Το εκπαιδευτικό σύστημα στην Ελλάδα, στα χρόνια της μεταπολιτευτικής μας «μπελ επόκ», γιγαντώθηκε σε τρομερό βαθμό. Πανεπιστήμια, σχολές και τμήματα ξεφύτρωσαν σε κάθε νομό, όχι πάντοτε με κριτήρια εκπαιδευτικά. Η έλλειψη ορθολογιστικού σχεδιασμού στην εκπαίδευση συνοδεύτηκε από την επικράτηση του λαϊκισμού στη λειτουργία της. Κάτω από το μανδύα του εκδημοκρατισμού και της ψευτο-προοδευτικότητας, σταδιακά εξοβελίστηκε κάθε έννοια αξιοκρατίας. Γενιές μαθητών γαλουχήθηκαν όχι με το πνεύμα της άμιλλας, ούτε ακόμη με την αγάπη για τη γνώση που ολοκληρώνει τον νέο άνθρωπο και τον μεταμορφώνει σε άξιο πολίτη, στο πλαίσιο μιας δημοκρατικής πολιτείας. Αντιθέτως, κυριάρχησαν οι λογικές της ήσσονος προσπάθειας και της απόλυτης ανοχής σε όλα.

Το αποτέλεσμα ήταν, σε σύντομο διάστημα, να περάσουμε από το συντηρητικό, ίσως και αυταρχικό, εκπαιδευτικό σύστημα σε ένα χαοτικό και αναποτελεσματικό. Ιδιαίτερα, η κατάσταση σε πολλά ΑΕΙ και ΤΕΙ είναι πολύ απογοητευτική, αν και δεν πρέπει να παραβλέπουμε ότι υπάρχουν αρκετές σχολές και τμήματα που λειτουργούν κατά παραδειγματικό τρόπο.
Οι εικόνες των πανεπιστημίων όπου βασιλεύει η ανομία και μικρές οργανωμένες ομάδες υπαγορεύουν τις παράλογες απαιτήσεις τους στους καθηγητές και στη διοίκηση των σχολών, είναι μοναδικές παγκοσμίως. Έχουμε φθάσει στο σημείο καθηγητές να διδάσκουν υπό την απειλή λεκτικής βίας, ενίοτε και σωματικής. Θυμίζω το πρόσφατο επεισόδιο εναντίον του καθηγητή του Πανεπιστημίου Μακεδονίας κ. Νίκου Μαραντζίδη. Αυτά είναι, όμως, συμπτώματα μιας βαρύτατα νοσούσας κοινωνίας στα οποία οφείλουμε να βάλουμε ένα τέλος.
Κι όμως, τα φαινόμενα αυτά, που θα έπρεπε να ενώσουν επιτέλους τις πολιτικές δυνάμεις στην καταδίκη τους, εξακολουθούν να απολαμβάνουν της ανοχής ή και της επιδοκιμασίας, όχι μόνο από την εξωκοινοβουλευτική αριστερά αλλά και από αυτή την ίδια την αξιωματική αντιπολίτευση. Διαπιστώνουμε ότι, δυστυχώς, συνεχίζει το ίδιο «βιολί» και υπερασπίζεται μανιωδώς όλες τις παθογένειες που μας κληρονόμησε η Μεταπολίτευση. Προτιμά να «χαϊδεύει» νεανικά αυτιά και να δικαιολογεί κάθε ακρότητα, ενώ αρκείται να ψελλίσει γενικές καταγγελίες, όταν τα πράγματα ξεφεύγουν. Δίνει «συγχωροχάρτι» στην πανεπιστημιακή, αλλά και στην εξω-πανεπιστημιακή ανομία, στην επιβολή των μειοψηφιών απέναντι στη μεγάλη πλειοψηφία των φοιτητών. Εντέλει, αδιαφορεί εάν οι φτωχοί φοιτητές είναι οι πραγματικά ηττημένοι, καθώς χάνουν εξάμηνα από τη διαρκή «επαναστατική γυμναστική».
Το μοντέλο αυτό, όμως, έχει τελειώσει. Εάν δεν «ενηλικιωθούμε», εάν δεν προσαρμοστούμε στις ανάγκες των καιρών, τόσο το χειρότερο για όλους μας και κυρίως για τις νέες γενιές. Έστω και με καθυστέρηση ας τολμήσουμε τις αλλαγές αυτές που θα αναβαθμίσουν ουσιαστικά το εκπαιδευτικό μας σύστημα, ώστε να καταστεί πιο αξιοκρατικό. Βήματα προς αυτή την κατεύθυνση, παρά τις αντιδράσεις, έχουν ήδη γίνει, όπως η επαναλειτουργία των πρότυπων σχολείων και η προσπάθεια για τη διαγραφή δεκάδων χιλιάδων «αιώνιων» φοιτητών. Μένουν, όμως, να γίνουν ακόμη πολλά.
Κι ας δούμε, κάποια στιγμή, γύρω μας, τις άλλες χώρες πώς τα κατάφεραν να αποκτήσουν πανεπιστήμια με κύρος και προσελκύουν φοιτητές από το εξωτερικό. Είναι καιρός να ξεπεράσουμε το ταμπού της ίδρυσης ιδιωτικών πανεπιστημίων, προχωρώντας στις απαιτούμενες αλλαγές, στην επικείμενη συνταγματική αναθεώρηση. Όταν γύρω μας οι πάντες ιδρύουν ιδιωτικά πανεπιστήμια -στην Τουρκία, στη Βουλγαρία, στην Ουγγαρία ακόμη και στην Κύπρο- εμείς θα επιμένουμε να στρουθοκαμηλίζουμε; Ποιον συμφέρει η εκπαιδευτική μετανάστευση των νέων μας στο εξωτερικό; Πάντως όχι τους γονείς τους, που βάζουν βαθιά το χέρι στην τσέπη, για να πληρώσουν όχι μόνο τα δίδακτρα, αλλά και τα έξοδα διαμονής, που είναι υπέρογκα.

Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, πρώην αναπληρωτής υπουργός.

Η εκτίμηση του πρωθυπουργού ότι η χώρα βρίσκεται σε μια κρίσιμη καμπή ανταποκρίνεται πλήρως στην πραγματικότητα. Έπειτα από πέντε έτη βαθιάς οικονομικής κρίσης, πολιτικών σκληρής λιτότητας και πρωτοφανούς αύξησης της φορολογίας, φθάσαμε σε ένα οριακό σημείο. Είναι φανερό ότι οι αντοχές του ελληνικού λαού, χάρη στις θυσίες του οποίου μπορέσαμε να μείνουμε όρθιοι, έχουν εξαντληθεί. Οι υπερβολές στον ΕΝΦΙΑ ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Η λογική της φορολόγησης των πάντων, ιδιαίτερα στο «κεραμίδι» που με ιδρώτα και αγωνία έβαλε κάθε νοικοκύρης πάνω από το κεφάλι του, το μόνο που κατόρθωσε ήταν να ξεσηκώσει τους πάντες. Η υπομονή, ως γνωστόν, έχει και τα όριά της. Δυστυχώς, όμως, οι εμπνευστές του ΕΝΦΙΑ δεν μπήκαν στη βάσανο της μελέτης και της προσαρμογής των «ασκήσεων επί χάρτου» στα πραγματικά δεδομένα.
Εκείνο που τώρα προέχει είναι η ουσιαστική στροφή στην ανάπτυξη. Και με τον όρο αυτό δεν εννοούμε απλά ευημερούντες αριθμούς, που παρουσιάζουν πλεονάσματα, που έχουν βέβαια τη σημασία τους, αλλά αυτή είναι πολύ μικρή όταν δεν συνοδεύεται από την αντανάκλασή τους στην ζωή των ανθρώπων. Χρειαζόμαστε στροφή στην παραγωγή, στη δημιουργία πλούτου, που θα δημιουργεί νέες θέσεις εργασίας, που θα βάλει φρένο στη μετανάστευση των νέων μας στο εξωτερικό.
Πρέπει, λοιπόν, να σκύψουμε στην μικρή επιχείρηση που ασφυκτιά από την έλλειψη ρευστότητας και να της δώσουμε «οξυγόνο» να βγει πάλι στην επιφάνεια. Να επενδύσουμε στην παιδεία και στην έρευνα δίνοντας τη δυνατότητα και στην ιδιωτική πρωτοβουλία να καταστήσει τη χώρα εκπαιδευτικό κέντρο για τα Βαλκάνια και την ανατολική Μεσόγειο κι όχι να φεύγουν από την Ελλάδα κατά χιλιάδες οι νέοι για να φοιτήσουν στο εξωτερικό. Και βέβαια να δώσουμε βάρος στην πρωτογενή παραγωγή. Παρά την παράδοξη απαξίωση από κύκλους των Αθηνών, το κλειδί της υγιούς ανάπτυξης βρίσκεται στο χωράφι και στη στάνη. Αν εκεί δεν υπάρξει κοσμογονία η όποια ανάπτυξη καταγραφεί αύριο θα είναι και πάλι «ανάπτυξη-φούσκα». Όπως αυτή που δημιούργησε ο άκρατος λαϊκισμός της μεταπολίτευσης και κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος. Με δανεικά που, όμως, δεν ήταν αγύριστα. Και που σπαταλήθηκαν ανέμελα από μια κοινωνία που «διαπαιδαγωγήθηκε» στην λογική της ήσσονος προσπάθειας. Δυστυχώς, είναι θλιβερό ότι ακόμη και σήμερα υπάρχουν αυτές οι φωνές, που διεκδικούν και την εξουσία, και ανερυθρίαστα επαγγέλλονται την επιστροφή στον «Κήπο της Εδέμ» του «λεφτά υπάρχουν».
Για να αποτραπεί όμως ένα τέτοιο ενδεχόμενο, που θα απειλήσει να χαθούν οι θυσίες του ελληνικού λαού, η ΝΔ, που είναι ο βασικός κορμός της κυβέρνησης, πρέπει να βρει την ιδεολογική της πυξίδα, να πιάσει και πάλι το νήμα που την ενώνει με τα μεσαία στρώματα, τις υγιείς παραγωγικές δυνάμεις. Μόνον έτσι δεν θα χαθεί η ελπίδα.

Ο κ. Μάξιμος Χαρακλόπουλος είναι βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, πρώην υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων.

ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΗ ΒΟΡΕΙΟ ΗΠΕΙΡΟ

300 χρόνια μετά τη γέννηση του Κοσμά του Αιτωλού

Από τον Πατροκοσμά στον Αναστάσιο Αλβανίας

Σύσσωμο το εκκλησίασμα ανταποκρίνεται στην προτροπή του διάκου και λέει εν μια φωνή το «Πάτερ ημών» στα αλβανικά. Στο μυαλό μου έρχονται τα λόγια του Περιφερειάρχη Ηπείρου, Αλέκου Καχριμάνη, στη διαδρομή από τα Γιάννενα προς το Κολικόντασι της Αλβανίας, στο μοναστήρι που είναι ο τάφος του Κοσμά του Αιτωλού. Το 1991, όταν για πρώτη φορά ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος λειτούργησε ως πατριαρχικός έξαρχος στην Αλβανία με αποστολή την ανάσταση εκ τη τέφρας της αλβανικής εκκλησίας, πολλοί Αλβανοί κάθονταν σταυροπόδι στα στασίδια καπνίζοντας και συνομιλώντας. Η Αλβανία επί Ενβέρ Χότζα ήταν το πρώτο επίσημα αθεϊστικό κράτος στον κόσμο, με απηνείς διωγμούς των χριστιανών. Μια ολόκληρη γενιά μεγάλωσε χωρίς να γνωρίζει τίποτε για την ορθόδοξη παράδοση και τον Πατροκοσμά, που είναι θαμμένος στον τόπο τους και τις διδαχές του. Ακούγοντάς τους να απαγγέλουν το «Πάτερ ημών» και νωρίτερα το «Πιστεύω» συνειδητοποιώ το θαύμα που συντελέστηκε στην Αλβανία από τη φωτισμένη μορφή του Αναστασίου. Από το 1991 έως σήμερα ο δρόμος του ανηφορικός. Παρά τα έργα αγάπης προς όλους, ανεξαρτήτως θρησκεύματος και εθνικής καταγωγής, παραμένει μόνιμος στόχος ακραίων εθνικιστικών κύκλων της Αλβανίας.

Η εκκλησία του Αγίου Κοσμά, μετά τη λειτουργία για τα 300 χρόνια από τη γέννησή του. Πριν λίγα χρόνια ήταν γεμάτη μπάζα από την υπερχείλιση του γειτονικού ποταμού.

«Διάβολοι με ράσα»
Η ατμόσφαιρα στον ασφυκτικά γεμάτο ναό είναι έντονα φορτισμένη συναισθηματικά, καθώς φέτος γιορτάζονται τα 300 χρόνια από τη γέννηση του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, που έφτασε οργώνοντας την ηπειρωτική Ελλάδα μέχρι τη Βόρειο Ήπειρο και την Αλβανία για να τονώσει την πίστη των υπόδουλων χριστιανών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αλλά και να τους προετοιμάσει, μιλώντας για την ανάγκη να χτίζουν σχολεία, για να έρθει το «ποθούμενο». Η «είδηση» που διακινείται τις τελευταίες μέρες, ότι ακραίοι εθνικιστές θα έρθουν από τα Τίρανα με σημαίες στο μοναστήρι του Πατροκοσμά προκειμένου να κάνουν έκτροπα, αναγκάζει τον Αρχιεπίσκοπο να στηλιτεύσει όλους όσοι προσπαθούν να κρατήσουν την Αλβανία περιχαρακωμένη στο αθεϊστικό της παρελθόν. Μάλιστα, έφτασαν στο σημείο να κυκλοφορήσουν έντυπα με την εικόνα του Αγίου Κοσμά και τη φωτογραφία του Αναστάσιου υπό τον τίτλο «Διάβολοι με ράσα». Εμφανίζουν ως αντι-Αλβανό τον Πατροκοσμά γιατί προέτρεπε τους χριστιανούς να κτίζουν ελληνικά σχολεία και να μάθουν ελληνικά. Διαστρεβλώνουν το λόγο του Αγίου λέγοντας ότι είπε πως η «εκκλησία είναι ελληνική», ενώ όπως εξήγησε ο Αρχιεπίσκοπος, σε μια εποχή που δεν υπήρχαν αλβανικά σχολεία, ο Κοσμάς προέτρεπε τους πιστούς να μάθουν ελληνικά διότι «και η Εκκλησία είναι εις την ελληνικήν». Εύστοχα, μάλιστα ζήτησε να αναρωτηθούν οι κακόβουλοι, αν στις μέρες μας, όταν προτρέπουμε ένα παιδί, που θέλει να ασχοληθεί με τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, να μάθει αγγλικά, του ζητούμε να γίνει Αμερικάνος;

Ο τάφος του Πατροκοσμά μπορεί να γίνει πόλος έλξης για εκατομμύρια ορθοδόξους, αρκεί και οι αρχές της Αλβανίας να διευκολύνουν την πρόσβαση στο προσκύνημα με βατό δρόμο.

Στο «μετά φόβου» σχεδόν όλο το εκκλησίασμα προσέρχεται να κοινωνήσει. Δεν γνωρίζω αλβανικά, αλλά ένα εξοικειωμένο στους ήχους της βυζαντινής μουσικής αυτί μπορεί να αντιληφθεί τι ψάλλεται. Την ώρα της εξόδου για τη λιτανεία του λειψάνου του Αγίου γύρω από την εκκλησία, ο Αρχιεπίσκοπος υψώνει στο εκκλησίασμα ένα μεγάλο ξύλινο σταυρό, από αυτούς που έστηνε από όπου πέρναγε ο Κοσμάς για να κηρύξει, που όπως είπε του δόθηκε ως ευλογία από τη Μητρόπολη Κεφαλληνίας. Στην κατάμεστη από πιστούς αυλή της ανακαινισμένης μονής θα γίνει απόλυση και αμέσως ο Αρχιεπίσκοπος και μαζί όλοι θα ψάλουν θριαμβικά το «Χριστός Ανέστη» στα αλβανικά και τα ελληνικά. Δίπλα μου βαθύτατα συγκινημένοι Βορειοηπειρώτες. Τους ρωτώ, με τις λίγες εκκλησιαστικές γνώσεις που έχω, γιατί το «Χριστός Ανέστη» εν μέσω καλοκαιριού; Με πληροφορούν ότι ο Αρχιεπίσκοπος όταν πρωτοπάτησε το πόδι του στην Αλβανία ρώτησε πως λένε στα αλβανικά το «Χριστός Ανέστη». Άναψε ένα κερί λέγοντας «Krishti u Νgjall», δηλαδή «Χριστός Ανέστη». Οι λίγοι ηλικιωμένοι πιστοί αποκρίθηκαν με δάκρυα στα μάτια: «Vërtet u Νgjall», «Αληθώς Ανέστη». Το «Χριστός Ανέστη» το εξέλαβαν και ως μήνυμα ελευθερίας της εκκλησίας και του λαού από το αθεϊστικό καθεστώς. Έκτοτε, όπως ο ίδιος είπε στα εγκαίνια του καθεδρικού ναού της Αναστάσεως στα Τίρανα «Η Ανάσταση του Χριστού έγινε το εκφραστικότερο σύμβολο της Εκκλησίας μας».

Προσκυνούμε τον τάφο του Αγίου που βρίσκεται στο διπλανό μισογκρεμισμένο ναό. Στον τοίχο η αγιογραφία του «ιερομονάχου» είναι αντίγραφο της πρωτότυπης που ήταν πάνω στον τάφο. Σύμφωνα με τον κοσμήτορα της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ Μιχαήλ Τρίτο, αυτή είναι η πιο πιστή αποτύπωση της μορφής του Αγίου.

«Ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος είναι δώρο Θεού στην Αλβανία», τόνισε ο Μάξιμος Χαρακόπουλος.

Ο Αναστάσιος δώρο Θεού

Στο Αρχονταρίκι, γυναίκες έχουν στρώσει διάφορα καλούδια για τους προσκυνητές που έκαναν τόσο δρόμο. Στην συνάντηση του Αρχιεπισκόπου με εκπροσώπους της Αυτοδιοίκησης, παρόντος του Περιφερειάρχη Ηπείρου και Επισκόπων, όλοι θα μιλήσουμε για την ανάγκη περιθωριοποίησης των ακραίων εθνικιστικών κύκλων και στις δυο χώρες που δηλητηριάζουν τις σχέσεις των λαών μας. Όταν μου δοθεί ο λόγος θα τους πω ότι είναι ευλογία για την Αλβανία ο τάφος του Πατροκοσμά, και είναι στο χέρι τους να συμβάλουν για την ανάδειξη του προσκυνήματος που μπορεί να καταστεί πόλος έλξης θρησκευτικού τουρισμού. «Πιστέψτε με», τους λέω, «ο Αναστάσιος είναι δώρο Θεού στην Αλβανία!». Δεν ξέρω πόσο το συνειδητοποιούν. Συνήθως αντιλαμβανόμαστε την αξία αυτού που έχουμε όταν το χάνουμε. Άλλωστε και εμείς εδώ κάποτε δεν τον θεωρήσαμε άξιο να τον εκλέξουμε Μητροπολίτη της Ελλαδικής Εκκλησίας. Ίσως, πάλι, άλλο να ήταν το σχέδιο του Θεού. Πριν φύγουμε απευθύνεται στους προσκυνητές από την Ελλάδα. Τους μιλά με τη γλυκιά πραότητα που τον διακρίνει για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει η Εκκλησία της Αλβανίας και μας ζητά να προσευχόμαστε γι’ αυτούς.

Με το «Χριστός Ανέστη» τελειώνουν πλέον όλες οι γιορτές στην Αλβανία. Το «Χριστός Ανέστη» το εξέλαβαν οι χριστιανοί της Αλβανίας και ως μήνυμα ελευθερίας της εκκλησίας και του λαού από το αθεϊστικό καθεστώς.

Επιστρέφουμε εις τα ίδια ακολουθώντας το δρόμο που περνά από τα χωριά της ελληνικής μειονότητας που τόσο δοκιμάστηκε στα χρόνια του Χότζα. Παρά την κούρασή μας, καθώς είμαστε στο πόδι από τις 4 τα χαράματα για να προλάβουμε τη λειτουργία μετά από 5 ώρες δρόμο, σταματούμε στο Αργυρόκαστρο. Η παλιά πόλη που δεσπόζει στο λόφο είναι μνημείο της UNESCO. Η ηπειρωτική αρχιτεκτονική στο μεγαλείο της με τα πετροσκέπαστα αρχοντικά να δίνουν το ιδιαίτερο χρώμα στον τόπο. Καθ’ οδόν προς τα ελληνοαλβανικά σύνορα στα χωριά που αναγνωρίζονται ως μειονοτικά, -γιατί ολόκληρες περιοχές, όπως της Κορυτσάς και της Χιμάρας, θεωρούνται εκτός μειονοτικής ζώνης- οι επιγραφές είναι και στην ελληνική. Τελευταία μας διέλευση από τη Δερβιτσάνη, το προπύργιο της ελληνικής μειονότητας που πέρασε τα πάνδεινα από το προηγούμενο καθεστώς. «Καλώς ορίσατε», η επιγραφή στην είσοδο του χωριού και στην ελληνική. Είναι το χωριό τού μέχρι πρότινος υπουργού Εργασίας, Σπύρου Ξέρρα, που γνώρισα το πρωί στη λειτουργία. Κάνουμε το γύρο της πλατείας. Έχει βραδιάσει. Στα καφενεία βλέπουν ελληνικό ποδόσφαιρο. Μας φωνάζουν να κατέβουμε για να μας κεράσουν. Έχουμε αργήσει. Τους υποσχόμαστε μια άλλη φορά. Γυρνώντας στο λεωφορείο αναρωτιέμαι πόσες φορές τους είπε η Ελλάδα μιαν άλλη φορά… Τώρα, όμως, ο ευρωπαϊκός δρόμος της Αλβανίας είναι και ο ασφαλέστερος για τα δικαιώματα της ελληνικής μειονότητας. Αρκεί η Αλβανία να τον διαβεί με ορθό τρόπο και χωρίς πισωγυρίσματα.

Στο Αργυρόκαστρο με τον μετσοβίτη Μιχάλη Μπούμπα που έχει τάμα κάθε χρόνο το προσκύνημα στον τάφο του Πατροκοσμά.	Με τον Περιφερειάρχη Ηπείρου στο μισογκρεμισμένο ναό που βρίσκεται ο τάφος του Κοσμά τους Αιτωλού.

Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, πρώην υπουργός και συγγραφέας.

Ο πολιτικός κόσμος στην Ελλάδα συνεχίζει να εμφανίζει έντονα στοιχεία ανωριμότητας. Συχνά δημιουργείται η εντύπωση ότι δεν έχουμε διδαχθεί τίποτε από όσα συνέβησαν στο πρόσφατο παρελθόν, ούτε να αντιλαμβανόμαστε τη δύσκολη κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα. Επαναλαμβάνονται, πολύ συχνά, συμπεριφορές ανεύθυνες και επιπόλαιες, οι οποίες τελικά εξακολουθούν να ζημιώνουν τον τόπο και τον ελληνικό λαό. 

Η χαρακτηριστικότερη περίπτωση που αποδεικνύει όλα τα παραπάνω είναι η συζήτηση που έχει ξεκινήσει για την εκλογή του νέου Προέδρου της Δημοκρατίας. Για ακόμη μια φορά, με ευθύνη, πρωτίστως, της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ο ύψιστος αυτός θεσμός της Ελληνικής Δημοκρατίας, μετατρέπεται σε μοχλό προώθησης μικροκομματικών στοχεύσεων αλλά και προσωπικών υπολογισμών. Η αντιπολίτευση βλέπει στη διαδικασία αυτή την ευκαιρία να οδηγηθούμε σε πρόωρες εκλογές. Η παρατεταμένη «προεδρολογία», όμως, πυροδοτεί και ενισχύει την αίσθηση της αβεβαιότητας, στέλνοντας λανθασμένα μηνύματα και στο εξωτερικό. Κι όλ’ αυτά, τη στιγμή που συνεχίζεται η τιτάνια προσπάθεια, με αιματηρές θυσίες των πολιτών, να ξεπεράσουμε τους βράχους που απείλησαν με καταστροφή το «καράβι» της χώρας, εν μέσω μιας πρωτοφανούς οικονομικής καταιγίδας. 

Ουδείς, βεβαίως, αμφισβητεί το δικαίωμα των κομμάτων της αντιπολίτευσης να ελέγχουν αυστηρά την κυβερνητική πολιτική, όπως και τη φιλοδοξία όλων των κομματικών σχηματισμών να διεκδικήσουν τη δυνατότητα διακυβέρνησης της χώρας. Η φιλοδοξία αυτή, όμως, δεν πρέπει να οδηγεί σε επιλογές που υπονομεύουν βάναυσα τους θεσμούς και δυναμιτίζουν τη θέση της χώρας. Το να «παίζει» ο οποιοσδήποτε, σε τόσο αντίξοη συγκυρία και τόσο ανεύθυνα, με την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας υποδηλώνει κάτι περισσότερο από πολιτική ελαφρότητα. Ιδιαίτερα η συμπεριφορά του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, και λόγω του θεσμικού του ρόλου, φθάνει στα όρια του τυχοδιωκτισμού. Ο κ. Τσίπρας έφθασε, πρόσφατα, να ζητήσει η εκλογή Προέδρου να διεξαχθεί στη Βουλή νωρίτερα από την κανονική ημερομηνία, με σκοπό να διαπιστωθεί εάν υπάρχουν οι 180 ψήφοι για την εκλογή του ή θα οδηγηθούμε σε πρόωρες εκλογές. Διάνθισε δε την πρόκλησή του, απευθυνόμενος προς τον πρωθυπουργό, με το πολλά βαρύ «ιδού η Ρόδος…»! Για ποιο σεβασμό του κύρους των θεσμών μιλάμε;

Το αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο, ανάμεσα σε αρκετά άλλα, που μας κληροδότησε η μεταπολίτευση, με τους πολιτικούς εκβιασμούς γύρω από την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας, το βιώσαμε και στο παρελθόν. Έτσι, παράλληλα με την αποψίλωση των οριζόμενων από το σύνταγμα αρμοδιοτήτων του Προέδρου, το κύρος του θεσμού επλήγη από τον υποβιβασμό του σε αντικείμενο κομματικών παιγνίων. Βεβαίως, πολιτικοί άνδρες, που βρέθηκαν στο Προεδρικό Μέγαρο, όπως ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ή ο Κωστής Στεφανόπουλος, ενδυνάμωσαν με την προσωπικότητά τους τον θεσμό του Προέδρου.

Σήμερα, όμως, χρειαζόμαστε ως χώρα περισσότερο από ποτέ την ουσιαστική αναβάθμιση του κύρους των θεσμών. Η οικονομική κρίση, που έπληξε όλα τα κοινωνικά στρώματα, υπονόμευσε σε υπερβολικό βαθμό την εμπιστοσύνη των πολιτών προς τις κρατικές δομές και τα δημόσια πρόσωπα. Η αποκατάσταση της απωλεσθείσας εμπιστοσύνης προς αυτούς, έργο δύσκολο και μακροχρόνιο, καθώς τελεί υπό τη διαρκή κρίση των πολιτών, αποτελεί στόχο ανάλογης σημασίας με αυτόν της ανασυγκρότησης της οικονομίας και των παραγωγικών δομών. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για στόχους αλληλένδετους. Προϋπόθεση της νέας μεταπολίτευσης, που οραματιζόμαστε, είναι ένα νέο υγιές παραγωγικό μοντέλο που θα στηρίζεται από ισχυρούς θεσμούς.

Αν, επομένως, έμπαιναν κατά μέρος τα παραμορφωτικά κομματικά γυαλιά, και η κοινή λογική καθίστατο η κύρια οδός για τις πολιτικές μας επιλογές, οι διεργασίες για την εκλογή Προέδρου θα έπαιρναν άλλη ρότα. Όλοι μας, τότε, θα «σπάζαμε» το κεφάλι μας να βρούμε ποιο είναι το καταλληλότερο πρόσωπο για τον προεδρικό θώκο. Θα αναδεικνύαμε τα απαιτούμενα υψηλά κριτήρια που θα ενίσχυαν την αίγλη του. Τον άνθρωπο, δηλαδή, που αποδεδειγμένα, έχοντας διαπρέψει στο δημόσιο βίο, θα μπορεί να αποτελέσει το σημείο αναφοράς όλων των Ελλήνων ως σύμβολο εθνικής ενότητας. Και που ταυτοχρόνως, θα έχει το αυξημένο κύρος που χρειάζεται η χώρα στο διεθνές στερέωμα σε μια ταραγμένη πολιτικά περίοδο. Ας μην έχουμε αμφιβολία ότι τέτοιες σημαντικές προσωπικότητες τις διαθέτει ακόμη ο ελληνισμός. Αρκεί να θέλουμε να τις δούμε και να τις «χρησιμοποιήσουμε».

Αντιθέτως, τώρα, παρακολουθούμε ένα θέατρο του παραλόγου, όπου οι βουλευτές δηλώνουν, ή τους επιβάλλεται να δηλώσουν, τη θετική ή την αρνητική τους ψήφο, πριν καν ανακοινωθεί ποιος ή ποιοι θα είναι υποψήφιοι για την Προεδρία της Δημοκρατίας! Παράλληλα, η διολίσθηση σε μια ονοματολογία που προβάλλει ή «καίει» πρόσωπα με κριτήρια «μπακαλίστικα» -βγαίνουν ή δεν βγαίνουν οι 180 ψήφοι- δεν προδιαθέτει για αλλαγή προσέγγισης και μια θετική σύνθεση. Κατόπιν τούτων κι ανεξάρτητα από τη κατάληξη της διαδικασίας εκλογής του νέου Προέδρου, είναι περιττό να αναρωτιόμαστε για ποιόν λόγο οι πολίτες αποστασιοποιούνται από την πολιτική!