ΕΡΩΤΗΣΗ
ΠΡΟΣ ΤΟN ΥΠΟΥΡΓΟ ΥΓΕΙΑΣ

ΘΕΜΑ: ΕΝΙΣΧΥΣΗ TΩΝ ΠΑΡΟΧΩΝ ΥΓΕΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΤΟΙΚΟΥΣ ΟΡΕΙΝΩΝ ΠΕΡΙΟΧΩΝ

Στον ευαίσθητο τομέα της δημόσιας υγείας οι ελλείψεις σε υλικά και προσωπικό αποτελούν πλέον μια μόνιμη θλιβερή πραγματικότητα. Άλλωστε, η συνεχής υποβάθμιση των παρεχόμενων υπηρεσιών του δημόσιου συστήματος υγείας προκαλεί, μοιραίως, και τις δικαιολογημένες διαμαρτυρίες των πολιτών. Για τους κατοίκους, ιδιαίτερα των ορεινών περιοχών, η κατάσταση με τις ανεπαρκείς υπηρεσίες υγείας είναι ακόμη πιο δυσχερής και αντίξοη, και αυτό το γνωρίζει όποιος επισκέπτεται αυτές τις περιοχές. Ως γνωστόν, η αστυφιλία αλλά και η δημογραφική απίσχναση της χώρας έχει καταστήσει τα ορεινά χωριά της επαρχίας να κατοικούνται κυρίως, πλην φωτεινών εξαιρέσεων, από ανθρώπους προχωρημένης ηλικίας. Τούτο, εύλογα συνεπάγεται το ακόμα υψηλότερο επίπεδο αναγκών στον τομέα της υγείας.
Συγκεκριμένα, στην Τσαπουρνιά Ελασσόνας, ένα ορεινό χωριό στα όρια του νομού Λάρισας, οι διαμαρτυρίες των κατοίκων εστιάζουν στην ανεπαρκή παρουσία αγροτικού ιατρού με σκοπό την διεκπεραίωση βασικών υπηρεσιών προς τους ηλικιωμένους κατοίκους. Η απομακρυσμένη θέση του χωριού δυσκολεύει τη μετάβαση των ηλικιωμένων σε νοσοκομεία ή ακόμα και στο Κέντρο Υγείας στην Ελασσόνα, στο οποίο αναλογεί να εξυπηρετήσει μια εξαιρετικά ευρεία γεωγραφική περιοχή με πολλά χωριά σε ορεινό έδαφος.
Για τους κατοίκους, και πρωτίστως τους ηλικιωμένους, της Τσαπουρνιάς άλλα και όλων των ορεινών χωριών του νομού Λάρισας, η παρουσία αγροτικού ιατρού που θα εξυπηρετεί τις ανάγκες τους είναι εκ των ων ουκ άνευ. Η αδυναμία παροχής των βασικών υπηρεσιών υγείας σε ανθρώπους, που αντιμετωπίζουν έτσι κι αλλιώς δύσκολη καθημερινότητα, ενισχύει την αίσθηση που έχουν ότι η πολιτεία τους έχει ουσιαστικά εγκαταλείψει και αδιαφορεί για αυτούς.

Κατόπιν τούτων ερωτάται ο αρμόδιος υπουργός:

Προτίθεσθε να επιλύσετε το πρόβλημα της έλλειψης του αγροτικού ιατρού στη Τσαπουρνιά Ελασσόνας, άλλα και στα υπόλοιπα χωριά των ορεινών περιοχών του νομού Λάρισας, όπου οι ηλικιωμένοι κάτοικοί τους δεν έχουν την ευχέρεια να επισκέπτονται τις δομές υγείας μακριά από τον τόπο τους ;

Αθήνα, 6 Αυγούστου 2018

Ο ερωτών Βουλευτής:

Μάξιμος Χαρακόπουλος

Αθήνα, 6 Αυγούστου 2018

ΖΗΤΑ Ο ΜΑΞΙΜΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΥΠΟΥΡΓΟ ΥΓΕΙΑΣ:

Αγροτικό γιατρό σε Τσαπουρνιά και ορεινά χωριά

Την έλλειψη αγροτικού ιατρού στην Τσαπουρνιά Ελασσόνας, αλλά και σε άλλα ορεινά χωριά του νομού Λάρισας, αναδεικνύει με ερώτηση στη Βουλή ο αναπληρωτής τομεάρχης Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας, αρμόδιος για θέματα Προστασίας του Πολίτη, βουλευτής Λαρίσης, κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος. Ο Θεσσαλός πολιτικός, που κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Τσαπουρνιά άκουσε το παράπονο των κατοίκων του χωριού για την ανεπαρκή παρουσία αγροτικού γιατρού, κατέθεσε ερώτηση στον υπουργό υγείας κ. Ανδρέα Ξανθό.
Στην ερώτησή του το στέλεχος της αξιωματικής αντιπολίτευσης επισημαίνει τα εξής:
«Στον ευαίσθητο τομέα της δημόσιας υγείας οι ελλείψεις σε υλικά και προσωπικό αποτελούν πλέον μια μόνιμη θλιβερή πραγματικότητα. Άλλωστε, η συνεχής υποβάθμιση των παρεχόμενων υπηρεσιών του δημόσιου συστήματος υγείας προκαλεί, μοιραίως, και τις δικαιολογημένες διαμαρτυρίες των πολιτών. Για τους κατοίκους, ιδιαίτερα των ορεινών περιοχών, η κατάσταση με τις ανεπαρκείς υπηρεσίες υγείας είναι ακόμη πιο δυσχερής και αντίξοη, και αυτό το γνωρίζει όποιος επισκέπτεται αυτές τις περιοχές. Ως γνωστόν, η αστυφιλία αλλά και η δημογραφική απίσχναση της χώρας έχει καταστήσει τα ορεινά χωριά της επαρχίας να κατοικούνται κυρίως, πλην φωτεινών εξαιρέσεων, από ανθρώπους προχωρημένης ηλικίας. Τούτο, εύλογα συνεπάγεται το ακόμα υψηλότερο επίπεδο αναγκών στον τομέα της υγείας.
Συγκεκριμένα, στην Τσαπουρνιά Ελασσόνας, ένα ορεινό χωριό στα όρια του νομού Λάρισας, οι διαμαρτυρίες των κατοίκων εστιάζουν στην ανεπαρκή παρουσία αγροτικού ιατρού με σκοπό την διεκπεραίωση βασικών υπηρεσιών προς τους ηλικιωμένους κατοίκους. Η απομακρυσμένη θέση του χωριού δυσκολεύει τη μετάβαση των ηλικιωμένων σε νοσοκομεία ή ακόμα και στο Κέντρο Υγείας στην Ελασσόνα, στο οποίο αναλογεί να εξυπηρετήσει μια εξαιρετικά ευρεία γεωγραφική περιοχή με πολλά χωριά σε ορεινό έδαφος.
Για τους κατοίκους, και πρωτίστως τους ηλικιωμένους, της Τσαπουρνιάς άλλα και όλων των ορεινών χωριών του νομού Λάρισας, η παρουσία αγροτικού ιατρού που θα εξυπηρετεί τις ανάγκες τους είναι εκ των ων ουκ άνευ. Η αδυναμία παροχής των βασικών υπηρεσιών υγείας σε ανθρώπους, που αντιμετωπίζουν έτσι κι αλλιώς δύσκολη καθημερινότητα, ενισχύει την αίσθηση που έχουν ότι η πολιτεία τούς έχει ουσιαστικά εγκαταλείψει και αδιαφορεί για αυτούς».
Κατόπιν τούτων, ο Μάξιμος Χαρακόπουλος, ρωτά τον αρμόδιο υπουργό αν προτίθεται να επιλύσει το πρόβλημα της έλλειψης του αγροτικού ιατρού στην Τσαπουρνιά Ελασσόνας, άλλα και στα υπόλοιπα χωριά των ορεινών περιοχών του νομού Λάρισας, όπου οι ηλικιωμένοι κάτοικοί τους δεν έχουν την ευχέρεια να επισκέπτονται τις δομές υγείας μακριά από τον τόπο τους.

Ο καλός ποιμήν

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Ήρθε ως πρόβατον επί σφαγή. Σε καιρούς ταραγμένους, που καλογερικά πείσματα είχαν συνεπάρει πολλούς λαϊκούς. Αλλά σήκωσε αγόγγυστα τον σταυρό που του εμπιστεύθηκε η εκκλησία. «Θα μείνω στη Λάρισα ως το τέλος της ζωής μου» δήλωσε στην «Ε» μετά την τελετή της ταραχώδους ενθρόνισής του στις 28 Ιουλίου 1994. Δεν ξέρω πόσοι τον πίστεψαν. Νωπή ήταν ακόμη η μετάθεση, στην προσωποπαγή μητρόπολη Γουμμενίσσης, του Δημητρίου, μετά τις δυναμικές αντιδράσεις πιστών στη Λάρισα. Αν δεν επιβίωσε ο αψύς Μπεκιάρης, μετρημένες θα ήταν και οι μέρες του κατά κόσμον Ιακώβου Λάππα, σεμνού και συνεσταλμένου. Κι όμως, η «προφητεία» του Ιγνατίου βγήκε αληθινή. Όχι μόνο εκοιμήθη ως μητροπολίτης Λαρίσης, αλλά με 24 χρόνια ποιμαντορία αναδεικνύεται σε έναν από τους μακροβιότερους επισκόπους της. Αν είναι ο μακροβιότερος μητροπολίτης Λαρίσης και Τυρνάβου, αυτό ελπίζω να το μάθουμε από τη… σκαπάνη των ιστορικών ερευνητών της πόλης, προεξαρχόντων του γιατρού, ιστοριοδίφη Νίκου Παπαθεοδώρου και του εκδότη του Θεσσαλικού Ημερολογίου, Κώστα Σπανού.
Παρά τα όσα υπέστη κατά τη διένεξη με τους φανατικούς πιστούς του μακαριστού Θεολόγου –δεν τον γνώρισα προσωπικά αλλά ακούω ότι ήταν Άγιος άνθρωπος- ο Ιγνάτιος δεν επέτρεψε να βρει χώρο στην καρδιά του το μίσος για κανέναν. Αντιθέτως, παρά τη διαπόμπευση που υφίστατο, ακόμη και πολλά χρόνια μετά την εκδημία του Θεολόγου σε εθνικές εορτές και πανηγύρεις, δεν κράτησε κακία. Θυμάμαι τη θειά μου την Ανατολή –Θεός ‘σχωρέστην- να φεύγει από τον Άγιο Χαράλαμπο στον Πέρα Μαχαλά για να φωνάξει «ανάξιος» στην εκκλησία που θα λειτουργούσε ο δεσπότης. Τους είχαν μάθει πια και οι αστυνομικοί της Λάρισας. Μια χρονιά, μάλιστα, κατά τη διάρκεια της λιτανείας των λειψάνων του Αγίου Αχιλλείου ένας καλόγερος με ανεμόπτερο μας έριξε φεϊγβολάν με συνθήματα κατά του δεσπότη. Τα υπέμεινε όλα αυτά με μοναδική καρτερία.
Με την ιώβειο υπομονή του και την ανεξικακία του τελικά κέρδισε την αναγνώριση και τον σεβασμό όλων των Λαρισαίων. Επί των ημερών του επήλθε ειρήνη στην τοπική εκκλησία. Ίσως κανείς άλλος να μην ένιωσε όσο ο μακαριστός την ευχή και παράκληση «ειρήνη υμίν». Ως καλός ποιμήν αγκάλιασε όλους, νηστεύσαντες και μη νηστεύσαντες, που βρέθηκαν στο δύσκολο σταυροδρόμι της επιλογής: να ακολουθήσουν τον παλιό τους δεσπότη με τον οποίο είχαν πνευματικούς δεσμούς και ένιωθαν ότι αδικήθηκε ή τον νέο που η ιεραρχία της εκκλησίας έστειλε στη Λάρισα. Αλλά κι όσοι τον πρώτο καιρό δεν τον μνημόνευαν τον έκλαψαν στην πάνδημη κηδεία του.
Μειλίχιος με ένα ζεστό χαμόγελο ελπίδας για όλους έδινε δύναμη και αισιοδοξία με το κήρυγμά του. Εκείνο, που κάθε τόσο, διέκοπτε ο γνώριμος ξερόβηχας. Είπανε ότι του έμεινε από τα πρώτα χρόνια που Θεολογικοί αναστάτωναν τις εκκλησίες με τις αποδοκιμασίες τους. Δεν ξέρω αν είναι έτσι, αλλά πια μας είχε γίνει τόσο οικείος, που αν δεν έβηχε θα ανησυχούσαμε.
Η είδηση, ανήμερα της εορτής του Αγίου Αχιλλείου, της μετάβασής του στην Αμερική συγκίνησε όλους τους Λαρισαίους. «Σας γράφω από το κρεβάτι του πόνου» έλεγε στο μήνυμά του, σαν να απολογούνταν, πρώτα στον Άγιο, προστάτη και πολιούχο της Λάρισας, και μετά στην καθεμιά και τον καθένα, τα πιστά τέκνα της εκκλησίας, για την απουσία του αυτήν τη μεγάλη μέρα. Και μετά, η αναμονή, οι προσευχές, οι ελπίδες, που στο τέλος δεν επιβεβαιώθηκαν. Άγνωσται αι βουλαί του Κυρίου…
Στο αγαπημένο του «Τάλαντο» διάβασα, καιρό πριν γίνει γνωστή η ασθένειά του, στη στήλη που διατηρούσε και συχνά ενθυμούνταν τα παιδικά του χρόνια στη Σαλαμίνα, ένα κείμενό του για τα ορφανά παιδιά και διέκρινα πόσο τον σημάδεψε η ορφάνια. Θα έλεγα ότι εν πολλοίς διαμόρφωσε τον χαρακτήρα του ολιγαρκούς, εργατικού, ταπεινού νεαρού και αργότερα κληρικού. Περιγράφει ο δεσπότης πως η μάνα του, μετά την κηδεία του πατέρα του, που τον έχασε όταν ήταν μαθητής, άναψε καζάνι στην αυλή για να βάψουν μαύρα τα ρούχα της οικογένειας σε ένδειξη πένθους. Εικόνες όχι άγνωστες σε όσους καταγόμαστε από χωριά. Αυτό το μαύρο του πένθους, που ταυτόχρονα για τους πιστούς είναι σταυραναστάσιμο, έμελε να ενδυθεί και να τιμήσει μέχρι την τελευταία του πνοή ο δεσπότης μας, που εγεννήθη ως Ιάκωβος και εκοιμήθη ως Ιγνάτιος.
Πέρυσι μου έστειλε το δίτομο έργο «Μαξιμιανόν Ταμείον» 1.772 σελίδων με ρήσεις του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού και ιδιαίτερη αφιέρωση: «Αφιερούται δια να αποτελεί κόσμημα, ως τιμαλφές πίστεως, στην βιβλιοθήκη του φιλτάτου Αδελφού και πολυμαθεστάτου της πόλεως μας και της περιοχής μας Βουλευτού κ. Μαξίμου Χαρακοπούλου. Μετ’ απείρου Αγάπης. Ο Λαρίσης Ιγνάτιος». Εξομολογούμαι δέσποτα που δεν πρόλαβα ακόμη να το διαβάσω...

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι βουλευτής Λαρίσης.

Το Άρθρο δημοσιεύθηκε στην «Ελευθερία» της Λάρισας στις 05.08.2018

Ο καλός ποιμήν

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Ήρθε ως πρόβατον επί σφαγή. Σε καιρούς ταραγμένους, που καλογερικά πείσματα είχαν συνεπάρει πολλούς λαϊκούς. Αλλά σήκωσε αγόγγυστα τον σταυρό που του εμπιστεύθηκε η εκκλησία. «Θα μείνω στη Λάρισα ως το τέλος της ζωής μου» δήλωσε στην «Ε» μετά την τελετή της ταραχώδους ενθρόνισής του στις 28 Ιουλίου 1994. Δεν ξέρω πόσοι τον πίστεψαν. Νωπή ήταν ακόμη η μετάθεση, στην προσωποπαγή μητρόπολη Γουμμενίσσης, του Δημητρίου, μετά τις δυναμικές αντιδράσεις πιστών στη Λάρισα. Αν δεν επιβίωσε ο αψύς Μπεκιάρης, μετρημένες θα ήταν και οι μέρες του κατά κόσμον Ιακώβου Λάππα, σεμνού και συνεσταλμένου. Κι όμως, η «προφητεία» του Ιγνατίου βγήκε αληθινή. Όχι μόνο εκοιμήθη ως μητροπολίτης Λαρίσης, αλλά με 24 χρόνια ποιμαντορία αναδεικνύεται σε έναν από τους μακροβιότερους επισκόπους της. Αν είναι ο μακροβιότερος μητροπολίτης Λαρίσης και Τυρνάβου, αυτό ελπίζω να το μάθουμε από τη… σκαπάνη των ιστορικών ερευνητών της πόλης, προεξαρχόντων του γιατρού, ιστοριοδίφη Νίκου Παπαθεοδώρου και του εκδότη του Θεσσαλικού Ημερολογίου, Κώστα Σπανού.
Παρά τα όσα υπέστη κατά τη διένεξη με τους φανατικούς πιστούς του μακαριστού Θεολόγου –δεν τον γνώρισα προσωπικά αλλά ακούω ότι ήταν Άγιος άνθρωπος- ο Ιγνάτιος δεν επέτρεψε να βρει χώρο στην καρδιά του το μίσος για κανέναν. Αντιθέτως, παρά τη διαπόμπευση που υφίστατο, ακόμη και πολλά χρόνια μετά την εκδημία του Θεολόγου σε εθνικές εορτές και πανηγύρεις, δεν κράτησε κακία. Θυμάμαι τη θειά μου την Ανατολή –Θεός ‘σχωρέστην- να φεύγει από τον Άγιο Χαράλαμπο στον Πέρα Μαχαλά για να φωνάξει «ανάξιος» στην εκκλησία που θα λειτουργούσε ο δεσπότης. Τους είχαν μάθει πια και οι αστυνομικοί της Λάρισας. Μια χρονιά, μάλιστα, κατά τη διάρκεια της λιτανείας των λειψάνων του Αγίου Αχιλλείου ένας καλόγερος με ανεμόπτερο μας έριξε φεϊγβολάν με συνθήματα κατά του δεσπότη. Τα υπέμεινε όλα αυτά με μοναδική καρτερία.
Με την ιώβειο υπομονή του και την ανεξικακία του τελικά κέρδισε την αναγνώριση και τον σεβασμό όλων των Λαρισαίων. Επί των ημερών του επήλθε ειρήνη στην τοπική εκκλησία. Ίσως κανείς άλλος να μην ένιωσε όσο ο μακαριστός την ευχή και παράκληση «ειρήνη υμίν». Ως καλός ποιμήν αγκάλιασε όλους, νηστεύσαντες και μη νηστεύσαντες, που βρέθηκαν στο δύσκολο σταυροδρόμι της επιλογής: να ακολουθήσουν τον παλιό τους δεσπότη με τον οποίο είχαν πνευματικούς δεσμούς και ένιωθαν ότι αδικήθηκε ή τον νέο που η ιεραρχία της εκκλησίας έστειλε στη Λάρισα. Αλλά κι όσοι τον πρώτο καιρό δεν τον μνημόνευαν τον έκλαψαν στην πάνδημη κηδεία του.
Μειλίχιος με ένα ζεστό χαμόγελο ελπίδας για όλους έδινε δύναμη και αισιοδοξία με το κήρυγμά του. Εκείνο, που κάθε τόσο, διέκοπτε ο γνώριμος ξερόβηχας. Είπανε ότι του έμεινε από τα πρώτα χρόνια που Θεολογικοί αναστάτωναν τις εκκλησίες με τις αποδοκιμασίες τους. Δεν ξέρω αν είναι έτσι, αλλά πια μας είχε γίνει τόσο οικείος, που αν δεν έβηχε θα ανησυχούσαμε.
Η είδηση, ανήμερα της εορτής του Αγίου Αχιλλείου, της μετάβασής του στην Αμερική συγκίνησε όλους τους Λαρισαίους. «Σας γράφω από το κρεβάτι του πόνου» έλεγε στο μήνυμά του, σαν να απολογούνταν, πρώτα στον Άγιο, προστάτη και πολιούχο της Λάρισας, και μετά στην καθεμιά και τον καθένα, τα πιστά τέκνα της εκκλησίας, για την απουσία του αυτήν τη μεγάλη μέρα. Και μετά, η αναμονή, οι προσευχές, οι ελπίδες, που στο τέλος δεν επιβεβαιώθηκαν. Άγνωσται αι βουλαί του Κυρίου…
Στο αγαπημένο του «Τάλαντο» διάβασα, καιρό πριν γίνει γνωστή η ασθένειά του, στη στήλη που διατηρούσε και συχνά ενθυμούνταν τα παιδικά του χρόνια στη Σαλαμίνα, ένα κείμενό του για τα ορφανά παιδιά και διέκρινα πόσο τον σημάδεψε η ορφάνια. Θα έλεγα ότι εν πολλοίς διαμόρφωσε τον χαρακτήρα του ολιγαρκούς, εργατικού, ταπεινού νεαρού και αργότερα κληρικού. Περιγράφει ο δεσπότης πως η μάνα του, μετά την κηδεία του πατέρα του, που τον έχασε όταν ήταν μαθητής, άναψε καζάνι στην αυλή για να βάψουν μαύρα τα ρούχα της οικογένειας σε ένδειξη πένθους. Εικόνες όχι άγνωστες σε όσους καταγόμαστε από χωριά. Αυτό το μαύρο του πένθους, που ταυτόχρονα για τους πιστούς είναι σταυραναστάσιμο, έμελε να ενδυθεί και να τιμήσει μέχρι την τελευταία του πνοή ο δεσπότης μας, που εγεννήθη ως Ιάκωβος και εκοιμήθη ως Ιγνάτιος.
Πέρυσι μου έστειλε το δίτομο έργο «Μαξιμιανόν Ταμείον» 1.772 σελίδων με ρήσεις του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού και ιδιαίτερη αφιέρωση: «Αφιερούται δια να αποτελεί κόσμημα, ως τιμαλφές πίστεως, στην βιβλιοθήκη του φιλτάτου Αδελφού και πολυμαθεστάτου της πόλεως μας και της περιοχής μας Βουλευτού κ. Μαξίμου Χαρακοπούλου. Μετ’ απείρου Αγάπης. Ο Λαρίσης Ιγνάτιος». Εξομολογούμαι δέσποτα που δεν πρόλαβα ακόμη να το διαβάσω...

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι βουλευτής Λαρίσης.

Το Άρθρο δημοσιεύθηκε στην «Ελευθερία» της Λάρισας στις 05.08.2018