Αθήνα, 9 Φεβρουαρίου 2021
Ομιλία
Μάξιμου Χαρακόπουλου
στην Ολομέλεια της Βουλής
στη συζήτηση του νομοσχεδίου του Υπουργείου Παιδείας:
«Εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, προστασία της ακαδημαϊκής ελευθερίας, αναβάθμιση του ακαδημαϊκού περιβάλλοντος και άλλες διατάξεις»
«Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Το μέλλον κάθε κοινωνίας εξαρτάται από το εκπαιδευτικό της σύστημα και τα εφόδια που αυτό δίνει στη νέα γενιά. Η παιδεία επηρεάζει καθοριστικά το μέλλον των παιδιών μας, το αύριο του τόπου. Γι’ αυτό και οφείλουμε με αίσθημα ευθύνης να τολμήσουμε βαθιές τομές, που χρόνια τώρα έπρεπε να έχουν γίνει.
Το υπό συζήτηση νομοσχέδιο επιχειρεί να βάλει τίτλους τέλους σε παθογένειες δεκαετιών με ιδεοληψίες, παρωχημένες αντιλήψεις, στρεβλώσεις και άγονους φετιχισμούς, όπως το άσυλο ανομίας. Δυστυχώς, στα πανεπιστήμιά μας, χρόνια τώρα, δρουν δυνάμεις οπισθοδρομικές, περιθωριακές, και οι οποίες επιβάλλουν τον δικό τους νόμο, αυτόν του αυταρχισμού, της απειλής, ακόμη και της άσκησης βίας. Φτάσαμε στο σημείο, ο φόβος να οδηγεί σε αυτολογοκρισία, να περιστέλλει την ελεύθερη σκέψη –τον πυρήνα ύπαρξης και λειτουργίας ενός πανεπιστημίου.
Χρόνια μιλούμε για αυτές τις παθογένειες, αλλά μετρημένοι στα δάχτυλα αυτοί που προσπάθησαν κάτι να κάνουν. Οι περισσότεροι απέφυγαν να θίξουν τα κακώς κείμενα. Κάποιοι, βέβαια, στην προηγούμενη διακυβέρνηση το «τερμάτισαν». Ξεχείλωσαν τις παθογένειες στο έπακρο βαθμό. Λοιδόρησαν την αριστεία σαν ρετσινιά, αναγόρευσαν τους μπαχαλάκηδες και τους τραμπούκους των πανεπιστήμιων σε «κίνημα».
Ίσως αυτή η σοκαριστική εμπειρία να ωφέλησε τελικώς, καθώς αποκαλύφθηκαν πραγματικά οι νοσηρές εμμονές και οι στόχοι των υπερασπιστών της ήσσονος προσπάθειας και της ανοχής αν όχι πολιτικής κάλυψης των βανδάλων των πανεπιστημίων. Βάνδαλοι σαν κι αυτούς που κάποτε έκτισαν την πόρτα του γραφείου των καθηγητών τους, ή αυτούς που κτύπησαν τον καθηγητή Συρίγο, νυν υφυπουργό Παιδείας, γιατί τόλμησε να τους κάνει παρατήρηση. Αλλά και αυτούς που πρόσφατα κρέμασαν ταμπέλα στον πρύτανη του Οικονομικού Πανεπιστημίου, όπως έκαναν οι ναζί στους Εβραίους στον μεσοπόλεμο, ή αυτούς που κρέμασαν ένα άκρας χυδαιότητας πανό υπέρ του Κουφοντίνα και της στυγνής δολοφονίας του Παύλου Μπακογιάννη.
Είναι καιρός να αλλάξουμε σελίδα, χωρίς άλλες καθυστερήσεις. Απέναντι στην αλλαγή αυτή υπάρχουν αντιδράσεις. Από όσους βολεύονται με τη σημερινή στασιμότητα. Αλλά είναι μια θλιβερή, θορυβώδης μειοψηφία. Που βρίσκει, δυστυχώς, πολιτική κάλυψη.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Το νομοσχέδιο του υπουργείου Παιδείας φιλοδοξεί να βάλει τις βάσεις για την ανασυγκρότηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Προϋπόθεση γι’ αυτό είναι να εξαλειφθούν οι πυρήνες της ανομίας εντός των ΑΕΙ, να διαλυθούν οι ομάδες των τραμπούκων, να εξέλθουν των πανεπιστημίων οι εξωπανεπιστημιακοί, να επικρατήσει επιτέλους αίσθημα ασφάλειας και ηρεμίας.
Οι όποιες προσπάθειες έγιναν έως σήμερα απέτυχαν οικτρά. Ακούω με προσοχή την κριτική περί αστυνομοκρατίας για τη σύσταση της Ομάδας Προστασίας Πανεπιστημιακού Ιδρύματος. Δεν ακούω, όμως, καμία ουσιαστική αντιπρόταση. Ακούω ότι θα είναι μοναδική σε όλη την Ευρώπη. Μάλιστα! Που αλλού, όμως, ασκείται ωμή βία και τρομοκρατία σε πανεπιστήμια; Που αλλού πανεπιστήμια είναι ορμητήρια μπαχαλάκηδων, χώροι διακίνησης ναρκωτικών, αλλά και καταφύγια κάθε είδους παραβατικών στοιχείων.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Έρχομαι στο, μείζον κατ΄ εμέ, θέμα της βάσης εισαγωγής στα ΑΕΙ. Είναι πράγματι εξωφρενικό να εισάγονται στα πανεπιστήμια μαθητές με βαθμούς πολύ κάτω από την βάση. Μέχρι πότε θα χαϊδεύουμε αυτιά; Τι κάνουν αυτά τα παιδιά στο πανεπιστήμιο, όταν αγνοούν τα βασικά; Όταν υποψήφιος εισάγεται στο πανεπιστήμιο με 0,8 –δηλαδή με λευκή κόλλα- τι ελπίδα έχει να τελειώσει τις σπουδές του;
Ποιος ωφελείται από μια τέτοια παραδοξότητα. Ο φοιτητής που θα χάσει κάποια χρόνια από τη ζωή του, χωρίς αποτέλεσμα; Οι γονείς του, που μπορεί από το υστέρημά τους να ενισχύουν οικονομικά το παιδί τους, για να καταλήξει ανειδίκευτος και άνεργος; Ίσως βέβαια ωφελούνται οι ενοικιαστές ακινήτων ή τα σουβλατζίδικα της περιοχής. Πάντως, ούτε ο ενδιαφερόμενος, ούτε η εκπαίδευση. Και η πολιτεία οφείλει πάνω από όλα να ενδιαφέρεται για την εκπαίδευση και για την πρόοδο των νέων. Ο Ελάχιστος Βαθμός Εισαγωγής, που καθορίζεται από τα ίδια τα Ιδρύματα, είναι αυτονόητη απόφαση ορθολογισμού και δικαιοσύνης.
Το ίδιο ισχύει και με το ξεκαθάρισμα των λεγόμενων “αιώνιων φοιτητών”. Μάλλον άλλη μια ελληνική πρωτοτυπία. Πώς μπορούν να λειτουργούν εύρυθμα τα πανεπιστήμια, πώς μπορούν να κάνουν προγραμματισμό, όταν σχεδόν ένας στους δύο προπτυχιακούς φοιτητές είναι “αιώνιος”, δηλαδή είτε εγκατέλειψε τις σπουδές του γιατί δεν τον ενδιαφέρουν, είτε γιατί αδυνατεί να τις ολοκληρώσει, επειδή ακριβώς δεν έχει τις βάσεις να παρακολουθήσει τα μαθήματα. Για τα πανεπιστήμια, όμως, είναι ένα άχθος. Πού αλλού συμβαίνει αυτό; Αν δεν υπάρχει κάποιος σοβαρός λόγος ένας φοιτητής πρέπει να ολοκληρώνει τις σπουδές του σε ένα εύλογο χρονικό διάστημα, όπως αυτό που προβλέπεται στην παρούσα νομοθετική ρύθμιση.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Το νομοσχέδιο που συζητούμε φιλοδοξεί να θεραπεύσει αμαρτίες γονέων στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Εκτός, όμως, από την κυβερνητική αποφασιστικότητα χρειάζεται και η συνεργασία της εκπαιδευτικής κοινότητας, κυρίως των καθηγητών, που συχνά είναι και οι ίδιοι θύματα. Από αυτούς περιμένουμε πιο θαρραλέα στάση. Το να κρύβουμε το πρόβλημα κάτω από το χαλί, απλώς το κάνει ακόμη πιο δυσεπίλυτο. Τώρα είναι η ώρα.
Μπορείτε να παρακολουθήσετε την ομιλία του κ. Χαρακόπουλου στην ηλεκτρονική διεύθυνση: https://youtu.be/uCdwRO8lrdA
