Λάρισα, 1 Απριλίου 2019
Ομιλία του Μ.Χαρακόπουλου στην παρουσίαση του βιβλίου του ο πρέσβη επί τιμή Αλέξανδρου Π. Μαλλιά
«Ελλάδα και Βόρεια Μακεδονία. Η Αυτοψία της Δύσκολης Συμφωνίας των Πρεσπών»
«Φίλες και φίλοι,
Από τη στιγμή της σύναψης της συμφωνίας των Πρεσπών, στο χωριό Ψαράδες, που όπως φαίνεται δεν επιλέχθηκε καθόλου τυχαία αλλά για να ανασύρει μνήμες από τις τραγικές στιγμές του εμφυλίου πολέμου, μια είναι η επωδός που επαναλαμβάνει η κυβέρνηση. Ότι το μακεδονικό έκλεισε και όσοι αντιδρούν είναι παρελθόν και στη λάθος πλευρά της ιστορίας. Είναι όμως έτσι;
Ο παλαιός και έμπειρος διπλωμάτης κ. Αλέξανδρος Μαλλιάς, το βιβλίο του οποίου σήμερα έχουμε την τιμή να παρουσιάζουμε απόψε στη Λάρισα, έχει αντίθετη άποψη. Στο τελευταίο από τα κείμενά του αναφέρει ότι «η συμφωνία αυτή μεταφέρει στις επόμενες γενιές τις σύγχρονες βασικές γενεσιουργές προκλήσεις του μακεδονικού ζητήματος».
Οι φόβοι του αυτοί πρέπει νομίζω να ληφθούν σοβαρά υπόψιν. Το εγγυάται η μακρά ενεργός ενασχόλησή του, των 27 ετών, με τα βαλκανικά θέματα. Γιατί ο κ. Μαλλιάς υπήρξε ο πρώτος μας Διπλωματικός Αντιπρόσωπος στην πΓΔΜ, πρέσβης στην Αλβανία, Διευθυντής Βαλκανικών Υποθέσεων και με απόφαση του υπουργού Εξωτερικών Πέτρου Μολυβιάτη τοποθετήθηκε επί πρωθυπουργίας του Κώστα Καραμανλή πρέσβης της Ελλάδος στην Ουάσιγκτον κατά την δύσκολη περίοδο 2005-2009, όπου υπήρξε και ένας από τους ανθρώπους που συνετέλεσαν στα όσα οδήγησαν στο περίφημο βέτο του Βουκουρεστίου. Αλλά και στη συνέχεια μέχρι την αφυπηρέτησή του εργάστηκε πάλι ως σύμβουλος για Βαλκανικά θέματα της υπουργού Εξωτερικών Ντόρας Μπακογιάννη. Ως εκ τούτου, ακόμη κι αν κάποιος διαφωνεί σε επί μέρους εκτιμήσεις, δεν μπορεί παρά να ακούει με τη μέγιστη προσοχή τα όσα διατυπώνει ο κ. Μαλλιάς, τον οποίο η Νέα Δημοκρατία έχει την τιμή να τον έχει συμπεριλάβει στο ψηφοδέλτιό της ως υποψήφιο ευρωβουλευτή στις προσεχείς εκλογές του Μαΐου. Όσο, λοιπόν, περνούν οι ημέρες και οι εβδομάδες από τη επικύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών, αποκαλύπτεται ολοένα και περισσότερο η νέα πραγματικότητα που έχει δημιουργήσει. Κι αυτή δεν έχει καμία σχέση με την ωραιοποίηση που επιχειρεί η κυβέρνηση και ο κ. Τσίπρας.
Η συμφωνία χωλαίνει, διότι η κυβέρνηση έκανε απαράδεκτες παραχωρήσεις στα ουσιώδη ζητήματα που είναι η εθνικότητα, η γλώσσα αλλά και η ιστορία.
Κατ’ αρχάς, με την υπογραφή της κυβερνητικής πλειοψηφίας αναγνωρίζεται για πρώτη φορά μακεδονική εθνικότητα. Οι κυβερνητικοί παράγοντες προσπαθούν να μας πείσουν ότι το nationality αναφέρεται σε ιθαγένεια, αλλά είναι ηλίου φαεινότερο ότι ο όρος στα αγγλικά παραπέμπει σε εθνική ταυτότητα. Όπως ορθά σημειώνει ο κ. Μαλλιάς «δεν είναι άδικη ή υπερβολική η ένσταση ως προς την καταλληλόλητα της χρήσης του όρου NATIONALITY αντί του πλέον δόκιμου και κατάλληλου CITIZENSHIP. Δύσκολα μπορεί κάποιος να πείσει ότι η αποδοχή στη Συμφωνία του όρου MACEDONIAN δεν συνεπάγεται και την εθνικότητα και την εθνική καταγωγή».
Το ίδιο όμως συμβαίνει και με τη γλώσσα. Χωρίς περίσκεψη Τσίπρας και Κοτζιάς αναγνώρισαν μακεδονική γλώσσα, υποστηρίζοντας ότι δήθεν αυτή ήταν ήδη αναγνωρισμένη από το 1977.
Πρόκειται προφανώς περί ψεύδους, καθώς η Ελλάδα, όπως υπογραμμίζει ο συγγραφέας, «ουδέποτε ρητώς και μάλιστα διμερώς μετά την ανεξαρτησία της γειτονικής χώρας, συμφώνησε, εδέχθη ή απεδέχθη την “Μακεδονική γλώσσα”. Αντιθέτως οι επίμονες ενέργειες, παραστάσεις και τα διαβήματά μας στόχο είχαν να περιορίσουν τη χρήση του όρου MACEDONIAN για τη γλώσσα».
Όσον αφορά στον σφετερισμό της ιστορίας της Μακεδονίας, υποτίθεται ότι οι Σκοπιανοί θα πάψουν να διεκδικούν για δική τους την αρχαία ελληνική ιστορία. Πρώτον, οι σκοπιανοί δεν θεωρούν την ιστορία των αρχαίων Μακεδόνων ως ενταγμένη στην ιστορία των αρχαίων Ελλήνων. Το τι εννοούν θα το δούμε σύντομα με το τι θα κάνουν με τα αγάλματα του Γκρουέφσκι –που παραλίγο να αρχίσουμε να τα ανταλλάσσουμε με δικά μας γλυπτά, με τον “δρομέα” να γλυτώνει λόγω της καθολικής κατακραυγής. Αλλά μένει να δούμε τι θα κάνουν και με τα σχολικά βιβλία της ιστορίας και τους χάρτες της “Μεγάλης Μακεδονίας”. Τι θα γίνει με την ιστορία του Βυζαντίου, τον Μεθόδιο και τον Κύριλλο, τους φωτιστές των Σλάβων, με τους Μακεδόνες αγωνιστές του 1821;
Ζήτημα ανοικτό, ωστόσο, παραμένει αυτό του αλυτρωτισμού, όπως αυτό διατυπώνεται στο σύνταγμα των Σκοπίων και συγκεκριμένα στο άρθρο 36, το οποίο επισημαίνει και ο κ. Μαλλιάς και το οποίο μιλά για «όλους εκείνους που εκδιώχθηκαν και φυλακίστηκαν λόγω της υποστήριξής των ιδεών για μια ξεχωριστή ταυτότητα του μακεδονικού λαού και της μακεδονικής κρατικής ταυτότητας». Θα παραμείνουν όλ’ αυτά, πυροδοτώντας τις φαντασιακές διεκδικήσεις των γειτόνων μας, σε μια γειτονιά με βεβαρημένο παρελθόν; Άλλωστε, φροντίζουν οι ίδιοι οι Σκοπιανοί να μας προσγειώνουν στην πραγματικότητα που αρνείται η κυβέρνηση. Μας το είπε ο κ. Ζάεφ, πρόσφατα, ότι από τη στιγμή που ο κ. Τσίπρας του παραχώρησε εθνικότητα και γλώσσα γιατί να μη συμφωνήσει με ένα γεωγραφικό προσδιορισμό στο όνομα. Στο τέλος της ημέρας, άλλωστε, με όλο το πακέτο χαρισμένο στους σκοπιανούς, Μακεδονία θα σημαίνει μόνον το κράτος των Σκοπίων.
Μα και σε κάθε άλλη δραστηριότητα, ήδη το κουτί της Πανδώρας έχει ανοίξει. Από το εμπόριο μέχρι τον αθλητισμό, όπως είδαμε στον αγώνα των Σκοπίων με την Λετονία, όπου η ομάδα των γειτόνων μας εμφανίστηκε ως Μακεδονία σκέτο.
Ιδιαίτερα όσον αφορά τα προϊόντα της Μακεδονίας ο κ. Τσίπρας φάνηκε να πέφτει από τα σύννεφα όταν του αποκαλύφθηκε στη Θεσσαλονίκη πως οι Σκοπιανοί σφετερίζονται ασύστολα όχι μόνον το όνομα Μακεδονία και Μακεδονικό για τα προϊόντα τους, αλλά χρησιμοποιούν σύμβολα και όρους, όπως ο Μέγας Αλέξανδρος, που υποτίθεται ότι μας έχουν πιστωθεί στην Ελλάδα με τη συμφωνία των Πρεσπών. Το είδαμε στις εκθέσεις οίνων στη Γερμανία, αλλά και στην περίπτωση ελληνικών εξαγώγιμων προϊόντων από την Μακεδονία προς την Κίνα. Πλέον, οι ελληνικές επιχειρήσεις στη Μακεδονία οφείλουν να αποδείξουν την ελληνική μακεδονικότητά τους. Κοινώς εκεί που μας χρωστούσαν μας παίρνουν και το βόδι. Και δεν νομίζω ότι η λύση στο πρόβλημα είναι να κάνουμε τον χωροφύλακα, όπως πρότεινε ο κ. Τσίπρας στους Μακεδόνες επιχειρηματίες. Εδώ απαιτείται μια αποφασιστική πολιτική για την επόμενη μέρα της συμφωνίας, με ένα μόνιμο παρατηρητήριο που να ελέγχει τα πάντα, με την χρήση του βέτο στην ενταξιακή πορεία των Σκοπίων στην ΕΕ. Όπως είπε ο Κυριάκος Μητσοτάκης στη Θεσσαλονίκη, υπάρχουν 35 κεφάλαια, δεν θα αφήσουμε τους Μακεδόνες επιχειρηματίες μόνους τους.
Το ερώτημα, ωστόσο, που προκύπτει, είναι για ποιο λόγο η κυβέρνηση αυτή προχώρησε σε μια συμφωνία που είναι καταφανώς ενάντια στα ελληνικά συμφέροντα και επιπλέον βρίσκει εναντία τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Προφανώς, πέραν της διεθνούς πίεσης, στην οποία άλλες κυβερνήσεις άντεξαν, είναι οι ιδεοληπτικές αγκυλώσεις της αριστεράς και τα φαντάσματα του παρελθόντος τους που τους καταδιώκουν από τον εμφύλιο. Ο κ. Λαφαζάνης αποκάλυψε ότι ο κ. Τσίπρας και ο περίγυρός του ανυπομονούσαν να αναγνωρίσουν την πΓΔΜ ως Μακεδονία.
Η στάση τους αυτή δεν έπαψε να εκδηλώνεται τόσο κατά τις εν κρυπτώ και παραβύστω συνομιλίες Τσίπρα-Κοτζιά με Ζάεφ-Ντιμιτρόφ, όσο και στη συνέχεια. Ενδεικτικά αυτής της στάσης είναι οι διαρκείς προσβολές προς όσους αντιδρούν στη συμφωνία που βαπτίζονται συλλήβδην φασίστες και εθνικιστές, το παραθυράκι που αφήνει ο κ. Γαβρόγλου να διδάσκεται η δήθεν μακεδονική γλώσσα στα ελληνικά πανεπιστήμια και η οιονεί απαγόρευση του εμβατηρίου “Μακεδονία Ξακουστή” από τις επίσημες εθνικές εορτές.
Ειδικά πάντως για το πατριωτικό αυτό άσμα, επειδή με αφορμή δημοσίευμα της ΕΣΤΙΑΣ έκανα και σχετική ερώτηση προς τον κ. Κατρούγκαλο και την κα Γεροβασίλη, θέλω να πω πως η απάντηση του υπουργού Εξωτερικών ξεκαθαρίζει ότι κάτι τέτοιο δεν προβλέπεται από τη συμφωνία.
Αναμένω, όμως, με ενδιαφέρον την απάντηση και της υπουργού Προστασίας του Πολίτη, αν επιτίμησε ή όχι αξιωματικό του Λιμενικού γιατί η μπάντα του Σώματος έπαιξε το εμβατήριο την ημέρα του μεγάλου συλλαλητηρίου των Αθηνών όπως καταγγέλθηκε και αν έχει δώσει εντολή να μην το παιανίζουν οι μπάντες των Σωμάτων Ασφαλείας.
Εν πάση περιπτώσει, το εμβατήριο αυτό έγινε το τραγούδι της αντίθεσης των Ελλήνων σε μια συμφωνία που δεν έχουν βάλει τη δική τους υπογραφή, και αυτό θα το αποδείξουν στις επερχόμενες εκλογές, για την Ευρωβουλή, τις Περιφέρειες, τους Δήμους και το Κοινοβούλιο όποτε κι αυτές γίνουν.
Επιτρέψτε μου φίλες και φίλοι, να αναφερθώ σε ένα επίκαιρο ζήτημα, το οποίο θίγει στα κείμενά του και ο κ. Μαλλιάς. Αυτό είναι οι σχέσεις της Ελλάδας με το αλβανικό στοιχείο στα Βαλκάνια και ιδιαίτερα με την Αλβανία.
Ο κ. πρέσβης αναπτύσσει ένα συγκεκριμένο σκεπτικό για την βελτίωση αυτών των σχέσεων μέσω συγκεκριμένων βημάτων και από τις δύο πλευρές. Επιμένει, ωστόσο, ότι το καθοριστικό στοιχείο είναι η θέση της εθνικής ελληνικής μειονότητας στη Βόρειο Ήπειρο.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι ελληνικές κυβερνήσεις επί δεκαετίες δεν έδωσαν την απαιτούμενη προσοχή προς τους βορειοηπειρώτες. Δεν υπήρξε ένας στρατηγικός σχεδιασμός για την υποστήριξη της παραμονής των ομογενών μας στις πανάρχαιες εστίες τους. Είναι πικρό αλλά αληθινό ότι τους αφήσαμε στην μοίρα τους. Τα τελευταία χρόνια, όμως, η πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ οδήγησε στην αποθράσυνση του καθεστώτος Ράμα. Οι κρυφές, όπως και με τα Σκόπια, όπως και με την Άγκυρα, διαβουλεύσεις Κοτζιά με τον Αλβανό ομόλογό του, οι υποσχέσεις, οι μονομερείς υποχωρήσεις, άνοιξαν την όρεξη του αλβανικού εθνικισμού, ο οποίος σιγοντάρεται ευθέως από την Άγκυρα. Απέναντι σε μια Αθήνα, που θάβει όπως όπως την δολοφονία του ομογενούς Κατσίφα από τις αλβανικές δυνάμεις ασφαλείας, ο Ράμα προχωρά ακάθεκτος στο σχέδιό του για δήμευση της περιουσίας των Ελλήνων στη Χιμάρα. Μάθαμε από τις ανακοινώσεις των ομογενών μας για τη δημοσίευση του σχετικού ΦΕΚ από την 29 Μαρτίου, η οποία σε λίγες ώρες μετά την αποκάλυψη κατέβηκε εσπευσμένα. Ποια πρέπει να είναι η στάση της Ελλάδας απέναντι σε αυτήν την πρωτοφανή πρόκληση; Να κάνουμε την στρουθοκάμηλο, όπως και στην περίπτωση των Σκοπίων;
Να δείξουμε ότι εμείς είμαστε υπεράνω, συνυπογράφοντας την αρχή του τέλους του βορειοηπειρωτικού ελληνισμού, κάνοντας πλάτες στην ενίσχυση του οράματος της Μεγάλης Αλβανίας; Για να πάρουμε και σε αυτή την περίπτωση τα εύσημα του διεθνούς παράγοντα, ίσως ακόμη μια υποψηφιότητα για Νόμπελ; Προφανώς όχι. Απαιτείται μια αποφασιστική πολιτική, μια πολιτική υπεράσπισης των εθνικών δικαίων με χρήση όλων των εργαλείων που έχουμε στα χέρια μας. Και πρωτίστως του βέτο στην ενταξιακή πορεία της Αλβανίας στην ΕΕ. Και νομίζω ότι κανείς δεν μπορεί να μας κατηγορήσει εδώ ότι πολεμούμε με τα φαντάσματα του Αλέξανδρου και του Αριστοτέλη,
Φίλες και φίλοι,
Αν κάτι θετικό βγήκε από την ιστορία της συμφωνίας των Πρεσπών είναι η πρωτοφανής λαϊκή αντίδραση –τέτοιου μεγέθους που δεν την ανέμεναν οι μάγειροι των παρασκηνίων. Όλο και περισσότεροι κατανοούν πλέον την ανάγκη υπεράσπισης της εθνικής μας ταυτότητας, απέναντι στο αφήγημα της εθνικής ασυνέχειας που εσχάτως προωθείται από διάφορους κύκλους. Κάποιοι πίστεψαν ότι το μακεδονικό θα θαφτεί κάτω από τις προεκλογικές υποσχέσεις για επιδόματα και παροχές. Όμως λάθεψαν οικτρά. Το μακεδονικό θα βαρύνει και στην κάλπη των ευρωεκλογών σε όλη τη χώρα κι όχι μόνο στη Βόρειο Ελλάδα. Και καθώς ο συγγραφέας είναι και υποψήφιος ευρωβουλευτής θέλω να κλείσω τονίζοντας την κρισιμότητα αυτών των εκλογών, διότι σημαντικές αποφάσεις λαμβάνονται για τη χώρα στις Βρυξέλες. Η ένταξη μας από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή στην ΕΕ δεν ήταν στόχος που υπηρέτησε με συνέπεια στη ζωή του μόνο για την οικονομική ευημερία των Ελλήνων. Πρωτίστως ήταν για την ασφάλεια της χώρας που είναι καταδικασμένη να ζει με έναν προκλητικά επεκτατικό γείτονα. Όπως, όμως, επισημαίνει ο πρέσβης Μαλλιάς «το ασφαλές λιμάνι της Ευρώπης δεν προσφέρει πάντοτε προστασία, ειδικά σε δυσκολοκυβέρνητα πλοία». Να γιατί η επόμενη κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη πρέπει να έχει ισχυρή εντολή. Για να μπορεί να κρατά σταθερά το τιμόνι του εθνικού μας σκάφους!
Κύριε Μαλλιά καλοτάξιδο το βιβλίο σας και καλή επιτυχία στις ευρωεκλογές!
