Αραβησσός, 20 Μαΐου 2018

Προσλαλιά
του εκπροσώπου της βουλής των Ελλήνων
κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου
στον Οικουμενικό Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο
μετά τη Λειτουργία στην εκκλησία του Αγίου Δημητρίου
στην Αραβησσό της Καππαδοκίας

«Παναγιώτατε, πάτερ και δέσποτα,
αυθέντη του Γένους των Ρωμιών Ορθοδόξων Χριστιανών,

Αξιωθήκαμε και φέτος να περπατήσουμε μαζί Σας στα άγια χώματα της αγαπημένης μας Καππαδοκίας. Της Καππαδοκίας των Ρωμιών, που όπου κι αν στρέψεις κανείς το βλέμμα του συναντά τεκμήρια του λαμπρού πολιτισμού που δημιούργησαν.

Είμαστε εδώ, παρά τις συγκυρίες, ως εκπρόσωποι της Βουλής των Ελλήνων, στο ετήσιο προσκύνημα της Καππαδοκίας, γιατί το μονοπάτι που ανοίξατε, με κοπιώδη εργασία και υπομονή, ξεπερνώντας εμπόδια που για δεκαετίες υψώνονταν, δεν πρέπει να χορταριάσει.

Το προσκύνημα του πατριάρχη του Γένους στην αγιοτόκο γη είναι γέφυρα επικοινωνίας μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων. Αφορμή να αναζητήσουν και να μάθουν κι οι νεότεροι κάτοικοι την ιστορία του τόπου και την ανεξίτηλη βυζαντινή του κληρονομιά. Αλλά και έμμεση υπόμνηση προς τους ισχυρούς της γης για τον υπό εξαφάνιση χριστιανισμό της εγγύς Ανατολής. Η παρουσία σας εδώ είναι το κλειδί για το «μυστήριο» της Καππαδοκίας.

Για όλους εμάς, που οι ρίζες μας βρίσκονται σε αυτά τα βράχια, σε αυτά τα χωριά, σε αυτές τις εκκλησιές, η επιστροφή είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα ταξίδι. Είναι το ιερό καθήκον προς τους παππούδες μας, που πέθαναν με το παράπονο του ξεριζωμού, να διατηρήσουμε τη μνήμη ζωντανή.

Γιατί τι είναι ο άνθρωπος, το έθνος, ο πολιτισμός χωρίς μνήμη; Ένα φύλλο στον άνεμο των γεγονότων, ένα άθυρμα των καιρών, ένα κέλυφος χωρίς εσωτερικό περιεχόμενο. Και αυτός είναι ο κίνδυνος της εποχής μας. Ένας κόσμος χωρίς συνείδηση του παρελθόντος του, άρα και χωρίς συνείδηση του εαυτού του, και κατά συνέπεια χωρίς πυξίδα για το αύριο.

Εδώ στην Καππαδοκία, η ιστορία είναι παρούσα σε κάθε βήμα, αδιάψευστος μάρτυρας της μακράς πορείας της στον χρόνο. Και ανάμεσα στις λαμπρότερες στιγμές της η ανάδειξή της σε κέντρο της χριστιανοσύνης, καθώς η Καισάρεια ήταν η πρώτη στην ιεραρχία και κύρος μητρόπολη του Πατριαρχείου.

Εδώ θα ανθίσουν τα γράμματα ήδη από τα τέλη της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Εδώ θα αναδειχθούν οι μεγάλοι πατέρες της Εκκλησίας με πρώτο τον Μέγα Βασίλειο, χορεία Μεγαλομαρτύρων όπως ο Μυροβλύτης Άγιος Αχίλλειος -προστάτης της Λάρισας- αλλά και σύγχρονοι Άγιοι των ημερών μας, όπως ο Άγιος Παΐσιος.

Η Καππαδοκία ήταν για αιώνες περίλαμπρο εκπαιδευτικό κέντρο, πηγή της χριστιανικής φώτισης, εκπαιδευτήριο ψυχών για όλη την χριστιανοσύνη. Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι η Ορθοδοξία υψώθηκε στέρεα πάνω στους καππαδοκικούς πνευματικούς ογκόλιθους.

Και τα μεταγενέστερα χρόνια, η Καππαδοκία γεμίζει από χιλιάδες λαξευτές εκκλησίες. Η ανάπτυξη του ορθόδοξου μοναχισμού αντανακλά και την έντονη πνευματική κίνηση της περιοχής. Μετά από αιώνες, όταν θα έλθει εδώ ο μεγάλος μας ποιητής Γιώργος Σεφέρης θα γράψει συγκλονισμένος ότι είδε «τα αφιερώματα στο Θεό ενός σβησμένου κόσμου», και θα τον φέρει εγγύτερα στη βυζαντινή παράδοση.

Η ισχύς της ορθοδοξίας σε αυτό το σταυροδρόμι των πολιτισμών γέννησε και τους περίφημους ακρίτες, και ανάμεσά τους τον θρυλικό Διγενή όπως λέει και το τραγούδι
«Βασίλειος ο Διγενής και θαυμαστός Ακρίτης
Των Καππαδόκων το τερπνόν και πανθαλές τε ρόδον
ο της ανδρείας στέφανος, η κεφαλή της τόλμης».

Τα ρόδα της Καππαδοκίας συνέχισαν για αιώνες να δίνουν το άρωμά τους και σε χρόνια δίσεκτα. Περιδιαβαίνοντας τα σοκάκια στις ελληνορθόδοξες κοινότητες των Ρωμιών συναντάμε τα έντονα ίχνη αυτής της αλλοτινής παρουσίας.

Άνθρωποι της υπομονής και της εγκράτειας οι Ρωμιοί της καθ’ ημάς Ανατολής, όπως και όλος ο προσφυγικός ελληνισμός, υπέμειναν καρτερικά τα πρώτα δίσεκτα χρόνια της προσφυγιάς.

Όπως γράφει ο μεγάλος Φώτης Κόντογλου:
«Το πώς γεννήθηκα στά μέρη τής Ασίας, τό' χω γιά πράμα βλογημένο καί δοξάζω τό Θεό γιά δαύτο. Μολαταύτα, βρεθήκανε ανθρώποι κακοί καί κακογεννημένοι, ψυχές φτωχές, νά γυρίσουνε τό καύχημά μου σέ κατηγόρια. Θέλανε νά αρνηστώ τή μάνα μου τήν Ασία, σέ καιρό πού αυτοί θρεφόντανε από τό πλούτος τής καρδιάς μου καί παίρνανε χαρά κ' ελπίδα από τή φλέβα πού ανάβλυζε από τή βαθειά ρίζα μου».
Παρόλα αυτά, οι πρόσφυγες ρίζωσαν και πρόκοψαν στη νέα πατρίδα γιατί είχαν πίστη στο Θεό, και φιλότιμο.

Παναγιώτατε,

Όχι μακριά από το μέρος που βρισκόμαστε σήμερα, ιδιαίτερα αιματηρός είναι ο φόρος που πληρώνουν λαοί που βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση. Δυστυχώς, η ανθρωπότητα αντί να οδεύει προς την αλληλοκατανόηση και την αλληλοβοήθεια σπαράσσεται εκ νέου από έριδες και ανταγωνισμούς. Ατελείωτα καραβάνια ανέστιων προσφύγων αναζητούν καταφύγιο από τις βόμβες και την παραφροσύνη του πολέμου.

Απέναντι σε όλες αυτές τις προκλήσεις η Ορθοδοξία, την οποία με τόση σωφροσύνη και συνέπεια υπηρετείτε, μπορεί να συνεισφέρει καταλυτικά, δίδοντας ελπίδα δια του ζώντος παραδείγματος στους απελπισμένους. Αυτό, άλλωστε, πράττετε με τις καίριες παρεμβάσεις σας, μεταφέροντας το πνεύμα τη καταλλαγής, της ανοχής, της συγκατάβασης, της χριστιανικής αγάπης.

Στις νέες γενιές που έρχονται, οφείλουμε να κληρονομήσουμε έναν κόσμο καλύτερο, που θα έχει μάθει να λύνει τις διαφορές του με τον διάλογο, και όχι με τα όπλα ή την απειλή τους, που θα έχει εμπεδώσει ότι η αλήθεια και όχι η ισχύς είναι η σημαντικότερη αξία. Κι ότι το παρελθόν δεν αλλάζει κατά το δοκούν στο παρόν για να εξυπηρετηθούν συμφέροντα στο μέλλον.

Παναγιώτατε,

Στα χρόνια της ποιμαντορίας σας πράξατε πολλά. Το κυριότερο, όμως, είναι ότι η Οικουμενικότητα του Πατριαρχείου είναι αναμφισβήτητη. Η παρακαταθήκη που έχετε δημιουργήσει είναι ίσως νωρίς να αποτιμηθεί ολοκληρωτικά. Αυτό θα γίνει πολύ αργότερα, όταν θα ωριμάζουν οι καρποί των δένδρων που φυτέψατε και μεγαλώσατε. Η ευχή όλων μας είναι ο Θεός να σας έχει γερό για πολλά χρόνια για να ολοκληρώσετε το έργο που ξεκινήσατε.

Εύχομαι εν καιρώ να υπάρξει και δεύτερος τόμος των «Καππαδοκικών» με τις ομιλίες σας στα επόμενα ειρηνικά προσκυνήματα στην Καππαδοκία.

Ελπίζω να υπάρξουν σύντομα καλύτερες μέρες και για το πατριαρχείο μας, και για την ομογένεια, αλλά και για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις.
Και του χρόνου!»

Αθήνα, 20 Μαΐου 2018

ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΠΡΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ:

Να μη χορταριάσει το μονοπάτι που ανοίξατε στην Καππαδοκία!

• Ελάχιστοι προσκυνητές φέτος λόγω της έντασης με την Τουρκία

«Είμαστε εδώ, παρά τις συγκυρίες, ως εκπρόσωποι της Βουλής των Ελλήνων, στο ετήσιο προσκύνημα της Καππαδοκίας, γιατί το μονοπάτι που ανοίξατε, με κοπιώδη εργασία και υπομονή, ξεπερνώντας εμπόδια που για δεκαετίες υψώνονταν, δεν πρέπει να χορταριάσει». Έτσι ξεκίνησε την προσλαλιά του ο εισηγητής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο μετά τη Λειτουργία στην εκκλησία του Αγίου Δημητρίου στην Αραβησσό της Καππαδοκίας.
Ο μικρασιατικής καταγωγής βουλευτής, που συνόδευσε για ακόμη μια χρονιά τον κ. Βαρθολομαίο στο ετήσιο προσκύνημα στην Καππαδοκία, τόνισε ότι «το προσκύνημα του πατριάρχη του Γένους στην αγιοτόκο γη είναι γέφυρα επικοινωνίας μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων. Αφορμή να αναζητήσουν και να μάθουν κι οι νεότεροι κάτοικοι την ιστορία του τόπου και την ανεξίτηλη βυζαντινή του κληρονομιά. Αλλά και έμμεση υπόμνηση προς τους ισχυρούς της γης για τον υπό εξαφάνιση χριστιανισμό της εγγύς Ανατολής. Η παρουσία σας εδώ είναι το κλειδί για το «μυστήριο» της Καππαδοκίας!
Για όλους εμάς, που οι ρίζες μας βρίσκονται σε αυτά τα βράχια, σε αυτά τα χωριά, σε αυτές τις εκκλησιές, η επιστροφή είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα ταξίδι. Είναι το ιερό καθήκον προς τους παππούδες μας, που πέθαναν με το παράπονο του ξεριζωμού, να διατηρήσουμε τη μνήμη ζωντανή.
Εδώ στην Καππαδοκία, η ιστορία είναι παρούσα σε κάθε βήμα, αδιάψευστος μάρτυρας της μακράς πορείας της στον χρόνο. Και ανάμεσα στις λαμπρότερες στιγμές της η ανάδειξή της σε κέντρο της χριστιανοσύνης, καθώς η Καισάρεια ήταν η πρώτη στην ιεραρχία και κύρος μητρόπολη του Πατριαρχείου. Εδώ θα ανθίσουν τα γράμματα ήδη από τα τέλη της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Εδώ θα αναδειχθούν οι μεγάλοι πατέρες της Εκκλησίας με πρώτο τον Μέγα Βασίλειο, χορεία Μεγαλομαρτύρων όπως ο Μυροβλύτης Άγιος Αχίλλειος -προστάτης της Λάρισας- αλλά και σύγχρονοι Άγιοι των ημερών μας, όπως ο Άγιος Παΐσιος. Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι η Ορθοδοξία υψώθηκε στέρεα πάνω στους καππαδοκικούς πνευματικούς ογκόλιθους.
Και τα μεταγενέστερα χρόνια, η Καππαδοκία γεμίζει από χιλιάδες λαξευτές εκκλησίες. Η ανάπτυξη του ορθόδοξου μοναχισμού αντανακλά και την έντονη πνευματική κίνηση της περιοχής. Μετά από αιώνες, όταν θα έλθει εδώ ο μεγάλος μας ποιητής Γιώργος Σεφέρης θα γράψει συγκλονισμένος ότι είδε “τα αφιερώματα στο Θεό ενός σβησμένου κόσμου” και θα τον φέρει εγγύτερα στη βυζαντινή παράδοση».
Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος εξήρε το έργο του πατριάρχη και ευχήθηκε «να υπάρξουν σύντομα καλύτερες μέρες για το πατριαρχείο μας, για την ομογένεια, αλλά και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις».
Ο πατριάρχης συλλειτούργησε με τον επίσκοπο Ερυθρών κ. Κύριλλο και τον επίσκοπο Αραβησσού κ. Κασσιανό, ενώ ο εσπερινός πραγματοποιήθηκε στον Ι.Ν του Αγίου Κωνσταντίνου στη Σινασο.
Στο φετινό 19ο Προσκύνημα στην Καππαδοκία συμμετείχαν ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ κ. Πάνος Σκουρολιάκος, ο πρέσβης μας στην Άγκυρα κ. Πέτρος Μαυροειδής, ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Καππαδοκικών Σωματείων κ. Θεοφάνης Ισακίδης και ελάχιστοι προσκυνητές, λόγω της έντασης στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Την πατρίδα μ’ έχασα...

Του δρ Μάξιμου Χαρακόπουλου

Η έκπληξη μου ήταν μεγάλη. Είχα ακούσει για κρυπτοχριστιανούς στον Πόντο που έμειναν πίσω και δεν κρίθηκαν ανταλλάξιμοι, καθώς στη Λωζάνη η θρησκεία ήταν εκείνη που βάρυνε ως κριτήριο στην ανταλλαγή των πληθυσμών κι όχι η γλώσσα. Τα θεωρούσα υπερβολές. Στη φοιτητική εστία στην Πόλη, όπου βρέθηκα για μεταπτυχιακές σπουδές, ένα δειλινό, οι Τούρκοι συγκάτοικοί μου από την Antakya (Αντιόχεια), με γνώρισαν με έναν “που μιλάει ρωμαίικα σαν και εσάς”. Πράγματι ήταν ένας φοιτητής από τη Ριζούντα -γενέτειρα και του Ερντογάν- που άρχισε να μου μιλά στα ποντιακά και μου πρόσφερε “εν’ απίδι”. Τον ευχαρίστησα για το αχλάδι, μου είπε ότι στην πατρίδα του όλοι οι μεγαλύτεροι μιλούν “ρούμτζα”. Απέφυγα να ρωτήσω περισσότερα για να μην τον φέρω σε δύσκολη θέση. Τον αναζήτησα την επομένη, αλλά μου είπαν πως έφυγε για το χωριό του...
Εκείνο τον καιρό έπεσε στα χέρια μου το περιοδικό Nokta που είχε συνέντευξη από την υπέργηρη καραντενιζλί (μαυροθαλασσίτισσα) Φατιμά, η οποία έχοντας στα γόνατά της μια γάτα απαντά στο ερώτημα “εσείς τι είστε” λέγοντας “εγώ τουρκικά δεν ξέρω και τα ρωμαίικα δεν τα έμαθα από τον αέρα”. Αργότερα, όταν για πρώτη φορά βρέθηκα στην Τραπεζούντα για την πρώτη μετά τον ξεριζωμό λειτουργία με τον Οικουμενικό Πατριάρχη στην Παναγία Σουμελά, μοιράστηκα τον ενθουσιασμό και την απορία της παρέας των Ποντίων προσκυνητών, για την... ανακάλυψη ντόπιων Ποντίων στην πόλη.
Μετά την επίσκεψή μας στην Παναγία Χρυσοκέφαλο -η οποία λειτουργεί πια ως τζαμί- άκουσαν τους ντόπιους στα απέναντι μαγαζιά να μιλούν στα ποντιακά. Και χωρίς να το καταλάβουν, με μια ποντιακή λύρα, Πόντιοι από την Ελλάδα και Πόντιοι του ιστορικού Πόντου άρχισαν να τραγουδούν μαζί παραδοσιακά ποντιακά τραγούδια.
Για την ελληνικότητα του Πόντου δεν μιλούν μόνο οι πέτρες (τα μοναδικά μνημεία του παγκόσμιου πολιτισμού) αλλά και οι Πόντιοι που έμειναν στην πατρίδα των Κομνηνών. Κάποιοι από αυτούς αναζητούν την αληθινή τους ταυτότητα και υφίστανται διώξεις.
Τα θυμήθηκα όλα αυτά με αφορμή τη θλιβερή επέτειο της συμπλήρωσης 99 χρόνων από τη 19η Μαΐου 1919, ημερομηνία που έχει καθιερωθεί ως η απαρχή της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Είναι η ημέρα που ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα και ξεκίνησε το γενικό ξεκαθάρισμα του ποντιακού στοιχείου. Ένα έγκλημα που, όπως και συνολικά η Γενοκτονία των Χριστιανών της Ανατολής, Ελλήνων της Μικράς Ασίας, Αρμενίων και Ασσυρίων, έμεινε χωρίς τιμωρία. Ο αφανισμός ενός ολόκληρου λαού, που ποτέ δεν αποτιμήθηκε στις πραγματικές του διαστάσεις, αλλά προσπεράστηκε χάριν των γεωπολιτικών ισορροπιών και συμφερόντων.
Στα εδάφη του θρυλικού Πόντου, άκμασε ο ελληνικός πολιτισμός για 3.000 χρόνια. Εκεί που μεταλαμπαδεύτηκε το υψηλό ελληνικό πνεύμα, το οποίο μεταμόρφωσε τον “Άξενο” Πόντο σε Εύξεινο, στη “θάλαττα” που ανοίχτηκε εμπρός στα μάτια των “Μυρίων”. Εκεί που ρίζωσε βαθιά ο χριστιανισμός από τα πρώτα του βήματα, και έγινε κάστρο άπαρτο της Ορθοδοξίας και της Ρωμανίας. Ακόμη και όταν η Πόλη έπεφτε στα 1453. κάτω από τα κτυπήματα των εξ ανατολών εισβολέων, η Αυτοκρατορία της Τραπεζούντος, των Μεγάλων Κομνηνών, θα έδινε για λίγο ακόμη, έως το 1461, την μάχη της διατήρησης του βυζαντινού κόσμου. Ένας κόσμος που μπορεί να βρέθηκε υπό τον οθωμανικό ζυγό, όμως, ποτέ δεν παραδόθηκε, δεν ξεπούλησε την ταυτότητά του. Παρέμεινε ζωντανός και ισχυρός, ακόμη και με κρυμμένη την πίστη του (κλωστοί), σε όλους τους αιώνες της σκλαβιάς. Μέχρι που έφθασαν ημέρες ελπιδοφόρες. Με την αυτοπεποίθηση που έδινε η οικονομική ακμή τους οι Πόντιοι, το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, επέδειξαν μια πρωτοφανή εκπαιδευτική πρόοδο. Την χρονιά που ξεκίνησε η Γενοκτονία τους, είχαν 1.401 σχολειά, αλλά και τυπογραφεία, εφημερίδες, θέατρα, και μια εν γένει πνευματική ζωή που, όπως και των Ελλήνων της Ιωνίας και της Πόλης προσιδίαζε σε δυτικοευρωπαϊκή χώρα. Αλλά για τους 700 χιλιάδες Ποντίους αλλιώς το είχε γράψει η μοίρα. Ποτέ δεν έμελλε να ολοκληρωθεί η νέα αναγέννησή τους. Ήδη, από τις απαρχές της εξουσίας των Νεοτούρκων είχαν μπει μπροστά τα σχέδια για την ομογενοποίηση της αυτοκρατορίας, την εξάλειψη του χριστιανικού της στοιχείου, του πιο δυναμικού, του πιο μορφωμένου, του πιο προοδευμένου. Για να προωθηθούν έτσι τα γερμανικά συμφέροντα, που φρόντισαν να καθοδηγήσουν αυτό το διαρκές κακούργημα στην Μικρά Ασία.
Οι Έλληνες του Πόντου δεν δέχθηκαν τον σίγουρο θάνατο στα Αμελέ Ταμπουρού με σταυρωμένα χέρια. Πολέμησαν, όπως ήξεραν πάντοτε να πολεμούν στα περήφανα βουνά τους, όπως το δείχνουν οι χοροί τους, τα τραγούδια τους, οι στολές τους. Δυστυχώς, όμως, το ελληνικό κράτος δεν έστερξε σε βοήθειά τους, θεωρήθηκε ότι ήταν μακριά. Και οι προσπάθειες για ένα κοινό Ποντοαρμενικό κράτος συντρίφτηκαν από την αδιαφορία των συμμάχων, αλλά και την φιλοτουρκική στροφή του νέου σοβιετικού κράτους. Με πολλά χρυσά ρούβλια ενισχύθηκε ο Κεμάλ, καθώς και με όπλα και σοβιετικούς στρατιωτικούς συμβούλους, και, το κυριότερο, με καλυμμένα τα νώτα του ώστε να επιδοθεί ανενόχλητος στο φρικτό έργο της “τελικής λύσης”.
Μέχρι και τη Μικρασιατική Καταστροφή, το 1922, υπολογίζεται ότι χάθηκαν περί τους 350.000 Ελληνοπόντιους. Οι υπόλοιποι κατέφυγαν στη Ρωσία και στην Ελλάδα, πρόσφυγες σε αναζήτηση μιας νέας ζωής. Για κάποιους η προσφυγιά θα επαναληφθεί για μια και δυο φορές ακόμη. Γιατί χιλιάδες απ’ όσους κατέφυγαν σε σοβιετικά εδάφη εξορίστηκαν από τον Στάλιν στην Κεντρική Ασία, ενώ δεκαετίες αργότερα ήλθαν στην Ελλάδα.
Τεράστια θα είναι η προσφορά των Ποντίων στην πατρίδα, από την δεκαετία του 1920 μέχρι και σήμερα. Άνθρωποι που διακρίνονται για την εργατικότητά τους, την επιμονή και τον πατριωτισμό τους, αναζωογόνησαν περιοχές όπως η ελληνική Μακεδονία. Διακρίθηκαν σε όλους τους τομείς του δημοσίου βίου. Η σφραγίδα τους είναι πιά βαθιά και ανεξίτηλη. Κι ας αντιμετώπισαν για δεκαετίες, όπως και όλοι οι πρόσφυγες της Μικράς Ασίας, την καχυποψία της παλαιάς Ελλάδας. Και σήμερα παραμένουν στην πρώτη γραμμή για την υπεράσπιση της ταυτότητάς μας, των εθνικών μας δικαίων αλλά και ενάντια στην ιστορική λήθη. Γιατί όσα χρόνια κι αν περάσουν, η Γενοκτονία των Χριστιανών της Ανατολής δεν παραγράφεται και κυρίως δεν παραχαράσσεται. Κι ας το επιδιώκουν οι απόγονοι αυτών που τέλεσαν τη γενοκτονία, και οι οποίοι συνεχίζουν τη Γενοκτονία αυτή τη φορά στο πεδίο της Μνήμης. Με βυζαντινές εκκλησίες αιώνων, όπως η Αγία Σοφία της Τραπεζούντας, που μετατρέπονται σε τζαμιά. Δυστυχώς, όμως, μαζί τους συντάσσονται και κάποιοι δήθεν προοδευτικοί συμπατριώτες μας, που αρνούνται πεισματικά τον όρο Γενοκτονία, που αφαιρούν το σχετικό κεφάλαιο της ιστορίας από την ύλη των εξετάσεων στα σχολικά βιβλία, που μιλούν για “συνωστισμούς”. Οι πολλοί, ωστόσο, είναι στην άλλη όχθη, εκεί που η ιστορική αλήθεια είναι ακόμη ζωντανή, και δεν θα παραδώσουν τα όπλα μέχρι να υπάρξει πλήρης αποκατάστασή της.

Ο δρ Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι εισηγητής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας.

Φωτ. Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος σε επίσκεψη στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο, τον οποίο ενημέρωσε για την ανάγκη η ελληνική πολιτεία να αναλάβει πρωτοβουλία προώθησης της διεθνούς αναγνώρισης της Γενοκτονίας από το τουρκικό κράτος, όλων των Χριστιανών της Ανατολής, Ελλήνων του Πόντου και ευρύτερα της Μικράς Ασίας, Αρμενίων και Ασσυρίων.

Αθήνα, 21 Μαΐου 2018

ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ:

Η κυβερνητική απραξία ρίχνει τις τιμές στο γάλα

• Απαγόρευση παραγωγής ΠΟΠ σε όσους εισάγουν πρόβειο γάλα

«Λόγω της κυβερνητικής απραξίας, οι τιμές στο αιγοπρόβειο γάλα πέφτουν. Καλώ λοιπόν ξανά την κυβέρνηση με ερωτήσεις στη Βουλή (17.1.2018 και 19.4.2018) να χρησιμοποιήσει τα όπλα που διαθέτει, και να μας γνωστοποιήσει αν αιτήθηκε ή πραγματοποίησε προσλήψεις κτηνιάτρων για να ενισχύσει τους ελεγκτικούς μηχανισμούς. Και εφόσον υπάρχουν αδυναμίες στον ελεγκτικό μηχανισμό, αν εξετάζει την δυνατότητα απαγόρευσης παραγωγής ΠΟΠ σε όσους εισάγουν πρόβειο γάλα, έτσι ώστε να αποτραπεί η δυνατότητα εξαγωγής λευκού τυριού ως φέτα». Τα παραπάνω τονίζει ο βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, πρώην αναπληρωτής υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος σε μήνυμά του προς τον δήμαρχο Αλμυρού κ. Δημήτρη Εσερίδη, με αφορμή την ημερίδα που διοργάνωσε ο Δήμος Αλμυρού με θέμα «Οι εμπορικές συμφωνίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τον Καναδά και τη Ν. Αφρική για τη φέτα».
Ο Θεσσαλός πολιτικός που δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί στην πρόκληση καθώς συνόδευε τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο στο ετήσιο προσκυνηματικό του ταξίδι στην Καππαδοκία, επισημαίνει στο μήνυμά του ότι «το θέμα των εμπορικών συμφωνιών μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των υπερπόντιων αγορών του Καναδά και της Ν. Αφρικής, αποτέλεσαν πεδίο έντονης αντιπαράθεσης εδώ και ένα χρόνο. Στο διάστημα αυτό, οι χειρισμοί της κυβέρνησης για το θέμα αυτό δεν ήταν επαρκείς και μέχρι στιγμής δεν υπάρχουν ουσιαστικά αποτελέσματα που να δείχνουν στην πράξη τις προθέσεις της. Τελευταίο κρούσμα είναι η απώλεια των προθεσμιών για το κοινοτικό πρόγραμμα στήριξης της φέτας. Από την εποχή ακόμα των έντονων διαξιφισμών για τη CETA, σε σχετική ερώτησή μου προς τους αρμόδιους υπουργούς Οικονομίας & Ανάπτυξης και Αγροτικής Ανάπτυξης & Τροφίμων (14.03.17) είχα ζητήσει να διερευνηθεί η δυνατότητα αλλαγής της CETA πριν έρθει για κύρωση στην ελληνική βουλή, σύμφωνα με το “Ψήφισμα του Τυρνάβου”, χωρίς να λάβω μέχρι σήμερα καμία απάντηση από την κυβέρνηση. Επιπροσθέτως, από το καλοκαίρι που μας πέρασε είχα επισημάνει επίσης με ερώτησή μου (2.6.2017) τις καταγγελίες της Ομοσπονδίας Κτηνοτροφικών Συλλόγων Θεσσαλίας για εισαγωγές γάλακτος που χρησιμοποιείται στην παραγωγή φέτας και ζήτησα το αυτονόητο. Εντατικοποίηση των ελέγχων, αφενός για να μην πληγεί η ποιότητα της φέτας, άλλα και για να μη επεκταθούν, τα τότε πρωτοεμφανιζόμενα φαινόμενα μείωσης των τιμών του αιγοπρόβειου γάλακτος, προτείνοντας συνάμα να ενεργοποιηθεί και η Επιτροπή Ανταγωνισμού για να αποφύγουμε φαινόμενα καρτέλ».
Και το στέλεχος της αξιωματικής αντιπολίτευσης καταλήγει λέγοντας ότι «οι κίνδυνοι που ελλοχεύουν στις εμπορικές συμφωνίες της ΕΕ με τρίτες χώρες ορθώς αναδεικνύονται. Πρέπει να αποτελεί, όμως, εθνικό μας στόχο, να ομονοήσουμε και, παραμερίζοντας τις διαφορές στις απόψεις, να προσπαθήσουμε να θωρακίσουμε με κάθε τρόπο τη φέτα ως εμβληματικό προϊόν».