελλάδας. Από την πρώτη επιθυμεί τα δισεκατομμύρια για την διαχείριση των προσφύγων, οι οποίοι ειρήσθω εν παρόδω, προέρχονται συχνά από περιοχές που η ίδια έχει συμμετάσχει ενεργά στην πρόκληση χάους. Η Τουρκία έδειξε τις προθέσεις της τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο του 2020, όταν συγκέντρωσε δεκάδες χιλιάδες μετανάστες για μια οργανωμένη εισβολή τους, με την βοήθεια της στρατοχωροφυλακής, στο ελληνικό έδαφος. Ο στόχος αναμφισβήτητος: η πρόκληση χάους στην Ελλάδα, στο πλαίσιο ενός υβριδικού πολέμου, που είχε εξαπολύσει εναντίον της. Έχοντας ως προηγούμενο τα γεγονότα του 2015, πίστεψε ότι και αυτή την φορά θα γινόταν το ίδιο. Αλλά λάθεψε. Η κυβέρνηση, με αποφασιστικότητα, κινητοποίησε τον κρατικό μηχανισμό, και εν μέσω μιας σχεδόν καθολικής ομοψυχίας -πλην των γνωστών Λακεδαιμονίων, οι οποίοι ωστόσο σιώπησαν στα ανάλογα γεγονότα της Θέουτα στο Μαρόκο- απέτρεψε το τουρκικό σχέδιο. Η ελληνική στάση κατόρθωσε να ενεργοποιήσει και φίλες ευρωπαϊκές χώρες, που στάθηκαν στο πλευρό μας όχι μόνον στα λόγια αλλά και πρακτικά, στέλνοντας το μήνυμα ότι στον Έβρο βρίσκεται το σύνορο της Ευρώπης. Η επανάληψη του σκηνικού στο Αιγαίο, εν μέσω της πανδημίας, βρήκε την ίδια αποφασιστική απάντηση από τις δυνάμεις του ελληνικού λιμενικού και της FRONTEX, αποδεικνύοντας ότι και στη θάλασσα υπάρχουν σύνορα.
Όπως έχει πολλές φορές διατυπωθεί, το όλο ζήτημα απαιτεί μια συνεκτική και ολοκληρωμένη νέα ευρωπαϊκή μεταναστευτική και προσφυγική πολιτική. Είναι φανερό ότι η υπάρχουσα είναι παρωχημένη. Αυτό το κενό καλείται να καλύψει το νέο Σύμφωνο για την Μετανάστευση και το Άσυλο. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι στο προτεινόμενο σχέδιο υπάρχει μια διάθεση συγκερασμού διαφορετικών επιδιώξεων, των οπαδών μιας «Ευρώπης που δεν θα είναι φρούριο» αλλά ταυτόχρονα να φυλάει τα σύνορά της, που θα δέχεται τους πρόσφυγες αλλά δεν θα έχει μεγάλες ροές προς τα κράτη-μέλη. Για την Ελλάδα το σύμφωνο αυτό μπορεί να αποτελέσει ένα ισχυρό εργαλείο, αρκεί να συμπεριλάβει μερικές βασικές πρόνοιες, όπως η μετεγκατάσταση να είναι υποχρεωτική και να γίνεται με βάση πληθυσμιακά κριτήρια, ο έλεγχος για όσους επιθυμούν να εισέλθουν στο έδαφος της ΕΕ να γίνεται πριν εισέλθουν σε αυτό, δηλαδή, στο έδαφος της Τουρκίας και οι ρήτρες για επιστροφές και επανεισδοχή θα πρέπει να αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα όλων των συμφωνιών της ΕΕ με τρίτες χώρες για αναπτυξιακή ή εμπορική συνεργασία.
Τις θέσεις μας αυτές και από πλευράς του κοινοβουλίου και ιδιαίτερα της Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης, στην οποία έχω την τιμή να προεδρεύω, τις καθιστούμε σαφείς σε όλες τις αντιπροσωπείες των ευρωπαίων κοινοβουλευτικών που μας επισκέπτονται στο πλαίσιο της διαβούλευσης για το νέο Ευρωπαϊκό Σύμφωνο για την Μετανάστευση και το Άσυλο. Πιστεύω ότι με επιμονή και σωστό σχεδιασμό μπορούμε να καταφέρουμε οι θέσεις μας να γίνουν τελικώς αποδεκτές από τους εταίρους μας.

Ο δρ Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης της Βουλής, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, και πρώην υπουργός.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε (06·06·21) στην εφημερίδα “ΠΑΡΟΝ”

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου: “Ατελής Ένωση...”

ΕΣΤΙΑ

MAXIMOS NEW

“Ατελής Ένωση...”

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Που οδεύει η Ευρώπη 76 χρόνια μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου; Τέτοιες μέρες -στις 8 Μαΐου- το1945, η ναζιστική Γερμανία υπέγραφε στο Βερολίνο την άνευ όρων συνθηκολόγηση της Βέρμαχτ.
Την επαύριον του πιο καταστροφικού πολέμου που είχε γνωρίσει η ανθρωπότητα, η Ευρώπη κειτόταν σε ερείπια, ενώ είχαν χάσει τη ζωή τους πάνω από 50 εκατομμύρια άνθρωποι. Από το 1939 μέχρι και το 1945 διαπράχθηκαν ασύλληπτα εγκλήματα και απάνθρωπες θηριωδίες στην προσπάθεια της ναζιστικής Γερμανίας και των συνοδοιπόρων της να επιβληθούν επί των άλλων λαών, στο όνομα μιας ιδεολογίας που ως βασικό πυρήνα της είχε το μίσος. Ανάμεσα στις εγκληματικές πράξεις που διαπράχθηκαν ξεχωρίζει, αναμφίβολα, το Ολοκαύτωμα, καθώς με μαζικές εκτελέσεις, λειτουργία κρεματορίων και κάθε είδους διαστροφικά μαρτύρια επιδιώχθηκε η εξολόθρευση των Εβραίων. Αλλά και η χώρα μας κατέβαλε δυσανάλογο με τα μεγέθη της τίμημα κατά την τριπλή κατοχή την περίοδο 1941-44, με χιλιάδες νεκρούς, με εκτελέσεις, με φυλακίσεις και βασανιστήρια, με την πυρπόληση ολόκληρων “μαρτυρικών” χωριών. Ταυτόχρονα, όμως, στα σκοτεινά αυτά χρόνια έλαμψαν τα ηρωικά κατορθώματα όσων με αυτοθυσία πολέμησαν, είτε στους στρατούς των συμμάχων είτε στα αντιστασιακά κινήματα, και τελικά κατανίκησαν τον ναζισμό και τον φασισμό.
Έκτοτε, κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι της ιστορίας. Η Ευρώπη προσπάθησε να γιατρέψει τις πληγές της, να ανοικοδομήσει τις ερειπωμένες πόλεις της, να δημιουργήσει θεσμούς που θα σέβονταν τα ανθρώπινα δικαιώματα και θα έφερναν την ειρήνη και την συνεργασία όλων των ευρωπαϊκών λαών. Κι αυτό το όραμα, μιας Ενωμένης Ευρώπης άρχισε να πραγματοποιείται δίνοντας για δεκαετίες την ελπίδα στους Ευρωπαίους ότι το αύριο μπορεί να είναι μόνο πιο φωτεινό. Το πρωτοφανές αυτό πείραμα μέσα στην Ιστορία δημιούργησε, ιδιαίτερα μετά το 1989 και την πτώση του τείχους του Βερολίνου, εξαιρετικές προϋποθέσεις για την ευημερία και την προκοπή όλων των πολιτών.
Ωστόσο, η πορεία αυτή απεδείχθη ότι δεν ήταν ανέφελη. Παρά τα σοβαρά επιτεύγματα που έχουν σημειωθεί τα προηγούμενα χρόνια, είναι πολλά τα “σαράκια” που υπονομεύουν τον ευρωπαϊκό χώρο. Κατ’ αρχάς, ο συνεχιζόμενος ανταγωνισμός των κρατών για οικονομική και πολιτική ηγεμονία που οδηγεί σε απόκλιση επιδιώξεων και ομαδοποιήσεις συμφερόντων, μακράν των ευρωπαϊκών αρχών, με χαρακτηριστικά παραδείγματα το BREXIT ή τη γερμανική πολιτική έναντι της Τουρκίας.
Εντάθηκε, επίσης, η αίσθηση ότι οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ δεν συμμερίζονται τις επιθυμίες και τις ανάγκες των ασθενέστερων στρωμάτων, την ώρα που διευρύνεται η ψαλίδα φτωχών-πλουσίων και βορρά-νότου. Κάπως, έτσι, εξαπλώθηκαν και γιγαντώθηκαν την προηγούμενη δεκαετία οι δυνάμεις του λαϊκισμού και του αντευρωπαϊσμού. Σε μερικές χώρες, μάλιστα, “πήραν κεφάλι” ακόμη και νεο-ναζιστικές αντισημιτικές οργανώσεις, όπως για παράδειγμα στην Ελλάδα με την “Χρυσή Αυγή” -τα ηγετικά της στελέχη είναι πλέον στη φυλακή- στις βαλτικές δημοκρατίες, αλλά και στην Ουκρανία, τα μέλη των οποίων συνεχίζουν να δρουν ασύδοτα.
Την ίδια ώρα επιταχύνθηκε η αποστασιοποίηση της Ευρώπης από τις θεμελιώδεις πηγές της συγκρότησής της, δηλαδή την ελληνορωμαϊκή παιδεία και τον χριστιανισμό. Τέλος, επετράπη, αν δεν επιδιώχθηκε από κάποιους, η ανάδυση νέων εστιών έντασης, που μας απομακρύνουν από το “γκωλικό” όραμα μιας ενιαίας Ευρώπης από τον Ατλαντικό μέχρι τα Ουράλια. Πρόσφατα, για παράδειγμα, εμφανίστηκε ένας “περίεργος” χάρτης των Βαλκανίων με χαραγμένα νέα σύνορα, και ο οποίος, παρά τις διαψεύσεις, έχει προκαλέσει εύλογη ανησυχία. Ταυτόχρονα, η αναθεωρητική Τουρκία εξακολουθεί την άκρως επιθετική της πολιτική στη Μέση Ανατολή, στην Ανατολική Μεσόγειο και στην Κύπρο, στο Αιγαίο και στον Καύκασο, με την Ευρώπη να διστάζει να της βάλει “χαλινάρι”.
Απέναντι σε όλα αυτά τα φαινόμενα, η Ευρώπη οφείλει να αποδείξει ότι έχει ακόμη τις δυνάμεις και τη σοφία να αντιδράσει με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα. Εν πάση περιπτώσει, σε τέτοιες κομβικές στιγμές είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε τον απαιτούμενο απολογισμό, να επαναβεβαιώνουμε τους αρχικούς μας στόχους και να κρίνουμε την ορθότητα των επιλογών μας. Γιατί αν αφήσουμε στη λήθη το παρελθόν μας, αυτό θα μας βρει με τον έναν ή τον άλλον τρόπο σαν μέλλον...

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Γενικός Γραμματέας της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας (ΔΣΟ), βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας και πρώην υπουργός.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην ΕΣΤΙΑ του Σαββατοκύριακου 8-9.05.2021

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου: Μήνυμα Μπάιντεν στον “σουλτάνο”

eleutheros typos

MAXIMOS NEW

Μήνυμα Μπάιντεν στον “σουλτάνο”

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Η αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων από τον πρόεδρο των ΗΠΑ Τζον Μπάιντεν ήρθε ως νέμεσις στην εδώ και πλέον του ενός αιώνα γενοκτονία της μνήμης που συστηματικά διαπράττει η Τουρκία. Πολλοί θυμήθηκαν την αποστροφή του Χίτλερ πριν την εισβολή στην Πολωνία «ποιος θυμάται τη γενοκτονία των Αρμενίων!». Η αλήθεια είναι ότι οι Αρμένιοι είχαν στοχοποιηθεί στην Οθωμανική Αυτοκρατορία πολύ πριν την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ήδη, το 1894-95 κατά το πρώτο μαζικό αντιαρμενικό πογκρόμ έχασαν την ζωή τους τουλάχιστον 100.000 άνθρωποι. Ωστόσο, αυτό που συνέβη μετά τον Απρίλιο του 1915 επρόκειτο για μια προσχεδιασμένη επιχείρηση καθολικής εξόντωσης του αρμενικού πληθυσμού, με σκοπό την δημιουργία μιας μονοθρησκευτικής κρατικής οντότητας. Η Τουρκία, ήδη, στις 2 Αυγούστου 1914 είχε υπογράψει μυστική συνθήκη με την Γερμανία, στην οποία προβλεπόταν, μεταξύ άλλων, η αλλαγή των ανατολικών συνόρων της οθωμανικής αυτοκρατορίας και η δημιουργία ενός διαδρόμου προς τους μουσουλμάνους της Ρωσίας. Για τον λόγο αυτό θα έπρεπε να εξαλειφθούν οι Αρμένιοι αυτών των περιοχών. Αφορμή για την εφαρμογή του σατανικού σχεδίου υπήρξε η καταστροφική για τους Τούρκους και τον Ενβέρ πασά ήττα στην μάχη του Σαρικαμίς τον Ιανουάριο του 1915, η οποία ψευδέστατα αποδόθηκε στους Αρμενίους. Οι βίαιοι εκτοπισμοί, οι πορείες του θανάτου, οι εκτελέσεις, τα βασανιστήρια οδήγησαν στον θάνατο 1.500.000 Αρμενίους. Έτσι, καταγράφηκε μια από τις πιο σκοτεινές σελίδες της ιστορίας της ανθρωπότητας, που άνοιξε ταυτόχρονα τον δρόμο για τα ναζιστικά εγκλήματα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και τη Γενοκτονία των Εβραίων. Οι Τούρκοι, όμως, δεν περιορίστηκαν στους Αρμένιους, αλλά επέκτειναν τις εκκαθαρίσεις τους στους Έλληνες του Πόντου και τους Ασσυρίους και τέλος στους Έλληνες της Ιωνίας. Ο αρχικός στόχος για την εξάλειψη του χριστιανικού στοιχείου από την ιστορική γη της Μικράς Ασίας και την εξαφάνιση λαών από τις πατρογονικές εστίες τους, ολοκληρώθηκε. Δυστυχώς, σε αυτό το έγκλημα η διεθνής κοινότητα έδειξε μια ασυγχώρητη ολιγωρία, επιτρέποντας στους απογόνους των θυτών να συνεχίζουν να συμπεριφέρονται με τρόπο αλαζονικό και επιθετικό, απειλώντας ανερυθρίαστα τους γείτονες τους.
Για αυτόν τον λόγο η αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων από τον πρόεδρο των ΗΠΑ Τζων Μπάιντεν αποτελεί ένα ισχυρό μήνυμα για όσους επιμένουν να παραβιάζουν τις αρχές του δικαίου και του σεβασμού στα ανθρώπινα δικαιώματα.
Το γεγονός αυτό, επιπλέον, μας δίνει δύναμη και αισιοδοξία ότι πλησιάζει η ώρα και για την αναγνώριση της Γενοκτονίας όλων των Χριστιανών της Μικράς Ασίας. Τουλάχιστον, ως ελάχιστη δικαίωση για τα εκατομμύρια των θυμάτων εκείνου του εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας, ως ένα κερί για την ανάπαυση των ψυχών τους.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Γενικός Γραμματέας της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στον “Ελεύθερο Τύπο” στις 29.04.2021

Read more...

Άρθρο Μάξιμου Χαρακόπουλου στο ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ: Αργεί ακόμη η Ανάσταση στην Κύπρο…

protothema logo orange

MAXIMOS NEW

Αργεί ακόμη η Ανάσταση στην Κύπρο…

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Δύσκολα θα οδηγήσει στην «Ανάσταση», την επίλυση του κυπριακού, η εντός της Εβδομάδος των Παθών διεξαγωγή στη Γενεύη, στις 27-29 Απριλίου, της λεγόμενης άτυπης πενταμερούς για το Κυπριακό. Πρόκειται για μια ακόμη απόπειρα επίλυσης του χρονίζοντος προβλήματος της μαρτυρικής Μεγαλονήσου, που δημιουργήθηκε πριν από 47 χρόνια, με την τουρκική εισβολή και κατοχή του 37% της συνολικής έκτασής της. Αναμφίβολα, ο διάλογος μεταξύ των μερών είναι πάντα ευπρόσδεκτος. Ωστόσο, ρεαλιστικά αντικρίζοντας την κατάσταση, είναι εξαιρετικά δύσκολο να είμαστε αισιόδοξοι. Και τούτο, πρωτίστως, προκύπτει από την αδιάλλακτη τουρκική στάση, η οποία εκπορεύεται από τον επιθετικό αναθεωρητισμό της τουρκικής ηγεσίας, που υπαγορεύει το νεο-οθωμανικό της όραμα. Η οπτική αυτή αποκαλύφθηκε ακόμη μια φορά στην, χωρίς υπερβολή, ιστορική συνέντευξη Δένδια-Τσαβούσογλου στην Άγκυρα. Ο υπουργός Εξωτερικών της γείτονος έλαβε, βεβαίως, τη δέουσα απάντηση από τον Έλληνα ομόλογό του, Νίκο Δένδια, που για καιρό «θα το φυσάει και δεν θα κρυώνει». Όμως, μην αυταπατώμεθα, η τουρκική πολιτική δεν θα αλλάξει τα χούγια της. Στο Κυπριακό θέτει πλέον, επισήμως, ζήτημα αναγνώρισης δύο κρατών, προσβλέποντας μάλλον σε μια χαλαρή συνομοσπονδία, ώστε να αποκτήσει λόγο τόσο στο ελεύθερο τμήμα της Κύπρου όσο και στην ΕΕ, μέσω των φερέφωνών της στα κατεχόμενα
Όλο το προηγούμενο διάστημα, η Τουρκία φρόντισε με κάθε τρόπο να δείξει το πώς βλέπει την Κύπρο: διεξαγωγή παράνομων ερευνών και γεωτρήσεων στην κυπριακή ΑΟΖ, αλλά και στα κυπριακά χωρικά ύδατα συνοδεία πολεμικών πλοίων, άνοιγμα της περίκλειστης πόλης-φάντασμα της Αμμοχώστου, διαρκείς απειλές για νέα εισβολή. Εσχάτως, στην τουρκική φαρέτρα μπήκε ακόμη ένα όπλο, αυτό της πολιτιστικής προπαγάνδας. Με τη σειρά «Κάποτε στην Κύπρο», που προβάλλεται στο κρατικό κανάλι TRT, παρουσιάζονται τα γεγονότα του 1963, πλήρως διαστρεβλωμένα.
Επομένως, οι πιθανότητες επιτυχίας της πενταμερούς είναι ελάχιστες, καθώς κανείς δεν θα μπορούσε να παραχωρήσει «γη και ύδωρ», όπως επιθυμούν οι Τούρκοι, υιοθετώντας προτάσεις που ναρκοθετούν την επιβίωση του ελληνισμού στο νησί. Μια λύση, δηλαδή, που θα εξισώνει το 18% με το 82% του πληθυσμού, δίνοντας επιπλέον τη δυνατότητα εμπλοκής της Άγκυρας σε κάθε απόφαση που δεν θα συνάδει με τα συμφέροντά της.
Αντιθέτως, κάθε δίκαιη λύση, πρέπει να είναι σύμφωνη με τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, ώστε η Κυπριακή Δημοκρατία μιας ενωμένης Κύπρου να είναι ένα κράτος, εντός του οποίου όλοι ανεξαιρέτως οι πολίτες να είναι ίσοι, με τα ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις, με κρατική κυριαρχία, χωρίς περιορισμούς και υποσημειώσεις και με απόλυτη ισχύ του ευρωπαϊκού κεκτημένου. Μια Κύπρος, που δεν θα φιλοξενεί ξένους στρατούς στο έδαφός της -είτε πρόκειται για τον κατοχικό τουρκικό είτε ακόμη και τα υπολείμματα της βρετανικής αποικιοκρατίας- και επιπροσθέτως δεν θα δεσμεύεται πλέον από τις αναχρονιστικές εγγυήσεις.
Αυτό ήταν, άλλωστε, και το μήνυμα που έστειλαν οι Ελληνοκύπριοι, με το συντριπτικό ποσοστό του 76%, στο δημοψήφισμα του 2004 για το περιβόητο σχέδιο Ανάν. Και είναι αξιοπερίεργο, αυτοί που πρωταγωνίστησαν τότε στην επιβολή των προνοιών εκείνου του σχεδίου, που άνοιγαν διάπλατα τις πόρτες στην επίτευξη μόνιμων τουρκικών επιδιώξεων, να επιχειρούν σήμερα να μεταμορφώσουν την πραγματικότητα για να εμφανιστούν δικαιωμένοι. Ωστόσο, αν κάποιους δικαίωσαν οι κατοπινές εξελίξεις στην Τουρκία είναι εκείνους που με σύνεση και οξυδέρκεια δεν υπέκυψαν ούτε στις σειρήνες του όποιου συμβιβασμού ούτε στις απειλές για «σεισμούς και καταποντισμούς», που θα ακολουθούσαν το «Όχι».

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Γενικός Γραμματέας της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο protothena.gr στις 20.04.21

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου: “Γάτες Αγκύρας...”

kathimerini

MAXIMOS NEW

Γάτες Αγκύρας...

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Θα μπορούσαν να της στείλουν μια γάτα Αγκύρας ως μια κίνηση εξευμενισμού. Άλλωστε, συνηθίζονταν στην οθωμανική αυτοκρατορία -η ανασύσταση της οποίας είναι ανομολόγητος πόθος τους- ως δώρο προς τις βασιλικές αυλές της Ευρώπης οι γάτες Αγκύρας με το λευκό μακρύ τρίχωμα. Ίσως, στο πολυτελές σαράι της Άγκυρας δεν ανέμεναν τόσο θόρυβο από την απρεπή υποδοχή που επεφύλαξαν στην πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Φαίνεται, όμως, πως η απερίγραπτη απρέπεια προς την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, κατά την πρόσφατη επίσκεψή της με τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Σαρλ Μισέλ στην τουρκική πρωτεύουσα ήταν το “κερασάκι στην τούρτα” των άκρως εξευτελιστικών συμπεριφορών της τουρκικής ηγεσίας προς θεσμικούς παράγοντες της Ευρώπης, που ενεργοποίησε τα ανταλλακτικά της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης. Είχαν προηγηθεί, βέβαια, οι αλλεπάλληλοι προσβλητικοί χαρακτηρισμοί σε ηγέτες κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με πιο προσφιλή στόχο τον Γάλλο πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν.
Ωστόσο, το αποκαλούμενο “σκάνδαλο sofagate”, η εμφάνιση της Ούρσουλας φον ντερ Λάιεν ως φτωχής συγγενούς, στην άκρη ενός καναπέ να παρακολουθεί εκ του μακρόθεν τη συνομιλία δυο ανδρών, συνιστά προσβολή για την Ευρώπη και τις αρχές της, με κυριότερη τη θέση που κατέχει η γυναίκα, αποκαλύπτοντας τις μεσαιωνικές αντιλήψεις που διέπουν την ιδεολογία του νεο-οθωμανισμού. Βεβαίως, είχε προηγηθεί η αποχώρηση της Τουρκίας από τη Σύμβαση του Συμβουλίου της Ευρώπης για την Πρόληψη και Καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών και της ενδοοικογενειακής βίας, που κατά τραγική ειρωνεία είναι γνωστή ως “Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης”, καθώς υπογράφτηκε το 2011 εκεί, επί εδάφους της χώρας που τώρα αποχωρεί από αυτήν!
Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη και ο μετρημένος στα λόγια πρωθυπουργός της Ιταλίας, ο τεχνοκράτης Μάριο Ντράγκι, δεν δίστασε να χαρακτηρίσει δημόσια τον πρόεδρο της Τουρκίας δικτάτορα. Και είναι ίσως από τα παιχνίδια της μοίρας η σύμπτωση ότι αυτός ο χαρακτηρισμός έρχεται τη στιγμή που ο Ερντογάν διώκει, ως επίδοξους υποκινητές... πραξικοπήματος, απόστρατους ναυάρχους για μια κοινή ανακοίνωση, στην οποία εκφράζουν την ανησυχία τους για την πορεία της Τουρκίας, μετά τη δημόσια εκφρασθείσα πρόθεση αλλαγής της συνθήκης του Μοντρέ για το καθεστώς στα στενά των Δαρδανελίων. Η “έκρηξη” Ντράγκι δεν ξέρω αν έσωσε την τιμή της Ευρώπης, αλλά σίγουρα υπενθύμισε ότι η ΕΕ δεν είναι απλά μια οικονομική ένωση. Μπορεί να ξεκίνησε έτσι, αλλά εξελίχθηκε σε έναν κατεξοχήν χώρο ελευθερίας, πολυφωνίας, ανοχής στη διαφορετικότητα.
Η αποχώρηση της Άγκυρας από τη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης προβάλει ως λογικό βήμα μιας ηγεσίας που απομακρύνει την Τουρκία από τις ευρωπαϊκές αξίες και νοσταλγεί όλο και περισσότερο το οθωμανικό αξιακό σύστημα και τη θέση -κραυγαλέα υποδεέστερη- που η γυναίκα είχε σε αυτό. Η αλήθεια είναι ότι παρά την επιβολή άνωθεν του εκδυτικισμού που επιχείρησε ο Ατατούρκ, με την κατάργηση του χαλιφάτου και τις αστικές μεταρρυθμίσεις, η θέση της γυναίκας στην Τουρκία και ιδιαίτερα στην ενδοχώρα με τα “εγκλήματα τιμής” δεν άλλαξε ιδιαίτερα. Ωστόσο, η αλλαγή μετά την άνοδο του Ερντογάν και τη σταδιακή μετατόπισή του σε ακραία ισλαμιστική και εθνικιστική ρητορεία είναι εμφανής και στην άλλοτε Μεγάλη Οδό του Πέρα, τον πεζόδρομο της Ιστικλάλ στο Μπέγιογλου, όπου πριν 20 χρόνια δεν έβλεπες γυναίκες με μαντίλα και σήμερα τείνουν να είναι πλειοψηφία οι μαντιλοφορούσες.
Η Τουρκία του Ερντογάν απομακρύνεται καθημερινά από αυτά που στη Δύση θεωρούμε αυτονόητα και κεκτημένα -τη δημοκρατία, την ελευθερία του λόγου, τον σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιωμάτων. Όλο και περισσότερο ρέπει στον αυταρχισμό, τις διώξεις πολιτικών αντιπάλων, με πιο χαρακτηριστική την επιχείρηση να τεθεί εκτός νόμου το τρίτο σε δύναμη φιλοκουρδικό κόμμα, τη φίμωση διαφορετικών φωνών στα ΜΜΕ. Εν τέλει, η Τουρκία οπισθοδρομεί σε μια κλειστή, συντηρητική, θεοκρατική κοινωνία, όπως μαρτυρά και η υπαναχώρηση από την κεμαλική κληρονομιά που συνιστά η μετατροπή της Αγιάς-Σοφιάς σε τζαμί. Ταυτόχρονα, επιχειρεί να εμφανιστεί ως προστάτης των μουσουλμάνων όπου γης, ιδιαίτερα στην νοτιοανατολική Μεσόγειο και τα Βαλκάνια, αλλά και στα εκατομμύρια των μουσουλμάνων που αδυνατούν να ενσωματωθούν στις ευρωπαϊκές κοινωνίες.
Από μια πλευρά είναι ευτύχημα ότι όλοι πλέον βλέπουν τι κρύβεται πίσω από το όραμα που η Τουρκία κτίζει αργά αλλά σταθερά, εδώ και χρόνια, εκμεταλλευόμενη σε μεγάλο βαθμό, τις ιδιαίτερες σχέσεις με κάποιες χώρες της ΕΕ και, κυρίως, την αντίθεση της Δύσης με τη Ρωσία. Σήμερα, βέβαια, τα περιθώρια κινήσεών της έχουν στενέψει, μετά την αλλαγή σκυτάλης στον Λευκό Οίκο. Ωστόσο, το ψαλίδισμα του νεο-οθωμανικού μεγαλοϊδεατισμού πρέπει να γίνει από όλες τις πλευρές, για να πάψει να αποτελεί κίνδυνο για την ειρήνη και τη διεθνή σταθερότητα. Και ίσως αυτό να λειτουργήσει λυτρωτικά και για την ίδια την Τουρκία...

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Γενικός Γραμματέας της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Καθημερινή» στις 14.04.21

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου στο real.gr: “Επικίνδυνα τα κοντόφθαλμα αλισβερίσια με την Άγκυρα”

logo real

MAXIMOS NEW

Επικίνδυνα τα κοντόφθαλμα αλισβερίσια με την Άγκυρα

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Είναι πραγματικά θλιβερό ευρωπαϊκές δυνάμεις να προτιμούν να τείνουν στην Τουρκία «καρότα», αντί «μαστιγίου», υπηρετώντας κοντόφθαλμα αλισβερίσια, ακόμη κι όταν η συμπεριφορά της γείτονος καταντά άκρως εξευτελιστική προς τη θεσμική ηγεσία της ΕΕ. Πλέον, όμως, η συνεχιζόμενη τύφλωση για τις πραγματικές επιδιώξεις της γείτονος, όπως δείχνει η δράση της «όπου φτάνει το χέρι της», από τα Βαλκάνια και τη Μέση Ανατολή, μέχρι την Αφρική και τον Καύκασο, καθίσταται άκρως επικίνδυνη.
Ο νεο-οθωμανικός αναθεωρητισμός ξεδιπλώνεται σε όλη του την έκταση και απαιτείται άμεσα μια συντονισμένη επιχείρηση περιορισμού του πριν καταστεί ανεξέλεγκτος. Κι αυτό προϋποθέτει, μεταξύ άλλων, την πίεση για απόσυρση του τουρκικού στρατού που βρέθηκε σε όμορες χώρες στη διάρκεια πολεμικών συγκρούσεων.
• Εν πρώτοις είναι η Συρία. Στις υπό τουρκική κατοχή περιοχές συνεχίζουν να δρουν ακραίες ισλαμιστικές οργανώσεις, ενώ υπό διωγμό βρίσκονται οι Χριστιανοί, οι Κούρδοι και οι άλλες μειονότητες. Η στάση της Άγκυρας δείχνει ολοφάνερα ότι κινείται με σκοπό την μονιμοποίηση της παρουσίας της, εμποδίζοντας έτσι την εξεύρεση πολιτικής λύσης που να διασφαλίζει την εδαφική ακεραιότητα της χώρας και την ασφάλεια του συνόλου του πληθυσμού της.
• Έπεται η Λιβύη, στην οποία συνεχίζουν να δρουν χιλιάδες Τούρκοι στρατιωτικοί και φιλότουρκοι τζιχαντιστές από την Συρία, παρά την διαδικασία ειρήνευσης που έχει επιτύχει η διεθνής κοινότητα. Πρόκειται για χώρα που μας ενδιαφέρει πολλαπλώς, γεωπολιτικά και οικονομικά, και γι’ αυτό πολύ ορθά ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης πραγματοποίησε επίσημη επίσκεψη στην Τρίπολη, θέτοντας, μεταξύ άλλων στη νέα ηγεσία της Λιβύης, την άμεση αποχώρηση των ξένων στρατευμάτων.
• Έντονη τουρκική στρατιωτική παρουσία καταγράφεται και στην περιοχή της Υπερκαυκασίας, ως αποτέλεσμα και του πρόσφατου πολέμου του Ναγκόρνο Καραμπάχ-2. Η Τουρκία, με οπλισμό, στρατιωτικό προσωπικό και μεταφερόμενους τζιχαντιστές, συνέβαλε στη συντριβή των Αρμενίων, που έμειναν απελπιστικά μόνοι. Χωρίς αμφιβολία, οι τουρκικές φιλοδοξίες δεν περιορίζονται στο Αζερμπαϊτζάν, αλλά επεκτείνονται τόσο προς τις τουρκόφωνες κεντροασιατικές δημοκρατίες, πέραν της Κασπίας, όσο και προς τους μουσουλμάνους του Καυκάσου, εντός της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Δεν είναι τυχαίο ότι τζιχαντιστές από την Τσετσενία και το Νταγκεστάν έχουν πολεμήσει στη Συρία, μέσα από τις τάξεις ισλαμιστικών οργανώσεων.
• Τέλος, ο κατοχικός στρατός συνεχίζει να παραμένει στην Κύπρο, μετά την εισβολή του 1974, εμποδίζοντας την οποιαδήποτε βιώσιμη λύση που θα επανένωνε το διαιρεμένο νησί. Και για τον λόγο αυτό δεν νοείται η αποδοχή κάποιας προσφερόμενης πρότασης, στο πλαίσιο και της νέας διαδικασίας επίλυσης του κυπριακού που βρίσκεται αυτό το διάστημα σε εξέλιξη, χωρίς την απόσυρση των τουρκικών στρατευμάτων.
Η Άγκυρα έχει καταφέρει ως σήμερα να εκμεταλλευθεί τις αντιθέσεις των μεγάλων δυνάμεων για να διεισδύσει στρατιωτικά σε ξένα εδάφη. Ωστόσο, αυτή η «ευελιξία» δεν μπορεί να λειτουργεί εσαεί. Η διεθνής κοινότητα οφείλει να επιβάλει τη νομιμότητα, καταδεικνύοντας τις τουρκικές κινήσεις ως πράξεις που έμπρακτα καταστρατηγούν τους κανόνες του διεθνούς δικαίου και υπονομεύουν την ειρήνη. Στην περίπτωση που εδραιωθεί η τουρκική στρατιωτική παρουσία στις περιοχές που αναφέρθηκαν είναι πιθανό οι νέο-οθωμανικές φιλοδοξίες να παραμένουν ζωντανές, ακόμα και όταν ο Ερντογάν δεν θα είναι στο τιμόνι της Τουρκίας. Η ιστορία, δικαίως, θα είναι αμείλικτη με όσους Ευρωπαίους ηγέτες δεν σταθούν στο ύψος των περιστάσεων.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης της Βουλής, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο real.gr στις 12 Απριλίου 2021

Read more...