Λάρισα, 18 Μαΐου 2024

ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ:

Ενεργότερη στήριξη στους Θεσσαλούς οινοποιούς και αμπελουργούς 

«Το στοίχημα που πρέπει να κερδηθεί για τον τομέα της οινοποιίας αλλά και συνολικά για την πρωτογενή παραγωγή είναι σχεδόν υπαρξιακό». Τα παραπάνω τόνισε ο βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος, μετά την επίσκεψή του στο Οινοποιείο Αλατά το οποίο επισκέφθηκε στο πλαίσιο του σχετικού πανευρωπαϊκού διημέρου «Ανοιχτές Πόρτες Οινοποιείων» που διοργανώνεται κάθε χρόνο, με στόχο την εξοικείωση των καταναλωτών με τη διαδικασία παρασκευής, τυποποίησης και γευσιγνωσίας του ποιοτικού κρασιού.

Ολόκληρη η δήλωση του Θεσσαλού πολιτικού έχει ως εξής:

«Οίνος ευφραίνει καρδίαν ανθρώπου, κατά την σοφή βιβλική ρήση, η οποία ισχύει στο ακέραιο έως σήμερα. Ο κλάδος της αμπελουργίας και της οινοποιίας αποτέλεσε από την πρώιμη αρχαιότητα, μαζί με την ελαιουργία και την καλλιέργεια σίτου, έναν από τους βασικούς άξονες της αγροτικής δραστηριότητας των Ελλήνων. Και σήμερα τα ελληνικά κρασιά είναι περίφημα και δικαίως χαίρουν εκτίμησης στις διεθνείς αγορές. Αναμφίβολα, όμως, μένουν πολλά να γίνουν ακόμη, κυρίως με την προώθηση των προϊόντων μας, με ευθύνη και της πολιτείας. 

Το στοίχημα που πρέπει να κερδηθεί για τον τομέα της οινοποιίας αλλά και συνολικά για την πρωτογενή παραγωγή είναι σχεδόν υπαρξιακό έπειτα από τις αρνητικές εξελίξεις που έχουν σημειωθεί για τον αγροτικό τομέα στην ΕΕ, και τις δυνατότητές του να ανταγωνιστεί προϊόντα από τον εξωευρωπαϊκό χώρο σε συνθήκες μη ισότιμου ανταγωνισμού. Γι’ αυτό και πρέπει η κυβέρνηση να δώσει ακόμη μεγαλύτερο βάρος στη στήριξη των παραγωγών μας και των προϊόντων τους. Ιδιαίτερα στην πλημμυροπαθή Θεσσαλία θα πρέπει να επισπευσθούν οι διαδικασίες για τη στήριξη των αγροτών και την ανασυγκρότηση του πρωτογενούς τομέα. Ειδικά για τον τομέα της αμπελουργίας θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι οι αμπελοπαραγωγοί την προηγούμενη χρονιά ζημιώθηκαν σημαντικά από την έξαρση της ασθένειας του περονόσπορου λόγω των κλιματικών συνθηκών, με επιπτώσεις στην ποσότητα αλλά και την ποιότητα της παραγωγής, ενώ φέτος μιλούν για ακαρπία λόγω των μη φυσιολογικών υψηλών θερμοκρασιών το χειμώνα. Σε κάθε περίπτωση η αμπελοκαλλιέργεια αντιμετωπίζει προβλήματα, οι αμπελουργοί διαπιστώνουν μείωση του εισοδήματός τους και αναμένουν την στήριξη και την αρωγή της πολιτείας με οποιονδήποτε τρόπο είναι αυτό εφικτό, ώστε να συνεχίσουν να παράγουν».

Θεσσαλονίκη, 17 Μαΐου 2024

Εισήγηση Μάξιμου Χαρακόπουλου

στο Διεθνές Πολιτικό Συνέδριο:

«Η πολιτική ως χώρος έκφρασης των χριστιανικών αξιών στην καθημερινότητα»

και στην Στρογγυλή Τράπεζα V με θέμα: Χριστιανικές αξίες και πολιτική καθημερινότητα. Αλήθειες, Εμπόδια, Εξαρτήσεις

Αγαπητοί συμμετέχοντες,

Σας καλωσορίζουμε στην 5^η Ενότητα του Συνεδρίου μας, το οποίο με χαρά και ικανοποίηση διαπιστώνω ότι διακρίνεται από έναν εποικοδομητικό διάλογο, ενώ έχουν ήδη εξαχθεί γόνιμα συμπεράσματα, τα οποία οφείλουμε να αξιοποιήσουμε.

Η παρούσα ενότητα, που έχω τη τιμή με «συγκυρηναίο» τον Κοσμήτορα της Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ κ. Χρυσόστομο Σταμούλη, να συντονίσω, αφιερώνεται στη θέση που κατέχουν, αν κατέχουν, οι χριστιανικές αξίες στην τρέχουσα πολιτική πρακτική.

Κοντολογίς, καλείσθε να ανιχνεύσετε και να παρουσιάσετε ποιο είναι το αξιακό φορτίο της χριστιανικής μας ταυτότητας που αντανακλάται στην πολιτική δράση και σκέψη, και με ποιο τρόπο γίνεται αυτό.

Ασφαλώς, η έννοια της πολιτικής είναι γέννημα της πόλης, της αρχαίας πόλης-κράτους, που ήκμασε στην αρχαία Ελλάδα. Δεν είναι τυχαία άλλωστε η προέλευση της λέξεως πολιτική.

Αν και η τέχνη της διακυβέρνησης προϋπάρχει, από την ίδρυση οργανωμένων κοινοτήτων και στη συνέχεια των κρατών, όμως, στην αρχαία Ελλάδα οι έννοιες αυτές απέκτησαν μια ολοκληρωμένη μορφή, καθώς αναδείχθηκε ως πρότυπο ο καλός και αγαθός πολίτης.

Αυτός που ενεργά συμμετέχει στο έργο της ευημερίας, αρμονίας και ασφάλειας της πόλης. Σε αντίθεση με τον ιδιώτη, σύμφωνα και με τον ορισμό του Περικλέους στον Επιτάφιο που μας άφησε κληροδότημα ο Θουκυδίδης.

Σύντομα, όμως, επέρχεται η παρακμή της πόλεως κράτους, που αντικαθίσταται από τα ελληνιστικά βασίλεια και την ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Η πολιτική αλλάζει περιεχόμενο, και η ιδιώτευση γίνεται καθεστώς.

Οι άνθρωποι αυτής της μακράς περιόδου, αναζητούν μια υψηλότερη αλήθεια. Κάτι που μαρτυρά την άνθηση διαφόρων φιλοσοφικών ρευμάτων, των στωικών, των επικούρειων, των νεοπλατωνικών.

Τότε διαδίδεται και το μήνυμα της Σωτηρίας που δίδαξε με τον λόγο, τον βίο και την Ανάστασή του ο Ιησούς. Το αποστολικό έργο θα είναι τιτάνιο, και οι χριστιανοί θα αντέξουν τα μαρτύρια γιατί η πίστη τους θα είναι ανώτερη από την πολιτική καταπίεση.

Από τον Κωνσταντίνο τον Μέγα, όμως, ο χριστιανισμός αρχίζει να καθίσταται κρατική θρησκεία. Εύλογα θα επηρεάσει την πολιτική ιδεολογία και πρακτική του ανατολικού ρωμαϊκού κράτους. Και το ίδιο θα γίνει σε ολόκληρο τον χώρο που θα απλωθεί η επιρροή του χριστιανισμού.

Ειδικότερα στην Ευρώπη, θα βάλει τη σφραγίδα του σε κάθε έκφανση του πολιτισμού της, και μοιραία και των πολιτικών της μορφοποιήσεων, που συχνά είχαν θρησκευτική έκφραση.

Από την εποχή του διαφωτισμού, και ιδιαίτερα μετά τη γαλλική επανάσταση, οι χριστιανικές ιδέες, θα στοχοποιηθούν. Το νέο μοντέλο που θα αναδειχθεί θα είναι αυτό της εκκοσμίκευσης και ο διαχωρισμός της εκκλησίας από την πολιτική.

Νέα ρεύματα αμφισβήτησης θα απλωθούν στον ευρωπαϊκό χώρο, που θα επιδιώξουν να κόψουν τις ρίζες με τις χριστιανικές παραδόσεις. Στην κεντρική και ανατολική Ευρώπη, ιδιαίτερα, θα φθάσουμε μέχρι του σημείου να κηρυχθεί ο χριστιανισμός σχεδόν παράνομος. Σε κάποιες περιπτώσεις μάλιστα κυριολεκτικά εκτός νόμου.

Ωστόσο, τα καθεστώτα αυτά κατέρρευσαν και όλοι ελπίσαμε ότι οι χριστιανικές αξίες, που ποτέ δεν χάθηκαν σε αυτούς τους λαούς, θα αναγεννηθούν συνολικά στην ταλαιπωρημένη μας ήπειρο.

Πιστέψαμε ότι βασικές αρχές της κοινής ευρωπαϊκής χριστιανικής παράδοσης θα μπορούσαν να αποτελέσουν γόνιμα στοιχεία της σύγχρονης ευρωπαϊκής ιδεολογίας. Έτσι ώστε να ισορροπηθεί η μονομέρεια ενός οικονομίστικου, υλιστικού μοντέλου που προωθείτο.

Αυτή νομίζω ήταν και η προσδοκία των ιδρυτών της ΔΣΟ. Να προσδώσει ο ορθόδοξος κόσμος και τα δικά του πνευματικά χαρακτηριστικά, επηρεασμένα από την χριστιανική του παράδοση, στο νέο ευρωπαϊκό οικοδόμημα.

Άλλωστε, μη λησμονούμε ότι το εγχείρημα της ΕΕ θεμελιώθηκε πρωτίστως από τους ηγέτες των χριστιανοδημοκρατικών κομμάτων της Δυτικής Ευρώπης, που εμφορούνταν από χριστιανικές αξίες.

Ωστόσο, οι εξελίξεις μας διέψευσαν σε μεγάλο βαθμό. Η τάση που θέλει την θρησκευτική πίστη να περιορίζεται αυστηρά στον ιδιωτικό χώρο πλέον είναι κυρίαρχη.

Στην πολιτική, τουλάχιστον σε κεντρικό ευρωπαϊκό επίπεδο, δεν υπάρχει χώρος ούτε καν για συζήτηση για χριστιανικές αξίες. Σε εθνικό επίπεδο, όμως, αυτό το θέμα εξακολουθεί να απασχολεί. Λιγότερο ή περισσότερο. Αναλόγως και των παραδόσεων της κάθε χώρας.

Όπως πρόσφατα στην Ελλάδα, για το ζήτημα του γάμου των ομόφυλων. Το θέμα των χριστιανικών αρχών για τη φύση και τον ρόλο της πυρηνικής οικογένειας αποτέλεσε το κύριο θέμα των συζητήσεων, μεταξύ πολιτικών και πολιτών.

Επιπλέον, συχνά από τους πολέμιους των χριστιανικών αξιών, ακούγεται ο αφορισμός ότι αυτές οι αξίες είναι σκοταδισμός, αντίδραση, μεσαίωνας. Και ως εκ τούτου εκ προοιμίου καταδικαστέες.

Αλλά και όποιος πολιτικός υπερασπίζεται χριστιανικές αξίες χαρακτηρίζεται οπισθοδρομικός, ή δέχεται τη μομφή ότι η στάση του εκπορεύεται από την επιθυμία του να έχει τη στήριξη της Εκκλησίας ή του ποιμνίου. Του αμφισβητείται δηλαδή το δικαίωμα να πιστεύει πράγματι τα όσα υποστηρίζει.  

Όλοι κατανοούμε, λοιπόν, ότι έχει έρθει η στιγμή να διασαφηνιστούν κάποια πράγματα.  Να δούμε και πάλι τις σχέσεις χριστιανικών αξιών και πολιτικής, που κατ’ επέκτασιν είναι και σχέσεις ηθικής και πολιτικών, εντός μιας δημοκρατικής και ισχυρής ενωμένης Ευρώπης.

Είμαι βέβαιος ότι η ενότητα αυτή του Συνεδρίου μας θα διαφωτίσει πολλές από τις πλευρές του ζητήματος, καθώς περιλαμβάνει μια σειρά από σημαντικούς ομιλητές που είναι καλοί γνώστες του θέματος.

Επιτρέψτε μου να σας παρουσιάσω τους ομιλητές μας: Καλωσορίζω το μέλος της ΔΣΟ και υποψήφιο Ευρωβουλευτή, κ. Ηλία Μυριάνθους, τον Καθηγητή και πρώην Ευρωβουλευτή κ. Κωνσταντίνο Χρυσόγονο, τον Πρόεδρο του τμήματος Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ, Καθηγητή Νίκο Μαγγιώρο, τον Αιδεσιμώτατο Τόμας Βιπφ, Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Θρησκευτικών Ηγετών της Οργάνωσης Θρησκείες για την Ειρήνης, την Ευρωβουλευτή κ. Μαρία Σπυράκη και τον κ. Σπύρο Παππά, νομικό, π. Γενικό Διευθυντή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Αυτό το εκλεκτό τραπέζι πλαισιώνεται, όπως είπα ήδη είπα, επίσης από τον Κοσμήτορα της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ, Καθηγητή Χρυσόστομο Σταμούλη, με τον οποίο έχω την χαρά και την τιμή να μοιράζομαι τον ρόλο του Συντονιστή.

Θεσσαλονίκη, 17 Μαΐου 2024

ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΣΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΕΣ ΑΞΙΕΣ:

Να ξαναδούμε και πάλι τις σχέσεις χριστιανικών αξιών και πολιτικής

«Συχνά από τους πολέμιους των χριστιανικών αξιών, ακούγεται ο αφορισμός ότι αυτές οι αξίες είναι σκοταδισμός, αντίδραση, μεσαίωνας. Και ως εκ τούτου εκ προοιμίου καταδικαστέες. Αλλά και όποιος πολιτικός υπερασπίζεται χριστιανικές αξίες χαρακτηρίζεται οπισθοδρομικός, ή δέχεται τη μομφή ότι η στάση του εκπορεύεται από την επιθυμία του να έχει τη στήριξη της Εκκλησίας ή του ποιμνίου. Του αμφισβητείται δηλαδή το δικαίωμα να πιστεύει πράγματι τα όσα υποστηρίζει». Τα παραπάνω τόνισε ο Γενικός Γραμματέας της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας (ΔΣΟ), Μέλος της Βουλής των Ελλήνων, δρ Μάξιμος Χαρακόπουλος, κατά την εισήγησή του ως συντονιστής στην Στρογγυλή Τράπεζα με θέμα: «Χριστιανικές αξίες και πολιτική καθημερινότητα. Αλήθειες, Εμπόδια, Εξαρτήσεις», που πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του Διεθνούς Πολιτικού Συνεδρίου: «Η πολιτική ως χώρος έκφρασης των χριστιανικών αξιών στην καθημερινότητα», που πραγματοποιείται στη Θεολογικής Σχολή του ΑΠΘ.

Στον συντονισμό του πάνελ, μαζί με τον κ. Μάξιμο Χαρακόπουλο, ήταν και ο Κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ κ. Χρυσόστομος Σταμούλης, ενώ στη συζήτηση συμμετείχαν ο Κύπριος βουλευτής, μέλος της ΔΣΟ, υποψήφιος ευρωβουλευτής, κ. Ηλίας Μυριάνθους, η νυν, και εκ νέου υποψήφια .ευρωβουλευτής, κ. Μαρία Σπυράκη, ο π. ευρωβουλευτής, καθηγητής κ. Κωνσταντίνος Χρυσόγονος, ο πρόεδρος του τμήματος Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ, καθηγητής κ. Νίκος Μαγγιώρος, ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Θρησκευτικών Ηγετών, Αιδεσιμώτατος Thomas Wipf, και ο π. Γενικός Διευθυντής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, κ. Σπύρος Παππάς.

Ο ρόλος της πυρηνικής οικογένειας

Ο επικεφαλής της ΔΣΟ στην εισήγησή του υπογράμμισε ότι μετά την πτώση των σοσιαλιστικών καθεστώτων «πιστέψαμε ότι βασικές αρχές της κοινής ευρωπαϊκής χριστιανικής παράδοσης θα μπορούσαν να αποτελέσουν γόνιμα στοιχεία της σύγχρονης ευρωπαϊκής ιδεολογίας. Έτσι ώστε να ισορροπηθεί η μονομέρεια ενός οικονομίστικου, υλιστικού μοντέλου που προωθείτο. Αυτή νομίζω ήταν και η προσδοκία των ιδρυτών της ΔΣΟ. Να προσδώσει ο ορθόδοξος κόσμος και τα δικά του πνευματικά χαρακτηριστικά, επηρεασμένα από την χριστιανική του παράδοση, στο νέο ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Άλλωστε, μη λησμονούμε ότι το εγχείρημα της ΕΕ θεμελιώθηκε πρωτίστως από τους ηγέτες των χριστιανοδημοκρατικών κομμάτων της Δυτικής Ευρώπης, που εμφορούνταν από χριστιανικές αξίες.

Ωστόσο, οι εξελίξεις μάς διέψευσαν σε μεγάλο βαθμό. Η τάση που θέλει την θρησκευτική πίστη να περιορίζεται αυστηρά στον ιδιωτικό χώρο πλέον είναι κυρίαρχη. Στην πολιτική, τουλάχιστον σε κεντρικό ευρωπαϊκό επίπεδο, δεν υπάρχει χώρος ούτε καν για συζήτηση για χριστιανικές αξίες. Σε εθνικό επίπεδο, όμως, αυτό το θέμα εξακολουθεί να απασχολεί. Λιγότερο ή περισσότερο. Αναλόγως και των παραδόσεων της κάθε χώρας. Όπως πρόσφατα στην Ελλάδα, για το ζήτημα του γάμου των ομόφυλων. Το θέμα των χριστιανικών αρχών για τη φύση και τον ρόλο της πυρηνικής οικογένειας αποτέλεσε το κύριο θέμα των συζητήσεων, μεταξύ πολιτικών και πολιτών».

Καταλήγοντας, ο Μάξιμος Χαρακόπουλος επισήμανε ότι «όλοι κατανοούμε ότι έχει έρθει η στιγμή να διασαφηνιστούν κάποια πράγματα.  Να δούμε και πάλι τις σχέσεις χριστιανικών αξιών και πολιτικής, που κατ’ επέκτασιν είναι και σχέσεις ηθικής και πολιτικών, εντός μιας δημοκρατικής και ισχυρής ενωμένης Ευρώπης».

Θεσσαλονίκη, 15 Μαΐου 2024

Ομιλία

ΓΓ της ΔΣΟ δρ Μάξιμου Χαρακόπουλου

στην τελετή έναρξης του Διεθνούς Συνεδρίου « Η πολιτική ως χώρος έκφρασης των χριστιανικών αξιών στην καθημερινότητα»

Παναγιώτατε,

Εκλεκτοί συμμετέχοντες του Διεθνούς Συνεδρίου,

Είναι ιδιαίτερη η χαρά και η τιμή για τη σημερινή συνάντησή μας στο Συνέδριο με θέμα «Η πολιτική ως χώρος έκφρασης των χριστιανικών αξιών στην καθημερινότητα».

Πρόκειται για μια διεθνή πρωτοβουλία, που αναλάβαμε από κοινού η ΔΣΟ με κοινοβουλευτικούς, εκκλησιαστικούς και ακαδημαϊκούς φορείς. Μια συνεργασία για την οποία θέλω να ευχαριστήσω όλους τους συμμετέχοντες για την πολύτιμη συμβολή τους.

Όχι τυχαία, το Συνέδριο διοργανώνεται σε μια πόλη με έντονο και ανεξίτηλο το χριστιανικό αποτύπωμα. Μια πόλη που ιδρύθηκε στους ελληνιστικούς χρόνους, αλλά έλαμψε στον υπερχιλιετή βίο της ανατολικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, γνωστής ως Βυζαντινή αυτοκρατορία.

Εδώ, απ’ όπου ξεκίνησαν οι Έλληνες φωτιστές των Σλάβων Άγιοι Κύριλλος και Μεθόδιος, για να μεταφέρουν το μήνυμα της Ορθοδοξίας, αλλά δημιουργώντας και γραφή για αυτούς τους λαούς.

Σφραγίζοντας έτσι με τη δράση τους τον πολιτισμικό χάρτη των Βαλκανίων, της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης.

Σε μια πόλη που γειτνιάζει και επηρεάζεται από το Άγιο Όρος, την κιβωτό της Ορθοδοξίας, που εξακολουθεί να εκπέμπει το φως της ελπίδας έως και σήμερα. Την πόλη του Αγίου Γρηγορίου Παλαμά και των ησυχαστών, ενός γνήσια ορθόδοξου πνευματικού κινήματος.

Στην Θεσσαλονίκη που δεν έπαψε ποτέ στους νεώτερους χρόνους να έχει επαφή με την Ευρώπη, Δυτική και Ανατολική, και να είναι πάντα ανοιχτή στα πνευματικά ρεύματα που έρχονταν μέσω των οδών συνάντησης.

Επιπλέον, επιλέξαμε το Συνέδριο αυτό να διεξαχθεί λίγο πριν την διεξαγωγή των ευρωπαϊκών εκλογών, ώστε η παρέμβασή μας να ενταχθεί στον εν γένει προβληματισμό για το αύριο της Ευρώπης.

Γιατί μπορεί η προεκλογική συζήτηση πολλές φορές να εστιάζεται σε ζητήματα εσωτερικής πολιτικής ή κομματικών αντιπαραθέσεων, ωστόσο, το μεγάλο διακύβευμα είναι ποια θα είναι η Ευρώπη του μέλλοντός μας; Ποιες θα είναι οι αρχές και οι αξίες που θα την διέπουν; Ποιο το όραμα που πρέπει να αναδειχθεί και θα συνεπάρει και πάλι τους λαούς μας;

Γιατί, δυστυχώς, βλέπουμε πως αυτό που εμφανίζεται σήμερα ως ευρωπαϊκό όραμα έχει ξεθωριάσει. Και γι’ αυτό υπάρχουν πολλοί λόγοι. Όπως η έλλειψη κοινής εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής, η απουσία ουσιαστικής αλληλεγγύης μεταξύ των κρατών μελών σε καταστάσεις κρίσεων, ο στενός οικονομισμός στους στόχους και η αίσθηση ότι πολλές αποφάσεις παίρνονται από μια απόμακρη και όλο και πιο απόμακρη γραφειοκρατία των Βρυξελλών.

Η απόφασή μας, λοιπόν, να συζητήσουμε σε αυτή τη συγκυρία το θέμα «η πολιτική ως χώρος έκφρασης των χριστιανικών αξιών στην καθημερινότητα», προέκυψε από μια πικρή διαπίστωση. Το ότι σταδιακά, εδώ και αρκετά χρόνια, η χριστιανική παράδοση και οι χριστιανικές αξίες παραμερίζονται ή και αγνοούνται από τον ευρωπαϊκό δημόσιο λόγο και τα ευρωπαϊκά κείμενα, όπως είναι ο λεγόμενος Διάλογος για το Μέλλον της Ευρώπης.

Μια πρακτική η οποία ενέχει, πέραν της ανιστορικότητάς της, και αντιδημοκρατικό χαρακτήρα, καθώς δεν αποτελεί το προϊόν μιας συλλογικά και δημοκρατικά θεσμοθετημένης ή ψηφισμένης άποψης.

Μια πρακτική, η οποία επιδεικτικά αγνοεί την πλειοψηφία του πληθυσμού των κρατών μελών της ΕΕ, που συνεχίζουν να θρησκεύονται.

Το στοιχείο αυτό, ωστόσο, παρά το γεγονός ότι επισημάνθηκε με παρεμβάσεις στις οποίες έχουμε προβεί όλοι οι φορείς που βρισκόμαστε εδώ, προς τα αρμόδια όργανα της ΕΕ, δεν απαντήθηκε ποτέ. Και αυτό γεννά περαιτέρω απορίες για τα αίτια αυτής της στάσης.

Ποιο είναι το ιδεολογικό υπόβαθρο της σημερινής ΕΕ, και ποια ιδεολογικά ρεύματα είναι αυτά τα οποία επηρεάζουν τις κεντρικές αποφάσεις της;

Όλοι παρακολουθούμε, αρκετά αμήχανα θα έλεγα, αυτήν την επέλαση της λεγόμενης woke κουλτούρας, που ισοπεδώνει όλη την ευρωπαϊκή πνευματική κληρονομιά. Από τους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους έως βέβαια και τις χριστιανικές παραδόσεις. Στο όνομα ενός στρεβλού δικαιωματισμού, που καταλήγει να γίνεται αφόρητος ολοκληρωτισμός. Και αυτό συνιστά έναν μείζονα κίνδυνο για την ευρωπαϊκή συνοχή.

Ταυτόχρονα, όμως, στόχος του Συνεδρίου είναι να εξετάσουμε ποια μπορεί να είναι η δική μας συμβολή στην αναδιάταξη των ευρωπαϊκών αξιών.

Πώς θα προτείνουμε μια δημιουργική σύνθεση ανάμεσα στο παρελθόν και στο μέλλον. Πώς οι χριστιανικές αρχές θα προσαρμοστούν στο σήμερα και στις προκλήσεις που αυτό φέρνει μαζί του.

Ασφαλώς, τα συγκεκριμένα ερωτήματα δεν έχουν εύκολες απαντήσεις. Ζούμε σε έναν σύνθετο κόσμο, που αλλάζει ραγδαία. Η παγκοσμιοποίηση, η οποία επιφέρει την ομογενοποίηση στα ήθη και στις αντιλήψεις, ιδιαίτερα στις νέες γενιές, τα μεγάλα μεταναστευτικά ρεύματα, τα οποία αλλάζουν τη σύνθεση των πληθυσμών, τα επιτεύγματα της τεχνολογίας, όπως είναι η τεχνητή νοημοσύνη, είναι καταστάσεις που μεταμορφώνουν ριζικά τις κοινωνίες μας και τα ανθρωπολογικά πρότυπα.

Ταυτόχρονα, έχουμε τις προκλήσεις του αναθεωρητισμού και της απειλής της γενίκευσης του πολέμου, που αλλάζουν το πεδίο των διεθνών σχέσεων όπως το γνωρίζαμε, αλλά και την κλιματική κρίση, που απαιτεί άμεσα μια άλλη σχέση του ανθρώπου με τη φύση.

 Σε όλα τα παραπάνω η Ευρώπη πρέπει να δώσει τις δικές της πειστικές απαντήσεις. Το ζήτημα, όμως, είναι αν αυτές οι απαντήσεις θα είναι εξοπλισμένες από το βαρύ αξιακό φορτίο της μακράς ευρωπαϊκής πνευματικής κληρονομιάς, όπως είναι η χριστιανική της παράδοση, ή αν η Ευρώπη θα τα διαχειριστεί μόνον με νεότευκτα εργαλεία άγνωστης προέλευσης και αποτελεσματικότητας.

 Ως ΔΣΟ, αντιλαμβανόμαστε την μεγάλη ευθύνη μας να συμβάλουμε στην ανάδειξη αυτού του προβληματισμού. Το έχουμε κάνει, άλλωστε, από την ίδρυση της Οργάνωσής μας. Θυμίζω  ότι επί προεδρίας Ντελόρ, το 1993, στην ιδρυτική προσπάθεια της ΔΣΟ συμμετείχε η τότε πρώτη αντιπρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου Λαφοντέν, όπως και εκπρόσωπος της Επιτροπής.

 Στο πλαίσιο αυτό, λοιπόν, αναλαμβάνουμε και τον συντονισμό όλων των οργανώσεων, που διακατέχονται από τον ίδιο προβληματισμό, την ίδια αγωνία, ώστε να καταλήξουμε σε κάποια κοινά συμπεράσματα και έναν προγραμματισμό δράσεων για το μέλλον.

 Γιατί κοινός μας πόθος είναι μια ενωμένη, ευημερούσα Ευρώπη, μια Ευρώπη των υψηλών αξιών, φάρος ελπίδας και οδηγός για ολόκληρη την ανθρωπότητα.

 Είμαι βέβαιος ότι το Συνέδριό μας, με τη συμμετοχή τόσο σημαντικών προσωπικοτήτων και εκπροσώπων φορέων με πλούσια δράση και υψηλή αναγνώριση, θα πετύχει τους στόχους που έχουν τεθεί και θα αποτελέσει το εφαλτήριο για μια ακόμη πιο δημιουργική και καρποφόρα συνεργασία.

Σας ευχαριστώ.