12-06-2011_

Συνέντευξη του Γραμματέα Πολιτικού Σχεδιασμού της ΝΔ

Βουλευτή Λαρίσης κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου

στον Τύπο της Κυριακής

Δημοσιογράφος: Δημήτρης Κοτταρίδης

Μετά τα όσα συνέβησαν στον ΚΤΕ Οικονομίας του ΠΑΣΟΚ, αλλά και τη γενικευμένη αγανάκτηση η κατάσταση στη χώρα μοιάζει σαν καζάνι που βράζει.

Οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ που ασκούν κριτική, πολύ αυστηρή κριτική με βαριές κουβέντες μάλιστα, λένε τα αυτονόητα. Ότι δηλαδή το Μνημόνιο Ι απέτυχε, ότι κανείς δεν εγγυάται ότι το Μνημόνιο ΙΙ θα πετύχει, ότι η κυβέρνηση απέτυχε να δώσει την παραμικρή αναπτυξιακή ελπίδα. Ακόμη και υπουργοί λένε πια ότι το Μνημόνιο είχε «γεννετικό πρόβλημα». Όσα δηλαδή η Νέα Δημοκρατία υποστήριζε πριν από ένα χρόνο και λέει και σήμερα. Γιατί η πραγματικότητα δεν αποκρύπτεται με επικοινωνιακά τερτίπια. Ούτε φοράει επανειλημμένως εκβιαστικό κοστούμι. Ίσως αυτό να έχει αποτέλεσμα μια φορά, δεύτερη αποκλείεται. Και βλέπουμε τους εκβιασμούς της κυβέρνησης να απορρίπτονται από τους ίδιους τους πολίτες σε συντριπτικό ποσοστό και με τρόπο έντονο.

Και τι θα γίνει τελικά; Μήπως έχουν δίκιο όσοι πιέζουν για συναίνεση; Τελικά, τι θα πράξετε, δεδομένων και των πιέσεων που συνεχίζουν να ασκούνται από τους Ευρωπαίους, όπως φάνηκε και από το ταξίδι του Σαμαρά σε Παρίσι και Βρυξέλλες.

Η Νέα Δημοκρατία ήταν ξεκάθαρη εξ αρχής. Δηλώσαμε ότι εμείς θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για να βοηθήσουμε την χώρα. Έτσι πολιτευτήκαμε όλους αυτούς τους μήνες ως αξιωματική αντιπολίτευση. Και δεν σκεφθήκαμε το κόστος όταν τα διάφορα κυβερνητικά «εξαπτέρυγα» μιλούσαν για ανεύθυνη πολιτική. Έτσι καταψηφίσαμε το Μνημόνιο Ι, που παρουσιαζόταν σαν μονόδρομος, και δυστυχώς επιβεβαιωθήκαμε. Γιατί απέτυχε οικτρά. Θυσίες μάταιες, άδικοι κόποι. Και τώρα πάλι από την αρχή για νέες θυσίες με την ίδια αδιέξοδη προοπτική. Εμείς δεν θα κουραστούμε να λέμε ότι η πολιτική των φόρων και των οριζόντιων περικοπών οδηγεί μόνο σε μεγαλύτερη ύφεση. Για να ξεφύγουμε από την κρίση απαιτείται ανάπτυξη. Και 20 μήνες τώρα δεν το έχουμε δει ούτε σε power point της κυβερνητικής προπαγάνδας. Οι στιγμές είναι σίγουρα κρίσιμες και έτσι πρέπει να τις αντιμετωπίζουμε. Λέμε όχι σε μέτρα γραμμένα στο πόδι, όχι σε αποφάσεις που στραγγαλίζουν την κοινωνία. Λέμε ναι σε κάθε βήμα που οδηγεί στην επανεκκίνηση της οικονομίας, στην επανεκκίνηση της Ελλάδας. Και επιτέλους, προκαλέσαμε την κυβέρνηση να φέρει το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα ως νομοθέτημα με άρθρα. Και να ψηφίσουμε κατ΄ άρθρον ό,τι συμφωνούμε. Όχι ένα άρθρο, με εκβιαστικό δίλημμα. Ιδού η Ρόδος…

Δηλαδή δεν συζητάτε καν το σενάριο μιας οικουμενικής κυβέρνησης, με συμμετοχή και δικών σας στελεχών σε υπουργικές θέσεις, αλλά και της συμμετοχής σας  στις διαπραγματεύσεις με την τρόικα;

Μα δεν είναι το ζητούμενο οι υπουργικές καρέκλες. Αυτό που προέχει είναι η ακολουθούμενη πολιτική. Κατανοώ την αγωνία της κυβέρνησης, που αναζητά συνενόχους για την ολοκληρωτική αποτυχία της πολιτικής της, αλλά δεν είμαστε διατεθειμένοι να υποχωρήσουμε από τις αρχές που θέσαμε. Ο Αντώνης Σαμαράς βγήκε δημόσια και διατύπωσε το Ζάππειο ΙΙ, πρόγραμμα κοστολογημένο και αποτελεσματικό. Αν θέλει η κυβέρνηση ας πάρει τις προτάσεις, να τις κάνει πράξη και εμείς θα τις στηρίξουμε. Μόνον έτσι καταλαβαίνω τη δική μας συμμετοχή. Και μιλήσαμε για την αδήριτη ανάγκη επαναδιαπραγμάτευσης των όρων του Μνημονίου. Για να υπάρξει διέξοδος, να υπάρξει ανάκαμψη και τελικά να μπορέσουμε να σταθούμε στα πόδια μας μόνοι μας και να φύγουμε από το Μνημόνιο μια ώρα αρχύτερα. Το να αναλάβουμε όλοι, πολιτικοί και κοινωνία, το ρόλο του Σίσυφου, σε έναν αγώνα χωρίς αύριο, είναι τουλάχιστον πράξη παραλογισμού.

Έπεσε και η ιδέα του δημοψηφίσματος, η οποία ακούγεται αρκετά δημοκρατική. Ας μιλήσει ο λαός, συμφωνεί με το σχέδιο σωτηρίας της χώρας ή όχι. Γιατί το απορρίπτετε;

Έχω την αίσθηση ότι και αυτό το ζήτημα συνιστά ένα ακόμη πυροτέχνημα της κυβέρνησης. Δείχνει και τον πανικό που τους έχει καταλάβει και ψάχνουν τρόπους να σωθούν, να κερδίσουν χρόνο. Μιλούν για δημοψήφισμα χωρίς να έχουν ξεκαθαρίσει τι θα τεθεί ως αντικείμενο επιλογής από τους πολίτες, Το αφήνουν να αιωρείται για να δημιουργούνται εντυπώσεις. Τα ίδια αποτυχημένα επικοινωνιακά παιχνίδια του  ΠΑΣΟΚ. Αλλά οι καιροί άλλαξαν. Κοιτάξτε τι έγινε με το απαράδεκτο σποτάκι για τους 20 μήνες διακυβέρνησής τους. Η κοινωνία απάντησε διακωμωδώντας την κάκιστη προπαγάνδα. Και πώς να γίνει αλλιώς όταν μιλούν για επιτεύγματα και ξεχνούν αυτό της ανεργίας που σκαρφάλωσε στο 16,2%, των δεκάδων χιλιάδων λουκέτων, της εκροής εκατομμυρίων ευρώ των καταθετών από τις ελληνικές τράπεζες, την κατάπτωση του ονόματος της Ελλάδας σε όλο τον κόσμο.

Το ίδιο αρνητικός είστε και απέναντι στο ενδεχόμενο των εκλογών; Εφόσον έχουμε, όπως λέτε, μια κυβέρνηση που αδυνατεί να διαχειριστεί την κρίση, που συνεχίζει να διαπράττει τα ίδια λάθη, τι άλλο μένει εκτός από εκλογές;

Εμείς προσέχουμε τι λέμε. Δεν μιλάμε για να προκαλούμε εντυπώσεις. Κατ’ αρχάς υπάρχει μια άνετη κοινοβουλευτική πλειοψηφία του κυβερνώντος κόμματος, μέχρι αυτή τη στιγμή τουλάχιστον. Για αύριο κανείς δεν μπορεί να προβλέψει. Το να ζητάς εκλογές συνεχώς, όπως έκανες το ΠΑΣΟΚ, δεν προσφέρεις στο τόπο. Βέβαια, πρέπει να παραδεχθούμε ότι έχουμε εισέλθει σε μια φάση ιδιαίτερη. Η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός εμφανίζονται αδύναμοι να κυβερνήσουν, να πείσουν τους ίδιους τους βουλευτές τους, η κοινωνία βρίσκεται στις πλατείες, επικρατεί γενικευμένο αίσθημα ανασφάλειας και αβεβαιότητας. Και επίσης κάτι που θεωρώ πολύ επικίνδυνο, πολλαπλασιάζονται φαινόμενα έντονης αποδοκιμασίας πολιτικών που φθάνουν ενίοτε και στην βιαιοπραγία. Και μάλιστα οι ακραίες εκδηλώσεις στοχοποιούν όποιον ασχολείται με τη πολιτική. Ανεξάρτητα αν έχει αναλάβει στο παρελθόν κάποιο κυβερνητικό πόστο, αν ανήκει σε μεγάλο ή μικρό κόμμα, αν είναι πρωτοεκλεγμένος, αν έχει επιδείξει στάση συνετή και υπεύθυνη. Και αυτό είναι επικίνδυνο. Πρέπει να το σταματήσουμε τώρα, γιατί αύριο ίσως είναι αργά για τη δημοκρατία μας και τη χώρα. Ίσως λοιπόν, και εκφράζω την προσωπική μου άποψη, οι εκλογές συνιστούν σήμερα μια λύση. Να μιλήσει ο λαός, να επιλέξει πρόσωπα και πολιτικές και να κάνουμε μια νέα αρχή. Έτσι, όπως βαδίζουμε, η κατάσταση αρχίζει να θυμίζει πυριτιδαποθήκη. Πιστεύω ότι, ήλθε μάλλον η ώρα του πολίτη.

Σχετικά με τις ακραίες ενέργειες, αλλά ακόμη και τα συνθήματα στις πλατείες που απαξιώνουν το κοινοβούλιο και τους βουλευτές δεν αισθάνεστε ότι έχετε και εσείς ευθύνη, ως μέλη της βουλής;

Αν και θα επιμείνω ότι αρκετά από αυτά που ακούγονται είναι και άδικα και ισοπεδωτικά, θα σας απαντήσω ότι πρέπει η βουλή να πάρει αποφάσεις που να δείχνουν, ότι έχει λάβει τα μηνύματα της κοινωνίας. Θυμίζω την πρόταση για τη μείωση των βουλευτών σε 200, που έχω διατυπώσει εδώ και ένα χρόνο. Θα πρέπει να το δούμε χωρίς καθυστέρηση. Η αξιοπιστία του πολιτικού κόσμου πρέπει να αποκατασταθεί άμεσα για να μην μπούμε σε απρόβλεπτες περιπέτειες.

Οι συγκεντρώσεις αγανακτισμένων πολιτών στις πλατείες δείχνουν  μια διάρκεια και έχουν αποκτήσει πρωτοφανή μαζικότητα, ιδιαίτερα στη πλατεία Συντάγματος. Την προηγούμενη Κυριακή είχε τόσο κόσμο σε συγκέντρωση που είχαμε να δούμε από τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης. Φοβάστε, όμως, μήπως καπελωθεί από κάποιους;

Νομίζω ότι η δύναμη αυτής της διαμαρτυρίας βρίσκεται στο ότι είναι ειρηνική και στο ότι δεν φοράει «καπέλο», κομματικό, συνδικαλιστικό, ΜΚΟ, χορηγών και δεν ξέρω τι άλλο. Είναι, τουλάχιστον ως σήμερα, ακηδεμόνευτο. Η μόνη ομπρέλα των ανθρώπων που διαδηλώνουν ενάντια στο Μνημόνιο και στα άδικα μέτρα, είναι η ελληνική σημαία. Τα αιτήματά τους είναι αυτά του καθημερινού πολίτη, του ανθρώπου της διπλανής πόρτας. Ασφαλώς, σε ένα τόσο μαζικό γεγονός γίνονται προσπάθειες από κάποιους να εμφανίσουν εαυτούς ως καθοδηγητές των Αγανακτισμένων αλλά το ποτάμι του κόσμου δεν τους αφήνει να παίξουν το «ρόλο» αυτό. Ελπίζω ότι έτσι και θα παραμείνει.