Αθήνα, 9 Νοεμβρίου 2018
Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος
στο «Κανάλι της Βουλής»
στην εκπομπή «Τι λέει ο Νόμος» με τη δημοσιογράφο Αλεξία Κουλούρη
Θέμα Εκπομπής: «Οι Ευρωεκλογές του 2019 και τα νέα δεδομένα στην ΕΕ».
Κύριε Χαρακόπουλε, μπορεί να αλλάξει το κλίμα στην Ευρώπη; Φαίνεται ότι χάνουν δυνάμεις και το ΕΛΚ και οι Σοσιαλιστές. Αντίθετα, ο κόσμος προσπαθεί να βρει μια άλλη διέξοδο, για παράδειγμα στους Πρασίνους. Για να εκπροσωπηθεί από κάποιες άλλες δυνάμεις.
Ότι το ευρωπαϊκό όραμα έχει ξεθωριάσει, αυτό είναι μια πραγματικότητα. Ωστόσο, ο βασικός κεντρικός πολιτικός άξονας στην Ευρώπη παραμένει το ΕΛΚ, στην ευρύτερη οικογένεια που ανήκει και η ΝΔ. Στις τελευταίες εκλογές όπου γίνονται, βλέπουμε να καταρρέει η σοσιαλδημοκρατία και έχουμε μια αύξηση ακροδεξιών σχηματισμών, μορφωμάτων και ακραία λαϊκίστικων σχημάτων επίσης. Αυτό είναι ένα καμπανάκι, που έρχεται σε συνέχεια και του BREXIT, που ακόμη δεν έχει ολοκληρωθεί, και βλέπουμε και στη Μ. Βρετανία να διατυπώνονται δεύτερες σκέψεις. Αλλά, γενικότερα, θα έλεγα ότι αναπτύσσεται ένας ευρωσκεπτικισμός που διατρέχει όλες τις χώρες μέλη της ΕΕ και αποτυπώνεται με τη χαμηλή συμμετοχή σε όλες τις ευρωεκλογές.
Μπορούμε να πούμε ότι καλπάζει ο ευρωσκεπτικισμός. Γιατί αναπτύσσεται εδώ και χρόνια αλλά δείχνει ότι πλέον καλπάζει.
Πλέον διαπιστώνεται και στις κάλπες. Είτε με αποχή από τις κάλπες είτε με ψήφο σε ακραία λαϊκίστικα σχήματα -είτε της άκρας δεξιάς είτε της άκρας αριστεράς. Νομίζω ότι και η αφορμή της συζήτησής μας που είναι η κύρωση της απόφασης του Συμβουλίου των Υπουργών προς αυτή την κατεύθυνση επιχειρεί να δώσει κάποιες απαντήσεις. Τα δύο καίρια ζητήματα που διατρέχουν αυτήν τη απόφαση του Συμβουλίου Υπουργών είναι η ενίσχυση της ευρωπαϊκής συνείδησης και η αύξηση της συμμετοχής στις εκλογές. Η ενίσχυση της ευρωπαϊκής συνείδησης επιδιώκεται μέσω της αναγραφής και στα ψηφοδέλτια των εδώ κομμάτων στις ευρωεκλογές της πολιτικής οικογένειας στην οποία ανήκουν. Το ψηφοδέλτιο της ΝΔ θα μπορεί να αναγράφει και το ΕΛΚ, στο οποίο ανήκουμε. Του ΚΙΝΑΛ στο ΕΣΚ. Επίσης, γίνεται ρητή αναφορά ότι οι Ευρωβουλευτές είναι εκπρόσωποι των πολιτών της Ένωσης, όχι απλά π.χ. των Ελλήνων εκλογέων τους, εκφράζουν το σύνολο των πολιτών της ΕΕ. Κι αυτά είναι βασικά μηνύματα, που δεν ξέρω, βέβαια, τι απήχηση θα έχουν πιά στην ευρωπαϊκή κοινή γνώμη, αλλά είναι βασικό ότι αντιλαμβανόμαστε ότι υπάρχει ένα ζήτημα ευρωπαϊκής συνείδησης. Ξέρετε, η Ελλάδα είναι από τα παλαιότερα μέλη της ΕΕ, από το 1980-81. Κι όμως, όταν συζητούμε, λέμε εμείς και οι Ευρωπαίοι. Ακόμη, δηλαδή, στο δημόσιο λόγο μας δεν θεωρούμε ότι είμαστε Ευρωπαίοι. Ομοίως και η απόσταση είναι μεγάλη…
Κάτι λέει, όμως, κι αυτό.
Βεβαίως, κάτι λέει και για τα χάσματα που υπάρχουν, τη σύγκλιση που απέχει πολύ από το μέσο ευρωπαϊκό όρο. Αλλά το κλίμα αυτό είναι αντίστοιχο και στις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης που πέρασαν την περιπέτεια του υπαρκτού σοσιαλισμού και έχουν συμπεριφορά που θα έλεγα δεν συνάδει με αυτό που λέμε ευρωπαϊκή αλληλεγγύη. Το ζούμε για παράδειγμα στο μεταναστευτικό ζήτημα, που δεν δέχονται να σηκώσουν κανέναν βάρος που τους αναλογεί. Έχουμε λοιπόν ένα ζήτημα διαμόρφωσης μια ευρωπαϊκής συνείδησης. Και το άλλο ζήτημα...
Είδαμε όμως ότι αυτό είχε ένα κόστος στην περίπτωση της κας Μέρκελ.
Βεβαίως, το πλήρωσε στις εκλογές όχι μόνον η Μέρκελ, η οποία πραγματικά στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων στην περίπτωση της αντιμετώπισης του προσφυγικού μεταναστευτικού, αλλά το βλέπουμε όπου στήνονται κάλπες. Όπου στήνονται κάλπες υπερισχύουν δυνάμεις οι οποίες καταφέρονται κατά της ανεξέλεγκτης εισόδου μεταναστών. Νοιώθουν ότι απειλείται ο ευρωπαϊκός τρόπος ζωής, ότι απειλούνται τα θεμέλια του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, που είναι το αρχαιοελληνικό πνεύμα, το ρωμαϊκό δίκαιο και οι χριστιανικές αξίες. Το παράδοξο με τη Γερμανία είναι το εξής: ενώ στη Βαυαρία για παράδειγμα που ηττήθηκαν κατά κράτος οι Χριστιανοκοινωνιστές, το CSU, οι εταίροι της κας Μέρκελ, εκεί βλέπετε ότι διάγουν την καλύτερη οικονομική περίοδο από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, σε ανάπτυξη, σε άνθιση της οικονομίας. Κι όμως, υπέστησαν δεινή ήττα οι χριστιανοκοινωνιστές, κυρίως, για το μεταναστευτικό. Γιατί νοιώθουν οι πολίτες ότι απειλούνται. Μάλιστα, έφθασαν στο σημείο, φέτος νομίζω, να ψηφίσουν τη λεγόμενη διάταξη του Εσταυρωμένου, που επιβάλει σε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες να αναρτήσουν στις εισόδους τους τον Εσταυρωμένο, να βάλουν σταυρό, για να δείχνουν ότι εδώ είναι μια ευρωπαϊκή χώρα που έχει μια κουλτούρα χριστιανική. Είναι ένα μεγάλο ζήτημα, σύνθετο, η αντιμετώπιση του μεταναστευτικού.
Το δεύτερο που επιχειρείται είναι η αύξηση της συμμετοχής στις ευρωεκλογές. Δυστυχώς, βλέπουμε ότι, από την καθιέρωση των άμεσων εκλογών για την εκλογή των αντιπροσώπων στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο κάθε εκλογή και μικρότερη συμμετοχή. Όλο και μειώνεται το ενδιαφέρον των πολιτών για συμμετοχή στις ευρωεκλογές, παρ’ ότι θεωρητικά αυξάνονται οι εξουσίες του ευρωκοινοβουλίου σε σχέση με αυτές που είχε όταν πρωτοκαθιερώθηκε η άμεση εκλογή των ευρωβουλευτών.
Γι’ αυτό γίνονται και προσπάθειες και καμπάνιες προκειμένου να προσελκύσουν τους ψηφοφόρους στις κάλπες.
Θα έλεγα ότι υπάρχει κι ένα ερώτημα: Κατά πόσο νομιμοποιούνται αυτές οι εκλογές, όταν έχουμε συμμετοχή κάτω του 50%. Βεβαίως θα μου πείτε ότι αυτοί που ψηφίζουν εκλέγουν και αυτοί που απέχουν εκχωρούν τη δύναμη της ψήφου σε αυτούς που τελικά ψηφίζουν και διαμορφώνουν το αποτέλεσμα. Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να θέσω δύο θέματα. Τη δυνατότητα που δίνεται με βάση την απόφαση του Συμβουλίου των Υπουργών στα κράτη μέλη για την καθιέρωση επιστολικής ψήφου, τη δυνατότητα που δίνεται για τη χρήση νέων τεχνολογιών και του διαδικτύου για τη ψηφοφορία. Στόχος είναι να προσελκύσουμε, να δώσουμε τη δυνατότητα στους πολίτες να μπορούν να ψηφίσουν. Όπως και η δυνατότητα ψήφου στον τόπο κατοικίας αν οι Ευρωπαίοι πολίτες βρίσκονται σε τρίτη χώρα. Αυτά είναι πολύ σημαντικά. Και θα πρέπει να τα δούμε και στο εθνικό μας δίκαιο.
Το έχετε ζητήσει και εσείς κ. Χαρακόπουλε το ζήτημα της ψήφου των Ελλήνων του εξωτερικού. Με τι κριτήρια, για ποιους Έλληνες μιλάμε, για τους Έλληνες που έφυγαν σε αυτή τη διάρκεια της κρίσης, για πόσες γενιές πίσω;
Ο εισηγητής μας ο κ. Τασούλας, καθώς είναι ιστοριοδίφης και λάτρης της ιστορίας, ανέτρεξε και βρήκε ότι για τις εκλογές για την εθνοσυνέλευση του 1862 υπήρχαν πληρεξούσιοι βουλευτές απ’ όλον τον ελληνισμό εκτός συνόρων. Από την Αλεξάνδρεια, την Κωνσταντινούπολη, τη Σμύρνη, μέχρι το Ιάσιο και το Λονδίνο. Δεν είναι δυνατόν το 1862 να ήμασταν σε θέση να μπορέσουμε να οργανώσουμε μια εκλογή αντιπροσώπων που δεν την αμφισβητούσε κανείς, και σήμερα, στον 21ο αιώνα, να αδυνατούμε να δώσουμε τη δυνατότητα στον τόπο κατοικίας στους Έλληνες που βρίσκονται εκτός των συνόρων. Η ΝΔ κατέθεσε τρεις φορές τροπολογία και μάλιστα στην τελευταία υπάρχουν και λεπτομέρειες ακόμη και για την αποζημίωση των εφορευτικών επιτροπών, το πώς θα ψηφίσουν οι ναυτικοί και όλοι όσοι βρίσκονται εκτός της χώρας.
Υπάρχει και μια Επιτροπή που διαχειρίζεται το θέμα. Τον Ιανουάριο, νομίζω θα είναι έτοιμη.
Συγκροτήθηκε μια Επιτροπή, αλλά όπως είπε νομίζω ο αείμνηστος Γεώργιος Παπανδρέου, αν θέλεις κάτι να το παραπέμψεις στις καλένδες, κάνε μια Επιτροπή. Μακάρι να φέρει αποτελέσματα. Μέσα σε 5 μήνες, υποτίθεται, από την ψήφιση του Κλεισθένη, πρέπει να καταλήξει. Εμείς καταλήξαμε σε μια ολοκληρωμένη πρόταση που περιγράφει με γρήγορα βήματα πώς μπορεί να υλοποιηθεί αυτή η δυνατότητα. Σε μια εποχή που 500.000 νέοι, κυρίως μορφωμένοι, επιστήμονες, με προσόντα, βρέθηκαν λόγω της κρίσης εκτός της χώρας αναζητώντας ευκαιρίες απασχόλησης, και είναι η καρδιά τους στην Ελλάδα και ενδιαφέρονται πώς η χώρα θα πάρει μπροστά, η οικονομία, πως θα δημιουργηθούν ευκαιρίες εργασίας για να τους δοθεί η δυνατότητα να γυρίσουν πίσω -άρα ενδιαφέρονται για τον τόπο- ε, σ’ αυτούς τους ανθρώπους δεν μπορούμε να τους στερήσουμε τη δυνατότητα της ψήφου. Λοιπόν, όπως προβλέπεται στην Απόφαση των Συμβουλίου Υπουργών για τις ευρωεκλογές η δυνατότητα ψήφου στους πολίτες της ΕΕ που είναι σε τρίτες χώρες, πρέπει να υπάρξει και στις εθνικές εκλογές. Δηλαδή, τώρα, θεωρητικά η ελληνική πολιτεία -γιατί η Απόφαση δίνει τη δυνατότητα στο κάθε κράτος μέλος- μπορεί να πει ότι για τους Έλληνες Βορειοηπειρώτες, τους ομογενείς μας που έχουν και ελληνική υπηκοότητα δίνεται η δυνατότητα να ψηφίσουν στις προξενικές μας αρχές στο Αργυρόκαστρο ή στην πρεσβεία μας στα Τίρανα ή με επιστολική ψήφο. Αυτή η δυνατότητα που μπορούμε να δώσουμε για τις ευρωεκλογές, γιατί να μην υπάρχει και για τους Έλληνες που βρίσκονται εκτός της χώρας και για τις εθνικές εκλογές. Νομίζω ότι είναι υποχρέωση που οφείλουμε απέναντι σε αυτά τα παιδιά, που λόγω της κρίσης, των λαθών της ελληνικής πολιτείας βρέθηκαν εκτός πατρίδας, χωρίς να το επιδιώκουν. Άρα νομίζω ότι πρέπει να δοθεί αυτή η δυνατότητα της ψήφου.
Λίστα ή σταυρό;
Αυτή η κουβέντα είναι μεγάλη. Εγώ δέχομαι και τις επισημάνσεις που έκανε ο κ. Δανέλλης. Δεν είναι άσπρο μαύρο. Υπάρχουν υπέρ και κατά σε κάθε περίπτωση. Προσωπικά θα σας έλεγα ότι προτιμώ τον σταυρό υπό την έννοια ότι δίνει αυξημένη ευθύνη στους ευρωβουλευτές να λογοδοτούν στους πολίτες. Μιλούμε για την απόσταση που χωρίζει πολλές φορές τα ευρωπαϊκά όργανα, το πολιτικό προσωπικό της Ευρώπης, από τον ευρωπαίο πολίτη, από τους ευρωπαίους εκλέκτορες. Ο τρόπος που γινόταν η εκλογή…
Με το σταυρό είναι πιο ισχυρός ο λόγος του; Αισθάνεται πιο νομιμοποιημένος από τον λαό;
Έχει μεγαλύτερη νομιμοποίηση ο ευρωβουλευτής που εκλέγεται με σταυρό και αυξημένη και την αίσθηση της λογοδοσίας. Από την άλλη μπορεί να τον οδηγήσει, όμως, και σε λαϊκισμούς, γιατί εκλέγεται με σταυρό και μπορεί πολλές φορές να υπερβάλει, αν θέλετε. Είναι ένα δίκοπο μαχαίρι. Θα πρέπει να βρεθεί μια ισορροπία. Το να χωριστεί η χώρα σε μεγαλύτερες περιφέρειες…
Αυτό μπορεί να το λύσει ο αρχηγός του κόμματος με τους ανθρώπους τους οποίους επιλέγει.
Κι εκεί, όμως, μερικές φορές υπάρχουν εσωτερικές ισορροπίες και στα κόμματα. Έχουν περάσει ευρωβουλευτές που δεν τους θυμάται κανείς, και δεν ξέρω πόσο μπορούμε να πούμε διακρίθηκαν για το έργο τους. Προτιμώ σε τελική ανάλυση να λογοδοτούν στον πολίτη που εκλέγονται με σταυρό παρά στην εκάστοτε ηγεσία ή στο διευθυντήριο ενός κόμματος. Εάν πράγματι είχαμε εσωτερικές διαδικασίες τέτοιες, όπως ενδεχομένως σε άλλες χώρες, που μπορούσαν να εγγυηθούν μια καλύτερη αντιπροσώπευση, ναι. Εκείνο, όμως, που σε κάθε περίπτωση πιστεύω είναι ενδιαφέρον είναι ότι, η χώρα πρέπει να σπάσει σε περισσότερες εκλογικές περιφέρειες, για να μειωθεί αυτή η αίσθηση του ‘‘σταρ σύστεμ’’, ότι θα πρέπει να είναι πολύ αναγνωρίσιμα πρόσωπα σε όλη τη χώρα. Αυτό θα βοηθήσει.
Να δούμε, όμως, πώς θα υπάρξει μια αισιόδοξη προοπτική για την ΕΕ και για την Ευρώπη. Ποια είναι τα βασικά προβλήματα που σήμερα θολώνουν αυτό το μήνυμα το ευρωπαϊκό και έχουν δημιουργήσει αυτό το κύμα ευρωσκεπτικισμού, για το οποίο συζητούμε, την άνθιση του λαϊκισμού των δύο άκρων στην Ευρώπη. Το πρώτο είναι η οικονομική κρίση, και κυρίως στις χώρες του νότου, που την βιώνουν πολύ πιο έντονα. Η απόσταση που χωρίζει τους κατοίκους του ευρωπαϊκού νότου, το επίπεδο ζωής τους, απ’ αυτό των βόρειων χωρών με τα προγράμματα που εφαρμόστηκαν, τα λάθη που υπήρξαν στα προγράμματα που επιβλήθηκαν από ένα Διευθυντήριο, το οποίο δεν έχει νομιμοποίηση από τις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Το ένα, λοιπόν, είναι η οικονομία.
Το παράδειγμα της Ιταλίας μπορεί να επηρεάσει την Ελλάδα, ή μπορεί να εξελιχθεί σε μια νέα Ελλάδα, σε ότι αφορά την κρίση;
Η Ιταλία δεν ξέρω αν μπορεί να εξελιχθεί σε μια νέα Ελλάδα, γιατί είναι το 25% της ευρωπαϊκής οικονομίας. Η Ελλάδα και να χρεωκοπούσε θα ήταν πολύ πιο ήσσονος σημασίας οι συνέπειες για τον μέσο Ευρωπαίο. Μια χρεωκοπία της Ιταλίας θα έχει πολύ μεγαλύτερες συνέπειες. Όμως, και η άνοδος του λαϊκισμού…
Παρ’ όλα αυτά η στάση της Κομισιόν για τον προϋπολογισμό της Ιταλίας είναι σκληρή.
Βεβαίως, και έτσι πρέπει να είναι. Δεν πρέπει να υπάρχει η αίσθηση ότι υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά. Άλλη αντιμετώπιση για την Ελλάδα που δεν ήταν συστημικός κίνδυνος και άλλη αντιμετώπιση για τη Ιταλία. Αυτές οι εξαιρέσεις είναι που έχουν δημιουργήσει στο παρελθόν και την απαξίωση του ευρωπαϊκού οράματος. Ένα, λοιπόν, είναι η οικονομική κρίση στο νότο, ότι πέφτει το βιοτικό επίπεδο του Ευρωπαίου πολίτη. Τι όραμα είναι αν ένας Ευρωπαίος που εργάζεται με ευέλικτες μορφές εργασίας, με τετράωρα και εξάωρα και δεν έχει το βιοτικό επίπεδο εκείνο που ήταν το θέλγητρο να μπούμε στην ΕΕ.
Ήταν όμως μέτρα που επιβλήθηκαν από το εξωτερικό.
Η συζήτηση για την οικονομική κρίση και την αντιμετώπισή της και στην Ελλάδα και στις άλλες χώρες του νότου είναι μια μεγάλη κουβέντα. Νομίζω ότι το να ρίχνουμε απλά τον λίθο του αναθέματος στο ευρωπαϊκό διευθυντήριο και στις χώρες του βορρά είναι μια εύκολη λύση. Υπήρξαν προφανώς λάθη και από τους δανειστές και τους εταίρους μας αλλά δεν πρέπει να λησμονούμε το πώς οδηγηθήκαμε στην κρίση, τι λάθη κάναμε εμείς, γιατί άλλες χώρες όπως η Ιρλανδία, η Πορτογαλία και η Κύπρος βγήκαν πολύ πιο γρήγορα από την κρίση με πολύ ευνοϊκότερους όρους και μπορούν και δανείζονται. Άρα είναι εύκολο να ρίχνουμε τον λίθο του αναθέματος στους άλλους και να μην βλέπουμε και τα δικά μας τα λάθη, που οδήγησαν στην παράταση αυτής της κρίσης και στην έξοδο, εκτός ή εντός εισαγωγικών, με τους όρους που έχει γίνει.
Το δεύτερο που θέλω να πω είναι το μεταναστευτικό. Είναι εύκολο και εδώ αφοριστικά να πούμε ότι κακώς οι Ευρωπαίοι αντιδρούν, οι πολίτες, στο μεταναστευτικό…
- Οι ηγεσίες (Παρέμβαση του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Γιάννη Μπαλάφα)
Θα πρέπει, όμως, να δούμε ότι οι ηγεσίες εκλέγονται από πολίτες και εισπράττουν αγωνίες, προβληματισμούς. Οι ηγεσίες οι σωστές θα πρέπει να έχουν το θάρρος να πηγαίνουν και κόντρα στο ρεύμα, όπως πήγε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής όταν έβαλε τη χώρα στην ΕΟΚ, που σύσσωμη η αντιπολίτευση, εκτός μερικών εξαιρέσεων διαφωνούσε. Αν στήνονταν τότε κάλπες δεν θα έμπαινε ποτέ η χώρα στην ΕΟΚ. Λέω, όμως, ότι δεν πρέπει να αγνοούμε τις αγωνίες των πολιτών για το τι μέλλει γενέσθαι, που νοιώθουν ότι απειλείται το ευρωπαϊκό κεκτημένο, ο ευρωπαϊκός τρόπος ζωής. Το να αρχίζουν να φυτρώνουν μιναρέδες τζαμιών σ’ όλη την Ευρώπη, το να κυκλοφορούν με μπούργκες άνθρωποι οι οποίοι δεν μετέχουν του ευρωπαϊκού πολιτισμού...
- Αυτό είναι ο ορισμός του ακροδεξιού λαϊκισμού (παρέμβαση του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Γιάννη Μπαλάφα)
Το γεγονός ότι στην Ευρώπη έχουμε ανθρώπους που δεν μετέχουν των κοινών ευρωπαϊκών αξιών και αρχών και μεταχειρίζονται τις γυναίκες όπως τις μεταχειρίζονται, αυτό προβληματίζει τον Ευρωπαίο πολίτη. Άρα δεν πρέπει να αγνοούμε αυτούς τους προβληματισμούς και τις αγωνίες των πολιτών που βλέπουν να υποβαθμίζονται οι γειτονιές τους γιατί υπάρχει μια άναρχη έλευση μεταναστών.
Στο ερώτημα αν πρέπει να υπάρχει λιγότερη ή περισσότερη Ευρώπη, η απάντηση πρέπει να είναι περισσότερη Ευρώπη. Η Ευρώπη έχει ΚΑΠ που είναι μια μεγάλη κατάκτηση τα τελευταία 50 χρόνια και ο Έλληνες αγρότες, παρά τα όσα λέμε και διαμαρτύρονται πολλές φορές, το εισόδημά τους σε μεγάλο βαθμό στηρίχθηκε από τις ευρωπαϊκές ενισχύσεις. Θα πρέπει να αποκτήσουμε και κοινή εξωτερική πολιτική, και κοινή πολιτική άμυνας, να μην βασιζόμαστε στα καπρίτσια του κ. Τραμπ, του ΝΑΤΟ, κοινή μεταναστευτική πολιτική.
- Μεταναστευτική πολιτική σημαίνει δίκαιη κατανομή (παρέμβαση του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Γιάννη Μπαλάφα)
Δεν σημαίνει μόνον δίκαιη κατανομή, πρωτίστως, αλλά και φύλαξη των συνόρων. Να μη λέμε οι θάλασσες δεν έχουν σύνορα. Εμείς αναμένουμε, λοιπόν, να αναπτυχθεί πιο γρήγορα η Ευρωπαϊκή Ακτοφυλακή, να γίνουν πιο γρήγορα οι προσλήψεις που έχει εξαγγείλει ο πρόεδρος Γιούγκερ, να υπάρχει αποτελεσματική φύλαξη, γρήγορη απονομή των διαδικασιών ασύλου. Δεν είναι δυνατόν οι Τούρκοι να μας εγκαλούν και οι Ευρωπαίοι να μας εγκαλούν ότι δεν προχωρούμε γρήγορα τη διαδικασία ασύλου.
- (Ο κ. Μπαλάφας αρνείται ότι συμβαίνει αυτό)
Ήμασταν πρόσφατα στις Βρυξέλλες και ο Ευρωπαίος Επίτροπος μας το επιβεβαίωσε ότι μας εγκαλούν ότι δεν μπορούμε να υλοποιήσουμε την κοινή συμφωνία με τους Τούρκους. Πόσους στέλνουμε στην Τουρκία; Είμαστε οι πρώτοι που φωνάζουμε για τη δίκαιη κατανομή και εμείς ψηφίσαμε την καταδίκη του Όρμπαν στο ευρωκοινοβούλιο, αλλά εσείς με την πολιτική σας έχετε καταστήσει την Ελλάδα αποθήκη ψυχών. Έρχονται από το Αφγανιστάν και τη Συρία γιατί λέτε ότι λιάζονται και περνάνε από τα βόρεια σύνορα της χώρας. ‘‘Ανοίξαμε και σας περιμένουμε’’. Αυτή είναι η πολιτική σας.
- Έρχονται από τη Συρία και το Αφγανιστάν για τους βομβαρδίζουν (παρέμβαση κ. Μπαλάφα)
Βομβαρδισμούς είχαμε και στην περίοδο διακυβέρνησης Σαμαρά. Στείλατε το λάθος μήνυμα και σας εγκαλεί τώρα η κοινότητα για τα κονδύλια που διαχειριστήκατε. Μιλάτε για τα κονδύλια και τις ΜΚΟ. Δεν ελέγχεστε κ. Μπαλάφα; Έρχεται η OLAF και ελέγχει τι γίνανε τα κονδύλια που σας δίνει η ΕΕ για τη διαχείριση του μεταναστευτικού. Έχουμε την Μόρια, που είναι ντροπή και όνειδος! Είναι μια μελανή σελίδα στη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, δίνετε τροφή στα άκρα με την αντιμετώπιση του μεταναστευτικού.
Μπορείτε να παρακολουθήσετε τις παρεμβάσεις του κ. Χαρακόπουλου στην ηλεκτρονική διεύθυνση:
https://youtu.be/XoX5_v5DqUc
