Ο ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ
(ΤΟΜΕΑΡΧΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΝΔ)
ΘΥΜΑΤΑΙ ΤΑ ΜΑΘΗΤΙΚΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΙΑ:

Τα ίχνη της βέργας…

«Πρόσφατα, στην εκδήλωση για την “Εκπαίδευση στις ελληνορθόδοξες κοινότητες της Καππαδοκίας”, που έγινε στο ανακαινισμένο -αλλά πλέον χωρίς μαθητές- “Διδακτήριο Τσαμπασλάρ” το οποίο ανεγέρθηκε το 1929 για τους πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν στα Βούναινα, σχολιάζαμε με συμμαθητές μου πόσο δέος μας προκαλούσε ο όγκος του σχολείου. Στα παιδικά μας μάτια το σχολείο, από αυτά τα πετρόκτιστα της εποχής του εθνάρχη Ελευθερίου Βενιζέλου, φάνταζε τεράστιο. Τα σκαλιά, τα παράθυρα, ο πίνακας, όλα. Και κυρίως η… βέργα του δασκάλου, τα ίχνη της οποίας κάποτε χαράχτηκαν στις παλάμες μου. Εκείνες τις βιτσιές που θυμάμαι, ίσως γιατί με έτσουξαν περισσότερο, ήταν όταν ως επιμελητές επιφορτισμένοι για το άναμμα της σόμπας δεν είχαμε κλείσει καλά την κάνουλα από το βαρέλι του πετρελαίου, με αποτέλεσμα να αδειάσει στο υπόγειο του σχολείου. Με συνοπτικές διαδικασίες από 6 βεργιές σε κάθε χέρι… Ήταν η εποχή του ξύλου που βγήκε από τον παράδεισο!

Θυμούμαι ακόμη τον πανικό όταν τα απογεύματα που παίζαμε κυκλοφορούσε η φήμη ότι οι δάσκαλοι που τότε έμεναν στο χωριό, είχαν βγει βόλτα. Δεν έπρεπε να μας δουν να παίζουμε. Έτσι, από μαχαλά σε μαχαλά έφτανε η είδηση και κρυβόμασταν. Άλλοτε πάλι, επειδή κάποια παιδιά κάναν πλάκα λέγοντας ψέματα ότι βγήκε ο δάσκαλος «παγανιά», όταν πραγματικά έβγαινε στο σεργιάνι την… πατούσαμε, σαν τον τσοπανάκο με το λύκο, γιατί δεν τους πιστεύαμε. Την άλλη μέρα θα είμασταν οι πρώτοι για εξέταση…

Βεβαίως και είχαμε άγχος τις πρώτες μέρες στο σχολείο. Και μαζί με εμένα και η μάνα μου, η κυρά Δέσποινα, να είναι καλοσιδερωμένη η σχολική ποδιά, που τότε όλοι, αγόρια και κορίτσια, φορούσαμε. Αλλά τα θυμούμαι τα μαθητικά μου χρόνια με νοσταλγία και νομίζω ο καθένας και η καθεμιά, όσο δύσκολα και αν ήταν, τι δε θα ‘δινε για να γυρίσει ο χρόνος πίσω.

Πέρασα το κατώφλι του δημοτικού, τη χρονιά ορόσημο για την Ελλάδα, το 1974. Τότε δεν είχαμε όλες αυτές τις δυνατότητες διδακτικών μεθόδων και μετάδοσης γνώσης. Όμως, αυτά τα σχολεία των μικρών χωριών, που στα περισσότερα σήμερα δεν ακούγονται παιδικές φωνές, διαμόρφωσαν χαρακτήρες, δίδαξαν ήθος, έδωσαν στέρεες βάσεις σε συμπολίτες μας που διαπρέπουν και, κυρίως προσέφεραν στην κοινωνία υπεύθυνους πολίτες. Ίσως αυτά πρέπει να αναζητήσουμε και πάλι από τη δημόσια παιδεία…»

Δημοσιεύθηκε στην «Ελευθερία» της Λάρισας στις 11 Σεπτεμβρίου 2016

Ο ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ
(ΤΟΜΕΑΡΧΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΝΔ)
ΘΥΜΑΤΑΙ ΤΑ ΜΑΘΗΤΙΚΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΙΑ:

Τα ίχνη της βέργας…

«Πρόσφατα, στην εκδήλωση για την “Εκπαίδευση στις ελληνορθόδοξες κοινότητες της Καππαδοκίας”, που έγινε στο ανακαινισμένο -αλλά πλέον χωρίς μαθητές- “Διδακτήριο Τσαμπασλάρ” το οποίο ανεγέρθηκε το 1929 για τους πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν στα Βούναινα, σχολιάζαμε με συμμαθητές μου πόσο δέος μας προκαλούσε ο όγκος του σχολείου. Στα παιδικά μας μάτια το σχολείο, από αυτά τα πετρόκτιστα της εποχής του εθνάρχη Ελευθερίου Βενιζέλου, φάνταζε τεράστιο. Τα σκαλιά, τα παράθυρα, ο πίνακας, όλα. Και κυρίως η… βέργα του δασκάλου, τα ίχνη της οποίας κάποτε χαράχτηκαν στις παλάμες μου. Εκείνες τις βιτσιές που θυμάμαι, ίσως γιατί με έτσουξαν περισσότερο, ήταν όταν ως επιμελητές επιφορτισμένοι για το άναμμα της σόμπας δεν είχαμε κλείσει καλά την κάνουλα από το βαρέλι του πετρελαίου, με αποτέλεσμα να αδειάσει στο υπόγειο του σχολείου. Με συνοπτικές διαδικασίες από 6 βεργιές σε κάθε χέρι… Ήταν η εποχή του ξύλου που βγήκε από τον παράδεισο!

Θυμούμαι ακόμη τον πανικό όταν τα απογεύματα που παίζαμε κυκλοφορούσε η φήμη ότι οι δάσκαλοι που τότε έμεναν στο χωριό, είχαν βγει βόλτα. Δεν έπρεπε να μας δουν να παίζουμε. Έτσι, από μαχαλά σε μαχαλά έφτανε η είδηση και κρυβόμασταν. Άλλοτε πάλι, επειδή κάποια παιδιά κάναν πλάκα λέγοντας ψέματα ότι βγήκε ο δάσκαλος «παγανιά», όταν πραγματικά έβγαινε στο σεργιάνι την… πατούσαμε, σαν τον τσοπανάκο με το λύκο, γιατί δεν τους πιστεύαμε. Την άλλη μέρα θα είμασταν οι πρώτοι για εξέταση…

Βεβαίως και είχαμε άγχος τις πρώτες μέρες στο σχολείο. Και μαζί με εμένα και η μάνα μου, η κυρά Δέσποινα, να είναι καλοσιδερωμένη η σχολική ποδιά, που τότε όλοι, αγόρια και κορίτσια, φορούσαμε. Αλλά τα θυμούμαι τα μαθητικά μου χρόνια με νοσταλγία και νομίζω ο καθένας και η καθεμιά, όσο δύσκολα και αν ήταν, τι δε θα ‘δινε για να γυρίσει ο χρόνος πίσω.

Πέρασα το κατώφλι του δημοτικού, τη χρονιά ορόσημο για την Ελλάδα, το 1974. Τότε δεν είχαμε όλες αυτές τις δυνατότητες διδακτικών μεθόδων και μετάδοσης γνώσης. Όμως, αυτά τα σχολεία των μικρών χωριών, που στα περισσότερα σήμερα δεν ακούγονται παιδικές φωνές, διαμόρφωσαν χαρακτήρες, δίδαξαν ήθος, έδωσαν στέρεες βάσεις σε συμπολίτες μας που διαπρέπουν και, κυρίως προσέφεραν στην κοινωνία υπεύθυνους πολίτες. Ίσως αυτά πρέπει να αναζητήσουμε και πάλι από τη δημόσια παιδεία…»

Δημοσιεύθηκε στην «Ελευθερία» της Λάρισας στις 11 Σεπτεμβρίου 2016

ΕΡΩΤΗΣΗ
ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΥΠΟΥΡΓΟ ΑΓΡΟΤΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ & ΤΡΟΦΙΜΩΝ

ΘΕΜΑ: ΓΡΗΓΟΡΕΣ ΕΚΤΙΜΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΠΛΗΓΕΝΤΕΣ ΑΓΡΟΤΕΣ ΤΗΣ ΛΑΡΙΣΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΑΤΗ ΘΕΟΜΗΝΙΑ

Τα έντονα καιρικά φαινόμενα, που εκδηλώθηκαν τις προηγούμενες ημέρες σε πολλές περιοχές της χώρας, «δεν χαρίστηκαν» ούτε στη Λάρισα. Για ακόμη μια φορά, μετά τις ζημιές του Μαΐου και του Ιουνίου, η περιοχή του Αργυροπουλίου - Λυγαριάς Τυρνάβου και η περιοχή μεταξύ Βαμβακούς, Ρευματιά και Σιτόχωρου της ευρύτερης περιοχής των Φαρσάλων επλήγησαν από τις καταρρακτώδεις βροχές.
Συγκεκριμένα, εκτός από τις ζημιές που προκλήθηκαν σε υποδομές, λόγω του υπερβολικά μεγάλου όγκου νερού που δεν ήταν δυνατό να απορροφηθεί, υπήρξαν σοβαρές ζημιές και σε αγροτικές καλλιέργειες οι οποίες πλημμύρισαν, ή τις παρέσυραν τα ορμητικά νερά χειμάρρων και ρεμάτων. Επιπλέον, στις εν λόγω περιοχές των Φαρσάλων σημειώθηκε και σφοδρή χαλαζόπτωση.
Οι προαναφερθείσες ζημιές στις καλλιέργειες εστιάζονται κυρίως στα αμπέλια, στα οποία μόλις είχε ξεκινήσει η συγκομιδή στην ευρύτερη περιοχή του Τυρνάβου, καθώς και σε αραβόσιτο και βαμβάκια, στα χωριά των Φαρσάλων. Ένα μήνα περίπου μέχρι την συγκομιδή, η χαλαζόπτωση έπληξε σοβαρά τις εν λόγω παραγωγές, ενώ το υπερβολικό νερό και η υγρασία υποβαθμίζουν και την ποιότητά τους.
Επειδή στις συγκεκριμένες περιοχές τα καιρικά φαινόμενα πλήττουν για 3η συνεχόμενη φορά και σε μικρό χρονικό διάστημα την αγροτική παραγωγή, είναι εύλογο πως οι πληγέντες αγρότες ζητούν να γίνει ταχύτατα η αποτύπωση των ζημιών και η ολοκλήρωση των διαδικασιών για την καταβολή των προβλεπομένων αποζημιώσεων.

Κατόπιν τούτων ερωτάται ο αρμόδιος υπουργός:

Προτίθεστε να ικανοποιήσετε το αίτημα των, επί τρεις φορές σε μικρό χρονικό διάστημα, πληγέντων αγροτών των παραπάνω περιοχών της Λάρισας, και αν ναι σε ποιες ενέργειες θα προβείτε για την γρήγορη καταβολή των αποζημιώσεων;

Αθήνα 9 Σεπτεμβρίου 2016

Ο ερωτών Βουλευτής:

Μάξιμος Χαρακόπουλος

ΕΡΩΤΗΣΗ
ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΥΠΟΥΡΓΟΥΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ
ΚΑΙ ΑΓΡΟΤΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ & ΤΡΟΦΙΜΩΝ

ΘΕΜΑ: ΑΔΙΚΗ ΚΑΙ ΑΤΕΛΕΣΦΟΡΗ Η ΕΠΙΒΟΛΗ ΕΦΚ ΣΤΟ ΚΡΑΣΙ

Η καθιέρωση του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης (ΕΦΚ) στο κρασί, έχει προκαλέσει σοβαρότατα προβλήματα τόσο στον παραγωγικό όσο και στον μεταποιητικό κλάδο. Η οικονομική επιβάρυνση λόγω του φόρου, αλλά και η αρνητική επίδραση στους καταναλωτές από την απόφαση αυτή, έχουν ως συνέπεια τη μειωμένη ρευστότητα στις επιχειρήσεις, την οποία τελικά την πληρώνει ο Έλληνας αμπελουργός.
Ο οινοποιητικός κλάδος είναι από τους λίγους όπου δραστηριοποιούνται επιτυχημένα συνεταιριστικά σχήματα, τα οποία κατάφεραν έστω και δύσκολα αυτά τα χρόνια να μείνουν στην αγορά και να παραμείνουν ανταγωνιστικά. Ο τρόπος επιβολής του φόρου, όμως, επιβαρύνει ακόμα περισσότερο το φθηνό κρασί, το οποίο παράγουν και διακινούν σε μεγαλύτερες ποσότητες, καθώς ο φόρος μπαίνει στο λίτρο όσο και αν πωλείται αυτό. Στα 100 λίτρα, είτε σε ακριβό είτε σε φθηνό κρασί, η φορολογία που επιβάλλεται είναι η ίδια, άλλα η επιβάρυνση για αυτούς που παράγουν φθηνό κρασί είναι αναλογικά μεγαλύτερη. Έτσι, το παραεμπόριο, βρίσκει πρόσφορο έδαφος και πολλαπλασιάζεται η διακίνηση οίνου χωρίς παραστατικά, με ότι αυτό συνεπάγεται για τα έσοδα του κράτους, αλλά και τον υγιή ανταγωνισμό σε βάρος συνεταιριστικών οινοποιείων.
Τόσο η ΚΕΟΣΟΕ με αναλυτικά υπομνήματα προς τα αρμόδια Υπουργεία, όσο και δημοσιεύματα στον τύπο («Βήμα της Κυριακής» φύλλο 04-01-2016) αποκαλύπτουν ότι σε ένα περιβάλλον βαριάς φορολογίας, τα φαινόμενα διακίνησης χωρίς παραστατικά, από την παραγωγή έως την κατανάλωση είναι ολοένα και συχνότερα.
Ως εκ τούτου, δεδομένης της διαμορφωθείσας κατάστασης, γεννάται το ερώτημα αν οι ελεγκτικοί μηχανισμοί είναι σε θέση να ανταποκριθούν στον όγκο των ελέγχων που πρέπει να γίνουν.

Κατόπιν τούτων ερωτώνται οι αρμόδιοι υπουργοί:

1. Ποια είναι τα πραγματικά έσοδα σε σχέση με τα προϋπολογισθέντα έσοδα από την επιβολή του ΕΦΚ μέχρι σήμερα;
2. Δεδομένου ότι οι οινοποιητικές επιχειρήσεις χάνουν σημαντικό κομμάτι της ρευστότητάς τους, το κράτος χάνει έσοδα λόγω της αύξησης των φαινομένων παραεμπορίου (ΦΠΑ), εξετάζετε την περίπτωση να καταργηθεί ο φόρος αυτός;

Αθήνα, 8 Σεπτεμβρίου 2016

Ο ερωτών Βουλευτής:

Μάξιμος Χαρακόπουλος