Αθήνα, 24 Αυγούστου 2016

ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΠΡΟΣ ΥΠ. ΝΑΥΤΙΛΙΑΣ:

Αναπάντητα τα ερωτήματα για την τραγωδία της Αίγινας…

«Μία εβδομάδα μετά τη ναυτική τραγωδία της Αίγινας παραμένουν αναπάντητα σοβαρά ερωτήματα για τον τρόπο αντίδρασης και λειτουργίας των αρμοδίων υπηρεσιών και της πολιτικής ηγεσίας τους». Τα παραπάνω επισημαίνονται σε ερώτηση που συνυπογράφει ο βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος, με πρώτο υπογράφοντα τον βουλευτή Ευβοίας κ. Σίμο Κεδίκογλου. Οι ερωτώντες βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας καλούν τον υπουργό Ναυτιλίας κ. Θεόδωρο Δρίτσα, να δώσει πειστικές απαντήσεις σε μια σειρά από ζητήματα για τη τραγωδία που συγκλόνισε το πανελλήνιο και προκάλεσε τη δικαιολογημένη οργή των πολιτών.
Όπως υπογραμμίζεται στην ερώτηση, αποκορύφωμα των «σκοτεινών» σημείων των όσων συνέβησαν στην Αίγινα είναι «το γεγονός, ότι σύμφωνα με το διαβιβαστικό του Λιμενικού Σώματος, αν και το Λιμενικό ειδοποιήθηκε για τη σύγκρουση στις 12:30, ο 77χρονος χειριστής παρουσιάστηκε ο ίδιος στο Λιμεναρχείο της Αίγινας στις 15:30. Επί τρεις ώρες δηλαδή αφέθηκαν ανενόχλητοι να εξαφανίσουν τους συνεπιβάτες και να εγκαταλείψουν το ταχύπλοο με τον τρόπο που ήθελαν».
Ο αρμόδιος υπουργός καλείται να απαντήσει σε τρία καυτά ερωτήματα και συγκεκριμένα:
• Γιατί υπήρξε ουσιαστική απουσία του Λιμενικού Σώματος σε ό, τι αφορά τη σύλληψη του δράστη ενός πολύνεκρου δυστυχήματος, καθώς και τη διασφάλιση των καταθέσεων άμεσα από τους συνεπιβαίνοντες αυτόπτες μάρτυρες;
• Πώς ανανεώθηκε το δίπλωμα του 77χρονου χειριστή προ διετίας, ενώ ο ίδιος καταθέτει, ότι εδώ και τρία χρόνια αντιμετωπίζει σοβαρότατα προβλήματα υγείας και ποιά διαδικασία ακολουθήθηκε;
• Αν συνηθίζεται να μεταβαίνει άμεσα ο αρμόδιος υπουργός στο σημείο μιας ναυτικής τραγωδίας-και μάλιστα με ταχύτητα εντυπωσιακή σε σχέση με την παρέμβαση του Λιμενικού και αν νοείται ανάμειξη του αρμόδιου υπουργού σε μία υπό διερεύνηση υπόθεση με θετικούς χαρακτηρισμούς περί της εμπειρίας και των γνώσεων του κατηγορούμενου χειριστή;

Η Εκπαίδευση στις ελληνορθόδοξες κοινότητες της Καππαδοκίας

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Στην Καππαδοκία υπήρξαν μέχρι και την Ανταλλαγή των πληθυσμών που επέβαλε η συνθήκη της Λοζάνης, 81 ελληνορθόδοξες κοινότητες σε πόλεις και χωριά, είτε αμιγή ρωμαίικα, είτε μεικτά με μουσουλμάνους. Από αυτές, οι περισσότερες στο διάβα του χρόνου απώλεσαν την ελληνική λαλιά και τουρκοφώνησαν.

Έτσι, σε μόλις 32 κοινότητες επιβίωσαν ελληνικά γλωσσικά ιδιώματα που παραπέμπουν στην αρχαία ελληνική γλώσσα, ενώ στις 49, σταδιακά, επικράτησε η τουρκική γλώσσα.

Είναι ευρέως γνωστή η θεωρεία ότι οι Καππαδόκες κλήθηκαν να επιλέξουν ανάμεσα στη γλώσσα και την πίστη τους και επέλεξαν να κρατήσουν την ορθοδοξία και να μην αλλαξοπιστήσουν. Βεβαίως, υπήρξαν περίοδοι στην οθωμανική ιστορία που χαρακτηρίστηκαν από βίαιους εξισλαμισμούς, αλλά και εκούσιους από χριστιανούς που αλλαξοπίστησαν και «τούρκεψαν» γιατί δεν άντεχαν να αντιμετωπίζονται ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας.

Σε κάθε περίπτωση θα πρέπει κανείς να λάβει υπόψη: Πρώτον ότι οι Ρωμιοί στην Καππαδοκία είναι μια μικρή μειονότητα που συναλλάσσεται με την πολλαπλώς υπέρτερη πληθυσμιακά πλειονότητα στην επικρατούσα γλώσσα. Δεύτερον ότι η Καππαδοκία μετά την ατυχή μάχη στο Ματζικέρτ το 1071 έμεινε υπό οθωμανικό ζυγό πάνω από 8 αιώνες μέχρι την έξοδο των Ρωμιών το 1924. Θυμίζω ακόμη ότι στην Αμερική σήμερα, μόλις τέταρτης και πέμπτης γενιάς Ελληνοαμερικανοί δεν μιλούν ελληνικά.

Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο ότι στη Λοζάνη βασικό κριτήριο προσδιορισμού της εθνικής συνείδησης για την ανταλλαγή των πληθυσμών δεν ελήφθη η γλώσσα αλλά η θρησκεία. Και στη διατήρηση της εθνικής συνείδησης των Ρωμιών της Καππαδοκίας που τουρκοφώνησαν καθοριστικό ρόλο διαδραμάτισε η ορθόδοξη εκκλησία με την καθιέρωση της λεγόμενης καραμανλίδικης γραφής.

Με τα καραμανλίδικα -τη γραφή της ομιλούμενης τουρκικής με ελληνικά γράμματα- δόθηκε η δυνατότητα πρόσβασης των Καππαδοκών στα εκκλησιαστικά κείμενα αλλά και σε βιβλία εκπαιδευτικού χαρακτήρα. Τα καραμανλήδικα αποτέλεσαν την πρώτη θαρραλέα προσπάθεια εισαγωγής των ελληνικών στους τουρκόφωνους Έλληνες.

Όταν το 19ο αιώνα στο μικρό ελληνικό βασίλειο γεννήθηκε η θεωρεία της Μεγάλης Ιδέας και της απελευθέρωσης των αλύτρωτων πατρίδων με πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη -και όχι την τότε μικρή πόλη των Αθηνών-, εκδηλώθηκε το ενδιαφέρον για την εκπαίδευση των ελληνοπαίδων της Ανατολής και την πνευματική και εθνική τους αφύπνιση.

Είναι αλήθεια ότι στις αρχές του 19ου αιώνα η μόρφωση των περισσότερων Μικρασιατών ήταν περιορισμένη. Γρήγορα, όμως, αντιλήφθηκαν ότι οι λησμονημένες επί αιώνες ελληνορθόδοξες κοινότητές τους θα έβγαιναν από την απομόνωση, με την ανάπτυξη της παιδείας. Ιδίως μετά τις μεταρρυθμίσεις του 1856 παρατηρείται μία άνθηση των ελληνικών γραμμάτων με τη δημιουργία σχολείου και στο τελευταίο ρωμαίικο χωριό της οθωμανικής επικράτειας.

Συστηματική προσπάθεια για την ίδρυση σχολείων και την επάνδρωσή τους με δασκάλους που αποφοιτούσαν από σημαντικές ελληνικές σχολές, όπως η Μεγάλη του Γένους Σχολή ή η Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης, ξεκινά μετά το 1830 με πρωτοβουλίες των μητροπολιτών, πρώτα της Καισάρειας και μετά του Ικονίου.

Το πρώτο οργανωμένο σχολείο που λειτούργησε στην Καππαδοκία ήταν στη Σινασό, την αποκαλούμενη και «Διαμάντι της Ανατολής» το 1821. Δημιουργήθηκε με πρωτοβουλία της συντεχνίας των Σινασιτών χαβιαράδων της Κων/πολης και με τη συνδρομή του εθνικού ευεργέτη Ι. Βαρβάκη, που συνεργαζόταν μαζί τους. Η εγγραφή και η φοίτηση των παιδιών ήταν υποχρεωτική, ενώ επιβαλλόταν πρόστιμο σε όποιον δεν άφηνε το παιδί του να ολοκληρώσει τον κύκλο σπουδών!

Στην περιοχή της Καισάρειας λειτουργούσαν συνολικά 58 σχολές: αλληλοδιδακτικές, αστικές, σχολαρχεία, παρθεναγωγεία, γραμματοδιδασκαλεία και ιερατικές σχολές. Αντίστοιχα στις 43 ελληνορθόδοξες κοινότητες της Μητρόπολης Ικονίου λειτουργούσαν συνολικά 54 σχολές, ενώ σταθμός στα εκπαιδευτικά ζητήματα της Καππαδοκίας ήταν η ίδρυση το 1882 γυμνασίου αρρένων στο Ζιντζίντερε.

Τα αποτελέσματα, βέβαια, δεν ήταν άμεσα και εντυπωσιακά, ιδιαίτερα σε φτωχές περιοχές, όπου τα χρήματα για τη συντήρηση των σχολείων ήταν λιγοστά, ενώ υπήρχαν συχνά έριδες στους κόλπους των κοινοτήτων.

Επιπλέον, η βοήθεια από τη μητροπολιτική Ελλάδα ήταν ασήμαντη, καθώς επικέντρωνε το ενδιαφέρον της μόνο στα μεγάλα παραθαλάσσια αστικά κέντρα του ελληνισμού της Μικρασίας, ενώ η προσαρμογή των δασκάλων ήταν δύσκολη στα ήθη και στην νοοτροπία των Καππαδοκών.

Τα αποτελέσματα θα γίνουν πιο ορατά μετά το 1880, όταν η φιλεκπαιδευτική δραστηριότητα θα οργανωθεί πιο αποτελεσματικά και η οικονομική δύναμη των κοινοτήτων της Καππαδοκίας θα ανέβει σημαντικά.

Η διαδεδομένη πάντως χρήση της τουρκικής γλώσσας στους ορθόδοξους χριστιανικούς πληθυσμούς της μικρασιατικής ενδοχώρας καθιστά εξαιρετικά δυσχερές το όλο εγχείρημα.

Τα μαθήματα που διδάσκονταν ήταν τέσσερα: Το αλφαβητάριο, το προσευχητάριο (συνήθως η Οκτώηχος ή το Συναξάρι), η αριθμητική και τα τούρκικα. Στη διακριτική ευχέρεια ή τις γνώσεις των δασκάλων ήταν το κατά πόσον θα διδάσκονταν οι μαθητές πατριδογνωσία ή ελληνική ιστορία.

Η αλήθεια είναι ότι το έργο των δασκάλων ήταν εξαιρετικά δύσκολο, καθώς δίδασκαν ελληνικά σε μαθητές που στο οικογενειακό τους περιβάλλον και εκτός σχολείου μιλούσαν τουρκικά.

Στα 1861 ιδρύεται στην Κωνσταντινούπολη ο «Ελληνικός Φιλολογικός Σύλλογος Κωνσταντινουπόλεως», ο οποίος προσπαθεί να συστήσει εκπαιδευτικούς μηχανισμούς έξω από τους θρησκευτικούς θεσμούς. Άμεσος στόχος του είναι «η διάδοσις των γραμμάτων εν γένει εις τους εν τω οθωμανικώ κράτει ορθοδόξους λαούς».

Από πολύ νωρίς εκφράζονται αμφιβολίες σχετικά με την απόδοση στους τουρκόφωνους μαθητές των πατριαρχικών προγραμμάτων, που ήταν κατάλληλα για ελληνόφωνους μαθητές. Γι αυτό και σε συνεργασία με την Κεντρική Εκπαιδευτική Επιτροπή του Πατριαρχείου, ο Ελληνικός Φιλολογικός Σύλλογος Κωνσταντινουπόλεως θα προχωρήσει στη σύνταξη μεθόδου για τους τουρκόφωνους Έλληνες.

Από τα μέσα του 19ου αιώνα, το εθνικό κέντρο, αθόρυβα αλλά σταθερά, προωθεί την εθνική αφύπνιση των Ελλήνων της Ανατολής, με την προσπάθεια αναβίωσης της ελληνικής γλώσσας σε περιοχές που για αιώνες έχει σιγήσει. Φτάνει στο σημείο να χρηματοδοτεί διδασκαλεία νηπιαγωγών, όπως αυτό στο μοναστήρι του Τιμίου Προδρόμου στο Ζιντζίντερε της Καισάρεια, που δημιουργήθηκε με τη συμβολή του Συλλόγου Μικρασιατών της Αθήνας η «Ανατολή». Και αυτό, γιατί «η ίδρυσης Νηπιαγωγείων είναι απαραίτητος εις τας κοινότητας της Μικράς Ασίας, διότι τα νήπια ευκόλως δύνανται να εθισθώσιν εις το διαλέγεσθαι ελληνιστί».

Η πνευματική αφύπνιση των Ελλήνων της Καππαδοκίας ήταν μια συλλογική προσπάθεια, που ξεκίνησε όμως από λίγους φωτισμένους ανθρώπους. Στην προσπάθεια αυτή για την πνευματική αναγέννηση σημαντικός ήταν ο ρόλος των λογίων, που όχι μόνο δίδαξαν αλλά με τη συγγραφική τους δραστηριότητα πρόφεραν πολλά στον ελληνισμό της Καππαδοκίας.

Στα σχολεία της Καππαδοκίας έμαθαν τα πρώτα τους γράμματα δάσκαλοι του γένους, μητροπολίτες, καθηγητές της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, λόγιοι και επιστήμονες που διακρίθηκαν και στην Ελλάδα, όπως ο ιστορικός και βουλευτής του οθωμανικού Κοινοβουλίου Παύλος Καρολίδης.

Ο δρ Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας και συγγραφέας του βιβλίου «Ρωμιοί της Καππαδοκίας».

Το Άρθρο δημοσιεύθηκε στον Ελεύθερο Τύπο της Κυριακής 21.08.16

Λάρισα, 21 Αυγούστου 2016

ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΑ HOT SPOTS:

Το μεταναστευτικό, βόμβα έτοιμη να εκραγεί!

• Η διαχείριση του προβλήματος «μπάζει» από παντού...

«Το μεταναστευτικό πρόβλημα στη χώρα μας μοιάζει, χωρίς υπερβολή, με βόμβα έτοιμη να εκραγεί. Το κλίμα σε πολλά Hot Spots είναι τεταμένο, καθώς σημειώνονται δυσάρεστα επεισόδια είτε μεταξύ προσφύγων και μεταναστών είτε εναντίον των ανθρώπων που έχουν αναλάβει τη φύλαξη και τη φροντίδα του χώρου. Αλλά και η προοπτική, εκτός από τις αυξανόμενες ροές από τη Τουρκία, η Ελλάδα να δεχθεί μερικές χιλιάδες μετανάστες και από τη Γερμανία, δείχνει ότι η διαχείριση του ζητήματος ‘‘μπάζει’’ από παντού. Η κυβέρνηση, όπως και σε όλους τους τομείς, επιχειρεί να μας πείσει ότι έχει τον έλεγχο της κατάστασης, οικειοποιούμενη τις υπεράνθρωπες προσπάθειες των αστυνομικών, που εργάζονται με αυταπάρνηση σε ιδιαίτερα αντίξοες συνθήκες». Τα παραπάνω δήλωσε ο βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος, με αφορμή απάντηση που έλαβε σε σχετική ερώτηση από τον αρμόδιο αναπληρωτή υπουργό Εσωτερικών κ. Νίκο Τόσκα.

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΟΥ
Ο κ. Τόσκας, μεταξύ άλλων, αναφέρει ότι: «Το Υπουργείο και το Αρχηγείο της Ελληνικής Αστυνομίας λαμβάνουν όλες τις απαραίτητες πρωτοβουλίες και τα απαιτούμενα μέτρα και προβαίνουν στις προβλεπόμενες από την ισχύουσα νομοθεσία ενέργειες, προκειμένου να διασφαλίζεται τόσο ο έλεγχος της νομιμότητας των προσφύγων και των παράτυπων μεταναστών στη χώρα μας, όσο και τα δικαιώματα και οι κατάλληλες συνθήκες διαβίωσης και ασφάλειας τους. Ειδικότερα, και όσον αφορά την ουσιαστική διαχείριση και την προστασία των διαβιούντων εντός των Δομών Φιλοξενίας, οι αρμόδιες Υπηρεσίες της Ελληνικής Αστυνομίας προβαίνουν στη φύλαξη τους, με τη διάθεση του απαιτούμενου αστυνομικού προσωπικού και μέσων.
Πέραν των ανωτέρω, επισημαίνεται ότι η Ελληνική Αστυνομία αποδίδει ιδιαίτερη σημασία στα θέματα υγιεινής του αστυνομικού προσωπικού και ιδιαίτερα στα ζητήματα πρόληψης των κινδύνων μόλυνσης από μεταδιδόμενα νοσήματα, κατά την εκτέλεση των καθηκόντων τους. Προς την κατεύθυνση αυτή μεριμνά, μέσω της Διεύθυνσης Υγειονομικού/Α.ΕΑ, για τη διαρκή ενημέρωση όλων των Υπηρεσιών του Σώματος, για τα ειδικότερα μέτρα προφύλαξης που πρέπει να λαμβάνει το προσωπικό, τόσο σε ατομικό επίπεδο (εμβολιασμός, χρήση γαντιών, συχνό πλύσιμο χεριών κ.λπ.), όσο και σε χωροταξικό (καθαρισμός και απολύμανση χώρων, αραίωση κρατουμένων στους χώρους κράτησης, κ.ά.).[…]
Σημειώνεται ότι μέχρι την 03-08-2016 δεν έχουν αναφερθεί περιστατικά μετάδοσης ασθενειών στο αστυνομικό προσωπικό που απασχολείται σε Κέντρα Υποδοχής και Ταυτοποίησης (ΚΥΤ) Αλλοδαπών και σε λοιπούς χώρους κράτησης τους».

Λάρισα, 20 Αυγούστου 2016

ΒΡΑΒΕΥΣΗ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΟ 18ο ΓΑΒΟΥΣΤΗΜΑ:

“Άξιος των Καππαδοκών” ο Μάξιμος

• Πισώπλατη μαχαιριά για τους πρόσφυγες ο αφορισμός “τουρκόσποροι”

Την ύψιστη τιμητική διάκριση επεφύλασσε η Πανελλήνια Ένωση Καππαδοκικών Σωματείων και ο Μικρασιατικός Σύλλογος Βουναίνων “Η καθ’ ημάς Ανατολή” στον “Καππαδόκη βουλευτή και συγγραφέα δρ Μάξιμο Χαρακόπουλο” ανακηρύσσοντάς τον “Άξιο των Καππαδοκών” στην έναρξη της 18ης Πανελλήνιας Σύναξης Καππαδοκών που πραγματοποιείται στη γενέτειρα του Θεσσαλού πολιτικού, στα Βούναινα Λάρισας.
Η αναγνώριση αυτή του αποδίδεται διότι «με το συγγραφικό του έργο για τους “Ρωμιούς της Καππαδοκίας”, τις διαλέξεις, τις δημοσιεύσεις και την αρθρογραφία του, αλλά και την έντονη κοινοβουλευτική του δράση, όπως επίσης την αδιάλειπτη ενεργό συμμετοχή του στο ετήσιο προσκύνημα του Οικουμενικού Πατριάρχη στην αγιοτόκο γη της Καππαδοκίας που διοργανώνει η ΠΕΚΣ, είναι εξ αυτών που συμβάλλουν καθοριστικά στη διατήρηση της ιστορικής μνήμης των αλησμόνητων πατρίδων της Ανατολής και της ιδιαίτερης κληρονομιάς μας ως Ρωμιών». Ταυτόχρονα προσέφεραν στον κ. Χαρακόπουλο «ως ευλογία την εικόνα του τελευταίου Αγίου που ανέδειξε η Καππαδοκική γη, του Αγίου Παϊσίου εκ Φαράσων Καππαδοκίας του Αγιορείτου».
Κατά την επίδοση του πάπυρου ο πρόεδρος της ΠΕΚΣ κ. Φάνης Ισακίδης αφού εξήρε την προσωπικότητα του «Καππαδόκη βουλευτή» σημείωσε ότι «είναι σπάνιο να τιμάται κανείς από δικούς του ανθρώπους γιατί κανείς δεν αγιάζει στον τόπο του και μάλιστα εν ζωή».
Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος, ευχαρίστησε για την ιδιαίτερη τιμή λέγοντας ότι την εκλαμβάνει ως χρέος για να αναδείξει ακόμη περισσότερο την ιστορία των Ρωμιών της Καππαδοκίας. Αφιέρωσε δε «την ύψιστη αυτή τιμητική διάκριση στους πρόσφυγες πρώτης γενιάς των Βουναίνων που μου εμπιστεύθηκαν τις αναμνήσεις και τις θύμησές τους, που ήταν πολύτιμος θησαυρός για την εκπόνηση της διδακτορικής μου διατριβής για τους Ρωμιούς της Καππαδοκίας».
Νωρίτερα ο Θεσσαλός πολιτικός χαιρετίζοντας τους συμμετέχοντες είπε:

«Σας καλωσορίζω στη γενέτειρά μου τα Βούναινα, το χωριό όπου έκανα τα πρώτα μου βήματα. Μεγάλωσα ακούγοντας αντί για παραμύθια ιστορίες από τη σφαγή της Σμύρνης και τις αλησμόνητες πατρίδες της Ανατολής. Ένοιωσα από μικρός τον καημό και το παράπονο των προσφύγων της πρώτης γενιάς, που χωρίς ποτέ να ερωτηθούν έγιναν πρόσφυγες, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, το βιος τους, τους νεκρούς τους. Και θεώρησα χρέος μου την ανάδειξη της ιστορίας αυτών των ανθρώπων. Και το έκανα με την διδακτορική μου διατριβή, την ιστορική έρευνα, το συγγραφικό μου έργο.

Η ΑΓΙΟΤΟΚΟΣ ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑ
Κάθε άνθρωπος είναι υπερήφανος για την καταγωγή του. Η αίσθηση της κοινής ταυτότητας, του ανήκειν σε μια ομάδα, το γεγονός ότι έχει ρίζες του δίνει δύναμη. Και εμείς είμαστε υπερήφανοι για την καταγωγή μας. Για την Καππαδοκιά των Ρωμιών, την αγιοτόκο γη που ανέδειξε τους Μεγάλους Πατέρες της εκκλησίας. Από τον Μέγα Βασίλειο και το Γρηγόριο το Ναζιανζηνό, μέχρι τον Τροπαιοφόρο Άγιο Γεώργιο από τα Ποτάμια, πρόσφυγες από τα οποία εγκαταστάθηκαν στο Ομορφοχώρι Λάρισας. Και από τον πολιούχο της Λάρισας Άγιο Αχίλλειο και τον Αϊ Γιάννη το Ρώσο από το Προκόπι μέχρι το σύγχρονο Άγιο Γέροντα Παΐσιο, που ήρθε πρόσφυγας μόλις σαράντα ημερών από τα Φάρασα της Καππαδοκίας, δίπλα από το χωριό των παππούδων μου, τη Σουλούτσοβα.

Οι Καππαδόκες είναι ιδιαίτερα ευλαβείς χριστιανοί, που διακρίνονται για την εγκράτεια και την ευσέβειά τους. «Κύριε στερέωσον τον οίκον τούτο» διαβάζουμε σε υπέρθυρο σπιτιού στην Καρβάλη. «Κύριε βοήθει μοι» διαβάζουμε χαραγμένη την έκκληση σε πολλά υπόσκαφα. Η ζωή τους, η καθημερινότητά τους αρχίζει και τελειώνει με την επίκληση του Θεού.

ΟΙ ΑΚΡΙΤΕΣ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ
Αλλά η Καππαδοκία είναι και το σύνορο του Ανατολικού Ρωμαϊκού Κράτους, αυτού που οι Φράγκοι επέβαλαν στην ιστοριογραφία το 16ο αιώνα ως Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Είναι οι Ακρίτες των συνόρων, οι φύλακες της Αυτοκρατορίας της Κωνσταντίνου Πόλης, με πρώτο τον ξακουστό Διγενή Ακρίτα, τα κατορθώματα του οποίου είναι χιλιοτραγουδισμένα, όχι μόνο στη Μικρασία, αλλά σε όλο τον ελληνικό κόσμο. Και σήμερα οι Καππαδοκές είναι θεματοφύλακες της Ορθοδοξίας και των παραδόσεων της Ρωμιοσύνης.

Οι Ακρίτες κράτησαν για αιώνες τα σύνορα της Αυτοκρατορίας μέχρι το 1071 και την προδοσία που υπέστη ο Ρωμανός Δ΄ ο Διογένης στη μάχη του Ματζικέρτ. Για περισσότερο από 8 αιώνες μέχρι την Έξοδο των τελευταίων Ελλήνων το 1924, οι Ρωμιοί της Καππαδοκίας έμειναν υπό οθωμανικό ζυγό. Στη διάρκεια της μακράς αυτή δουλείας κάποιοι έχασαν την ελληνική λαλιά και τουρκοφώνησαν σε 49 από τις 81 κοινότητες της Καππαδοκίας. Δεν έχασαν, όμως, ποτέ την εθνική τους συνείδηση. Και σε αυτό συνέβαλε καθοριστικά η ορθόδοξη εκκλησία και το Οικουμενικό μας Πατριαρχείο που αναδείχθηκε σε κιβωτό εθνικής σωτηρίας με την καραμανλήδικη φιλολογία.

Οι Καππαδόκες που πρόκοψαν από το εμπόριο διακρίθηκαν ιδιαίτερα για τις αγαθοεργίες τους. Το 19ο αιώνα υπάρχει μια πνευματική έκρηξη στην Καππαδοκία με επίκεντρο το σχολικό συγκρότημα στο μοναστήρι του Τιμίου Προδρόμου στο Ζιτζίντερε της Καισάρειας.

ΑΧ ΤΖΑΝΕΜ…
Όλα αυτά διεκόπησαν βίαια το 1924, όταν μετά την Μικρασιατική Καταστροφή, η Συνθήκη της Λοζάνης επέβαλε για πρώτη φορά στην ιστορία την υποχρεωτική Ανταλλαγή των πληθυσμών. Ανέστιοι οι πρόσφυγες, με ένα εικόνισμα στο χέρι πέρασαν στην Ελλάδα και μέσα από κακουχίες και δοκιμασίες κατάφεραν να ριζώσουν και να προκόψουν. Αν κάτι τους πλήγωνε ήταν η ύβρις που εκστόμισαν κάποιοι ντόπιοι που αμφισβητούσαν την ελληνικότητά τους. Ο αφορισμός “τουρκόσποροι” ήταν πισώπλατη μαχαιριά για τους πρόσφυγες. Ξεριζώθηκαν για την πίστη τους και την ελληνικότητά τους ως Ρωμιοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί και σίγουρα δεν άξιζαν τέτοιας υποδοχής.

Θυμάμαι τη μαρτυρία του μπάρμπα Παναΐταα Χατζηλιάδη στη διάρκεια της έρευνας για την διδακτορική μου διατριβή: “Αχ τζάνεμ τι τραβήξαμε ένας Θεός ξέρει! Στην πατρίδα μας έλεγαν γκιαούρηδες και όταν ήρθαμε εδώ μας φωνάζαν τουρκόσπορους”.

Τις πληγές, όμως, τις γιάτρεψε ο χρόνος και οι κοινές δοκιμασίες ντόπιων και προσφύγων. Και σήμερα όλοι μαζί συναποτελούμε το αμάλγαμα, το μωσαϊκό της σύγχρονης Ελλάδας. Οι Καππαδόκες πρόσφυγες όχι μόνο ρίζωσαν αλλά και διακρίθηκαν ιδιαίτερα στην Οικονομία, τα Γράμματα και τον Πολιτισμό. Ανάμεσα στους επώνυμους Καππαδόκες ο Αριστοτέλης Ωνάσης και Πρόδρομος Μποδοσάκης, που μια μέρα στη διάρκεια της συμμαχικής κατοχής της Κωνσταντινούπολης συγχύστηκε όταν ο πορτιέρης του ξενοδοχείου Πέρα Παλλάς δεν του επέτρεψε την είσοδο θεωρώντας ότι δεν ήταν ευπρεπώς ενδεδυμένος και την επομένη το αγόρασε παραχωρώντας το ως κατάλυμα στους Έλληνες αξιωματικούς που βρίσκονταν στην Πόλη. Και βεβαίως, Καππαδόκης ήταν και ο νομπελίστας ποιητής μας Γιώργος Σεφέρης, αλλά και ο βραβευμένος με όσκαρ για την ταινία του “Αμέρικα-Αμέρικα” σκηνοθέτης Ηλίας Καζάν από την Κερμίρα της Καισάρειας.

Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ
Ρωτούν πολλοί αν έχουν νόημα αυτά τα Γαβουστήματα. Απαντώ Ναι γιατί έχουμε χρέος να αντισταθούμε στη Γενοκτονία της Μνήμης. Εκτός από τη Γενοκτονία των Χριστιανών της Ανατολής, Ρωμιών, Αρμενίων και Ασσυρίων και τη γενοκτονία που συντελείται σήμερα στους εναπομείναντες χριστιανούς της Μεσοποταμίας υπάρχει και η Γενοκτονία της Μνήμης.

Γενοκτονία της Μνήμης είναι η καταστροφή των χριστιανικών μνημείων που θυμίζουν το ένδοξο βυζαντινό μας παρελθόν. Γενοκτονία της Μνήμης είναι η μετατροπή ορθόδοξων εκκλησιών σε τζαμιά. Μετά τη μετατροπή της Αγίας Σοφίας στην Τραπεζούντα, της Αγίας Σοφίας στη Νίκαια της Βιθυνίας, όπου έγινε και Οικουμενική Σύνοδος και της Αγίας Σοφίας στην Αδριανούπολη, φέτος υπήρξε και η βεβήλωση του συμβόλου της Οικουμενικής Ορθοδοξίας, της Αγιασοφιάς στην Πόλη με την ανάγνωση του κορανίου από μουεζίνη.

Γενοκτονία της Μνήμης, όμως, είναι και η αδιαφορία για την ιστορία, είναι ο “Συνωστισμός της κυρίας Ρεπούση”, είναι η αφαίρεση του κεφαλαίου για τη Γενοκτονία των Ποντίων από την ιστορία του Λυκείου.

Γι αυτό οφείλουμε να ανταμώνουμε και να θυμόμαστε από πού κρατάμε, από τα ευλογημένα χώματα της μάνας Ανατολής σύμφωνα με τον Φώτη Κόντογλου.

Συγχαρητήρια σε όλους όσοι εργάστηκαν για την 18η Πανελλήνια Σύναξη Καππαδοκών.

Και πάλι καλώς ορίσατε!»