Πρωτογενής παραγωγή με… λαμπόγυαλα;

Χρόνια τώρα μιλούμε για αναδιάρθρωση του πρωτογενούς τομέα και θυμάμαι τη μόνιμη απορία των ανθρώπων της υπαίθρου, που έκρυβε αγανάκτηση γιατί τα προϊόντα τους δεν είχαν τιμή: “τι να βάλουμε λαμπόγυαλα;”. Ποιος θα το φαντάζονταν ότι θα φτάναμε στο σημείο σε γη υψηλής παραγωγικότητας να… φυτεύουμε φωτοβολταϊκά και μάλιστα σε μια χώρα ελλειμματική σε πολλά αγροτικά προϊόντα!
Η πανδημία του κορονοϊού, εκτός όλων των υπολοίπων συνεπειών, κτύπησε ανελέητα τον πιο δυναμικό κλάδο της ελληνικής οικονομίας, τον τουρισμό. Η δεκαετής οικονομική κρίση θα είχε ασφαλώς ακόμη δυσμενέστερες συνέπειες αν ο τουριστικός τομέας δεν έδειχνε τέτοια δυναμική που συνέβαλε καταλυτικά στην εισροή συναλλάγματος και στη δημιουργία εκατοντάδων χιλιάδων θέσεων εργασίας. Περίπου το 25% του ΑΕΠ της χώρας για το 2019 έχει ως άμεση ή δευτερογενή πηγή τον τουρισμό. Ωστόσο, όπως αποδείχθηκε, είναι ταυτόχρονα και ο πιο ευάλωτος σε εξωτερικές αναστατώσεις. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι ταξιδιωτικές εισπράξεις την περίοδο Ιανουαρίου-Αυγούστου 2020 εμφάνισαν μείωση κατά 80% σε σύγκριση με την αντίστοιχη περίοδο του 2019.
Αναμφίβολα, αυτή η δυσάρεστη εξέλιξη θα πρέπει να κτυπήσει συναγερμό για τους σχεδιασμούς της επόμενης ημέρας, γιατί δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι η τουριστική ανάκαμψη θα επέλθει σύντομα -λαμβάνοντας υπόψη τις οικονομικές δυσχέρειες των χωρών προέλευσης των τουριστών. Αλλά και κανείς δεν αποκλείει ένα άλλο γεγονός που θα προκαλέσει και πάλι μια νέα κρίση. Άρα, η τουριστική “μονοκαλλιέργεια” δεν μπορεί να είναι η πανάκεια της ταλαιπωρημένης οικονομίας μας.
Αντιθέτως, η παρούσα δοκιμασία ανέδειξε την τεράστια σημασία που ενέχει η πρωτογενής παραγωγή. Επίσης, επιβεβαιώθηκε για μια ακόμη φορά ότι το μοντέλο της αποκλειστικής παροχής υπηρεσιών, χωρίς πρωτογενή παραγωγή, που για χρόνια επικρατούσε στα καθ’ ημάς, για να δικαιολογήσει την αποσάθρωση του αγροτικού τομέα που από 14% του ΑΕΠ το 1970 είχε πέσει το 2010 μόλις στο 4,5%, είναι ένας μύθος. Χώρες όπως το Ισραήλ, που διαθέτει καλλιέργειες ακόμη και στην έρημο, αλλά και η Ολλανδία ή η Γερμανία, που ασφαλώς είναι πολύ πιο μπροστά από εμάς στην παροχή υπηρεσιών, διαθέτουν ταυτόχρονα μια ακμάζουσα πρωτογενή παραγωγή.
Ως εκ τούτου, η χώρα μας, αν επιθυμεί να δημιουργήσει μια υγιή παραγωγική δομή με αντοχές και υψηλές αποδόσεις για να καταστεί “περιβόλι της Ευρώπης”, οφείλει να προχωρήσει στην αναβάθμιση της αγροτικής της παραγωγής. Πρόσφατα, σχετικά στοιχεία προκαλούν αισθήματα συγκρατημένης αισιοδοξίας, καθώς παρατηρείται άνοδος ως προς το ποσοστό του ΑΕΠ, όχι μόνον λόγω της πτώσης του τελευταίου, αλλά και σε απόλυτους αριθμούς. Βεβαίως, οι παθογένειες που ταλανίζουν την πρωτογενή παραγωγή παραμένουν και είναι πολλές. Αναφερόμαστε:
• Στην εξάρτηση από τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις, που βαίνουν μειούμενες βάσει της νέας ΚΑΠ.
• Στην απουσία σύγχρονου συνεταιριστικού κινήματος -τα έργα και οι ημέρες του κρατικοδίαιτου συνεταιριστικού κινήματος έχουν αφήσει πολλές ανοιχτές πληγές.
• Στον κατακερματισμό των καλλιεργειών και τη χαμηλή παραγωγικότητα.
• Στο χαμηλό επίπεδο αξιοποίησης της “έξυπνης γεωργίας” με τη χρήση νέων τεχνολογιών.
• Στη γήρανση του αγροτικού πληθυσμού -το ποσοστό νέων ηλικίας 15 έως 29 ετών στους απασχολούμενους του πρωτογενούς τομέα από 10% το 2008 έχει υποχωρήσει στο 8% το 2017.
Όλα αυτά εντοπίζονται με ενάργεια στην “Έκθεση Πισσαρίδη”, όπου κατατίθενται και σοβαρές προτάσεις για την επίλυσή τους. Για την επιτυχία, όμως, αυτού του μεγαλεπήβολου αλλά και καθοριστικού για την ανάπτυξη της οικονομίας στόχου, απαιτείται εξειδίκευση των μέτρων και προσήλωση στην υλοποίησή του. Η Πολιτεία, οφείλει να λάβει γρήγορες αποφάσεις, υπερνικώντας τα γρανάζια της γραφειοκρατίας και τη συνήθη βραδύτητα του κρατικού μηχανισμού, που θα επιτρέπουν:
• Τον εκσυγχρονισμό των αγροκτηνοτροφικών εκμεταλλεύσεων και την ίδρυση καθετοποιημένων μονάδων (παραγωγής - μεταποίησης - εμπορίας).
• Την αποτελεσματική προώθηση του branding των ελληνικών προϊόντων αγροδιατροφής και ιδιαίτερα των προϊόντων γεωγραφικής ένδειξης (ΠΓΕ) και ονομασίας προέλευσης (ΠΟΠ).
• Την κινητροδότηση υγιών συνεταιριστικών σχημάτων με επιχειρηματικό προσανατολισμό.
Ταυτόχρονα είναι επιβεβλημένη η λήψη επιμέρους μέτρων, που μπορούν, όμως, να κάνουν τη διαφορά, όπως η αντιμετώπιση του υψηλού κόστους παραγωγής με φοροαπαλλαγές για το λεγόμενο “αγροτικό πετρέλαιο” και κυρίως με εκτεταμένα έργα ταμίευσης και αξιοποίησης του αρδευτικού νερού με κλειστά δίκτυα άρδευσης, παράλληλα με την παραγωγή “πράσινης” υδροηλεκτρικής ενέργειας.
Ο αγροτικός τομέας μπορεί να συμβάλει καθοριστικά στην ανάπτυξη της οικονομίας μας. Όχι μόνον να δώσει δουλειά στους νέους, αλλά να δώσει και ζωή στην χειμαζόμενη από ερήμωση ελληνική επαρχία. Και σίγουρα, λύση δεν μπορεί να είναι η τοποθέτηση φωτοβολταϊκών σε χωράφια υψηλής παραγωγικότητας. Ας φυτεύσουν “λαμπόγυαλια” σε άγονη γη. Τόσα μπαΐρια και τσαΐρια διαθέτουμε…

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, πρώην αναπληρωτής υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην “Καθημερινή της Κυριακής” στις 07.03.21

Αθήνα, 7 Μαρτίου 2021

ΜΑΞΙΜΟΣ ΜΕ ΜΕΝΔΩΝΗ ΓΙΑ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΖΗΜΕΙΩΝ ΣΕ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ:

Τα θρησκευτικά μνημεία είναι ζωντανά τεκμήρια της ταυτότητάς μας!

• Έρχονται άμεσα σωστικά μέτρα και μελέτες αποκατάστασης

«Θέλω να ευχαριστήσω την υπουργό Πολιτισμού για την αποφασιστική βούληση της κυβέρνησης να προχωρήσει άμεσα σε όλες τις ενδεδειγμένες ενέργειες για την αποκατάσταση των ζημιών που υπέστησαν μεταβυζαντινές εκκλησίες και νεότερα μνημεία από τους σεισμούς της 3η και της 5η Μαρτίου 2021 σε Τύρναβο, Ελασσόνα και Λάρισα». Τα παραπάνω τόνισε ο βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος μετά την επικοινωνία που είχε με την υπουργό Πολιτισμού κ. Λίνα Μενδώνη για τις ζημιές που έχουν υποστεί θρησκευτικά μνημεία στον νομό της Λάρισας από την ενεργοποίηση του ρήγματος του Τυρνάβου.
Ο Θεσσαλός πολιτικός, κατά τις επισκέψεις του στα σεισμόπληκτα χωριά είδε ιδίοις όμμασι τις ζημιές σε ιστορικούς ναούς και περικαλλείς εκκλησίες, ενώ ενημερώθηκε αναλυτικά από τους οικείους επισκόπους, Λαρίσης και Τυρνάβου κ. Ιερώνυμο και Ελασσώνος κ. Χαρίτωνα. Όπως χαρακτηριστικά είπε στην κ. Μενδώνη «ο εγκέλαδος έπληξε και θρησκευτικά μνημεία που χρήζουν άμεσης προστασίας, όχι μόνο ως γέφυρες με το ιστορικό μας παρελθόν, αλλά και ως οδοδείκτες για το μέλλον. Τα μνημεία είναι ζωντανά τεκμήρια της ταυτότητάς μας και χρέος μας είναι η συντήρηση και αποκατάστασή τους».
Η αρμόδια υπουργός, η οποία από την πρώτη στιγμή εκδήλωσης της σεισμικής δραστηριότητας επικοινώνησε με τους μητροπολίτες της περιοχής που βρέθηκε στο επίκεντρο του εγκέλαδου, διαβεβαίωσε τον Μάξιμο Χαρακόπουλο ότι έχει διαρκή ενημέρωση από την προϊσταμένη της Εφορείας Αρχαιοτήτων Λάρισας κ. Σταυρούλα Σδρόλια, προκειμένου να γίνει άμεσα η καταγραφή των ζημιών. Αύριο αναμένει τις τελικές αναφορές, έτσι ώστε να χρηματοδοτηθούν τα άμεσα σωστικά μέτρα και οι μελέτες αποκατάστασης των θρησκευτικών μνημείων. Πρόκειται για τους ναούς της Αγίας Παρασκευής, της Φανερωμένης, του Αγίου Αντωνίου, του Αγίου Νικολάου Βλάχων και της Μονής Προφήτη Ηλία στον Τύρναβο, των εκκλησιών του Αγίου Νικολάου και Αγίου Αθανασίου στην Αμυγδαλέα, των ναών του Αγίου Νικολάου και Αγίου Αθανασίου στο Πραιτώρι, του Αγίου Γεωργίου στη Μαγούλα και της Αγίας Παρασκευής στο Αμούρι. Δυστυχώς, κατεδαφιστέα φαίνεται πως κρίνεται η εκκλησία του Αγίου Νικολάου στο Κουτσόχερο, ενώ κατέρρευσε και το πλίνθινο άνω μέρος του κωδωνοστασίου του Αγίου Νικολάου Τουραχάν στον Τύρναβο. Αξιολόγηση αναμένεται και στις ρωγμές στο Γενί Τζαμί στη Λάρισα και στον μιναρέ του τεμένους, που κρίνεται επίφοβος.
Ζημιές, βεβαίως, προκλήθηκαν και σε νεότερες εκκλησίες, η αποκατάσταση των οποίων δεν εμπίπτει στις αρμοδιότητες του υπουργείου Πολιτισμού.

Αθήνα, 5 Μαρτίου 2021

Παρέμβαση
Μάξιμου Χαρακόπουλου
στην κοινή συνεδρίαση της Ειδικής Διαρκούς Επιτροπής Ευρωπαϊκών Υποθέσεων και της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης με θέμα την ενημέρωση για το νέο Σύμφωνο για τη Μετανάστευση και το Άσυλο από τον Αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, αρμόδιο για την προώθηση του Ευρωπαϊκού Τρόπου Ζωής, κ. Μαργαρίτη Σχοινά και τον Υπουργό Μετανάστευσης και Ασύλου, κ. Παναγιώτη (Νότη) Μηταράκη.

«Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Ευχαριστώ τον αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Μαργαρίτη Σχοινά, που έχει ένα καυτό χαρτοφυλάκιο, για την ενδελεχή ενημέρωση. Πιστεύω ότι η συνοχή του ευρωπαϊκού οικοδομήματος θα κριθεί ή ορθότερα ήδη κρίνεται από τον τρόπο αντιμετώπισης του μεταναστευτικού και προσφυγικού ζητήματος.
Η χώρα μας βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της εισροής των μεταναστευτικών ροών, στο σύνορο της Ευρώπης με την Ασία και την Αφρική. Το γεγονός αυτό την καθιστά ευάλωτη με ορατό τον κίνδυνο της απώλειας, τουλάχιστον, της κοινωνικής της συνοχής.
Η Ελλάδα βρέθηκε επανειλημμένως τα προηγούμενα χρόνια σε δυσχερή θέση, με αποκορύφωμα την απόπειρα εισβολής μεταναστών που οργάνωσε η Άγκυρα στον Έβρο πριν ένα χρόνο. Η δική μας αποφασιστικότητα κέρδισε και συμμάχους στο ευρωπαϊκό στερέωμα.
Δυστυχώς, όμως, για καιρό η ευρωπαϊκή πολιτική δεν ήλθε ως αρωγός στην αντιμετώπιση των πιέσεων που δεχόμασταν ως χώρα πρώτης υποδοχής. Όλοι γνωρίζουμε το απαράδεκτο καθεστώς που θέσπισε ο κανονισμός του Δουβλίνου ΙΙ το 2003, που ασύγγνωστα υπογράφηκε από την τότε ελληνική κυβέρνηση. Το λάθος αυτό δεν πρέπει επ’ ουδενί να επαναληφθεί σήμερα.
Γι’ αυτό τον λόγο και πρέπει να έχουμε καθοριστικό λόγο και αποφασιστική στάση από το άλφα έως το ωμέγα του νέου συμφώνου για την Μετανάστευση και το Άσυλο. Είναι σαφές ότι δεν επιτρέπονται όροι που δυνητικά θα μπορούσαν να υπονομεύσουν την κυριαρχία μας. Αν κάποιοι Ευρωπαίοι φαντάζονται τον Έβρο, τη Χίο, τη Λέσβο, τη Σάμο, τη Ρόδο σαν μια ευρωπαϊκή «νήσο Έλις», για εμάς οι τόποι αυτοί συνιστούν πάτρια εδάφη, των οποίων η ύπαρξη κατοχυρώνει την εθνική μας κυριαρχία και ελευθερία. Κι αυτό δεν το διαπραγματευόμαστε με κανέναν.
Η δημιουργία ενός αγνώστου αριθμού δομών υποδοχής κατά μήκος των συνοριακών μας εδαφών θα απειλήσει την ίδια την κυριαρχία μας, και θα εκληφθεί ως ένα έμμεσο κάλεσμα για μετανάστευση.
Ο έλεγχος όσων επιθυμούν να εισέλθουν στην Ευρώπη πρέπει να διεξάγεται αναγκαστικώς εκτός της ΕΕ. Και στα σημεία αυτά να δηλώνεται πού επιθυμεί ή πού πρέπει να πάει εντός της Ένωσης ο αιτών ή η αιτούσα. Όχι να δημιουργούνται τετελεσμένα με μετανάστες που δεν δικαιούνται καθεστώς προστασίας.
Δεν είναι δυνατόν να εξετάζουμε αιτήματα ασύλου από μετανάστες, για παράδειγμα από το Πακιστάν, που είναι βέβαιο ότι θα απορριφθούν, αφού δεν συντρέχουν οι λόγοι απόδοσης ασύλου, και τελικώς οι άνθρωποι αυτοί να μένουν εδώ. Και την ίδια ώρα, η χώρα μας να υφίσταται διαρκώς την πίεση διαφόρων ευρωπαϊκών θεσμών και οργανισμών για την ορθή διαχείριση του μεταναστευτικού και προσφυγικού ζητήματος, απολογούμενη συνεχώς για τις επιδόσεις της στον τομέα αυτόν, αναλαμβάνοντας βάρη που δεν της αναλογούν.
Στο νέο σύμφωνο θα πρέπει να διασαφηνίζεται ότι η μετεγκατάσταση των αιτούντων διεθνή προστασία δεν θα εναποθέτεται στην καλή προαίρεση ενός κράτους-μέλους, αλλά θα είναι υποχρεωτική. Δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν ποινές, πρόστιμα, καταδίκες για την παραμικρή παρέκκλιση των όποιων ευρωπαϊκών οδηγιών για ήσσονος σημασίας ζητήματα, και όχι για ένα τέτοιο μείζον πρόβλημα.
Παράλληλα, ο μηχανισμός των επιστροφών οφείλει να είναι ενιαίος για όλη την ΕΕ. Οι συμφωνίες με τις χώρες προέλευσης και διέλευσης πρέπει να είναι με την ΕΕ και όχι διμερείς. Και αυτές να συνοδεύονται με κίνητρα συμμόρφωσης στους όρους των συμφωνιών αλλά και με κυρώσεις, ιδίως οικονομικού χαρακτήρα, σε αντίθετη περίπτωση.
Κι εδώ το πλαίσιο πρέπει εξαρχής να είναι ιδιαίτερα ξεκάθαρο, ώστε χώρες όπως η Τουρκία, να μην έχουν πλέον τη δυνατότητα εκβιασμού της ΕΕ με τη μαζική αποστολή μεταναστών. Και κάθε τέτοια απόπειρα να μην καταλήγει σε ένα απαράδεκτο παρασκηνιακό ανατολίτικο παζάρι με κάποια κράτη-μέλη της ΕΕ, αλλά σε άμεση επιβολή κυρώσεων. Προς τούτο επιβάλλεται άμεσα και η τροποποίηση της κοινής δήλωσης ΕΕ-Τουρκίας, καθώς στην πράξη αποδείχθηκε δυσλειτουργική, με πενιχρά αποτελέσματα.
Τέλος, διακριτά πρέπει να είναι τα καθήκοντα και τα όρια δράσης των διαφόρων ΜΚΟ που ασχολούνται με το μεταναστευτικό και προσφυγικό, οι οποίες σε κάποιες περιπτώσεις έχουν μετεξελιχθεί, φτάνοντας στο σημείο να λειτουργούν ως κράτος εν κράτει, ακόμη και πρακτορεύοντας ευθέως ξένα και εχθρικά συμφέροντα ενάντια στα κράτη που δραστηριοποιούνται.
Αναμφίβολα, τον τελευταίο χρόνο έγιναν πολλά για να δοθούν λύσεις στο φλέγον αυτό πρόβλημα, τόσο με την επαρκή φύλαξη των θαλασσίων και χερσαίων συνόρων, όσο και με την αποσυμφόρηση των νησιών. Παράλληλα, βελτιώθηκε αρκετά η κατάσταση διαβίωσης στα κέντρα πρώτης υποδοχής, ενώ συνεχείς είναι οι αναχωρήσεις προσφύγων προς την Ευρώπη.
Ωστόσο, όλοι αντιλαμβανόμαστε ότι μένουν να γίνουν ακόμη πολλά, για να πούμε ότι θα έχουμε μια πραγματική αλλαγή της κατάστασης. Πρωτίστως, πρέπει να δημιουργηθεί ένα νέο ευρωπαϊκό πλαίσιο που να μην επιτρέψει την επανάληψη των χαοτικών φαινομένων που έχουμε ζήσει. Αυτό το σκοπό πρέπει να εξυπηρετήσει το νέο Σύμφωνο για την Μετανάστευση και το Άσυλο.

Σας ευχαριστώ».

Αθήνα, 7 Μαρτίου 2021

ΜΑΞΙΜΟΣ ΓΙΑ ΝΕΟ ΣΥΜΦΩΝΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ:

Η Ελλάδα δεν είναι η “νήσος Έλις” της Ευρώπης!

«Δυστυχώς, για καιρό η ευρωπαϊκή πολιτική δεν ήλθε ως αρωγός στην αντιμετώπιση των πιέσεων που δεχόμασταν ως χώρα πρώτης υποδοχής. Όλοι γνωρίζουμε το απαράδεκτο καθεστώς που θέσπισε ο κανονισμός του Δουβλίνου ΙΙ το 2003, που ασύγγνωστα υπογράφηκε από την τότε ελληνική κυβέρνηση. Το λάθος αυτό δεν πρέπει επ’ ουδενί να επαναληφθεί σήμερα. Γι’ αυτό τον λόγο και πρέπει να έχουμε καθοριστικό λόγο και αποφασιστική στάση από το άλφα έως το ωμέγα του νέου συμφώνου για την Μετανάστευση και το Άσυλο». Τα παραπάνω τόνισε ο βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος, μιλώντας στην κοινή συνεδρίαση της Επιτροπής Ευρωπαϊκών Υποθέσεων και της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης, στην οποία προεδρεύει, με θέμα την «ενημέρωση για το νέο Σύμφωνο για τη Μετανάστευση και το Άσυλο» από τον αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κ. Μαργαρίτη Σχοινά και τον υπουργό Μετανάστευσης και Ασύλου κ. Νότη Μηταράκη.
Ο Θεσσαλός πολιτικός σημείωσε ότι «η Ελλάδα βρέθηκε επανειλημμένως τα προηγούμενα χρόνια σε δυσχερή θέση, με αποκορύφωμα την απόπειρα εισβολής μεταναστών που οργάνωσε η Άγκυρα στον Έβρο πριν ένα χρόνο. Η δική μας αποφασιστικότητα κέρδισε και συμμάχους στο ευρωπαϊκό στερέωμα».
Αναφερόμενος στο νέο σύμφωνο για την μετανάστευση και το άσυλο υπογράμμισε τα εξής:
«α. Δεν επιτρέπονται όροι που δυνητικά θα μπορούσαν να υπονομεύσουν την κυριαρχία μας. Αν κάποιοι Ευρωπαίοι φαντάζονται τον Έβρο, τη Χίο, τη Λέσβο, τη Σάμο, τη Ρόδο σαν μια ευρωπαϊκή “νήσο Έλις”, για εμάς οι τόποι αυτοί συνιστούν πάτρια εδάφη, των οποίων η ύπαρξη κατοχυρώνει την εθνική μας κυριαρχία και ελευθερία. Κι αυτό δεν το διαπραγματευόμαστε με κανέναν. Η δημιουργία ενός αγνώστου αριθμού δομών υποδοχής κατά μήκος των συνοριακών μας εδαφών θα απειλήσει την ίδια την κυριαρχία μας, και θα εκληφθεί ως ένα έμμεσο κάλεσμα για μετανάστευση.
β. Ο έλεγχος όσων επιθυμούν να εισέλθουν στην Ευρώπη πρέπει να διεξάγεται αναγκαστικώς εκτός της ΕΕ. Και στα σημεία αυτά να δηλώνεται πού επιθυμεί ή πού πρέπει να πάει εντός της Ένωσης ο αιτών ή η αιτούσα. Όχι να δημιουργούνται τετελεσμένα με μετανάστες που δεν δικαιούνται καθεστώς προστασίας.
γ. Στο νέο σύμφωνο θα πρέπει να διασαφηνίζεται ότι η μετεγκατάσταση των αιτούντων διεθνή προστασία δεν θα εναποθέτεται στην καλή προαίρεση ενός κράτους-μέλους, αλλά θα είναι υποχρεωτική.
δ. Ο μηχανισμός των επιστροφών οφείλει να είναι ενιαίος για όλη την ΕΕ. Οι συμφωνίες με τις χώρες προέλευσης και διέλευσης πρέπει να είναι με την ΕΕ και όχι διμερείς. Και αυτές να συνοδεύονται με κίνητρα συμμόρφωσης στους όρους των συμφωνιών αλλά και με κυρώσεις, ιδίως οικονομικού χαρακτήρα, σε αντίθετη περίπτωση.
ε. Χώρες όπως η Τουρκία, να μην έχουν πλέον τη δυνατότητα εκβιασμού της ΕΕ με τη μαζική αποστολή μεταναστών. Και κάθε τέτοια απόπειρα να μην καταλήγει σε ένα απαράδεκτο παρασκηνιακό ανατολίτικο παζάρι με κάποια κράτη-μέλη, αλλά σε άμεση επιβολή κυρώσεων. Προς τούτο επιβάλλεται άμεσα και η τροποποίηση της κοινής δήλωσης ΕΕ-Τουρκίας, καθώς στην πράξη αποδείχθηκε δυσλειτουργική, με πενιχρά αποτελέσματα.
στ. Διακριτά πρέπει να είναι τα καθήκοντα και τα όρια δράσης των διαφόρων ΜΚΟ που ασχολούνται με το μεταναστευτικό και προσφυγικό, οι οποίες σε κάποιες περιπτώσεις έχουν μετεξελιχθεί, φτάνοντας στο σημείο να λειτουργούν ως κράτος εν κράτει, ακόμη και πρακτορεύοντας ευθέως ξένα και εχθρικά συμφέροντα ενάντια στα κράτη που δραστηριοποιούνται.