ΕΡΩΤΗΣΗ και ΑΚΕ

Προς
τους Υπουργούς:

• Οικονομικών κ. Ευκλείδη Τσακαλώτο

• Οικονομίας και Ανάπτυξης
κ. Δημήτρη Παπαδημητρίου

• Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων
κ. Βαγγέλη Αποστόλου

Θέμα: «Εκπρόθεσμη συζήτηση στη Βουλή του σχεδίου Κοινοτικού Κανονισμού για τα αλκοολούχα ποτά Προϊόντων Γεωγραφικής Ένδειξης-ΠΓΕ»

Κύριοι Υπουργοί,
Στις 30 Μαρτίου 2017 σε κοινή συνεδρίαση της Ειδικής Διαρκούς Επιτροπής Ευρωπαϊκών Υποθέσεων και Διαρκούς Επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων της Βουλής συζητήθηκε το νέο Σχέδιο του Ευρωπαϊκού Κανονισμού για τα αλκοολούχα ποτά Γεωγραφικής Ένδειξης.
Αντικείμενο της συζήτησης σύμφωνα με την κοινοτική διαδικασία υιοθέτησης της πρότασης Κανονισμού, ήταν η διατύπωση γνώμης, αντιρρήσεων ή και ενστάσεων της χώρας μας ως κράτους – μέλους της ΕΕ στις νέες ρυθμίσεις του υπό συζήτηση σχεδίου.
Υπενθυμίζεται ότι, έχουν αναγνωριστεί στην κατηγορία των γεωγραφικών επωνυμιών (κανονισμός 110/2008) το «Τσίπουρο Μακεδονίας», το «Τσίπουρο Θεσσαλίας», το «Τσίπουρο Τυρνάβου» και η «Τσικουδιά Κρήτης», η «Μαστίχα Χίου» ενώ αναγνωρίστηκε ως αποκλειστική επωνυμία, η επωνυμία ούζο.
Ωστόσο με έκπληξη πληροφορηθήκαμε εκ των υστέρων, ότι η Κυβέρνηση έφερε την εν λόγω συζήτηση στη Βουλή μετά το πέρας της προβλεπόμενης προθεσμίας (10-3-2017) που όριζε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ως καταληκτική! Ενδεικτικό της σοβαρότητας με την οποία αντιμετωπίζει το ζήτημα η Κυβέρνηση και της σημασίας που δίνει στα εν λόγω προϊόντα.

Έστω και έτσι, την ανικανότητα και την αβελτηρία της κυβέρνησης την κάλυψε η υπεύθυνη στάση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Που στη συζήτηση στη Βουλή επικεντρώθηκε σε αλλαγές του σχεδίου κανονισμού που να ενισχύουν την προστασία των γεωγραφικών ενδείξεων και όχι να την αποδυναμώνουν. Και αναδείξαμε τρία, κυρίως, σημεία, που χρήζουν βελτίωσης:
• τη διαφύλαξη της υφιστάμενης ευελιξίας στο κοινοτικό κανονιστικό πλαίσιο, με σεβασμό στην ιδιαιτερότητα των αγροτικών προϊόντων, ώστε να μην επιβαρύνεται με υπέρμετρο διοικητικό βάρος, γραφειοκρατία και οικονομικό κόστος η αναγνώριση γεωγραφικών ενδείξεων.
• τη διασφάλιση της προστασίας υφιστάμενων γεωγραφικών ενδείξεων μέσω του σχετικού μητρώου, το οποίο θα μπορεί να αναθεωρείται όχι μόνο από τη Ευρωπαϊκή Επιτροπή, αλλά με τη συνεργασία Συμβουλίου και Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, όπως επιβάλλουν οι αρχές δημοκρατικής νομιμοποίησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
• τον σεβασμό στις ευρωπαϊκές δικαστικές αποφάσεις, αναφορικά με την δυνατότητα εμφιάλωσης στον τόπο παραγωγής, ώστε και η γεωγραφική προέλευση να προστατεύεται και η αρχή της ελεύθερης κυκλοφορίας να μην παραβιάζεται. Άλλωστε, οι αρμόδιοι φορείς προειδοποιούν για τον κίνδυνο νοθείας, αντιγραφής ή υποβάθμισης των ελληνικών παραδοσιακών ποτών εξαιρετικής ποιότητας, από το σχέδιο του εν λόγω κανονισμού εξ αιτίας της ταύτισης των 2 διακριτών εννοιών, της συσκευασίας και της εμφιάλωσης.
Σε κάθε περίπτωση, τα ζητήματα που εγείρονται είναι τα ακόλουθα:
Εάν η Κυβέρνηση σε γνώση της έφερε τη συζήτηση εκπρόθεσμα, τότε εμπαίζει την Εθνική Αντιπροσωπεία καλώντας την να γνωμοδοτήσει εκ των υστέρων, ως μη ακουόμενη.
Εάν πάλι αγνοούσε ότι έχασε την προθεσμία, τότε η ανικανότητά της καθίσταται επικίνδυνη.
Το μόνο βέβαιο δυστυχώς, είναι ότι με απόλυτη ευθύνη της στέρησε από τη χώρα μας την ευκαιρία να διαμορφώσει εγκαίρως τις ελληνικές θέσεις για τον Κανονισμό και να ζητήσει ουσιαστικές τροποποιήσεις για τα εθνικά μας συμφέροντα, όπως το έκαναν άλλα κράτη – μέλη (Ιρλανδία, Ιταλία).

Κατόπιν τούτων και επειδή:
Το σχέδιο του νέου κοινοτικού κανονισμού αφορά άμεσα τον κλάδο παραγωγής αλκοολούχων ποτών της χώρα μας. Έναν κλάδο κατ’ εξοχήν εξαγωγικό, με ποσοστό της τάξης του 65%, έναν κλάδο, το 70% της συνολικής παραγωγής του οποίου, αντιπροσωπεύεται από τα αλκοολούχα ποτά Γεωγραφικής Ένδειξης
Δεν πρέπει να τεθούν σε κίνδυνο οι 21.000 άμεσες και έμμεσες θέσεις εργασίας του κλάδου στην Ελλάδα, ούτε να μεταφερθεί εκτός χώρας σημαντική προστιθέμενη αξία.
Οι γνωμοδοτήσεις των Εθνικών Κοινοβουλίων συν-διαμορφώνουν τις θέσεις των κρατών – μελών και του κοινοτικών οργάνων.
Ερωτάσθε κ.κ. Υπουργοί:
1. Γιατί φέρατε προς συζήτηση το Σχέδιο Κανονισμού της ΕΕ εκπρόθεσμα, 20 ολόκληρες ημέρες μετά την καταληκτική προθεσμία που έδινε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (10-3-2017);
2. Ποιες ήταν οι ελληνικές θέσεις που διατυπώθηκαν (αν διατυπώθηκαν) στα κοινοτικά όργανα κατά τη διάρκεια του αρχικού σχεδιασμού του Κοινοτικού Κανονισμού για τα αλκοολούχα ποτά; Παρακαλούμε για την κατάθεση των σχετικών πρακτικών και εγγράφων.
3. Πώς σκοπεύετε να διασφαλίσετε, έστω και στο και 5’ την προστασία των Γεωγραφικών Ενδείξεων στα ελληνικά παραδοσιακά αλκοολούχα ποτά στο πλαίσιο των ως άνω προτάσεων της αξιωματικής αντιπολίτευσης για βελτίωση του σχετικού Κοινοτικού Κανονισμού;

Αθήνα 04-04-2017

Οι ερωτώντες βουλευτές
Αραμπατζή Φωτεινή Βουλευτής Σερρών ΝΔ
Βεσυρόπουλος Απόστολος Βουλευτής Ημαθίας ΝΔ
Στύλιος Γεώργιος Βουλευτής Άρτας ΝΔ
Αντωνιάδης Ιωάννης Βουλευτής Φλώρινας ΝΔ
Γεωργιάδης Σπυρίδων - Άδωνις Βουλευτής Β’ Αθηνών ΝΔ
Κεφαλογιάννη Όλγα Βουλευτής Α’ Αθηνών ΝΔ
Καραμανλή Άννα Βουλευτής Β’ Αθηνών ΝΔ
Μηταράκης Παναγιώτης Βουλευτής Χίου ΝΔ
Οικονόμου Βασίλης Βουλευτής Επικρατείας ΝΔ
Γεωργαντάς Γιώργος Βουλευτής Κιλκίς ΝΔ
Καράογλου Θεόδωρος Βουλευτής Β’ Θεσσαλονίκης ΝΔ
Σκρέκας Κώστας Βουλευτής Τρικάλων ΝΔ
Κουμουτσάκος Γεώργιος Βουλευτής Β’ Αθηνών ΝΔ
Γκιουλέκας Κωνσταντίνος Βουλευτής Α’ Θεσσαλονίκης ΝΔ
Φωτήλας Ιάσων Βουλευτής Αχαΐας ΝΔ
Κέλλας Χρήστος Βουλευτής Λάρισας ΝΔ
Δημοσχάκης Αναστάσιος Βουλευτής Έβρου ΝΔ
Χαρακόπουλος Μάξιμος Βουλευτής Λαρίσης ΝΔ
Βούλτεψη Σοφία Βουλευτής Β’ Αθηνών ΝΔ
Αντωνίου Μαρία Βουλευτής Καστοριάς ΝΔ
Αναστασιάδης Σάββας Βουλευτής Β’ Θεσσαλονίκης ΝΔ
Κόνσολας Μάνος Βουλευτής Δωδεκανήσου ΝΔ
Μπούρας Αθανάσιος Βουλευτής Αττικής ΝΔ
Ανδριανός Γιάννης Βουλευτής Αργολίδος ΝΔ
Γιαννάκης Στέργιος Βουλευτής Πρεβέζης ΝΔ
Μπουκώρος Χρήστος Βουλευτής Μαγνησίας ΝΔ
Βαγιωνάς Γεώργιος Βουλευτής Χαλκιδικής ΝΔ

Αθήνα 30 Μαρτίου 2017

ΟΜΙΛΙΑ
του βουλευτή Λαρίσης,
κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου
στην κοινή συνεδρίαση των Επιτροπών Οικονομικών και Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της βουλής,

με θέμα τη «διατύπωση Γνώμης επί της πρότασης Κανονισμού του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου σχετικά με τον ορισμό, την παρουσίαση και την επισήμανση των αλκοολούχων ποτών, τη χρήση των ονομασιών των αλκοολούχων ποτών στην παρουσίαση και επισήμανση άλλων τροφίμων, καθώς και την προστασία των γεωγραφικών ενδείξεων για τα αλκοολούχα ποτά.»

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Όπως ορθώς ελέχθη, οι γεωγραφικές ενδείξεις είναι άυλη πολιτιστική κληρονομιά της Ευρώπης, για αυτό και η Ε.Ε. οφείλει να προστατεύει τα προϊόντα γεωγραφικής ένδειξης που παράγονται με συγκεκριμένες προδιαγραφές και ποιοτικά χαρακτηριστικά, συνδεδεμένα με την παράδοση κάθε τόπου.
Η προστασία αυτή, κύριε Πρόεδρε, πρέπει να υπάρχει όχι μόνον εντός της Επικράτειας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά να επεκτείνεται και εκτός Ευρώπης με τις εμπορικές συμφωνίες της Ένωσης με τρίτες χώρες. Η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να πάψει να διαβαθμίζει τα προϊόντα ονομασίας προέλευσης και τα προϊόντα γεωγραφικής ένδειξης σε προϊόντα που απολαμβάνουν πλήρους προστασίας σε σχέση με άλλα που περιορίζονται σε αυξημένη προστασία και τα περισσότερα που δεν έχουν καμία προστασία στις συμφωνίες με τρίτες χώρες. Είναι πρόσφατος ο κουρνιαχτός από τη CETA, τη Συμφωνία της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τον Καναδά.
Λαμβάνοντας υπόψη τα ιδιαίτερα δεδομένα της Χώρας μας, το μέγεθος των επιχειρήσεων σε σχέση με τους υπόλοιπους εταίρους μας και το γεγονός ότι υφίσταται άμεση σχέση των αλκοολούχων ποτών, προϊόντων γεωγραφικής ένδειξης με την αγροτική παραγωγή, επιτρέψτε μου να πω, εκπροσωπώντας μια περιοχή που παράγει ένα εμβληματικό προϊόν γεωγραφικής ένδειξης, το τσίπουρο Τυρνάβου, να διατυπώσω κάποιες επισημάνσεις που αφορούν στο σχέδιο του νέου Κανονισμού.
Καταρχάς, θα ήθελα να σταθώ στην άμεση και στενή σχέση που πρέπει να έχουν τα αλκοολούχα ποτά – προϊόντα γεωγραφικής ένδειξης με την αγροτική παραγωγή. Από την εισαγωγή της πρότασης για τον νέο Κανονισμό, αυτό είναι φανερό. Η σχέση, όμως, αυτή στην πράξη μεταφράζεται με την προστασία της αγροτική μας παραγωγής που δίνει την πρώτη ύλη για την παρασκευή των αλκοολούχων ποτών γεωγραφικής ένδειξης. Οι τοπικές κοινωνίες που στηρίζουν και προωθούν, όπως μπορούν, τα προϊόντα αυτά τα θεωρούν ως το τελικό στάδιο μιας παραγωγικής διαδικασίας που θα μοιράσει την προστιθέμενη αξία σε όλους, από τον παραγωγό μέχρι τον οινοποιό και τον αποσταγματοποιό.
Αυτό, όμως, συνηγορεί υπέρ της μεγαλύτερης εμπλοκής του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, το οποίο, λόγω της άμεσης σχέσης του με την παραγωγική διαδικασία, μπορεί να συνεισφέρει πολλαπλά και θεωρώ ότι είναι λάθος η διατύπωση γνώμης, χωρίς τις επισημάνσεις των Υπηρεσιών του, όπως επίσης θεωρώ παράλειψη, για να χρησιμοποιήσω μια ήπια έκφραση, το ότι δεν έχουμε τις απόψεις της Κεντρικής Συνεταιριστικής Ένωσης Αμπελοοινικών Προϊόντων (ΚΕΟΣΟΕ) που εκφράζει τους συνεταιρισμένους αμπελουργούς και τους οινοποιητικούς συνεταιρισμούς.
Με την ευκαιρία αυτή, θα ήθελα να επαναλάβω μια παλαιότερη πρότασή μου, μετά από συνεργασία με τον οινοποιητικό συνεταιρισμό Τυρνάβου, για την αιθυλική αλκοόλη γεωργικής προέλευσης από την οποία θα πρέπει να παρασκευάζονται τα αλκοολούχα ποτά γεωγραφικής ένδειξης, καθότι δεν διευκρινίζεται γεωγραφικά η προέλευσή της, θα ήταν ωφέλιμο να προταθεί η χρήση αλκοόλης από εγχώρια προϊόντα. Παρασκευή ούζου ή τσίπουρου από Ελληνική αμπελοοινική αλκοόλη της οποίας η ποιότητα είναι αδιαμφισβήτητα υψηλή, θα αποτελούσε χρήσιμη διέξοδο για τους αμπελουργούς του τόπου μας που κατά περιόδους βλέπουν την παραγωγή τους να μένει αδιάθετη.
Σήμερα, κατά κανόνα, η αλκοόλη αυτή προέρχεται από εισαγωγές ή από επεξεργασία εισαγόμενης μελάσας. Το δεύτερο σημείο, κύριε Πρόεδρε, που θα ήθελα να σταθώ αφορά στην ανάθεση στην Επιτροπή της εξουσίας να αποφασίζει ακόμη και για την ακύρωση της προστασίας γεωγραφικών ενδείξεων που αναφέρονται στον προηγούμενο Κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 110/2008 και μεταφέρονται στον παρόντα.
Χαρακτηριστικά είναι τα όσα αναφέρονται στην Έκθεση του Γενικού Χημείου του Κράτους που μας δόθηκε σχετικά με τα παραπάνω που γίνεται φανερό ότι η Επιτροπή αποκτά υπερεξουσίες οι οποίες, αν δεν θέσουμε τις αντιρρήσεις μας, ίσως αποδειχθούν επιζήμιες για τις κατοχυρωμένες γεωγραφικές ενδείξεις της Χώρας μας.
Επιπλέον, η παραγωγή αλκοολούχων ποτών στη Χώρα μας είναι κυρίως μικρές οικογενειακές επιχειρήσεις, όπως μας εξήγησε νωρίτερα ο εκπρόσωπος του Γενικού Χημείου του Κράτους, άνω του 65% για τις οποίες το διοικητικό άχθος, η γραφειοκρατία, το οικονομικό κόστος που επιφέρει ο νέος Κανονισμός θα είναι δυσβάσταχτα. Παρότι λοιπόν γίνεται αναφορά σε διαδικασίες που πρέπει να ακολουθηθούν, όπως παραδείγματος χάριν σύμφωνα με την παρ. 4 του αρ. 43 «πριν την έκδοση μιας κατ’ εξουσιοδότηση πράξης η Επιτροπή διεξάγει διαβουλεύσεις με εμπειρογνώμονες που ορίζουν τα Κράτη – Μέλη» δεν πρέπει να εφησυχάζουμε για την περίπτωση που ενδεχομένως θα αφορούν στα Ελληνικά αλκοολούχα προϊόντα γεωγραφικής ένδειξης.
Ωστόσο, οι διατάξεις αυτές αποτελούν απευθείας παρεμβάσεις και οι αντιρρήσεις μας πρέπει να είναι σαφείς, ενώ δεν πρέπει να αμελήσουμε την παροχή διευκρινίσεων σχετικά με το καθεστώς ….στις εμπορικές συναλλαγές με τρίτες χώρες.
Τέλος, στο θέμα της συσκευασίας διαφαίνεται η πρόθεση που υπάρχει για την εμφιάλωση - συσκευασία σε περιοχές ή χώρες εκτός των γεωγραφικών ορίων των αλκοολούχων προϊόντων γεωγραφικής ένδειξης. Στην έκθεση του Γενικού Χημείου του Κράτους περιγράφονται ορθά επιχειρήματα, όπου καταστρατηγείται η έννοια της ονομασίας των προϊόντων γεωγραφικής ένδειξης και οι ιδιαίτερες συνθήκες της χώρας μας που επιβάλλουν τη διατήρηση του σημερινού θεσμικού πλαισίου, όπως ο κίνδυνος υποβάθμισης ή νοθείας του προϊόντος που μεταφέρεται χύμα.
Κύριε Πρόεδρε, δεν θα θέλαμε η πικρή εμπειρία που έχουμε με το ελαιόλαδο που εξάγεται χύμα στην Ιταλία και εκεί συσκευάζεται και εμφιαλώνεται με απώλεια της προστιθέμενης αξίας του προϊόντος για τους παραγωγούς, να βρει εφαρμογή και στα αλκοολούχα ποτά με γεωγραφική ένδειξη. Για αυτούς τους λόγους, πιστεύω ότι ως χώρα δεν πρέπει να συναινέσουμε στον νέο κανονισμό της ευρωπαϊκής επιτροπής για τα αλκοολούχα ποτά, καθώς μπορεί να αποδειχθεί η κερκόπορτα για την άλωση εμβληματικών ελληνικών προϊόντων με γεωγραφική ένδειξη.

Κατερίνη 19 Μαρτίου 2017

Ομιλία
του Βουλευτή – Συγγραφέα
κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου

στην παρουσίαση του βιβλίου του Βουλευτή κ.Θ.Καράογλου
«Ορκίζομαι»

Κυρίες και κύριοι, φίλες και φίλοι,

Ο καλός συνάδελφος Θοδωρής Καράογλου αποφάσισε με το βιβλίο του Ορκίζομαι να θέσει προς συζήτηση ένα κομβικό για την λειτουργία του πολιτικού μας συστήματος ζήτημα, αυτό της συνταγματικής αναθεώρησης.

Ανατρέχοντας στην ιστορική εξέλιξη των ελληνικών συνταγμάτων από τις απαρχές της προσπάθειας δημιουργίας του νεοελληνικού κράτους, την επαύριο της ελληνικής παλιγγενεσίας και στα πρώτα του βήματα, διαπιστώνουμε την απλούστατη αλήθεια ότι οι αναθεωρήσεις λαμβάνουν χώρα σε μεταβατικές περιόδους. Όταν δηλαδή έχουν διαμορφωθεί νέες κοινωνικές και πολιτικές πραγματικότητες που απαιτούν από το συνταγματικό κανόνα, που είναι ο άξονας της λειτουργίας της κοινωνίας, να προσαρμοσθεί αναλόγως.

Αυτόν τον ρόλο έπαιξε και το Σύνταγμα του 1975, όταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής άνοιγε μια νέα εποχή που άφηνε πίσω της τον ζόφο των αντιδημοκρατικών παρεκκλίσεων και της άνισης αντιμετώπισης των πολιτών. Άνοιγε μια εποχή, όπου η Ελλάδα θα μπορούσε να διατρέξει τα βήματα που την χώριζαν από την αναπτυγμένη και δημοκρατική δυτική Ευρώπη και μάλιστα να γίνει πλήρες και ισότιμο μέλος της σε σχεδόν μια 5ετία.

Στην πραγματικότητα λοιπόν, η ψήφιση του νέου Συντάγματος όχι μόνον αντανακλούσε την νέα κατάσταση που διαμορφώθηκε μετά την πτώση της επταετούς δικτατορίας, την εγκαθίδρυση της εθνικής συμφιλίωσης με την νομιμοποίηση του ΚΚΕ, που ολοκλήρωνε ένα μεγάλο κύκλο που είχε ανοίξει από τις απαρχές του εμφυλίου πολέμου, ήδη με το τέλος της κατοχής, αλλά δημιουργούσε τις προϋποθέσεις για την ανάπτυξη και την ευημερία του τόπου.

Το Σύνταγμα έγινε μοχλός αυτής της μετάβασης και μάλιστα σε μια ορισμένη κατεύθυνση, που χάρη στον οραματισμό και στην αποφασιστικότητα του Εθνάρχη, επετεύχθη παρά τις αντιδράσεις του πρώιμου αλλά πάντα ισχυρού λαϊκισμού, που δυστυχώς στην πατρίδα μας έχει βαθιές ρίζες.

Ερχόμενοι στο σήμερα, είναι νομίζω ελάχιστοι όσοι δεν αντιλαμβάνονται ότι η εποχή που ζούμε έχει επίσης χαρακτηριστικά του τέλους και της μετάβασης. Ουσιαστικά η μεταπολίτευση έχει τελειώσει, κι απλώς ζούμε σε μακρά μεταβατική περίοδο που δεν ξέρουμε πόσο θα διαρκέσει και κυρίως προς τα πού θα πάμε.

Και αυτά τα δύο στοιχεία είναι αλληλένδετα μεταξύ τους. Η τρέχουσα περιπέτεια της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια ύστατη και απελπισμένη απόπειρα να διατηρηθεί η μεταπολίτευση στην πλέον παρηκμασμένη της μορφή. Είναι η προσπάθεια συγκεκριμένων στρωμάτων να γαντζωθούν από την εξουσία και να περισώσουν τα προνόμιά τους, αδιαφορώντας βεβαίως για την καταστροφή που προκαλούν στη χώρα και στις επερχόμενες γενιές.

Θα έλεγα ότι πρόκειται για την εκδήλωση του πιο αντικοινωνικού ατομικισμού, ο οποίος εκτράφηκε στα χρόνια της μεταπολίτευσης, όπου οι αξίες του σεβασμού προς το σύνολο, της ηθικής προσωπικότητας και του αγνού πατριωτισμού ποδοπατήθηκαν κυριολεκτικά από την φρενίτιδα της ψευδούς ευμάρειας που πρόσφερε ένα παρασιτικό παραγωγικό μοντέλο.

Ως εκ τούτου, σήμερα είναι εκ νέου η ώρα μια ουσιαστικής αναθεώρησης του Συντάγματος, που όχι μόνον θα ανταποκρίνεται στις ανάγκες της νέας πραγματικότητας αλλά θα δημιουργεί τις συμπαγείς συνθήκες για την ανάπτυξη και την ευημερία του λαού μας, θα σημάνει την αφετηρία μιας νέας εποχής.

Για το λόγο αυτό, απαιτείται η έναρξη ενός δημοσίου διαλόγου, όπου θα τεθούν όλα τα ζητήματα τα οποία θα πρέπει να αναθεωρήσουμε και να προσθέσουμε. Αλλά προσοχή όταν λέμε δημόσιο διάλογο δεν εννοούμε την καρικατούρα διαλόγου που έχει εξαγγείλει η κυβέρνηση. Δεν εννοούμε αυτόκλητες λαϊκές συνελεύσεις, ανάλογες με αυτές που δρούσαν στην πλατεία των αγανακτισμένων, και προετοίμασαν την έφοδο των δημαγωγών στην εξουσία.

Οι θεσμοί δεν είναι παιχνίδια στα χέρια της εκτελεστικής εξουσίας για να τους χρησιμοποιεί κατά το δοκούν και ίδιον συμφέρον. Η Ελλάδα είναι κράτος δικαίου, με νόμους και κανόνες, με εμπεδωμένη δημοκρατία, που σέβεται και ακολουθεί τις προβλεπόμενες διαδικασίες. Δεν θα γίνει, όσο κι αν το επιθυμούν κάποιοι, ούτε Βενεζουέλα ούτε νεοσοβιετική λαϊκή δημοκρατία. Όσοι το ονειρεύονται έχουν χάσει προ πολλού το ραντεβού με την ιστορία.

Πολύ περισσότερο που αυτό που χρειαζόμαστε δεν είναι η επιστροφή στις παθογένειες του παρελθόντος, που μέσω του συντάγματος, ευελπιστούν κάποιοι να διατηρήσουν τα οφίκιά τους ή να διαιωνίσουν την εξουσία τους. Χρειαζόμαστε μια φυγή μπρος τα εμπρός. Υπερβαίνοντας την κρίση με ριζικές μεταρρυθμίσεις που θα ανοίξουν το δρόμο στις υγιείς παραγωγικές δυνάμεις του τόπου να αναπτυχθούν και στο πολιτικό σύστημα να αποκτήσει εκ νέου την χαμένη του αξιοπιστία.

Κι αυτός ο διττός στόχος να κινηθεί πάνω σε ένα όραμα του ελληνισμού που θα αρδεύει ταυτοχρόνως από την προσήλωσή μας στη διατήρηση της εθνικής μας ταυτότητας αλλά και τον ευρωπαϊκό μας προσανατολισμό, που συνεπάγεται τον εκσυγχρονισμό και την πίστη μας στις δυτικές αξίες του πολιτισμού.

Ο κ. Καράογλου στο βιβλίο του προτείνει 19 αλλαγές που στοχεύουν στην αναβάθμιση του πολιτικού μας συστήματος και στη θεσμική θωράκιση του Συντάγματος. Νομίζω ότι στα περισσότερα από όσα αναφέρει συμφωνώ ανεπιφύλακτα.

Ξεκινώ από όσα αναφέρονται στο πολιτικό σύστημα, το οποίο κυριολεκτικά περνά μαύρες μέρες. Ίσως πρόκειται, κρίνοντας από την εικόνα της δημόσιας αντιπαράθεσης των κομμάτων και των βουλευτών, από τις χειρότερες ημέρες του κοινοβουλευτισμού. Η κρίση των μεγάλων κομμάτων, οδήγησε πολλούς συμπολίτες μας είτε στην ιδιώτευση είτε στην στήριξη άλλων κομματικών σχηματισμών, με την ελπίδα του νέου. Το νέο το είδαμε, το καλό δεν είδαμε.

Γιατί δυστυχώς, μετά από κάθε εκλογική αναμέτρηση, έχω την εντύπωση ότι η κατάσταση χειροτερεύει, το επίπεδο πέφτει. Ας ελπίσουμε ότι αυτός ο κύκλος της αναζήτησης σύντομα θα κλείσει. Άλλωστε κριτής όλων είναι ο ίδιος ο ψηφοφόρος. Ωστόσο, η μείωση του αριθμού των βουλευτών από 300 σε 200 είναι μια απόφαση που μπορεί να οδηγήσει στην αναβάθμιση του κοινοβουλίου, και για την οποία δεν χρειάζεται αναθεώρηση του συντάγματος.

Όπως, επίσης, η κατάτμηση των περιφερειών μαμούθ όπως της Β΄ Αθηνών, όπου οι ψηφοφόροι δεν γνωρίζουν τους βουλευτές που τους εκπροσωπούν παρά μόνον μέσω των τηλεοπτικών παραθύρων. Κι αυτό το στοιχείο δεν προάγει ούτε τη δημοκρατία ούτε την ποιότητα του κοινοβουλευτισμού.

Έχουμε δει δυστυχώς ότι η πολιτική αντιπαράθεση στα λεγόμενα πάνελ, υποβιβάζεται σε ανταλλαγή της ατάκας και εξυπνακισμών, και οι πιο φωνακλάδες επισκιάζουν όσους επιχειρούν να μιλήσουν με επιχειρήματα. Ακόμη χειρότερα, η τηλεοπτική δημοκρατία αποκλείει τους μη αρεστούς ή τους μη έχοντες πρόσβαση στα ΜΜΕ, ανεξάρτητα από τις πραγματικές τους ικανότητες.

Αναμφίβολα, μια θετική αλλαγή είναι και η δυνατότητα συμμετοχής βουλευτών από την ομογένεια. Σήμερα σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης είναι εφικτή η εφαρμογή αυτής της πρότασης, που θα προσδώσει άλλο δυναμισμό στα κοινοβουλευτικά πράγματα, κινητοποιώντας τους απανταχού της γης συμπατριώτες μας. Μια πρόταση που συνδυάζεται αναπόφευκτα και με τη δυνατότητα της ψήφου στους ομογενείς μας, κάτι που η ΝΔ αγωνίζεται να πραγματοποιηθεί εδώ και πολλά χρόνια.

Ένα ακόμη σημείο που θα ήθελα να επισημάνω είναι και η αποσύνδεση της εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας από τη διάλυση της Βουλής. Πρόκειται στην πραγματικότητα για μια νόθευση της επιθυμίας του εκλογικού σώματος, να πέφτει μια κυβέρνηση, εκβιαζόμενη από την αδυναμία της εκλογής προέδρου της δημοκρατίας, για την οποία χρειάζονται τουλάχιστον 180 ψήφοι.

Αυτό το είδαμε και το 2014, όπου οι δυνάμεις του λαϊκισμού το χρησιμοποίησαν με απόλυτο κυνισμό και ανευθυνότητα ώστε να ανατρέψουν την τότε κυβέρνηση, και να καταλάβουν την εξουσία. Το αποτέλεσμα ήταν τη στιγμή που κάναμε τα πρώτα δειλά βήματα εξόδου από την μνημονιακή πολιτική, ρίξαμε μια βουτιά υπό την ηγεσία των Τσίπρα –Βαρουφάκη, στην κρίση του 15, που ακόμη πληρώνουμε και θα πληρώνουμε για πολύ όσο παραμένει αυτή η κυβέρνηση.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η κατάργηση του νόμου «περί ευθύνης υπουργών» είναι μια αδήριτη ανάγκη, καθώς έως σήμερα έχει επισωρεύσει πλήθος κακών και συμβάλλει ταυτοχρόνως στην αναξιοπιστία του πολιτικού συστήματος.

Στην πραγματικότητα, όλες οι παραπάνω προτεινόμενες αλλαγές εντάσσονται σε μια αμυντική λογική της συνταγματικής αναθεώρησης, που προσδοκά να μειώσει ή να υπερβεί τις σοβαρές παθογένειες του παρελθόντος.

Όμως, εμείς σήμερα χρειαζόμαστε και τις θετικές, τις επιθετικές θα έλεγα αποφάσεις που ανοίγουν προοπτικές. Και ανάμεσά του ως κορωνίδα θα θέσω την αναθεώρηση του άρθρου 16 για την παιδεία.
Για δεκαετίες επικρατεί στην Ελλάδα ένας ιδιότυπος στρουθοκαμηλισμός στο ζήτημα αυτό. Ενώ παντού γύρω μας ανοίγουν σαν τα μανιτάρια ιδιωτικά πανεπιστήμια, ενώ τα ελληνόπουλα ξενιτεύονται για να σπουδάσουν όπου μπορούν και η χώρα χάνει σε συνάλλαγμα, θέσεις εργασίας αλλά και εγκεφάλους, καθώς πολλά από τα παιδιά αυτά δεν επιστρέφουν, εδώ αρνούμαστε να προσαρμοστούμε.

Και η υποκρισία είναι πρωτοφανής, όταν οι ίδιοι που τα αρνούνται στέλνουν τα παιδιά τους έξω σε ιδιωτικά πανεπιστήμια, ενώ δεκάδες καθηγητές διδάσκουν σε ιδιωτικά πανεπιστήμια του εξωτερικού ιδιαίτερα στην Κύπρο. Αυτή η κωμωδία πρέπει να σταματήσει και να δώσουμε διέξοδο σε δυνάμεις οικονομικές και πνευματικές, που μπορούν να δημιουργήσουν μια πραγματική κοσμογονία. Η Ελλάδα μπορεί να γίνει κέντρο εκπαιδευτικό για τα Βαλκάνια, τις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, της Εγγύς και Μέσης Ανατολής.

Πριν τελειώσω θα ήθελα να θίξω και ένα ζήτημα το οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ το κάνει σημαία για επικοινωνιακούς λόγους. Αναφέρομαι στις σχέσεις κράτους-εκκλησίας και ότι πηγάζει εξ αυτού. Εδώ διαπιστώνουμε μια εμμονή που έχει δύο αιτίες. Η μία είναι η απόγνωση των στελεχών του που τους κάνει να θέλουν να αποδείξουν την αριστεροσύνη τους, καθώς υπογράφουν με τα χέρια και τα πόδια κάθε μνημονιακή υποχρέωση, σε μνημόνια που οι ίδιοι προκάλεσαν. Αφού δεν μπορούν να κάνουν τους επαναστάτες στα δύσκολα, στοχοποιούν την εκκλησία.

Η δεύτερη αιτία είναι οι ιδεολογικές τους αντιλήψεις, οι οποίες δεν στρέφονται μόνον κατά της Ορθοδοξίας αλλά συνολικά έναντι της ελληνικής εθνικής συνείδησης. Κι αυτό δεν είναι κάτι δευτερεύον. Γιατί όσον αφορά τις σχέσεις του κράτους με την εκκλησία, τον θρησκευτικό όρκο ή τον τρόπο διδασκαλίας των θρησκευτικών στα σχολεία και οι ίδιοι οι ιεράρχες δεν έχουν αντίρρηση μέσα από ένα διάλογο να βρεθεί ένα modus vivendi. Αυτό είναι ένα και ο εξοβελισμός της Ορθοδοξίας είναι ένα άλλο, με άλλη στόχευση.

Γιατί, όπως σημειώνει και ο Καράογλου, το ζητούμενο είναι τι κοινωνία θέλουμε. Αν επιθυμούμε τη διατήρηση της ελληνικής ταυτότητας, της δικής μας ιδιοπροσωπείας, προστατεύοντας και προάγοντας τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του έθνους μας, όπως είναι η γλώσσα, η παιδεία, η ιστορία και η θρησκεία μας ή αν έχουμε αποφασίσει ότι τελειώσαμε με αυτά και διαχεόμαστε σε άλλα σύνολα. Αυτό είναι λοιπόν κάτι που όλοι μαζί πρέπει να αποφασίσουμε και θα πρέπει να βρει την αντανάκλασή του στο Σύνταγμά μας.

Αθήνα, 30 Μαρτίου 2017

Δήλωση
αναπληρωτή τομεάρχη Εσωτερικών της ΝΔ, αρμόδιου για θέματα Προστασίας του Πολίτη, βουλευτή Λαρίσης, κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου στο ΑΠΕ-ΜΠΕ
για συντάξεις χηρείας:

«Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, που ανήλθε στην εξουσία με παντιέρα την προστασία των φτωχών και αδυνάτων, με τις πολιτικές της πλήττει πρωτίστως τις πιο αδύναμες κοινωνικά κατηγορίες.
Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα με τις χήρες ενστόλων που η σύνταξή τους μπήκε στην προκρούστεια κλίνη του νόμου Κατρούγκαλου, ο οποίος με δρακόντεια αυστηρότητα παραβλέπει τις ιδιόμορφες συνθήκες και οδηγεί κτυπημένους από την μοίρα ανθρώπους στην ένδεια και στο περιθώριο. Έστω και τώρα η κυβέρνηση οφείλει να δει το πρόβλημα και να δώσει τις δέουσες λύσεις».