Μ.Χαρακόπουλος: "Γιατί “φιγουράρουμε” ψηλά στην “Black List” του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου;"
- Published in Δελτία Τύπου
Αθήνα, 5 Φεβρουαρίου 2020
ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΠΡΟΣ ΥΦΥΠΟΥΡΓΟ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ:
Γιατί “φιγουράρουμε” ψηλά στην “Black List” του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου;
«Δεν περιποιεί τιμή στη χώρα, ενόψει, μάλιστα της Προεδρίας του Συμβουλίου της Ευρώπης, να συγκρίνεται με την Τουρκία ή την Ουγγαρία σε καταδικαστικές αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου». Τα παραπάνω τόνισε ο πρόεδρος της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Παρακολούθησης των Αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος, κατά τη συνεδρίαση της Επιτροπής την οποία κλήθηκε να ενημερώσει ο υφυπουργός Δικαιοσύνης κ. Δημήτρης Κράνης για τις υποθέσεις που η Ελλάδα έχει παραπεμφθεί στο Δικαστήριο και κυρίως για τη διαδικασία συμμόρφωσης της χώρας με τις αποφάσεις.
Όπως είπε ο Θεσσαλός πολιτικός «τα στοιχεία καταδεικνύουν, πως η Ελλάδα είναι υψηλά στην κατηγορία των λεγόμενων “προβληματικών” κρατών με τις μεγαλύτερες εκκρεμότητες στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.
Ευθύνη της δικής μας Επιτροπής είναι η παρακολούθηση των αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Θα έλεγα, λοιπόν, ότι, πρώτον, πρέπει να δούμε γιατί η χώρα έχει τόσες παραπομπές στο Δικαστήριο και τόσες καταδίκες. Πού οφείλεται αυτό; Ποια είναι τα γενεσιουργά αίτια και πως αυτό μπορεί να “θεραπευτεί”; Άρα, το δεύτερο είναι τι πρέπει να κάνουμε για να πάψουμε να “φιγουράρουμε” ψηλά στην “Black List” του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου;
Και η τρίτη ευθύνη, όπως, εγώ αντιλαμβάνομαι τον ρόλο μας ως Επιτροπή, είναι ο έλεγχος της εκάστοτε εκτελεστικής εξουσίας στη συμμόρφωση με τις αποφάσεις του Δικαστηρίου».
Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος υπογράμμισε ότι «βεβαίως, αντικειμενικά, υπάρχουν διάφορα ζητήματα που καθιστούν δυσχερή τη θέση της χώρας στη βελτίωση των συνθηκών κράτησης στα σωφρονιστικά καταστήματα που παρατηρείται υπερπληθυσμός ή στα κέντρα υποδοχής μεταναστών και προσφύγων. Η διαχείριση της ραγδαίας αύξησης των μεταναστευτικών ροών, όταν μάλιστα δεν υπάρχει έμπρακτη αλληλεγγύη από πολλά κράτη-μέλη της ΕΕ και συναντούμε άρνηση ακόμη και να δεχτούν κάποια ασυνόδευτα παιδιά, είναι ιδιαίτερα δύσκολη. Οι υποδομές στα νησιά που ασφυκτιούν δεν ανταποκρίνονται, βεβαίως, στο μέγεθος του προβλήματος. Επίσης, η οικονομική δυσπραγία δεν επέτρεψε να βελτιωθούν οι συνθήκες κράτησης στα σωφρονιστικά καταστήματα ή στα κρατητήρια των αστυνομικών τμημάτων. Και αν γι’ αυτά μπορεί να υπάρξει δικαιολογία λόγω της δεκαετούς κρίσης, δεν υπάρχουν ελαφρυντικά -για να χρησιμοποιήσω έναν όρο από τον χώρο της Δικαιοσύνης- στις υποθέσεις που “πηγάζουν” από την τεράστια γραφειοκρατία ή από προβληματικές συμπεριφορές φορέων και προσώπων.
Τέλος, υπάρχουν και τα “ευαίσθητα” θέματα, εθνικής σημασίας, που χρήζουν ιδιαίτερης επεξεργασίας και προσεκτικής αντιμετώπισης. Αναφέρομαι στα ζητήματα της μουσουλμανικής μειονότητας της Δυτικής Θράκης και πιο συγκεκριμένα στον αναχρονιστικό θεσμό της Σαρία, αλλά και του αιτήματος που έχει προκύψει με την ίδρυση της λεγόμενης “Στέγης Μακεδονικού Πολιτισμού”».
Για το ζήτημα της Σαρία «και της διαστάσεις που έχει ευρύτερα, καθώς δεν είναι μόνο ζήτημα δικαίου», ο πρόεδρος της Επιτροπής πρότεινε «να γίνει μια συζήτηση με ειδικούς όρους δημοσιότητας».
Όπως είπε ο Θεσσαλός πολιτικός «τα στοιχεία καταδεικνύουν, πως η Ελλάδα είναι υψηλά στην κατηγορία των λεγόμενων “προβληματικών” κρατών με τις μεγαλύτερες εκκρεμότητες στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.
Ευθύνη της δικής μας Επιτροπής είναι η παρακολούθηση των αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Θα έλεγα, λοιπόν, ότι, πρώτον, πρέπει να δούμε γιατί η χώρα έχει τόσες παραπομπές στο Δικαστήριο και τόσες καταδίκες. Πού οφείλεται αυτό; Ποια είναι τα γενεσιουργά αίτια και πως αυτό μπορεί να “θεραπευτεί”; Άρα, το δεύτερο είναι τι πρέπει να κάνουμε για να πάψουμε να “φιγουράρουμε” ψηλά στην “Black List” του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου;
Και η τρίτη ευθύνη, όπως, εγώ αντιλαμβάνομαι τον ρόλο μας ως Επιτροπή, είναι ο έλεγχος της εκάστοτε εκτελεστικής εξουσίας στη συμμόρφωση με τις αποφάσεις του Δικαστηρίου».
Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος υπογράμμισε ότι «βεβαίως, αντικειμενικά, υπάρχουν διάφορα ζητήματα που καθιστούν δυσχερή τη θέση της χώρας στη βελτίωση των συνθηκών κράτησης στα σωφρονιστικά καταστήματα που παρατηρείται υπερπληθυσμός ή στα κέντρα υποδοχής μεταναστών και προσφύγων. Η διαχείριση της ραγδαίας αύξησης των μεταναστευτικών ροών, όταν μάλιστα δεν υπάρχει έμπρακτη αλληλεγγύη από πολλά κράτη-μέλη της ΕΕ και συναντούμε άρνηση ακόμη και να δεχτούν κάποια ασυνόδευτα παιδιά, είναι ιδιαίτερα δύσκολη. Οι υποδομές στα νησιά που ασφυκτιούν δεν ανταποκρίνονται, βεβαίως, στο μέγεθος του προβλήματος. Επίσης, η οικονομική δυσπραγία δεν επέτρεψε να βελτιωθούν οι συνθήκες κράτησης στα σωφρονιστικά καταστήματα ή στα κρατητήρια των αστυνομικών τμημάτων. Και αν γι’ αυτά μπορεί να υπάρξει δικαιολογία λόγω της δεκαετούς κρίσης, δεν υπάρχουν ελαφρυντικά -για να χρησιμοποιήσω έναν όρο από τον χώρο της Δικαιοσύνης- στις υποθέσεις που “πηγάζουν” από την τεράστια γραφειοκρατία ή από προβληματικές συμπεριφορές φορέων και προσώπων.
Τέλος, υπάρχουν και τα “ευαίσθητα” θέματα, εθνικής σημασίας, που χρήζουν ιδιαίτερης επεξεργασίας και προσεκτικής αντιμετώπισης. Αναφέρομαι στα ζητήματα της μουσουλμανικής μειονότητας της Δυτικής Θράκης και πιο συγκεκριμένα στον αναχρονιστικό θεσμό της Σαρία, αλλά και του αιτήματος που έχει προκύψει με την ίδρυση της λεγόμενης “Στέγης Μακεδονικού Πολιτισμού”».
Για το ζήτημα της Σαρία «και της διαστάσεις που έχει ευρύτερα, καθώς δεν είναι μόνο ζήτημα δικαίου», ο πρόεδρος της Επιτροπής πρότεινε «να γίνει μια συζήτηση με ειδικούς όρους δημοσιότητας».
