Λάρισα, 9 Μαρτίου 2019
Ομιλία Μάξιμου Χαρακόπουλου
στην παρουσίαση του βιβλίου του Νίκου Στέφου «Ώρα Ελλάδος, Βουκουρέστι...» στο Χατζηγιάννειο Πνευματικό Κέντρο της Λάρισας
Φίλες και φίλοι,
η μαζική σας παρουσία στο Χατζηγιάννειο, που αποδείχθηκε πολύ μικρό για να σας χωρέσει, δεν τιμά μόνο τον συγγραφέα και εμάς που μιλούμε για το βιβλίο, αλλά δείχνει το έντονο ενδιαφέρον σας για τα εθνικά θέματα και την αγωνία σας για την εθνική υπόθεση της Μακεδονίας. Άλλωστε, η Λάρισα και οι Λαρισαίοι πρωτοστάτησαν στα συλλαλητήρια για το μακεδονικό.
Θέλω εξ αρχής να δηλώσω ότι, διαβάζοντας το βιβλίο του Νίκου Στέφου αισθάνομαι πραγματικά υπερήφανος που υπηρετώ ως βουλευτής την Νέα Δημοκρατία. Μέσα στις σελίδες του συναρπαστικού πονήματος του φίλου δημοσιογράφου, καθίσταται εμφανές το βασικό διαχρονικό στοιχείο της παράταξής μας. Εννοώ το βαθύτατα εμπεδωμένο πατριωτικό της DNA.
Αυτό που την κάνει να διαφέρει απ’ αυτούς που ως κύμβαλα αλαλάζοντα πωλούν υπερπατριωτισμό για να στήσουν πολιτικές καριέρες.
Αυτό που μετουσιώνονται σε απτή, γόνιμη, ουσιαστική πολιτική πράξη, έτσι όπως συγκροτήθηκε με την ίδρυσή της, το 1974, από τον μεγάλο Μακεδόνα πολιτικό, τον εθνάρχη Κωνσταντίνο Καραμανλή.
Και μέχρι σήμερα παραμένει αναλλοίωτο, με τη σκυτάλη να περνά σε κάθε ηγέτη του κόμματος.
Το Βουκουρέστι του 2008, μόνον υπ’ αυτό το πρίσμα εξηγείται. Δεν ήταν μια αποκοτιά της στιγμής που τόλμησε ένας πρωθυπουργός ενάντια σε θεούς και δαίμονες.
Ήταν το βαρύ αίσθημα ευθύνης και χρέους που ένοιωθε ο Κώστας Καραμανλής στις πλάτες του, όχι μόνον για το σήμερα και το αύριο, αλλά και για το χθες.
Αυτό που περιέγραφε στους συνεργάτες του ως τα φαντάσματα των ηρώων προγόνων μας (σελ. 10). Που δεν επέτρεπαν το λάθος, τη δειλία, την υποχώρηση από τα ιστορικά μας δίκαια για την Μακεδονία.
Ακόμη και εάν η απόφαση αυτή, θα κατέληγε σε ένα τίμημα σκληρό, τόσο για τον ίδιο, όσο και για τη χώρα -κάτι που το γνώριζε ακόμη και τη στιγμή του θριάμβου.
Είναι, άλλωστε, γνωστό από την εποχή του Θουκυδίδη πόσο επικίνδυνο είναι για τον αδύναμο να σηκώνει κεφάλι. Για όσους όμως ενσυνειδήτως φυλάττουν Θερμοπύλες δεν τίθεται το δίλημμα.
Σήμερα, λοιπόν, μετά από τη δεκαετή καθολική κρίση της χώρας, και ιδιαίτερα μετά τα τέσσερα πρόσφατα χρόνια, αν κάτι θετικό έχουμε αποκομίσει είναι μόνον μια καθαρότερη ματιά.
Γιατί κατέρρευσαν με πάταγο κατασκευασμένοι μύθοι, ιδεολογήματα και ψευδαισθήσεις που καταδυνάστευσαν την κοινωνία επί δεκαετίες. Είναι αλήθεια ότι το μάθημα το πληρώσαμε ακριβά, όμως έτσι συμβαίνει στην ιστορία.
Σήμερα, λοιπόν, που αυτός ο σκληρός κύκλος ολοκληρώνεται μπορούν πλέον να γίνουν άνετα οι συγκρίσεις. Τι συνέβη το 2008 και τι 2018.
Γιατί τότε οι Έλληνες αισθάνθηκαν περήφανοι για την κυβέρνησή τους, που τόλμησε να τα βάλει ακόμη και με την υπερδύναμη, για χάρη της αλήθειας και των εθνικών δικαίων.
Γιατί τώρα, μια άλλη κυβέρνηση, αυτών που από τα αριστερά και τα δεξιά, δήθεν ξιφουλκούσαν εναντίον των ξένων δυναστών, αγνόησε επιδεικτικά τον ελληνικό λαό, προσκύνησε τον διεθνή παράγοντα, και υπέγραψε μια εθνικά επιζήμια συμφωνία.
Μια συμφωνία, που παραδίδει ταυτότητα, γλώσσα και ιστορία της Μακεδονίας –για να πάρει σε αντάλλαγμα μισή υποψηφιότητα για Νόμπελ και τα προσωρινά εύσημα των διεθνών κέντρων που προωθούν τα δικά τους συμφέροντα και δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή για τις δικές μας ευαισθησίες, όπως καταδεικνύεται από τους αποκαλυπτικούς διαλόγους που παραθέτει ο συγγραφέας.
Γιατί, ακόμη, μετά από το Βουκουρέστι, ο Καραμανλής δέχθηκε μια τέτοια ανελέητη επίθεση, όταν, όπως γράφει ο Στέφος, «λες και υπήρχε ένα αόρατο χέρι που συντόνιζε μεθοδικά όλη αυτήν την εκστρατεία αποσταθεροποίησης της κυβέρνησης» (σελ. 284).
Αλλεπάλληλα τα δήθεν σκάνδαλα που μονοπωλούσαν τα δελτία των 8, τα οποία στη συνέχεια κατέπεσαν και λησμονήθηκαν, αφήνοντας, όμως, το στίγμα τους σε αθώους ανθρώπους, όπως ο αείμνηστος Γιάννης Αγγέλου, διευθυντής του γραφείου του πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή, που έφυγε με την πικρία της συκοφαντίας και του διασυρμού του ονόματός του.
Ή ο παριστάμενος Θοδωρής Ρουσόπουλος, που αντιμετώπισε με ιώβειο υπομονή τη διαβολή και τα αισχρά χτυπήματα για το δήθεν σκάνδαλο του Βατοπεδίου, που τον οδήγησε εκτός πολιτικής για μια δεκαετία.
Χαίρομαι γιατί χθες ο πρόεδρος της ΝΔ Κυριάκος Μητσοτάκης έκανε γνωστή την απόφαση του Θοδωρή να συστρατευθεί και πάλι κατερχόμενος ως υποψήφιος βουλευτής της παράταξης. Και πιστεύω ότι οι πολίτες θα επιβραβεύσουν το ήθος του.
Γιατί, όμως, μετά το Βουκουρέστι από τα δήθεν σκάνδαλα φτάσαμε μέχρι τα θλιβερά γεγονότα του Δεκεμβρίου του 2008; Θα μάθουμε ποτέ αν και ποιος βρισκόταν πίσω από αυτά;
Και τέλος, το μεγαλύτερο, ίσως, «γιατί», στο στόμα πολλών είναι γιατί τελικώς από το 2008 φθάσαμε στο 2018, και όσα πήγαν να γίνουν τότε, είτε ανατράπηκα είτε έμειναν κολοβά –και εννοούμε τις επιλογές για την ενέργεια, τις επενδύσεις της COSCO, και τόσα άλλα.
Την προηγούμενη περίοδο, ακούσαμε πολλά από τους υπερασπιστές της Συμφωνίας των Πρεσπών. Στην πραγματικότητα, τα περισσότερα ήταν προφάσεις εν αμαρτίαις.
Διότι, δυστυχώς, στο μυαλό των περισσότερων που την ψήφισαν, η Μακεδονία δεν σημαίνει τίποτε, εμμονικοί στις διεθνιστικές τους αυταπάτες και την βαριά κληρονομιά του ΚΚΕ του 1924 και του 1949.
Πλέον δεν κρατούν ούτε τα προσχήματα και το γειτονικό κράτος το αναφέρουν νέτα σκέτα Μακεδονία, όπως ο πρώην υπουργός Εξωτερικών, ο κ. Κοτζιάς.
Ωστόσο, μας έλεγαν συνεχώς ότι η Ελλάδα ήταν απομονωμένη, και ότι ο διεθνής παράγων επιθυμούσε μια λύση άμεσα. Αυτό, όμως, δεν ήταν κάτι νέο. Και το βιβλίο του Νίκου Στέφου το αποδεικνύει ξεκάθαρα. Οι πιέσεις τότε, στον Καραμανλή, κράτησαν 4 ολόκληρα χρόνια.
Η αναγνώριση του γειτονικού κράτους ως Μακεδονία έγινε από τις ΗΠΑ το πρώτο 24ωρο από την επανεκλογή του προέδρου Μπους το 2004. Χωρίς καν ενημέρωση, πρωτοφανές για χώρες μέλη του ΝΑΤΟ.
Μια κίνηση που ίσως υπήρξε και έμμεση απάντηση, όπως υποθέτει και ο συγγραφέας, που έχει μιλήσει με όλους τους πρωταγωνιστές της εποχής, για τη στάση της κυβέρνησης Καραμανλή απέναντι στο σχέδιο Ανάν (σελ. 69).
Σχέδιο, που ο λαός της Κύπρου απέρριψε πανηγυρικά με 75%, συντασσόμενος με τον αείμνηστο πρόεδρό του Τάσσο Παπαδόπουλο. Και τότε, να μην το λησμονούμε, όσοι σήμερα υπερασπίζονται τις Πρέσπες, υπήρξαν φανατικά «Ανανικοί».
Οι πιέσεις δεν έπαψαν. Τα επεισόδια, που περιγράφονται στο βιβλίο αμέτρητα, σε κάθε επίπεδο. Τα οποία βίωσαν οι πρωταγωνιστές της εποχής: ο Πέτρος Μολυβιάτης αρχικώς, και στη συνέχεια η Ντόρα Μπακογιάννη, ο Βαληνάκης, ο Στυλιανίδης, ο Κουμουτσάκος, ο Κασίμης, και βέβαια ο Ρουσόπουλος, που τα γνωρίζει από πρώτο χέρι, αλλά και οι διπλωμάτες μας.
Κι, όμως, το κλίμα αυτό, που οξυνόταν όσο πλησιάζαμε στην ώρα του Βουκουρεστίου, δεν έκαμψε τον Κώστα Καραμανλή και τους συνεργάτες του. Γιατί υπήρξε σχέδιο και συντονισμένη εργασία από όλους και ακατάβλητη αποφασιστικότητα να πάμε μέχρι τέλους.
Και πράγματι μπήκε ένα πρωτοφανές βέτο –κι ας το αμφισβητούν τώρα διάφοροι με δικολαβίες- σε μια απαράδεκτη απαίτηση, την ώρα μάλιστα που όλη η ηγεσία των Σκοπίων είχε μεταφερθεί στην ρουμανική πρωτεύουσα για να πανηγυρίσει την είσοδό τους στο ΝΑΤΟ.
Την ίδια ώρα, η Ελλάδα μέσα στη αρένα των συνομιλιών, βρήκε ανέλπιστους συμμάχους, όπως τον πρόεδρο της Γαλλίας και τον πρωθυπουργό της Ισπανίας. Αποδεικνύοντας ότι μόνον αν διεκδικείς βρίσκεις και συμμάχους.
Ο δρόμος προς το Βουκουρέστι, όμως, είχε ακόμη και μια τεράστια διαφορά με αυτόν προς τις Πρέσπες. Όπως σημειώνει ο Στέφος, ο Καραμανλής «είδε πολλές φορές τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ, όπως και τους άλλους αρχηγούς, τους ενημέρωνε πλήρως χωρίς να τους κρύβει τίποτα ενώ και η Ντόρα συναντιόταν μαζί τους ή τους έπαιρνε τηλέφωνο» (σελ. 196).
Αλλά και όταν έκανε τη δραματική του ομιλία στην κλειστή συνάντηση των ηγετών του ΝΑΤΟ ανέφερε: «ό,τι θα πω δεν αποτελούν μόνο απόψεις της ελληνικής κυβέρνησης αλλά έχουν και την έγκριση και υποστήριξη ολόκληρου του πολιτικού φάσματος στην Ελλάδα, πέρα από κομματικές γραμμές» (214).
Τι έγινε απ’ όλα αυτά στη διαπραγμάτευση που οδήγησε στην πρόσφατη Συμφωνία των Πρεσπών; Όλα διημείφθησαν στο σκοτάδι, όλα στα κρυφά. Κι επιπλέον εκ μέρους της κυβέρνησης χρησιμοποιήθηκε ένας ωμός διχαστικός λόγος ενάντια στην αντιπολίτευση αλλά και σε όποιον διαφωνούσε.
Μια τακτική που, δυστυχώς, συνεχίζεται και σήμερα για όποιον διαμαρτύρεται με απαράδεκτους χαρακτηρισμούς για ακροδεξιά και τάγματα εφόδου, με δυνάμεις των ΜΑΤ που κτυπούν διαδηλωτές όταν διαμαρτύρονται για όσα έπραξε αυτή η κυβέρνηση.
Το χειρότερο, όμως, όλων είναι το ίδιο το κείμενο της συμφωνίας, τις συνέπειες της οποίας ήδη έχουμε αρχίσει να βιώνουμε και δυστυχώς είμαστε ακόμη στην αρχή.
Αποδεικνύεται ότι στις Πρέσπες δεν λύθηκαν τα προβλήματα για την Ελλάδα, αλλά δημιουργήθηκαν νέα, πιο επικίνδυνα, την ώρα που απωλέσαμε το όπλο της πίεσης για την ένταξη των γειτόνων μας στο ΝΑΤΟ.
Γιατί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και όσοι την στήριξαν έδωσαν, χωρίς αιδώ και φρόνηση, ταυτότητα, γλώσσα και ιστορία.
Ταυτότητα, γιατί στο γειτονικό μας κρατίδιο δεν αλλάζουν το μακεδονικός και μακεδονική για την εθνική τους ταυτότητα. Και το κάνουν επισήμως, όπως διαβάσαμε από τις οδηγίες που έδωσε το υπουργείο των Εξωτερικών τους.
Έχοντας ταυτόχρονα ως ενισχυτικό στοιχείο της «μακεδονικής ταυτότητας» την αναγνώριση εκ μέρους μας μιας δήθεν μακεδονικής γλώσσας.
Πρόβλημα ανακύπτει και με την ιστορία, γιατί μπορεί να αναφέρεται στη συμφωνία ότι δεν υπάρχει διεκδίκηση στην αρχαία ελληνική ιστορία, κάτι που κι αυτό έχει ασάφειες, όμως τι γίνεται με τη βυζαντινή και οθωμανική περίοδο;
Τι ήταν, για παράδειγμα, ο Κύριλλος και ο Μεθόδιος, οι φωτιστές των Σλάβων, τι ήταν αυτοί που συμμετείχαν στην επανάσταση του 1821 στη Νάουσα, στη Χαλκιδική, τι ήταν αυτοί που πολέμησαν στον μακεδονικό αγώνα;
Ήδη, ο επικεφαλής των σκοπιανών για την εξέταση των σχολικών βιβλίων ζήτησε να γίνουν αλλαγές στα ελληνικά σχολικά βιβλία, να αναφέρονται σε μακεδονική γλώσσα και ταυτότητα.
Προφανώς, εξοβελιστέος και ο Παύλος Μελάς από την εκπαίδευση των ελληνοπαίδων για να μην προσβάλλουμε τους σφετεριστές της ιστορίας.
Άλλωστε, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ επί 4 χρόνια κάνει ότι περνά από το χέρι της για να επιβάλει τις ιδεοληψίες της. Σφάγιασε τα κεφάλαια της γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας και του Πόντου από τη διδακτέα ύλη στα βιβλία της ιστορίας, στα οποία, όπως είπε πρόσφατα και ο ποιητής Νάνος Βαλαωρίτης σε λίγο θα απαγορεύσουν και την επανάσταση του 1821.
Όλο αυτό το εκρηκτικό πακέτο συνιστά στην πραγματικότητα το ιδανικότερο εφαλτήριο ενός ανιστόρητου αλυτρωτισμού εκ μέρους των σκοπιανών, που έχουν τη στήριξη διαφόρων κύκλων.
Το είδαμε, άλλωστε, πρόσφατα με το ρεπορτάζ του BBC, με ανάλογο του Σπούτνικ, με δηλώσεις συγκεκριμένων κύκλων στη χώρα, που ζητούν αναγνώριση μειονότητας στην Ελλάδα.
Ιδού τα επίχειρα του πολιτικού τυχοδιωκτισμού των δυνάμεων του λαϊκισμού. Και δυστυχώς, φαίνεται ότι είμαστε ακόμη στην αρχή.
Για τη Νέα Δημοκρατία δεν τίθεται ερώτημα. Θα συνεχίσει για λίγο καιρό ακόμη ως αντιπολίτευση, σύντομα όμως ως κυβέρνηση, να υπερασπίζεται τα εθνικά μας δίκαια.
Εμείς δεν καταθέτουμε τα όπλα μας. Είναι πολλά αυτά που μπορούν να γίνουν, τόσο στο διεθνή στίβο όσο, πρωτίστως, πιστεύω, στον εσωτερικό.
Η Νέα Δημοκρατία εξάντλησε κάθε δυνατότητα που είχε από το Σύνταγμα και τον Κανονισμό της Βουλής για να αποτρέψει την υπογραφή αρχικά, και την επικύρωση στη συνέχεια, της εθνικά επιζήμιας Συμφωνίας των Πρεσπών.
Δεν καταθέτουμε τα όπλα. Παρά τα δυσμενή τετελεσμένα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει δεσμευτεί ότι θα αγωνισθεί να αμβλύνει τις συνέπειες της Συμφωνίας.
Και έχει ξεκαθαρίσει ότι αυτή δεν μας δεσμεύει για την ένταξη των Σκοπίων στην ΕΕ. Η Ελλάδα διατηρεί το δικαίωμα να θέτει βέτο στον μακρύ δρόμο του γειτονικού μας κράτους για μια σειρά από ζητήματα που θίγουν τα εθνικά μας συμφέροντα.
Αλλά και στο εσωτερικό οφείλουμε να ανασκουμπωθούμε. Γιατί η Μακεδονία, όπως και στις αρχές του 20ού αιώνα λειτούργησε ως σημείο αφύπνισης σε έναν ελληνισμό που είχε και τότε βυθιστεί στην κρίση και στην εσωστρέφεια, έτσι και σήμερα μπορεί να αποτελέσει τον καταλύτη μιας νέας αρχής για τον τόπο.
Τούτο σημαίνει πρωτίστως στροφή στην ενίσχυση της εθνικής μας ταυτότητας, της ιστορικής συνέχειας, σε κάθε τομέα της δημόσιας ζωής και κυρίως στις νέες γενιές, που όπως έδειξαν οι κινητοποιήσεις του 2018 καταρρίπτουν την αντίληψη ότι είναι απολίτικες. Όταν η πατρίδα κινδυνεύει ξέρουν να σηκώνουν τη σημαία ψηλά.
Τελειώνοντας, θέλω να πω ότι είναι βέβαιος πως το 2008, έχει ήδη λάβει τη θέση του στην σύγχρονη ιστορία μας και οι πρωταγωνιστές εκείνης της περιόδου, προεξάρχοντος του Κώστα Καραμανλή έχουν αφήσει το ανεξίτηλο στίγμα τους στην ελληνική κοινωνία και μια πολύτιμη παρακαταθήκη για το αύριο.
Εύχομαι καλοτάξιδο στο βιβλίο του φίλου Νίκου Στέφου, με τον οποίο γυρίσαμε ουκ ολίγες φορές την Ελλάδα με τον Κώστα Καραμανλή, όταν εκείνος κάλυπτε δημοσιογραφικά το ρεπορτάζ της Νέας Δημοκρατίας και εγώ είχα την ευθύνη του Γραφείου Τύπου του κόμματος.
Το βιβλίο του διαβάζεται απνευστί -εγώ το διάβασα σε μια μέρα- και σας το συνιστώ ανεπιφύλακτα!
