H Καππαδοκία ορφάνεψε από Ρωμιούς
ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 90 ΧΡΟΝΙΑ
ΣΤΗ ΤΖΑΛΕΛΑ ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑΣ
Μάξιμος Χαρακόπουλος: η Καππαδοκία ορφάνεψε από Ρωμιούς
«Μπορεί η Καππαδοκία να ορφάνεψε από Ρωμιούς, παραμένουν, όμως, αψευδείς μάρτυρες της διαρκούς παρουσίας τους τα μνημεία και οι εκκλησιές τους, φάροι πνευματικού πολιτισμού, που η λάμψη τους φώτισε όχι μόνο την Ανατολή αλλά όλη την Οικουμένη». Τα παραπάνω τόνισε, σε κλίμα ιδιαίτερης συγκίνησης, ο Βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος, προσφωνώντας τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο, στην πρώτη Θεία Λειτουργία που έγινε 90 χρόνια μετά την Ανταλλαγή στον Ιερό Ναό του Τιμίου Σταυρού στην Τζαλέλα/Ευμορφοχώριον της Καππαδοκίας, απ’ όπου πρόσφυγες εγκαταστάθηκαν στο Ομορφοχώρι της Λάρισας.
Ο πρώην Υπουργός, ο οποίος συνόδευσε τον Οικουμενικό Πατριάρχη στο ετήσιο προσκύνημά του στην Καππαδοκία, ως εκπρόσωπος του Προέδρου της Βουλής, αποκαλώντας τον «Αυθέντη των Ρωμιών Ορθοδόξων Χριστιανών», είπε:
«Δυστυχώς, θύμα ιστορικών συγκυριών και πολιτικών σκοπιμοτήτων, οι Ρωμιοί της καθ’ ημάς Ανατολής, οι ακρίτες των άκρων του άλλοτε κραταιού Ανατολικού Ρωμαϊκού Κράτους, αναγκάσθηκαν να αναχωρήσουν από το λίκνο τούτο του βυζαντινού πολιτισμού, παίρνοντας το δρόμο της προσφυγιάς.
Πρόσφυγες από την Καππαδοκία, και μάλιστα από τον τόπο τούτο της Τζαλέλας, βρέθηκαν, όπως και οι πρόγονοί μου, στη περιοχή της Λάρισας, ρακένδυτοι με μονάχα ένα εικόνισμα που έφεραν μαζί τους. Και ρίζωσαν στη νέα πατρίδα, με την εργατικότητα, την πίστη και την καρτερία που διακρίνει τους Καππαδόκες. Ο νους τους, όμως, πάντα ήταν στο «μεμλεκέτ», την πατρίδα που άφησαν πίσω τους».
Οι χριστιανοί της Ανατολής, θύματα του μίσους
Ο κ. Χαρακόπουλος εξήρε το έργο του Οικουμενικού Πατριάρχη για την ανάδειξη του ρόλου του Οικουμενικού θρόνου και την ειρήνη και τόνισε:
«Με νεανικό ζήλο επιδεικνύετε άοκνη δραστηριότητα και παρεμβαίνετε όπου προκύπτει ανάγκη, με σωφροσύνη για το καλό της Εκκλησίας. Παρακολουθώ με πόση οξυδέρκεια και σοφία συμβάλετε στο διάλογο των Εκκλησιών, όπως και στις Διαθρησκευτικές Συναντήσεις, προς όφελος της παγκόσμιας ειρήνης.
Σήμερα οφείλουμε να κάνουμε ιδιαίτερη μνεία για την ειρήνη, καθώς απειλείται, βαλλόμενη βάναυσα από δυνάμεις του φανατισμού και της μισαλλοδοξίας.
Στο βορρά, ανάμεσα σε αδελφούς μας, στη γη που ασπάσθηκαν το χριστιανισμό οι ανατολικοί Σλάβοι, καθημερινά συνάνθρωποί μας χάνουν τη ζωή τους.
Αλλά και στην πολύπαθη Μέση Ανατολή, οι λαοί σπαράσσονται από αιματηρούς πολέμους και σφαγές αμάχων, ενώ εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες αφήνουν πανικόβλητοι τις εστίες τους αναζητώντας καταφύγιο όπου γης.
Και ανάμεσα στους κυνηγημένους, στους βασανισμένους, στους διωγμένους βρίσκονται και πάλι οι χριστιανικοί πληθυσμοί. Οι χριστιανοί της Ανατολής, οι απόγονοι των πρώτων εκείνων που ακολούθησαν τη χαρμόσυνη διδασκαλία του Ευαγγελίου, που έγιναν η μαγιά που άλλαξε τον κόσμο και σήμερα, έπειτα από μια διαδρομή αιώνων, κινδυνεύουν να εξαφανισθούν από το ιστορικό προσκήνιο, θύματα του μίσους και της βίας».
Nα μην επικρατήσουν φωνές ακραίες
«Παναγιώτατε,
Γνωρίζω τι αγώνα κάνετε, ώστε να επικρατήσει η αγάπη και η καταλλαγή. Με σωφροσύνη αλλά και σθένος, απέναντι σε όλες τις αντιξοότητες αλλά και στη στενομυαλιά από κάθε πλευρά. Γνωρίζω τη βαθιά σας ανησυχία να μην επικρατήσουν φωνές ακραίες. Και είναι πράγματι κρίμα να συμβεί κάτι τέτοιο, μετά από τα όσα έχουν επιτευχθεί. Την προσέγγιση των λαών, τη δυνατότητα να λειτουργούν και πάλι χιλιόχρονες εκκλησιές, που είχαν παραδοθεί στη σιωπή για δεκαετίες. Ελπίζουμε, εντέλει, να επικρατήσει η νηφαλιότητα».
Ο πρώην υπουργός σε ανάμνηση του φετινού προσκυνήματος πρόσφερε εκ μέρους της Βουλής των Ελλήνων στον Οικουμενικό Πατριάρχη ένα μικρό αντίγραφο πίνακα, από τη συλλογή του κοινοβουλίου, που απεικονίζει ένα αιωνόβιο δένδρο ελιάς, «σύμβολο της ειρήνης, για την οποία νυχθημερόν προσεύχεσθε και εργάζεσθε».
Ο Οικουμενικός Πατριάρχης, που τέλεσε επίσης τον Εσπερινό στον Ιερό Ναό Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης στη Σινασό, συλλειτούργησε με τους Επισκόπους Συνάδων κ. Διονύσιο και Αμορίου κ. Νικηφόρο, ενώ συνοδευόταν και από τον Αρχιεπισκόπο Ουτρέχτης των Παλαιοκαθολικών κ. Joris Vercammen. Στο εφετινό προσκύνημα παρόντες ήταν επίσης ο πρώην Υφυπουργός Εξωτερικών κ. Κώστας Τσιάρας, ο πρέσβης της Τουρκίας στην Αθήνα κ. Kerim Uras, Άρχοντες του Οικουμενικού Θρόνου και προσκυνητές από την Ελλάδα και άλλες χώρες.
Προσφώνηση του εκπροσώπου της Βουλής των Ελλήνων,
Βουλευτή Λαρίσης κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου,
στον Οικουμενικό Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο
«Παναγιώτατε πάτερ και Δέσποτα,
Αυθέντη των Ρωμιών Ορθοδόξων Χριστιανών και Οικουμενικέ Πατριάρχα,
Χαρά και ιερά συγκίνηση με διακατέχουν, καθώς έχω την ύψιστη τιμή να αξιωθώ και εφέτος να ακολουθήσω τα βήματά σας στα άγια χώματα της Καππαδοκίας.
Εδώ, που γενιές προγόνων μας, με ρίζες που χάνονται στην αχλή του μακρινού παρελθόντος, είδαν το φως της ζωής, έζησαν ως Ρωμιοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί, πλήθυναν και αφήνοντας τον κόσμο τούτο, ετάφησαν στα σπλάχνα της καππαδοκικής γης μας.
Δυστυχώς, θύμα ιστορικών συγκυριών και πολιτικών σκοπιμοτήτων, οι Ρωμιοί της καθ' ημάς Ανατολής, οι ακρίτες των άκρων του άλλοτε κραταιού Ανατολικού Ρωμαϊκού Κράτους, αναγκάσθηκαν να αναχωρήσουν από το λίκνο τούτο του βυζαντινού πολιτισμού, παίρνοντας το δρόμο της προσφυγιάς.
Έτσι τραγικά και απότομα διεκόπη μια συνεχής και αδιάλειπτη και συνάμα λαμπρή παρουσία αιώνων. Πρόσφυγες από την Καππαδοκία, και μάλιστα από τον τόπο τούτο της Τζαλέλας, βρέθηκαν, όπως και οι πρόγονοί μου, στη περιοχή της Λάρισας, ρακένδυτοι με μονάχα ένα εικόνισμα που έφεραν μαζί τους από την πατρίδα. Και ρίζωσαν στη νέα πατρίδα, με την εργατικότητα και την πίστη τους. Με την επιμονή και την καρτερία που διακρίνει τους Καππαδόκες. Ο νους τους, όμως, πάντα ήταν στο «μεμλεκέτ», την πατρίδα που άφησαν πίσω τους.
Φέτος συμπληρώνονται 90 χρόνια από την αναγκαστική ανταλλαγή των πληθυσμών, από τότε που η Καππαδοκία ορφάνεψε από Ρωμιούς. Παραμένουν, όμως, αψευδείς μάρτυρες της διαρκούς παρουσίας τους τα μνημεία τους και οι εκκλησιές τους, φάροι πνευματικού πολιτισμού, που η λάμψη τους φώτισε όχι μόνο την Ανατολή αλλά όλη την οικουμένη.
Παναγιώτατε,
Ευρισκόμενος απέναντί σας, αισθάνομαι, επίσης, δέος και σεβασμό, γνωρίζοντας την αφοσίωσή σας στο έργο το ιερό που επιτελείτε, πιστός στο βαρύ καθήκον που σας ανέθεσε η Εκκλησία και η Ιστορία.
Θεωρώ χρέος μου να αναφερθώ στις ακαταπόνητες προσπάθειές σας να εκπληρώσετε την αποστολή σας και να αναδείξετε τον περίλαμπρο αλλά και πολύπαθο Οικουμενικό θρόνο στη θέση που του ανήκει.
Κι, όντως, χάριν σε εσάς, το Φανάρι διατηρεί και εκπέμπει σε όλο τον κόσμο το Φως της ενότητας της ανά τον κόσμο Ορθοδόξου Εκκλησίας.
Με νεανικό ζήλο και χριστιανική αγάπη επιδεικνύετε άοκνη δραστηριότητα και παρεμβαίνετε όπου προκύπτει ανάγκη, με σωφροσύνη για το καλό της Εκκλησίας.
Παρακολουθώ με πόση οξυδέρκεια και σοφία συμβάλετε στο διάλογο των Εκκλησιών, όπως και στις Διαθρησκευτικές Συναντήσεις, προς όφελος της παγκόσμιας ειρήνης.
Παναγιώτατε,
Σήμερα οφείλουμε να κάνουμε ιδιαίτερη μνεία για την ειρήνη, καθώς απειλείται, βαλλόμενη βάναυσα από ποικίλες δυνάμεις του φανατισμού και της μισαλλοδοξίας.
Στο βορρά, ανάμεσα σε αδελφούς μας, στη γη που ασπάσθηκαν το χριστιανισμό οι ανατολικοί Σλάβοι, καθημερινά συνάνθρωποί μας χάνουν τη ζωή τους, και το μίσος αρχίζει να φωλιάζει σε ολοένα και περισσότερες ψυχές, ανοίγοντας βαθύτατα χάσματα.
Αλλά και πολύ κοντά από εδώ που βρισκόμαστε, στην πολύπαθη Μέση Ανατολή, οι λαοί σπαράσσονται από αιματηρούς πολέμους και σφαγές αμάχων, ενώ εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες αφήνουν πανικόβλητοι τις εστίες τους αναζητώντας καταφύγιο όπου γης.
Πόσο οικεία ακούγονται δυστυχώς όλα αυτά στα αυτιά μας, από τούτα εδώ τα χώματα; Πόσο κοντά στην εποχή μας ξανάρχονται όλα τούτα που μας διηγήθηκαν οι παππούδες μας και οι γιαγιάδες μας, και που πιστέψαμε ότι η δυστυχία του ξεριζωμού ανήκε πια στο παρελθόν.
Και ανάμεσα στους κυνηγημένους, στους βασανισμένους, στους διωγμένους βρίσκονται και πάλι οι χριστιανικοί πληθυσμοί. Οι χριστιανοί της Ανατολής, οι απόγονοι των πρώτων εκείνων που ακολούθησαν τη χαρμόσυνη διδασκαλία του Ευαγγελίου, που έγιναν η μαγιά που άλλαξε τον κόσμο και σήμερα, έπειτα από μια διαδρομή αιώνων, κινδυνεύουν να εξαφανισθούν από το ιστορικό προσκήνιο, θύματα του μίσους και της βίας.
Όπως χάθηκαν και από την Καππαδοκία, το λίκνο αυτό της Ορθοδοξίας, όπου οι μεγάλοι πατέρες της εκκλησίας, στερέωσαν την πίστη μας.
Πού είναι λοιπόν, σήμερα, οι διακηρύξεις για τα δικαιώματα του ανθρώπου;
Πώς οι λεγόμενες μεγάλες δυνάμεις επιτρέπουν αυτή την ανθρωποσφαγή, το διωγμό του αδυνάτου;
Ποια συμφέροντα μπορεί να είναι πάνω από το ιερό δικαίωμα της ζωής;
Παναγιώτατε,
Γνωρίζω τι αγώνα κάνετε, ώστε να επικρατήσει η αγάπη και η καταλλαγή. Με σωφροσύνη αλλά και σθένος. Απέναντι σε όλες τις αντιξοότητες αλλά και στη στενομυαλιά από κάθε πλευρά.
Γνωρίζω τη βαθιά σας ανησυχία να μην επικρατήσουν φωνές ακραίες. Και είναι πράγματι κρίμα να συμβεί κάτι τέτοιο, μετά από τα όσα έχουν επιτευχθεί τα τελευταία χρόνια. Την προσέγγιση των λαών, τη δυνατότητα να λειτουργούν και πάλι χιλιόχρονες εκκλησιές, που είχαν παραδοθεί στη σιωπή για δεκαετίες. Ελπίζουμε, εντέλει, να επικρατήσει η αυτοσυγκράτηση και η νηφαλιότητα.
Παναγιώτατε,
Όπως έχετε επισημάνει, ο κόσμος κινδυνεύει να παρεκτραπεί της πορείας του και της αποστολής του, διότι πρωτίστως έχει έλλειψη ταπεινοφροσύνης. Η αλαζονεία που προκαλεί η ψευδαίσθηση της παντοδυναμίας από τα θαυμαστά πράγματι επιτεύγματα της τεχνολογίας, από τη συσσώρευση του πλούτου, από τη δυνατότητα της καθοδήγησης αλλά και ποδηγέτησης ακόμη και ολόκληρων λαών, φέρνει μόνον δυστυχία.
Δυστυχώς, μόνον όταν ατενίζομε την άβυσσο του χάους που φθάσαμε με δικές μας επιλογές αναλογιζόμαστε τα λάθη και την ύβρη. Και η αλαζονεία μας είναι ύβρις όπως μας δίδαξαν οι πατέρες της εκκλησίας. Αναβαπτιζόμενοι στα νάματα της ορθοδόξου διδασκαλίας, που μας εμπνέει η αγιοτόκος Καππαδοκία, ας ξαναβρούμε το σωστό δρόμο.
Σε ανάμνηση του φετινού προσκυνήματος επιτρέψτε μου να σας προσφέρω εκ μέρους της Βουλής των Ελλήνων ένα μικρό αντίγραφο πίνακα, από τη συλλογή του κοινοβουλίου, που απεικονίζει ένα αιωνόβιο δένδρο ελιάς, σύμβολο της ειρήνης, για την οποία νυχθημερόν προσεύχεσθε και εργάζεσθε.
Έτη πολλά Δέσποτα. Άξιος!».
