Αθήνα, 19 Οκτωβρίου 2018

ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ:

Σχολεία Δεύτερης Ευκαιρίας σε όλες τις φυλακές

• Ελπίδα στους κρατούμενους με εκπαίδευση και κατάρτιση

«Ο σκοπός είναι ο έγκλειστος εκτίοντας την ποινή του, να συνεχίσει τη ζωή του κυρίως με ελπίδα και με νέους προσανατολισμούς. Και, βεβαίως, ο χρόνος της φυλάκισής του να μην τον στιγματίσει δια βίου, εγκλωβίζοντάς τον στο περιθώριο. Η “καλή αλλοίωση”, για να χρησιμοποιήσω έναν χριστιανικό όρο, του κρατουμένου κατά τη διάρκεια του σωφρονισμού του θα μπορούσε να είναι και μέτρο πολιτισμού μιας κοινωνίας». Τα παραπάνω τόνισε ο τομεάρχης Προστασίας του Πολίτη της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης, κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος, μιλώντας στην Επιτροπή Σωφρονιστικού συστήματος, με αφορμή την ετήσια Έκθεση για την «Παιδεία-Επαγγελματική Κατάρτιση Κρατουμένων-Εκπαίδευση Προσωπικού Φυλακών».
Ο κ. Χαρακόπουλος επισήμανε ότι «το σωφρονιστικό σύστημα βρίσκεται σε οριακό σημείο, όσο ποτέ άλλοτε στο παρελθόν. Υπάρχει έξαρση της πάσης φύσεως παραβατικότητας, με ειδεχθή εγκλήματα που σοκάρουν την κοινή γνώμη αλλά και έξαρση της λεγόμενης μικροεγκληματικότητας. Ως συνέπεια είναι η ραγδαία αύξηση των κρατουμένων. Επιπλέον, το πλήθος των κρατουμένων, σε αντίθεση με το παρελθόν, είναι ιδιαίτερα ανομοιογενές, λόγω της μετανάστευσης».
Το στέλεχος της αξιωματικής αντιπολίτευσης σημείωσε ότι «δυστυχώς, είναι κοινή η εντύπωση ότι κάποιος μπορεί να μπει για μια μικροκλοπή ή μικροαπάτη στη φυλακή και αντί σωφρονισμού να βγει με ντοκτορά στο οργανωμένο έγκλημα! Υπ’ αυτό το πρίσμα, είναι θεωρώ εξαιρετικά σημαντικές οι πρωτοβουλίες που έχουν παρθεί στα σωφρονιστικά καταστήματα της χώρας, σε πολλά εκ των οποίων η κατάσταση είναι ιδιαιτέρως επιβαρυμένη –και ήδη θα έπρεπε να είχε εκπονηθεί ένα σχέδιο δημιουργίας και λειτουργίας νέων σωφρονιστικών καταστημάτων, που να εκπληρούν τις σύγχρονες προδιαγραφές, όπως αυτές υφίστανται στον προηγμένο κόσμο. Γιατί βεβαίως, η λύση δεν μπορεί να είναι να βγαίνουν όλοι έξω ανεξαρτήτως του αδικήματος και της μεταμέλειας που έχουν επιδείξει, με νόμους όπως τον γνωστό νόμο Παρασκευόπουλου».
Ο κ. Χαρακόπουλος αναφέρθηκε ιδιαιτέρως στα Σχολεία Δεύτερης Ευκαιρίας και στα ΙΕΚ, που χαρακτήρισε πετυχημένους θεσμούς και ζήτησε να ιδρυθούν και σε εκείνα τα σωφρονιστικά ιδρύματα που δεν υπάρχουν.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στους αλλοδαπούς κρατουμένους -πολλοί εκ των οποίων δεν μιλούν την ελληνική- και γι’ αυτό πρότεινε «η κατάρτιση σε επαγγελματικά προγράμματα να γίνεται στην δική τους γλώσσα, κυρίως για τις μεγαλύτερες σε αριθμό εθνικο-γλωσσολογικές ομάδες κρατουμένων. Αυτό θα έλυνε πολλά προβλήματα τόσο συνεννόησης, όσο και επαγγελματικής αποκατάστασης όταν επιστρέψουν στις πατρίδες τους».

Φωτ. 1) Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος στην Επιτροπή Σωφρονιστικού της βουλής.
Φωτ. 2) Ο Λαρισαίος βουλευτής με τον Διευθυντή του Σχολείου Δεύτερης Ευκαιρίας των φυλακών Λάρισας Γιώργο Τράντα σε πρόσφατη ενημέρωση της βουλής για τον επιτυχή θεσμό.

Δείτε την ομιλία του κ. Χαρακόπουλου στην ηλεκτρονική διεύθυνση:
https://youtu.be/CT6xAqweop4

Ρεμπέτ ασκέρ...

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Τα όσα συμβαίνουν επί μακρόν στο μέτωπο της εξωτερικής πολιτικής της χώρας, και ιδιαίτερα τα όσα παρακολουθούμε τις τελευταίες ημέρες, παραπέμπουν, μάλλον, σε θέατρο του παραλόγου. Ως εκ τούτου, εύλογα προκύπτουν μια σειρά ερωτημάτων: Τελικώς, υπάρχει ενιαία κυβερνητική εξωτερική πολιτική ή ο κάθε ένας υπουργός σηκώνει δικό του μπαϊράκι και τραβάει για όπου του καπνίσει; Υπάρχει πρωθυπουργός που κρατάει τα ηνία της κυβέρνησής και των υπουργών του ή στην εξουσία βρίσκεται ένα ρεμπέτ ασκέρ; Σε κάθε περίπτωση, είναι και πάλι επίκαιρη η περίφημη απορία του εθνάρχη: «ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο;».
Ως γνωστόν, η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι και προκάλεσε ένα νέο ενδοκυβερνητικό κομφούζιο, με τη μαζική επίθεση των στελεχών του μεγάλου συν-εταίρου εναντίον του υπουργού Εθνικής Άμυνας, ήταν οι γνωστές δηλώσεις του τελευταίου κατά την επίσκεψή του στις ΗΠΑ. Σε μια, φαίνεται, κρίση μεγαλομανίας, ο αρχηγός των ΑΝΕΛ, αγχωμένος κι από την βεβαιότητα της λήξης του ονείρου του στις επερχόμενες εκλογές, αφού πρότεινε ολόκληρη σχεδόν η Ελλάδα να μετατραπεί σε στρατιωτική βάση, κήρυξε δική του γραμμή στο σκοπιανό, διαφορετική απ’ αυτήν της κυβέρνησης και του υπουργείου Εξωτερικών.
Έως σήμερα νομίζαμε ότι τέτοια σοβαρά ζητήματα, όπως είναι η παραχώρηση εθνικού εδάφους για στρατιωτικές δραστηριότητες τρίτης χώρας, έπρεπε να λαμβάνονται μετά από διαβουλεύσεις, με σαφείς και αυστηρούς όρους και προϋποθέσεις. Τώρα ανακαλύπτουμε ότι μπορεί ο οποιοσδήποτε υπουργός να υπόσχεται οικόπεδα στο εξωτερικό, ωσάν να τα κληρονόμησε από τον παππού του. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πρόκειται για πρωτοφανή πράγματα.
Και η «ντρίπλα», όμως, που ο κ. Καμμένος επιχείρησε επί αμερικανικού εδάφους για το «σκοπιανό», προτείνοντας νέα αμυντικά βαλκανικά σύμφωνα, σε ένα κακό ριμέικ του 1912, δεν στέκει πουθενά. «Έχοντας τη φωλιά του λερωμένη», συναινώντας με τον ΣΥΡΙΖΑ για τη κατάπτυστη συμφωνία των Πρεσπών, για να μην χάσει την καρέκλα, ψάχνει τώρα εναγωνίως μια σανίδα σωτηρίας πριν τον πολιτικό πνιγμό. Καμιά ηρωική έξοδος ή άλλη ευφυής σύλληψη δεν σώζουν τον μικρό συν-εταίρο. Η ευκαιρία, άλλωστε, του δόθηκε όταν η ΝΔ κατέθεσε πρόταση μομφής πριν υπογραφεί η συμφωνία στους Ψαράδες των Πρεσπών από Κοτζιά και Δημητρώφ. Τότε μετρήθηκαν όλοι για την ειλικρίνειά τους.
Το δυστύχημα με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ είναι ότι οι καταστροφικές τους επιλογές, που για σχεδόν 4 χρόνια ταλαιπωρούν τον τόπο και δεν τον αφήνουν να πάρει τ’ απάνω του, δεν περιορίζονται στην οικονομία και στην κοινωνία. Δεν γονάτισαν μόνο τις πιο παραγωγικές δυνάμεις της χώρας, δεν ξεθεμελιώνουν μόνο την εκπαίδευση, δεν αφήνουν να αλωνίζουν οι παράνομοι και οι περιθωριακοί, ανέλαβαν ν’ αλλάξουν τα φώτα και στην εξωτερική μας πολιτική. Με παρασκηνιακές διαπραγματεύσεις, προχωρούν σε συμφωνίες, όπως αυτή με τα Σκόπια, όπου παραδίδονται, ελαφρά τη καρδία, όνομα, ταυτότητα, γλώσσα, ιστορία. Και περιμένουμε τώρα από τους Σκοπιανούς, που έχουν ποτιστεί με τον πιο χοντροκομμένο εθνικισμό, να μας επιτρέψουν κι εμάς να φορέσουμε ένα «φύλλο συκής» στην ήττα μας, αλλά ακόμη κι αυτό να μην το κάνουν. Στην πραγματικότητα, ό,τι κι αν γίνει από εδώ και πέρα, έχουμε νέα δεδομένα, μια νέα γραμμή αφετηρίας, απ’ όπου εμείς οι Έλληνες θα πρέπει να αποδεικνύουμε συνεχώς ότι «δεν είμαστε ελέφαντες», ότι όταν μιλάμε για Μακεδονία μιλάμε για την ιστορία μας, το έθνος μας, τον τόπο μας. Ενώ από απέναντι θα συνεχίζουν να διεκδικούν ό,τι αυτοί νομίζουν ότι τους ανήκει, γιατί ο αλυτρωτισμός δεν τελειώνει με τη συμφωνία αυτή, αλλά του ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο.
Ελπίζουμε, τουλάχιστον, η περιπέτεια με τα Σκόπια να κάμψει τη φόρα του κ. Κοτζιά που, ως ταύρος σε υαλοπωλείο, απειλεί ότι θα μας «λύσει» όλα τα προβλήματα δια μιας. Όπως πήγε να τα λύσει και με τη Ρωσία, με την οποία βρισκόμαστε στο χειρότερο σημείο των διμερών μας σχέσεών μας από το 1974.
Ακούγεται, πάντως, ότι λίαν συντόμως, θα έλθει κάποια συμφωνία με την Αλβανία, ως αποτέλεσμα πάλι κάποιων παρασκηνιακών διαβουλεύσεων, κρυφών από την Βουλή και τον λαό. Οι φήμες λένε ότι σ’ αυτήν θα μπουν λεπτά ζητήματα, όπως αυτά της ιστορίας της Βορείου Ηπείρου, περιουσιών των Αλβανών στην Ελλάδα κ.ά. Την ίδια ώρα, όμως, η ανθελληνική πολιτική των Τιράνων συνεχίζεται αδιάλειπτα, με τους Βορειοηπειρώτες να διαμαρτύρονται για τις διακρίσεις που υφίστανται λόγω της εθνικής τους ταυτότητας.
Δεν είναι, λοιπόν, υπερβολή, σε ένα ρευστό διεθνές περιβάλλον, με τη Τουρκία σε νεο-οθωμανικό παροξυσμό, με τα Βαλκάνια βουτηγμένα στον εθνικισμό, να ζητούμε το ταχύτερο εκλογές, για να γλυτώσει η χώρα τα χειρότερα από μια ασυνάρτητη κυβέρνηση.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι τομεάρχης Προστασίας του Πολίτη της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης.

Το άρθρο του Μ. Χαρακόπουλου: «Ρεμπέτ ασκέρ...» δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα paidis.com στις 15 Οκτωβρίου 2018.

Αθήνα, 18 Οκτωβρίου 2018

Ομιλία
Μάξιμου Χαρακόπουλου
στη Διακομματική Επιτροπή της Βουλής για το Δημογραφικό
στη συζήτηση επί της Εκθέσεως της Επιστημονικής Επιτροπής
για το Δημογραφικό

«Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Σήμερα αισθάνομαι ταυτοχρόνως ικανοποιημένος αλλά και ανήσυχος, και μάλιστα για τον ίδιο ακριβώς λόγο. Η λεπτομερής έκθεση της Επιστημονικής Επιτροπής, καρπός μιας επιμελούς εργασίας στην οποία συμμετείχαν διακεκριμένοι επιστήμονες, πιστοποιεί αυτό που κάποιοι επισημαίναμε από χρόνια: Ότι το Δημογραφικό είναι το υπ’ αριθμόν ένα πρόβλημα της χώρας.

Και τότε κάποιοι υποτιμούσαν αυτές τις εκτιμήσεις, διότι έβαζαν άλλες προτεραιότητες. Θεωρούσαν ότι επρόκειτο για αντιδραστικές, συντηρητικές εμμονές. Οι απόψεις αυτές ακούστηκαν και στις πρώτες συνεδριάσεις της Επιτροπής μας. Ωστόσο, οι γυμνοί αριθμοί που είδαν το φως αποκαλύπτουν τη σκληρή αλήθεια. Και εξ αυτού του γεγονότος πηγάζει και η ανησυχία μου.

Τα δεδομένα δείχνουν μια ολοκληρωτική δημογραφική κατάρρευση. Για έξι-επτά έτη συνεχώς οι θάνατοι υπερβαίνουν τις γεννήσεις. Υπενθυμίζω το 1980 είχαμε 148.134 γεννήσεις και οι θάνατοι ήταν 87.282. Το 2017 οι γεννήσεις στην Ελλάδα έφτασαν στις 88.132 και οι θάνατοι έφτασαν στους 123.079, δηλαδή 34.947 παραπάνω θάνατοι.

Ο μέσος ηλικιακός όρος ανεβαίνει ραγδαία, κοντά στα 44 έτη, όταν το 1951 ήταν τα 26 έτη. Η γήρανση του πληθυσμού επίσης. Αυξάνονται οι νέοι που δεν κάνουν οικογένεια, όπως και οι γυναίκες που δεν κάνουν παιδιά. Το 1980 η μέση ηλικία της μητέρας κατά τη γέννηση ήταν τα 26,1 έτη και η κάθε γυναίκα γεννούσε 2,23 παιδιά. Σήμερα, η μέση ηλικία της μητέρας κατά τη γέννηση είναι πλέον κοντά στα 31 έτη και η κάθε γυναίκα γεννάει 1,3 παιδιά.

Οι νέοι μας, στην πλέον παραγωγική ηλικία μεταναστεύουν για ένα καλύτερο αύριο, κατά εκατοντάδες χιλιάδες, και είναι άγνωστο διαρκούσης της κρίσης αν, πότε και πόσοι από αυτούς θα επιστρέψουν.

Οι προοπτικές επομένως είναι κάτι παραπάνω από δυσοίωνες. Η εικόνα που αποκαλύπτει με αντικειμενικότητα το πόρισμα που έχουμε στα χέρια μας, είναι μιας χώρας που τρεκλίζει, μιας χώρας που κινδυνεύει να μην έχει μέλλον.

Γιατί χωρίς αμφιβολία, η διαρκής μείωση των γεννήσεων, η συρρίκνωση του πληθυσμού, η αύξηση των γερόντων επηρεάζει, χωρίς υπερβολή, κάθε τομέα της ζωής μας. Υπονομεύει την ανάπτυξη της οικονομίας, ναρκοθετεί το ασφαλιστικό σύστημα, οδηγεί στην παραπέρα ερήμωση της επαρχίας. Αλλά ταυτόχρονα στερεί κάθε ζωτικότητα από τον ίδιο τον πληθυσμό, τον οδηγεί στον μαρασμό και στην παραίτηση.
Όπως ορθά επισημαίνεται στην έκθεση, για να αλλάξουν τα δεδομένα απαιτείται μια συνολική αντιμετώπιση όχι μόνον στο υλικό επίπεδο αλλά και σε αυτό της νοοτροπίας, του κυρίαρχου παραδείγματος.

Ένα από τα ελάχιστα αισιόδοξα σημεία της Έκθεσης, είναι αυτό που αναφέρεται στο ότι «η ατεκνία μεταξύ των Ελληνίδων δεν φαίνεται να αποτελεί συνειδητή επιλογή, όπως συμβαίνει σε χώρες όπως, π.χ. η Γερμανία. Αντίθετα, είναι μάλλον το αποτέλεσμα καταστάσεων ή και συνθηκών που επιβάλλονται από το ευρύτερο κοινωνικό και οικονομικό περιβάλλον και δυσκολεύουν την απόφαση για τεκνοποίηση, η δε πρόσφατη κρίση επιδείνωσε έτι το περιβάλλον αυτό».

Αυτό σημαίνει ότι μπορούν να διαμορφωθούν διαφορετικές συνθήκες, πιο ευνοϊκές για τους νέους που θέλουν να κάνουν οικογένεια και παιδιά. Αυτό δεν σκοντάφτει στην απροθυμία των γυναικών.
Σε κάθε περίπτωση θα συμφωνήσουμε ότι «απαιτείται μια αλλαγή των αναπαραγωγικών συμπεριφορών, η οποία απαιτεί κάποιο βάθος χρόνου και προϋποθέτει την πλήρωση δύο συνθηκών: την προοδευτική αλλαγή των κυρίαρχων αξιών και την αντικατάστασή τους από αξίες που «ευνοούν» περισσότερο την τεκνογονία, και β) η δημιουργία ενός γενικότερου ευνοϊκού περιβάλλοντος που θα επιτρέψει την υλοποίηση από τις νεότερες γενεές του επιθυμητού μεγέθους οικογένειας (γύρω από τα δύο παιδιά)».

Κοντολογίς, η αξία της οικογένειας, η οποία τις τελευταίες δεκαετίες βρέθηκε στο στόχαστρο δήθεν προοδευτικών αντιλήψεων, θα πρέπει να αποκτήσει και πάλι τη θέση που της αρμόζει. Κι αυτό πρέπει να ενσαρκωθεί με συγκεκριμένα μέτρα, τα οποία προτείνει και η έκθεση, διαμορφώνοντας ένα περιβάλλον ασφάλειας για νέους γονείς, με περισσότερους ολοήμερους παιδικούς σταθμούς, νηπιαγωγεία και σχολεία, με δυνατότητες για απασχόληση και γονικές άδειες, αλλά και με επιδόματα για την τεκνοποίηση, με φοροαπαλλαγές και προνόμια, με ενίσχυση των τρίτεκνων και πολύτεκνων οικογενειών. Τέτοια μέτρα, όπως η ισόβια σύνταξη της πολύτεκνης μάνας και οι προσλήψεις πολύτεκνων εκπαιδευτικών επιβράδυναν τη δημογραφική συρρίκνωση τις προηγούμενες δεκαετίες.

Είναι κατανοητό ότι σε συνθήκες στασιμότητας, όπως αυτές που ζούμε σήμερα, συνθήκες υπερφορολόγησης, φτώχειας και έλλειψης οράματος, κάθε τέτοιος σχεδιασμός είναι δύσκολος να εφαρμοστεί.

Για το λόγο αυτό και η δημογραφική ανασύνταξη της χώρας πρέπει να πάει αντάμα με την οικονομική της ανάπτυξη. Αλλά και χωρίς δημογραφική ανάταση δεν μπορεί να υπάρξει πραγματική ανάπτυξη. Και μόνον ότι θα καταρρεύσουν τα ήδη ετοιμόρροπα ασφαλιστικά ταμεία φτάνει για να αντιληφθούμε τι θα συμβεί.

Υπάρχουν, όμως, και μέτρα που δεν έχουν δημοσιονομικό κόστος και παρουσιάστηκαν στην Επιτροπή για την στήριξη κυρίως των τρίτεκνων και πολύτεκνων οικογενειών.

Η Έκθεση προσπαθεί να θέσει ρεαλιστικούς στόχους, που δεν θα φέρουν το θαύμα της αύξησης του πληθυσμού και της ανατροπής όλων των αρνητικών δεδομένων, αλλά θα αναχαιτίσουν τις αρνητικές τάσεις, ώστε μετά από 20 χρόνια να έχουμε απτά αποτελέσματα.
Σημαντικές είναι οι προτάσεις για τον συντονισμό αυτού του μεγάλου σχεδίου που είναι η Δημιουργία επιτελικής δομής σε κεντρικό επίπεδο (Υφυπουργείο, Γενική Γραμματεία ή Ειδική Γραμματεία) για την υλοποίηση της όποιας πολιτικής, για τον συντονισμό των δράσεων-μέτρων), αλλά και Γραφείου στη βουλή, όπως αυτό για την παρακολούθηση του προϋπολογισμού.
Θεωρώ, επίσης, εξαιρετικά χρήσιμες -για να ξεδιαλυθούν κάποιες πλάνες σχετικά με τη συμβολή των μεταναστών στην αντιμετώπιση του δημογραφικού- τις επισημάνσεις ότι «αν και χωρίς ενεργές πολιτικές η πλειοψηφία των προερχόμενων από τις πρώην ανατολικές χώρες οικονομικών μεταναστών των προηγούμενων δεκαετιών ενσωματώθηκαν στην χώρα μας χωρίς μεγάλη δυσκολία, δεν θα πρέπει να θεωρείται δεδομένο ότι το αυτό θα συμβεί και με τους νεο-αφιχθέντες πρόσφυγες και οικονομικούς μετανάστες (ή και με αυτούς που θα φθάσουν στο μέλλον). Το περιβάλλον σήμερα είναι σαφώς διαφορετικό, όπως είναι σαφώς διαφοροποιημένες οι αναμονές, οι επιδιώξεις και κάποια από τα χαρακτηριστικά των πληθυσμών αυτών».

Η Έκθεση εστιάζει στη δημιουργία των προϋποθέσεων επαναπατρισμού των νέων που ξενιτεύτηκαν αναζητώντας ευκαιρίες απασχόλησης λόγω της κρίσης.

Το μεταναστευτικό για κάποιους μπορεί ακόμη να είναι η λυδία λίθος του προβλήματος, ξεχνώντας ότι οι κοινωνίες δεν είναι συνονθύλευμα ανθρώπων, αλλά σύνολα δομημένα σε κοινές αρχές και αξίες.

Κυρία πρόεδρε,

Καταλήγοντας, θέλω και πάλι να ευχηθώ η Έκθεση να βοηθήσει ώστε να γίνει κατανοητό το μέγεθος του προβλήματος και στον τελευταίο πολίτη αυτής της χώρας και κυρίως σε όσους κατέχουν θέσεις εξουσίας και ευθύνης. Είναι καιρός να ακολουθήσουμε επιτυχημένα παραδείγματα χωρών, όπως η Γαλλία, που αντιμετώπισαν επιτυχώς το δημογραφικό πρόβλημα.
Το αύριο δεν μπορεί να περιμένει. Ό,τι είναι να γίνει πρέπει να γίνει άμεσα και αποφασιστικά, με τη συμμετοχή όλων. Διαφορετικά η ιστορία θα είναι αδέκαστη μαζί μας.

Σας ευχαριστώ».

Αθήνα, 18 Οκτωβρίου 2018

ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ ΓΙΑ ΤΟ ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ:

Η χώρα συρρικνώνεται πληθυσμιακά και κινδυνεύει το μέλλον της!

• Να στηριχθεί έμπρακτα ο θεσμός της οικογένειας

«Σήμερα αισθάνομαι ταυτοχρόνως ικανοποιημένος αλλά και ανήσυχος, και μάλιστα για τον ίδιο ακριβώς λόγο. Η λεπτομερής έκθεση της Επιστημονικής Επιτροπής, καρπός μιας επιμελούς εργασίας στην οποία συμμετείχαν διακεκριμένοι επιστήμονες, πιστοποιεί αυτό που κάποιοι επισημαίναμε από χρόνια: Ότι το Δημογραφικό είναι το υπ’ αριθμόν ένα πρόβλημα της χώρας. Και τότε κάποιοι υποτιμούσαν αυτές τις εκτιμήσεις, διότι έβαζαν άλλες προτεραιότητες. Θεωρούσαν ότι επρόκειτο για αντιδραστικές, συντηρητικές εμμονές». Τα παραπάνω τόνισε ο Αντιπρόεδρος της Διακομματικής Επιτροπής για το Δημογραφικό, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος κατά τη συζήτηση της Έκθεσης της Επιστημονικής Επιτροπής για το Δημογραφικό.
Το στέλεχος της αξιωματικής αντιπολίτευσης επεσήμανε ότι «η εικόνα που αποκαλύπτει με αντικειμενικότητα το πόρισμα που έχουμε στα χέρια μας, είναι μιας χώρας που τρεκλίζει, μιας χώρας που κινδυνεύει να μην έχει μέλλον. Γιατί χωρίς αμφιβολία, η διαρκής μείωση των γεννήσεων, η συρρίκνωση του πληθυσμού, η αύξηση των γερόντων επηρεάζει, χωρίς υπερβολή, κάθε τομέα της ζωής μας. Υπονομεύει την ανάπτυξη της οικονομίας, ναρκοθετεί το ασφαλιστικό σύστημα, οδηγεί στην παραπέρα ερήμωση της επαρχίας. Αλλά ταυτόχρονα στερεί κάθε ζωτικότητα από τον ίδιο τον πληθυσμό, τον οδηγεί στον μαρασμό και στην παραίτηση».
Ο Θεσσαλός πολιτικός υπογράμμισε ότι «η αξία της οικογένειας, η οποία τις τελευταίες δεκαετίες βρέθηκε στο στόχαστρο δήθεν προοδευτικών αντιλήψεων, θα πρέπει να αποκτήσει και πάλι τη θέση που της αρμόζει. Κι αυτό πρέπει να ενσαρκωθεί με συγκεκριμένα μέτρα, τα οποία προτείνει και η έκθεση, διαμορφώνοντας ένα περιβάλλον ασφάλειας για νέους γονείς, με περισσότερους ολοήμερους παιδικούς σταθμούς, νηπιαγωγεία και σχολεία, με δυνατότητες για απασχόληση και γονικές άδειες, αλλά και με επιδόματα για την τεκνοποίηση, με φοροαπαλλαγές και προνόμια, με ενίσχυση των τρίτεκνων και πολύτεκνων οικογενειών. Τέτοια μέτρα, όπως η ισόβια σύνταξη της πολύτεκνης μάνας και οι προσλήψεις πολύτεκνων εκπαιδευτικών επιβράδυναν τη δημογραφική συρρίκνωση τις προηγούμενες δεκαετίες». Πρόσθεσε, όμως, ότι «υπάρχουν και μέτρα που δεν έχουν δημοσιονομικό κόστος και παρουσιάστηκαν στην Επιτροπή για την στήριξη κυρίως των τρίτεκνων και πολύτεκνων οικογενειών».

Υφυπουργείο Οικογένειας και Γραφείο Δημογραφίας στη Βουλή
Ο κ. Χαρακόπουλος ανέφερε ότι είναι πολύ σημαντική η Δημιουργία επιτελικής δομής σε κεντρικό επίπεδο (Υφυπουργείο, Γενική Γραμματεία ή Ειδική Γραμματεία) για την υλοποίηση της όποιας πολιτικής, για τον συντονισμό των δράσεων-μέτρων, αλλά και Γραφείου στη βουλή, όπως αυτό για την παρακολούθηση του προϋπολογισμού».
Τέλος, σημείωσε ότι ήταν εξαιρετικά χρήσιμες «για να ξεδιαλυθούν κάποιες πλάνες σχετικά με τη συμβολή των μεταναστών στην αντιμετώπιση του δημογραφικού» τις επισημάνσεις ότι οι πρόσφατοι οικονομικοί μετανάστες όπως και αυτοί που θα φθάσουν στο μέλλον είναι δύσκολο να ενταχθούν στην ελληνική κοινωνία, καθώς «είναι σαφώς διαφοροποιημένες οι αναμονές, οι επιδιώξεις και κάποια από τα χαρακτηριστικά των πληθυσμών αυτών». Και κατέληξε λέγοντας ότι «το μεταναστευτικό για κάποιους μπορεί ακόμη να είναι η λυδία λίθος του προβλήματος, ξεχνώντας ότι οι κοινωνίες δεν είναι συνονθύλευμα ανθρώπων, αλλά σύνολα δομημένα σε κοινές αρχές και αξίες».