Αθήνα, 8 Μαΐου 2018
Ομιλία Μάξιμου Χαρακόπουλου
στη συζήτηση του νομοσχεδίου
"Μέτρα για την Προώθηση των Θεσμών της Αναδοχής και Υιοθεσίας"
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι
Η ελληνική κοινωνία δεν αποτελείται από χρυσόψαρα. Αντιλαμβάνεται ότι το υπό συζήτηση νομοσχέδιο, το οποίο κι αυτό έρχεται με καθυστέρηση, με ελλείψεις και στρεβλώσεις, στοχεύει πρωτίστως στον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης από την ζοφερή οικονομική πραγματικότητα.
Ενώ καλούμαστε να βρούμε λύσεις σε ένα μείζονος σημασίας πρόβλημα, όπως αυτό των παιδιών που βρίσκονται σε ιδρύματα και αναζητούν την οικογενειακή στοργή, η κυβέρνηση το χρησιμοποιεί για αλλότριους σκοπούς. Και ας φωνασκεί για το αντίθετο.
Γιατί, πράγματι, το συγκεκριμένο πρόβλημα επιδεινώνεται χρόνο με το χρόνο. Η οικονομική κρίση, που κάνει πολλές οικογένειες να μην μπορούν να ανταπεξέλθουν στα βάρη που συνεπάγεται η ανατροφή των παιδιών, αλλά και οι μεταναστευτικές ροές, που φέρνουν στις ακτές μας πολλά ασυνόδευτα παιδιά, συνιστούν λόγους για την όξυνση του φαινομένου.
Την ίδια ώρα, όμως, έχουμε και την επιθυμία πολλών ζευγαριών να υιοθετήσουν παιδιά. Δυστυχώς, οι υιοθεσίες ακολουθούν σταθερά πτωτική πορεία. Λιμνάζουν τα αιτήματα σε μια ατέρμονη γραφειοκρατική διαδικασία. Οι υποψήφιοι γονείς περνούν μια ψυχοφθόρα περιπέτεια. Απογοητεύονται και έτσι συνήθως εγκαταλείπουν την προσπάθεια. Το περιβάλλον αυτό αποθαρρύνει εύλογα και άλλα ζευγάρια που θα το επιθυμούσαν να υιοθετήσουν παιδιά. Ή τα κατευθύνει σε παράνομες οδούς, για την επίτευξη του ονείρου τους. Αρκεί να ανατρέξει κανείς στο αστυνομικό δελτίο, όπου θα συναντήσει περιστατικά εμπορίας βρεφών, κυρίως από χώρες των Βαλκανίων.
Ως εκ τούτου, πρωταρχικός στόχος μιας κυβέρνησης που θα έβαζε ως λογική προτεραιότητα την στήριξη της οικογενείας, θα ήταν η απλοποίηση των διαδικασιών για την υιοθεσία. Χωρίς εκπτώσεις εννοείται στις προϋποθέσεις για την έγκριση γονέων. Αυτό ήταν κάτι που ζήτησε η ΝΔ εξ αρχής, με την κατάθεση ολοκληρωμένης πρότασης, αξιώνοντας την καθιέρωση αποκλειστικής προθεσμίας για την ολοκλήρωση του δικαστικού σκέλους της υιοθεσίας.
Κύριες και κύριοι συνάδελφοι,
Το παρόν νομοσχέδιο, αν και κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση, παρουσιάζει κι άλλα κενά. Εγείρονται ζητήματα σχετικά με την απουσία ενίσχυσης των υπαρχουσών δομών φιλοξενίας για τα παιδιά, με την πρόσληψη επιπλέον εξειδικευμένου προσωπικού. Αλλά και με τον τρόπο επιλογής των ζευγαριών που θα γίνουν ανάδοχοι, και πρωτίστως με τη διαδικασία παρακολούθησης της συμπεριφοράς τους. Προσοχή πρέπει να δοθεί και σε ότι αφορά την επαγγελματική αναδοχή, η οποία έρχεται να δώσει λύσεις σε δύσκολες περιπτώσεις παιδιών που θα παρέμεναν στα ιδρύματα, αλλά θα μπορούσε να οδηγήσει σε φαινόμενα εκμετάλλευσης.
Έρχομαι τώρα στο περιβόητο άρθρο 8. Όταν διαβεβαιώνατε ότι το σύμφωνο συμβίωσης δεν σκόπευε στη δυνατότητα τεκνοθεσίας σε ομόφυλα ζευγάρια, προφανώς, παραπλανούσατε και τη βουλή και τον ελληνικό λαό. Γιατί εκείνο ήταν το πρώτο βήμα για να μπορούν ομόφυλα ζευγάρια να γίνονται ανάδοχα. Κι ας δήλωνε ο τότε αρμόδιος υπουργός Δικαιοσύνης, ο κ. Παρασκευόπουλος ότι «η κυβέρνηση σχεδιάζει νόμους τίμια, αν ήθελε την τεκνοθεσία ή υιοθεσία θα το έκανε ρητά, είναι ένα θέμα που ενδιαφέρει την κοινωνία, και η κυβέρνηση δεν θα το περνούσε αορίστως ή κρυμμένο σε μια διάταξη ενός νομοσχεδίου». Καταθέτω το σχετικό απόσπασμα στα πρακτικά.
Πρόκειται, ασφαλώς, για μια απόφαση που πιάνει εξ απήνης την κοινωνία, δεν έχει συζητηθεί επαρκώς, και συναντά τεράστιες και, θα έλεγα, εύλογες αντιδράσεις. Και τούτο δεν οφείλεται βεβαίως, σε μια εγγενή συντηρητική στάση των Ελλήνων, όπως υποστηρίζουν οι αυτοχαρακτηριζόμενοι προοδευτικοί. Δεν σημαίνει πως κάθε μέτρο που αντίκειται σε κάποιες καθιερωμένες αρχές που έχει θεσπίσει μια κοινωνία, όπως αυτή της οικογενείας, αυτόματα πρέπει να βαπτίζεται και ως προοδευτικό και, ως εκ τούτου, και θετικό.
Φοβούμαι ότι πίσω από αυτή τη λογική υποκρύπτεται μια σαφώς αντιδημοκρατική διάθεση, όταν μειοψηφίες προσπαθούν να επιβάλουν τα πιστεύω τους στις πλειοψηφίες. Ο θεσμός της οικογένειας και η ανατροφή των τέκνων στηρίζεται στην σχέση του πατέρα και της μητέρας, και ο καθένας από τους δύο συμβάλει, κατά τη φύση του, στη σωστή διαπαιδαγώγηση των παιδιών. Σήμερα, ερχόμαστε αυτήν την αυταπόδεικτη αλήθεια να την αμφισβητήσουμε με την γνώμη κάποιων ψυχολόγων και την επίκληση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Πέρα από το γεγονός ότι η γνώμη κάποιων ψυχολόγων δεν συνιστά επιστημονικό θέσφατο, καθολικά αποδεκτό από την παγκόσμια ακαδημαϊκή κοινότητα, νομίζω ότι η επίκληση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων γίνεται μονόπλευρα προς τους ανθρώπους που θα ήθελαν να γίνουν ανάδοχοι ενός παιδιού. Ωστόσο, δικαιώματα έχει και το ίδιο το παιδί, τα οποία όπως φαίνεται δεν λαμβάνονται υπ’ όψιν. Διότι εξαναγκάζεται να συμβιώσει με μια κατάσταση, η οποία είναι ασφαλώς δικαίωμα του κάθε ενήλικα να την βιώνει, αλλά του ιδίου του παιδιού θα του δημιουργήσει, το λιγότερο, σύγχυση. Γι’ αυτό και καλούμε την κυβέρνηση να αποσύρει τη σχετική ρύθμιση έστω και την υστάτη ώρα.
Τελειώνοντας, θα ήθελα να τονίσω ότι η προστασία του παιδιού αλλά και εν γένει της οικογένειας πρέπει να αναχθεί σε βασική προτεραιότητα για την πολιτεία. Ο τρόπος που διαχειριζόμαστε το πρόβλημα με τα παιδιά που ζητούν την οικογενειακή θαλπωρή και αγάπη μας χαρακτηρίζει και ως πολιτισμό. Πέρα από τις όποιες μικροπολιτικές, κομματικές ή άλλες επιδιώξεις, είμαστε υπεύθυνοι απέναντι σε ευαίσθητες ανθρώπινες ψυχές και η σκέψη αυτή θα πρέπει να διέπει τις πράξεις αλλά και τις αποφάσεις μας».
Η ομιλία του Μ. Χαρακόπουλου στην ηλεκτρονική διεύθυνση:
https://youtu.be/OOQNdnNX2mg
