Κατερίνη 19 Μαρτίου 2017

Ομιλία
του Βουλευτή – Συγγραφέα
κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου

στην παρουσίαση του βιβλίου του Βουλευτή κ.Θ.Καράογλου
«Ορκίζομαι»

Κυρίες και κύριοι, φίλες και φίλοι,

Ο καλός συνάδελφος Θοδωρής Καράογλου αποφάσισε με το βιβλίο του Ορκίζομαι να θέσει προς συζήτηση ένα κομβικό για την λειτουργία του πολιτικού μας συστήματος ζήτημα, αυτό της συνταγματικής αναθεώρησης.

Ανατρέχοντας στην ιστορική εξέλιξη των ελληνικών συνταγμάτων από τις απαρχές της προσπάθειας δημιουργίας του νεοελληνικού κράτους, την επαύριο της ελληνικής παλιγγενεσίας και στα πρώτα του βήματα, διαπιστώνουμε την απλούστατη αλήθεια ότι οι αναθεωρήσεις λαμβάνουν χώρα σε μεταβατικές περιόδους. Όταν δηλαδή έχουν διαμορφωθεί νέες κοινωνικές και πολιτικές πραγματικότητες που απαιτούν από το συνταγματικό κανόνα, που είναι ο άξονας της λειτουργίας της κοινωνίας, να προσαρμοσθεί αναλόγως.

Αυτόν τον ρόλο έπαιξε και το Σύνταγμα του 1975, όταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής άνοιγε μια νέα εποχή που άφηνε πίσω της τον ζόφο των αντιδημοκρατικών παρεκκλίσεων και της άνισης αντιμετώπισης των πολιτών. Άνοιγε μια εποχή, όπου η Ελλάδα θα μπορούσε να διατρέξει τα βήματα που την χώριζαν από την αναπτυγμένη και δημοκρατική δυτική Ευρώπη και μάλιστα να γίνει πλήρες και ισότιμο μέλος της σε σχεδόν μια 5ετία.

Στην πραγματικότητα λοιπόν, η ψήφιση του νέου Συντάγματος όχι μόνον αντανακλούσε την νέα κατάσταση που διαμορφώθηκε μετά την πτώση της επταετούς δικτατορίας, την εγκαθίδρυση της εθνικής συμφιλίωσης με την νομιμοποίηση του ΚΚΕ, που ολοκλήρωνε ένα μεγάλο κύκλο που είχε ανοίξει από τις απαρχές του εμφυλίου πολέμου, ήδη με το τέλος της κατοχής, αλλά δημιουργούσε τις προϋποθέσεις για την ανάπτυξη και την ευημερία του τόπου.

Το Σύνταγμα έγινε μοχλός αυτής της μετάβασης και μάλιστα σε μια ορισμένη κατεύθυνση, που χάρη στον οραματισμό και στην αποφασιστικότητα του Εθνάρχη, επετεύχθη παρά τις αντιδράσεις του πρώιμου αλλά πάντα ισχυρού λαϊκισμού, που δυστυχώς στην πατρίδα μας έχει βαθιές ρίζες.

Ερχόμενοι στο σήμερα, είναι νομίζω ελάχιστοι όσοι δεν αντιλαμβάνονται ότι η εποχή που ζούμε έχει επίσης χαρακτηριστικά του τέλους και της μετάβασης. Ουσιαστικά η μεταπολίτευση έχει τελειώσει, κι απλώς ζούμε σε μακρά μεταβατική περίοδο που δεν ξέρουμε πόσο θα διαρκέσει και κυρίως προς τα πού θα πάμε.

Και αυτά τα δύο στοιχεία είναι αλληλένδετα μεταξύ τους. Η τρέχουσα περιπέτεια της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια ύστατη και απελπισμένη απόπειρα να διατηρηθεί η μεταπολίτευση στην πλέον παρηκμασμένη της μορφή. Είναι η προσπάθεια συγκεκριμένων στρωμάτων να γαντζωθούν από την εξουσία και να περισώσουν τα προνόμιά τους, αδιαφορώντας βεβαίως για την καταστροφή που προκαλούν στη χώρα και στις επερχόμενες γενιές.

Θα έλεγα ότι πρόκειται για την εκδήλωση του πιο αντικοινωνικού ατομικισμού, ο οποίος εκτράφηκε στα χρόνια της μεταπολίτευσης, όπου οι αξίες του σεβασμού προς το σύνολο, της ηθικής προσωπικότητας και του αγνού πατριωτισμού ποδοπατήθηκαν κυριολεκτικά από την φρενίτιδα της ψευδούς ευμάρειας που πρόσφερε ένα παρασιτικό παραγωγικό μοντέλο.

Ως εκ τούτου, σήμερα είναι εκ νέου η ώρα μια ουσιαστικής αναθεώρησης του Συντάγματος, που όχι μόνον θα ανταποκρίνεται στις ανάγκες της νέας πραγματικότητας αλλά θα δημιουργεί τις συμπαγείς συνθήκες για την ανάπτυξη και την ευημερία του λαού μας, θα σημάνει την αφετηρία μιας νέας εποχής.

Για το λόγο αυτό, απαιτείται η έναρξη ενός δημοσίου διαλόγου, όπου θα τεθούν όλα τα ζητήματα τα οποία θα πρέπει να αναθεωρήσουμε και να προσθέσουμε. Αλλά προσοχή όταν λέμε δημόσιο διάλογο δεν εννοούμε την καρικατούρα διαλόγου που έχει εξαγγείλει η κυβέρνηση. Δεν εννοούμε αυτόκλητες λαϊκές συνελεύσεις, ανάλογες με αυτές που δρούσαν στην πλατεία των αγανακτισμένων, και προετοίμασαν την έφοδο των δημαγωγών στην εξουσία.

Οι θεσμοί δεν είναι παιχνίδια στα χέρια της εκτελεστικής εξουσίας για να τους χρησιμοποιεί κατά το δοκούν και ίδιον συμφέρον. Η Ελλάδα είναι κράτος δικαίου, με νόμους και κανόνες, με εμπεδωμένη δημοκρατία, που σέβεται και ακολουθεί τις προβλεπόμενες διαδικασίες. Δεν θα γίνει, όσο κι αν το επιθυμούν κάποιοι, ούτε Βενεζουέλα ούτε νεοσοβιετική λαϊκή δημοκρατία. Όσοι το ονειρεύονται έχουν χάσει προ πολλού το ραντεβού με την ιστορία.

Πολύ περισσότερο που αυτό που χρειαζόμαστε δεν είναι η επιστροφή στις παθογένειες του παρελθόντος, που μέσω του συντάγματος, ευελπιστούν κάποιοι να διατηρήσουν τα οφίκιά τους ή να διαιωνίσουν την εξουσία τους. Χρειαζόμαστε μια φυγή μπρος τα εμπρός. Υπερβαίνοντας την κρίση με ριζικές μεταρρυθμίσεις που θα ανοίξουν το δρόμο στις υγιείς παραγωγικές δυνάμεις του τόπου να αναπτυχθούν και στο πολιτικό σύστημα να αποκτήσει εκ νέου την χαμένη του αξιοπιστία.

Κι αυτός ο διττός στόχος να κινηθεί πάνω σε ένα όραμα του ελληνισμού που θα αρδεύει ταυτοχρόνως από την προσήλωσή μας στη διατήρηση της εθνικής μας ταυτότητας αλλά και τον ευρωπαϊκό μας προσανατολισμό, που συνεπάγεται τον εκσυγχρονισμό και την πίστη μας στις δυτικές αξίες του πολιτισμού.

Ο κ. Καράογλου στο βιβλίο του προτείνει 19 αλλαγές που στοχεύουν στην αναβάθμιση του πολιτικού μας συστήματος και στη θεσμική θωράκιση του Συντάγματος. Νομίζω ότι στα περισσότερα από όσα αναφέρει συμφωνώ ανεπιφύλακτα.

Ξεκινώ από όσα αναφέρονται στο πολιτικό σύστημα, το οποίο κυριολεκτικά περνά μαύρες μέρες. Ίσως πρόκειται, κρίνοντας από την εικόνα της δημόσιας αντιπαράθεσης των κομμάτων και των βουλευτών, από τις χειρότερες ημέρες του κοινοβουλευτισμού. Η κρίση των μεγάλων κομμάτων, οδήγησε πολλούς συμπολίτες μας είτε στην ιδιώτευση είτε στην στήριξη άλλων κομματικών σχηματισμών, με την ελπίδα του νέου. Το νέο το είδαμε, το καλό δεν είδαμε.

Γιατί δυστυχώς, μετά από κάθε εκλογική αναμέτρηση, έχω την εντύπωση ότι η κατάσταση χειροτερεύει, το επίπεδο πέφτει. Ας ελπίσουμε ότι αυτός ο κύκλος της αναζήτησης σύντομα θα κλείσει. Άλλωστε κριτής όλων είναι ο ίδιος ο ψηφοφόρος. Ωστόσο, η μείωση του αριθμού των βουλευτών από 300 σε 200 είναι μια απόφαση που μπορεί να οδηγήσει στην αναβάθμιση του κοινοβουλίου, και για την οποία δεν χρειάζεται αναθεώρηση του συντάγματος.

Όπως, επίσης, η κατάτμηση των περιφερειών μαμούθ όπως της Β΄ Αθηνών, όπου οι ψηφοφόροι δεν γνωρίζουν τους βουλευτές που τους εκπροσωπούν παρά μόνον μέσω των τηλεοπτικών παραθύρων. Κι αυτό το στοιχείο δεν προάγει ούτε τη δημοκρατία ούτε την ποιότητα του κοινοβουλευτισμού.

Έχουμε δει δυστυχώς ότι η πολιτική αντιπαράθεση στα λεγόμενα πάνελ, υποβιβάζεται σε ανταλλαγή της ατάκας και εξυπνακισμών, και οι πιο φωνακλάδες επισκιάζουν όσους επιχειρούν να μιλήσουν με επιχειρήματα. Ακόμη χειρότερα, η τηλεοπτική δημοκρατία αποκλείει τους μη αρεστούς ή τους μη έχοντες πρόσβαση στα ΜΜΕ, ανεξάρτητα από τις πραγματικές τους ικανότητες.

Αναμφίβολα, μια θετική αλλαγή είναι και η δυνατότητα συμμετοχής βουλευτών από την ομογένεια. Σήμερα σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης είναι εφικτή η εφαρμογή αυτής της πρότασης, που θα προσδώσει άλλο δυναμισμό στα κοινοβουλευτικά πράγματα, κινητοποιώντας τους απανταχού της γης συμπατριώτες μας. Μια πρόταση που συνδυάζεται αναπόφευκτα και με τη δυνατότητα της ψήφου στους ομογενείς μας, κάτι που η ΝΔ αγωνίζεται να πραγματοποιηθεί εδώ και πολλά χρόνια.

Ένα ακόμη σημείο που θα ήθελα να επισημάνω είναι και η αποσύνδεση της εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας από τη διάλυση της Βουλής. Πρόκειται στην πραγματικότητα για μια νόθευση της επιθυμίας του εκλογικού σώματος, να πέφτει μια κυβέρνηση, εκβιαζόμενη από την αδυναμία της εκλογής προέδρου της δημοκρατίας, για την οποία χρειάζονται τουλάχιστον 180 ψήφοι.

Αυτό το είδαμε και το 2014, όπου οι δυνάμεις του λαϊκισμού το χρησιμοποίησαν με απόλυτο κυνισμό και ανευθυνότητα ώστε να ανατρέψουν την τότε κυβέρνηση, και να καταλάβουν την εξουσία. Το αποτέλεσμα ήταν τη στιγμή που κάναμε τα πρώτα δειλά βήματα εξόδου από την μνημονιακή πολιτική, ρίξαμε μια βουτιά υπό την ηγεσία των Τσίπρα –Βαρουφάκη, στην κρίση του 15, που ακόμη πληρώνουμε και θα πληρώνουμε για πολύ όσο παραμένει αυτή η κυβέρνηση.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η κατάργηση του νόμου «περί ευθύνης υπουργών» είναι μια αδήριτη ανάγκη, καθώς έως σήμερα έχει επισωρεύσει πλήθος κακών και συμβάλλει ταυτοχρόνως στην αναξιοπιστία του πολιτικού συστήματος.

Στην πραγματικότητα, όλες οι παραπάνω προτεινόμενες αλλαγές εντάσσονται σε μια αμυντική λογική της συνταγματικής αναθεώρησης, που προσδοκά να μειώσει ή να υπερβεί τις σοβαρές παθογένειες του παρελθόντος.

Όμως, εμείς σήμερα χρειαζόμαστε και τις θετικές, τις επιθετικές θα έλεγα αποφάσεις που ανοίγουν προοπτικές. Και ανάμεσά του ως κορωνίδα θα θέσω την αναθεώρηση του άρθρου 16 για την παιδεία.
Για δεκαετίες επικρατεί στην Ελλάδα ένας ιδιότυπος στρουθοκαμηλισμός στο ζήτημα αυτό. Ενώ παντού γύρω μας ανοίγουν σαν τα μανιτάρια ιδιωτικά πανεπιστήμια, ενώ τα ελληνόπουλα ξενιτεύονται για να σπουδάσουν όπου μπορούν και η χώρα χάνει σε συνάλλαγμα, θέσεις εργασίας αλλά και εγκεφάλους, καθώς πολλά από τα παιδιά αυτά δεν επιστρέφουν, εδώ αρνούμαστε να προσαρμοστούμε.

Και η υποκρισία είναι πρωτοφανής, όταν οι ίδιοι που τα αρνούνται στέλνουν τα παιδιά τους έξω σε ιδιωτικά πανεπιστήμια, ενώ δεκάδες καθηγητές διδάσκουν σε ιδιωτικά πανεπιστήμια του εξωτερικού ιδιαίτερα στην Κύπρο. Αυτή η κωμωδία πρέπει να σταματήσει και να δώσουμε διέξοδο σε δυνάμεις οικονομικές και πνευματικές, που μπορούν να δημιουργήσουν μια πραγματική κοσμογονία. Η Ελλάδα μπορεί να γίνει κέντρο εκπαιδευτικό για τα Βαλκάνια, τις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, της Εγγύς και Μέσης Ανατολής.

Πριν τελειώσω θα ήθελα να θίξω και ένα ζήτημα το οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ το κάνει σημαία για επικοινωνιακούς λόγους. Αναφέρομαι στις σχέσεις κράτους-εκκλησίας και ότι πηγάζει εξ αυτού. Εδώ διαπιστώνουμε μια εμμονή που έχει δύο αιτίες. Η μία είναι η απόγνωση των στελεχών του που τους κάνει να θέλουν να αποδείξουν την αριστεροσύνη τους, καθώς υπογράφουν με τα χέρια και τα πόδια κάθε μνημονιακή υποχρέωση, σε μνημόνια που οι ίδιοι προκάλεσαν. Αφού δεν μπορούν να κάνουν τους επαναστάτες στα δύσκολα, στοχοποιούν την εκκλησία.

Η δεύτερη αιτία είναι οι ιδεολογικές τους αντιλήψεις, οι οποίες δεν στρέφονται μόνον κατά της Ορθοδοξίας αλλά συνολικά έναντι της ελληνικής εθνικής συνείδησης. Κι αυτό δεν είναι κάτι δευτερεύον. Γιατί όσον αφορά τις σχέσεις του κράτους με την εκκλησία, τον θρησκευτικό όρκο ή τον τρόπο διδασκαλίας των θρησκευτικών στα σχολεία και οι ίδιοι οι ιεράρχες δεν έχουν αντίρρηση μέσα από ένα διάλογο να βρεθεί ένα modus vivendi. Αυτό είναι ένα και ο εξοβελισμός της Ορθοδοξίας είναι ένα άλλο, με άλλη στόχευση.

Γιατί, όπως σημειώνει και ο Καράογλου, το ζητούμενο είναι τι κοινωνία θέλουμε. Αν επιθυμούμε τη διατήρηση της ελληνικής ταυτότητας, της δικής μας ιδιοπροσωπείας, προστατεύοντας και προάγοντας τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του έθνους μας, όπως είναι η γλώσσα, η παιδεία, η ιστορία και η θρησκεία μας ή αν έχουμε αποφασίσει ότι τελειώσαμε με αυτά και διαχεόμαστε σε άλλα σύνολα. Αυτό είναι λοιπόν κάτι που όλοι μαζί πρέπει να αποφασίσουμε και θα πρέπει να βρει την αντανάκλασή του στο Σύνταγμά μας.

Αθήνα, 30 Μαρτίου 2017

Δήλωση
αναπληρωτή τομεάρχη Εσωτερικών της ΝΔ, αρμόδιου για θέματα Προστασίας του Πολίτη, βουλευτή Λαρίσης, κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου στο ΑΠΕ-ΜΠΕ
για συντάξεις χηρείας:

«Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, που ανήλθε στην εξουσία με παντιέρα την προστασία των φτωχών και αδυνάτων, με τις πολιτικές της πλήττει πρωτίστως τις πιο αδύναμες κοινωνικά κατηγορίες.
Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα με τις χήρες ενστόλων που η σύνταξή τους μπήκε στην προκρούστεια κλίνη του νόμου Κατρούγκαλου, ο οποίος με δρακόντεια αυστηρότητα παραβλέπει τις ιδιόμορφες συνθήκες και οδηγεί κτυπημένους από την μοίρα ανθρώπους στην ένδεια και στο περιθώριο. Έστω και τώρα η κυβέρνηση οφείλει να δει το πρόβλημα και να δώσει τις δέουσες λύσεις».

Αθήνα, 5 Απριλίου 2017

Ο ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΕΠΑΝΕΡΧΕΤΑΙ:

Κινδυνεύουν Τσίπουρο, Ούζο, Τσικουδιά…

• Κατόπιν εορτής έφερε η κυβέρνηση τον Κανονισμό στη βουλή!

Με την αποκάλυψη ότι η Κυβέρνηση έφερε προς συζήτηση στη Βουλή τον Κανονισμό για τα αλκοολούχα ποτά μετά το πέρας της προβλεπόμενης προθεσμίας (10-03-2017) που όριζε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ως καταληκτική για την υποβολή τροποποιήσεων, ο βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος, που ανέδειξε με την ομιλία του στην Επιτροπή Ευρωπαϊκών Υποθέσεων τον μείζονα κίνδυνο για εμβληματικά Προϊόντα Γεωγραφικής Ένδειξης, όπως το τσίπουρο Τυρνάβου, επανέρχεται με νέα ερώτηση που συνυπογράφει.
Η ερώτηση που συνοδεύεται από Αίτηση Κατάθεσης Εγγράφων προς τους υπουργούς Οικονομικών κ. Ευκλείδη Τσακαλώτο, Ανάπτυξης κ. Δημήτρη Παπαδημητρίου και Αγροτικής Ανάπτυξης κ. Βαγγέλη Αποστόλου, με πρώτη υπογράφουσα την αρμόδια τομεάρχη της ΝΔ κ. Φωτεινή Αραμπατζή έχει ως εξής:
«Στις 30 Μαρτίου 2017 σε κοινή συνεδρίαση της Ειδικής Διαρκούς Επιτροπής Ευρωπαϊκών Υποθέσεων και Διαρκούς Επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων της Βουλής συζητήθηκε το νέο Σχέδιο του Ευρωπαϊκού Κανονισμού για τα αλκοολούχα ποτά Γεωγραφικής Ένδειξης.
Αντικείμενο της συζήτησης σύμφωνα με την κοινοτική διαδικασία υιοθέτησης της πρότασης Κανονισμού, ήταν η διατύπωση γνώμης, αντιρρήσεων ή και ενστάσεων της χώρας μας ως κράτους – μέλους της ΕΕ στις νέες ρυθμίσεις του υπό συζήτηση σχεδίου.
Υπενθυμίζεται ότι, έχουν αναγνωριστεί στην κατηγορία των γεωγραφικών επωνυμιών (κανονισμός 110/2008) το “Τσίπουρο Μακεδονίας”, το “Τσίπουρο Θεσσαλίας”, το “Τσίπουρο Τυρνάβου” και η “Τσικουδιά Κρήτης”, η “Μαστίχα Χίου” ενώ αναγνωρίστηκε ως αποκλειστική επωνυμία, η επωνυμία “ούζο”.
Ωστόσο, με έκπληξη πληροφορηθήκαμε εκ των υστέρων, ότι η Κυβέρνηση έφερε την εν λόγω συζήτηση στη Βουλή μετά το πέρας της προβλεπόμενης προθεσμίας (10-3-2017) που όριζε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ως καταληκτική! Ενδεικτικό της σοβαρότητας με την οποία αντιμετωπίζει το ζήτημα η Κυβέρνηση και της σημασίας που δίνει στα εν λόγω προϊόντα.

Τα 3 αδύναμα σημεία
Έστω και έτσι, την ανικανότητα και την αβελτηρία της κυβέρνησης την κάλυψε η υπεύθυνη στάση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, η οποία στη συζήτηση στη Βουλή επικεντρώθηκε σε αλλαγές του σχεδίου κανονισμού που να ενισχύουν την προστασία των γεωγραφικών ενδείξεων και όχι να την αποδυναμώνουν. Και αναδείξαμε τρία, κυρίως, σημεία, που χρήζουν βελτίωσης:
• τη διαφύλαξη της υφιστάμενης ευελιξίας στο κοινοτικό κανονιστικό πλαίσιο, με σεβασμό στην ιδιαιτερότητα των αγροτικών προϊόντων, ώστε να μην επιβαρύνεται με υπέρμετρο διοικητικό βάρος, γραφειοκρατία και οικονομικό κόστος η αναγνώριση γεωγραφικών ενδείξεων.
• τη διασφάλιση της προστασίας υφιστάμενων γεωγραφικών ενδείξεων μέσω του σχετικού μητρώου, το οποίο θα μπορεί να αναθεωρείται όχι μόνο από τη Ευρωπαϊκή Επιτροπή, αλλά με τη συνεργασία Συμβουλίου και Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, όπως επιβάλλουν οι αρχές δημοκρατικής νομιμοποίησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
• τον σεβασμό στις ευρωπαϊκές δικαστικές αποφάσεις, αναφορικά με την δυνατότητα εμφιάλωσης στον τόπο παραγωγής, ώστε και η γεωγραφική προέλευση να προστατεύεται και η αρχή της ελεύθερης κυκλοφορίας να μην παραβιάζεται. Άλλωστε, οι αρμόδιοι φορείς προειδοποιούν για τον κίνδυνο νοθείας, αντιγραφής ή υποβάθμισης των ελληνικών παραδοσιακών ποτών εξαιρετικής ποιότητας, από το σχέδιο του εν λόγω κανονισμού εξ αιτίας της ταύτισης των 2 διακριτών εννοιών, της συσκευασίας και της εμφιάλωσης.
Σε κάθε περίπτωση, τα ζητήματα που εγείρονται είναι τα ακόλουθα:
1. Εάν η Κυβέρνηση σε γνώση της έφερε τη συζήτηση εκπρόθεσμα, τότε εμπαίζει την Εθνική Αντιπροσωπεία καλώντας την να γνωμοδοτήσει εκ των υστέρων, ως μη ακουόμενη.
2. Εάν πάλι αγνοούσε ότι έχασε την προθεσμία, τότε η ανικανότητά της καθίσταται επικίνδυνη.
3. Το μόνο βέβαιο δυστυχώς, είναι ότι με απόλυτη ευθύνη της στέρησε από τη χώρα μας την ευκαιρία να διαμορφώσει εγκαίρως τις ελληνικές θέσεις για τον Κανονισμό και να ζητήσει ουσιαστικές τροποποιήσεις για τα εθνικά μας συμφέροντα, όπως το έκαναν άλλα κράτη – μέλη (Ιρλανδία, Ιταλία).

Έστω και στο 5΄ να σωθούν οι Γεωγραφικές Ενδείξεις
Οι ερωτώντες βουλευτές επισημαίνουν ότι:
• Το σχέδιο του νέου κοινοτικού κανονισμού αφορά άμεσα τον κλάδο παραγωγής αλκοολούχων ποτών της χώρα μας. Έναν κλάδο κατ’ εξοχήν εξαγωγικό, με ποσοστό της τάξης του 65%, έναν κλάδο, το 70% της συνολικής παραγωγής του οποίου, αντιπροσωπεύεται από τα αλκοολούχα ποτά Γεωγραφικής Ένδειξης
• Δεν πρέπει να τεθούν σε κίνδυνο οι 21.000 άμεσες και έμμεσες θέσεις εργασίας του κλάδου στην Ελλάδα, ούτε να μεταφερθεί εκτός χώρας σημαντική προστιθέμενη αξία.
• Οι γνωμοδοτήσεις των Εθνικών Κοινοβουλίων συν-διαμορφώνουν τις θέσεις των κρατών – μελών και του κοινοτικών οργάνων.
Κατόπιν τούτων ρωτούν τους αρμόδιους υπουργούς:
1. Γιατί φέρατε προς συζήτηση το Σχέδιο Κανονισμού της ΕΕ εκπρόθεσμα, 20 ολόκληρες ημέρες μετά την καταληκτική προθεσμία που έδινε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (10-3-2017);
2. Ποιες ήταν οι ελληνικές θέσεις που διατυπώθηκαν (αν διατυπώθηκαν) στα κοινοτικά όργανα κατά τη διάρκεια του αρχικού σχεδιασμού του Κοινοτικού Κανονισμού για τα αλκοολούχα ποτά; Παρακαλούμε για την κατάθεση των σχετικών πρακτικών και εγγράφων.
3. Πώς σκοπεύετε να διασφαλίσετε, έστω και στο και 5’ την προστασία των Γεωγραφικών Ενδείξεων στα ελληνικά παραδοσιακά αλκοολούχα ποτά στο πλαίσιο των ως άνω προτάσεων της αξιωματικής αντιπολίτευσης για βελτίωση του σχετικού Κοινοτικού Κανονισμού;»

ΕΡΩΤΗΣΗ
ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΥΠΟΥΡΓΟ ΑΓΡΟΤΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ & ΤΡΟΦΙΜΩΝ

ΘΕΜΑ: ΓΡΗΓΟΡΗ ΑΠΟΤΥΠΩΣΗ ΖΗΜΙΩΝ ΚΑΙ ΕΓΚΑΙΡΕΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ ΣΕ ΔΕΝΔΡΟΚΑΛΛΙΕΡΓΗΤΕΣ

Στην ευρύτερη περιοχή του Δήμου Αγιάς και γύρω από το Καλοχώρι του Δήμου Τεμπών, η πτώση της βραδινής θερμοκρασίας από την 1-3 Απριλίου και ιδιαίτερα το βράδυ της 2 Απριλίου, παρότι κυμάνθηκε οριακά κάτω από το μηδέν, επηρέασε δυσμενώς την παραγωγή σε βερίκοκα, κεράσια, ροδάκινα, νεκταρίνια, αμύγδαλα και ενδεχομένως σε μήλα και αχλάδια.
Η πλειοψηφία των δένδρων αυτό τον καιρό βρισκόταν στα πλέον ευαίσθητα στάδια, από την πτώση πετάλων στα όψιμα μέχρι την καρπόδεση στα πιο πρώιμα είδη και ποικιλίες. Ως εκ τούτου, όπως διαπιστώνου οι παραγωγοί, τοπικά, ιδιαίτερα στις περιοχές της Ανάβρας, της Πρινιάς και του Αετόλοφου του Δήμου Αγιάς και πέριξ του Καλοχωρίου στο Δήμο Τεμπών, η ζημιά που έχει προκληθεί είναι πολλή μεγάλη, μάλιστα σε πολλές περιπτώσεις η παραγωγή έχει εκμηδενιστεί.
Το γεγονός αυτό δημιουργεί ανυπέρβλητα προβλήματα στους παραγωγούς που ζημιώθηκαν, οι οποίοι για άλλη μια χρονιά βλέπουν τους κόπους τους να «πάνε στράφι», από την αρχή κιόλας της καλλιεργητικής περιόδου.
Όπως είναι εύλογο, οι συγκεκριμένοι αγρότες απευθύνονται τώρα στον αρμόδιο φορέα, δηλαδή τον ΕΛΓΑ, για την εκτίμηση του μεγέθους της ζημιάς, και εναποθέτουν τις ελπίδες τους στη γρήγορη διεκπεραίωση των διαδικασιών από πλευράς της πολιτείας, τόσο σε τοπικό όσο κυρίως σε κεντρικό επίπεδο, προκειμένου να τύχουν δίκαιων αποζημιώσεων.

Κατόπιν τούτων ερωτάται ο αρμόδιος υπουργός:

1. Ποιες θα είναι οι ενέργειές σας προκειμένου να αποτυπωθούν γρήγορα οι ζημιές και να καταβληθούν έγκαιρα οι αποζημιώσεις στους πληγέντες παραγωγούς;
2. Πότε θα αποζημιωθούν οι δενδροκαλλιεργητές, των οποίων τα δένδρα επλήγησαν από τον παγετό; Θα αποζημιωθούν εντός τριμήνου από τη συγκομιδή, όπως συνέβαινε στο παρελθόν;

Αθήνα, 4 Απριλίου 2016

Ο ερωτών Βουλευτής:

Μάξιμος Χαρακόπουλος