Τι μας διδάσκει η Επανάσταση του ‘21

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Η έναρξη της εθνικής μας παλιγγενεσίας, τα 200 χρόνια της οποίας εορτάζουμε φέτος, συνιστά μεγάλο ορόσημο στην ιστορία του νεότερου ελληνισμού, αλλά και ολόκληρης της Ευρώπης. Η απόφαση της αποτίναξης του οθωμανικού ζυγού έπειτα από αιώνες σκλαβιάς και επιβολής του φόβου στους ραγιάδες, αποτελεί θρίαμβο του ελεύθερου πνεύματος. Κι αυτός ήταν ο λόγος που η ελληνική επανάσταση ξεσήκωσε τεράστια κύματα φιλελληνισμού στις κοινωνίες της εποχής.
Αναμφίβολα, η λατρεία της αρχαίας Ελλάδας, που είχε καταστεί πρότυπο, έστω και σε θεωρητικό επίπεδο, μεταξύ των διανοουμένων σε Ευρώπη και Αμερική, έπαιξε επίσης ρόλο στην εκδήλωση των θετικών αισθημάτων για τους εξεγερμένους Έλληνες. Σε αντίθεση, με τις τότε ηγεσίες των μεγάλων δυνάμεων, που προέτασσαν τις γεωπολιτικές και οικονομικές τους προτεραιότητες έναντι του δικαίου και των ιδανικών. Σε σημείο μάλιστα, που η Ιερά Συμμαχία, ένας συνασπισμός χριστιανικών δυνάμεων, να επιδιώκει με πάθος τη διατήρηση στη ζωή του “μεγάλου ασθενούς”, την ακεραιότητα δηλαδή της αναχρονιστικής, πνευματικά, οικονομικά και κοινωνικά, οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Σε αυτό το εξόχως αντιδραστικό κλίμα που επικρατούσε εκείνη την περίοδο στα ευρωπαϊκά ανακτοβούλια υπήρχε η πιθανότητα η επανάσταση στην Ελλάδα να αντιμετωπίσει ακόμη και πιο άμεσα κατασταλτικά μέτρα. Στις παραδουνάβιες ηγεμονίες, μάλιστα, ο τσάρος Αλέξανδρος επέτρεψε στα τουρκικά στρατεύματα να εκστρατεύσουν και να συντρίψουν τον στρατό του Αλέξανδρου Υψηλάντη. Ωστόσο, ο Καποδίστριας, οι ανταγωνισμοί μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων και η φιλελληνική κοινή γνώμη σε όλη την Ευρώπη και τη Ρωσία ήταν οι παράγοντες που απέτρεψαν τα χειρότερα στα πρώτα καθοριστικά βήματα του επαναστατικού αγώνα. Μην λησμονούμε, άλλωστε, ότι αρχικώς οι φιλικοί για να δώσουν θάρρος στους φοβισμένους χωρικούς να πολεμήσουν τον Τούρκο, διέδιδαν πως όχι μόνον ο τσάρος ήταν πίσω από την επανάσταση, αλλά και ότι ο ρωσικός στρατός ήδη κατέβαινε προς βοήθεια των ομοδόξων Ελλήνων. Και κάπως έτσι έγινε το θαύμα. Παρά τις δυσοίωνες προβλέψεις, ακόμη και τις επιθυμίες και την προσπάθεια κάποιων ξένων δυνάμεων να σβήσει η φωτιά της επανάστασης, αυτή φούντωσε και απλώθηκε από την Κρήτη μέχρι την Ήπειρο και τη Μακεδονία, και από το Μεσολόγγι μέχρι τη Σάμο και τη Χίο. Και παρά την καταστολή των εξεγερμένων σε κάποιες περιοχές, ο ελληνισμός είχε με το σπαθί του, κυριολεκτικά, ελευθερώσει ένα μεγάλο τμήμα των εδαφών του.
Αυτές οι νίκες, όπως και οι αποτρόπαιες σφαγές και τα πογκρόμ των Τούρκων -με εμβληματική αυτή της Χίου για την οποία ο ζωγράφος Ντελακρουά δημιούργησε ένα συγκλονιστικό πίνακα που ταρακούνησε την Ευρώπη- πυροδότησαν ακόμη ισχυρότερα φιλελληνικά ρεύματα. Ολοένα και περισσότεροι πνευματικοί άνθρωποι συμπαραστέκονταν στον αγώνα του ελληνισμού. Ο ίδιος ο μεγάλος ρομαντικός ποιητής Λόρδος Βύρων θα κατέφθανε να πολεμήσει για την ελληνική ελευθερία, και τελικά να πεθάνει στο ηρωικό Μεσολόγγι. Η έξαρση του φιλελληνισμού δεν θα μπορούσε να μην επηρεάσει τις ευρωπαϊκές ηγεσίες, οι οποίες πιέζονταν πλέον και από τη νέα πραγματικότητα που δημιουργήθηκε επί του πεδίου των μαχών. Η Ελλάς δεν ήταν πλέον ένας μύθος, όπως περίπου υποστήριζε ο Μέττερνιχ.
Για τον λόγο αυτό και οι μετέπειτα αποτυχίες, ατυχίες και παρεκκλίσεις της επανάστασης, με τους θλιβερούς εμφυλίους πολέμους να αμαυρώνουν τον ηρωικό αγώνα, αλλά και η εισβολή του Ιμπραήμ, που εφάρμοζε την πολιτική της καμένης γης, δεν στάθηκαν ικανά να γυρίσουν προς τα πίσω το ρολόι της ιστορίας. Ο κύβος είχε ήδη ριφθεί. Η απόφαση των τριών δυνάμεων, της Αγγλίας, της Γαλλίας και της Ρωσίας να στείλουν τα πλοία τους στις ελληνικές θάλασσες προκαθόριζε το αποτέλεσμα. Ως εκ τούτου, η ναυμαχία του Ναβαρίνου, από τον συμμαχικό στόλο, υπό την ηγεσία των ναυάρχων Κόδριγκτων, Χέυδεν και Δεριγνύ, αποτέλεσε ένα καταλυτικό γεγονός στην πορεία της επανάστασης. Καθοριστικός, επίσης, στάθηκε και ο ρωσο-τουρκικός πόλεμος του 1828-1829, καθώς η ήττα του σουλτάνου τον ανάγκασε να αποδεχθεί τα τετελεσμένα και έτσι να επιτευχθεί η ανεξαρτησία της Ελλάδας, έστω και σε περιορισμένα εδαφικά όρια. Η αρχή όμως είχε γίνει.
Ο εορτασμός, επομένως, των 200 ετών από την επανάσταση πρέπει να εμπεριέχει και σημαντικά διδάγματα. Γιατί, δυστυχώς, και στις μέρες μας η χώρα μας συνεχίζει να προκαλείται από τον ίδιο αντίπαλο, ο οποίος απροκάλυπτα θέλει να ανασυστήσει την οθωμανική αυτοκρατορία. Όπως, λοιπόν, τότε, έτσι και σήμερα το στοιχείο που θα δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για την αναχαίτιση της επιθετικότητας του ανιστόρητου γείτονα είναι η δική μας αποφασιστικότητα στην υπεράσπιση του δικαίου χωρίς εκπτώσεις. Και αυτή η αποφασιστικότητα είναι, σε τελική ανάλυση, που μπορεί να κερδίσει και τις απαραίτητες διακρατικές συμμαχίες, αλλά και τη θετική εικόνα στο επίπεδο της παγκόσμιας κοινής γνώμης.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι γενικός γραμματέας της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην “Εφημερίδα των Συντακτών” στις 20.03.21

Αθήνα, 28 Μαρτίου 2021

ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΑ 111η ΕΠΕΤΕΙΟ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ΚΙΛΕΛΕΡ:

Σοβαρές προτάσεις για τη γεωργία και όχι πυροτεχνήματα γιατί απλά κάνουν θόρυβο!

«Παρά τα 111 χρόνια που έχουν μεσολαβήσει από τον ξεσηκωμό των κολίγων, ο εορτασμός της επετείου της εξέγερσης του Κιλελέρ μας υπενθυμίζει ένα ανεξίτηλο στη φθορά του χρόνου μήνυμα: Η ανάπτυξη του τόπου είναι στενά συνδεδεμένη με την αξιοποίηση της αγροτικής γης, της αγροτικής παραγωγής και την ευημερία των ανθρώπων που εργάζονται σκληρά για να την πετύχουν. Τιμώντας τους οφείλουμε να εργαστούμε σκληρά, όπως εκείνοι, για ένα καλύτερο μέλλον. Με σοβαρές προτάσεις και όχι επικοινωνιακά πυροτεχνήματα, απλά και μόνο γιατί κάνουν θόρυβο!». Τα παραπάνω τονίζει ο βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, πρώην αναπληρωτής υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος, σε δήλωσή του για την επέτειο του αγροτικού ξεσηκωμού του Κιλελέρ.
Ο Θεσσαλός πολιτικός σημειώνει ότι «κατά καιρούς ακούγονται ισοπεδωτικές φωνές που απαξιώνουν την προσφορά των ανθρώπων της υπαίθρου, μιλώντας για “παχυλές” επιδοτήσεις και αποζημιώσεις, οι οποίες καλό θα ήταν να αποφεύγονται. Το 1910 τίποτα από τα παραπάνω δεν ήταν δεδομένο. Οι κολίγοι ζητούσαν ένα κομμάτι από τη γη που αγόγγυστα καλλιεργούσαν, για λογαριασμό και προς όφελος άλλου. Εξοντωτική δουλειά και καμία ελπίδα για το μέλλον, μόνο εφήμερα όνειρα μήπως κανένα παιδί τους μπορέσει να ξεφύγει και να προκόψει. Μέχρι που ο κόμπος έφτασε στο χτένι και η συνεχής εξαθλίωση έφερε τον ξεσηκωμό. Δεν είχαν εξάλλου τίποτα να χάσουν. Το μόνο που ήθελαν ήταν να μπορούν να ελπίζουν σε μια καλύτερη ζωή.
Με την αναδιανομή της τσιφλικιών γρήγορα φάνηκαν οι δυνατότητες και οι προοπτικές για το μέλλον. Ο ολοήμερος αγώνας για την καλλιέργεια της γης μπορούσε να έχει μια καλή σοδειά και κατ’ επέκταση κάθε νοικοκύρης την ευκαιρία να μορφώσει τα παιδιά του, να τα προικίσει, να τα βοηθήσει να στρώσουν μια δουλειά ανάλογα με τα ταλέντα τους. Λειτούργησε η ευγενής άμιλλα, ο ανταγωνισμός που έφερε καινοτομία, πρόοδο και στήριξε δεκάδες άλλα επαγγέλματα.
Ωστόσο, με το πέρασμα των χρόνων έγινε φανερή η αναγκαιότητα της κρατικής αρωγής, προκειμένου να αποφευχθούν επισιτιστικές κρίσεις και οικονομικές συνέπειες εξαιτίας ενός και μόνου, άλλα ιδιαίτερα σημαντικού, παράγοντα, που ταλανίζει την αγροτική παραγωγή: των καιρικών συνθηκών. Η αναγκαιότητα αυτή είναι ιδιαίτερα ορατή στις μέρες μας λόγω της κλιματικής αλλαγής. Αρκεί να αναρωτηθεί κανείς πόσο δύσκολα θα ανέκαμπτε η αγροτική παραγωγή, ακόμα και σήμερα με τα σύγχρονα μέσα που διαθέτουμε, μετά από φαινόμενα τύπου “Ιανού”. Πόσες αγροτικές οικογένειες θα βρισκόταν κυριολεκτικά σε απόγνωση από τους παγετούς που πλέον πλήττουν πολύ συχνά τις παραγωγές οπωροκηπευτικών. Τι πορτοκάλια, μήλα, κεράσια, σταφύλια, λαχανικά, γάλα και κρέας θα τρώγαμε, και σε τι τιμές, αν δεν υπήρχε το προστατευτικό -με τις ατέλειές του- πέπλο του ΕΛΓΑ και αυτές οι “τρισκατάρατες” για μερικούς επιδοτήσεις, ώστε να βοηθήσουν τον μέσο αγρότη και κτηνοτρόφο να ανακάμψει, να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του και να ανταπεξέλθει στα οικογενειακά έξοδα, σε χρονιές που η παραγωγή του καταστρέφεται.
Σαφώς υπάρχουν προβλήματα και πολλά είναι εκείνα που πρέπει να διορθωθούν για να δοθεί ώθηση στην φθίνουσα δημογραφικά ελληνική επαρχία. Υπάρχουν θέματα με τις αποζημιώσεις των παραγωγών στις ολοένα και συχνότερες ζημιές που γίνονται και η πολιτεία προσπαθεί να τις αντιμετωπίσει. Υπάρχουν ζητήματα με την πορεία των επιδοτήσεων, το ύψος τους και τον τρόπο που αποδίδονται. Υπάρχουν σκόπελοι στις εμπορικές συμφωνίες για εμβληματικά αγροτικά και κτηνοτροφικά μας προϊόντα και οι ανταγωνιστές μας καραδοκούν στη γωνία. Υπάρχουν ζητήματα με το κόστος παραγωγής και την ερημοποίηση του κάμπου εξαιτίας ιδεοληψιών που εμποδίζουν την ήπια εκτροπή του Αχελώου στη Θεσσαλία. Υπάρχει θέμα με την απουσία ισχυρών συνεταιρισμών, εδώ που γεννήθηκε η συνεταιριστική ιδέα. Υπάρχει μείζον ζήτημα με τη γήρανση και τη συρρίκνωση του ενεργού αγροτικού δυναμικού.
Όμως, όπως πρέπει να διδασκόμαστε από τα λάθη του παρελθόντος, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι η προσφορά και οι δυνατότητες της αγροτικής παραγωγής -ακόμα και σήμερα, σε μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία- είναι τεράστια. Και αυτό φάνηκε όταν οι οικονομικές συνέπειες της πανδημίας δημιούργησαν έναν ιδιότυπο εθνικισμό των τροφίμων.
Η εξέγερση του Κιλελέρ έδειξε τη δύναμη που πηγάζει από την ανέχεια, αλλά και τη συμβολή της αγροτικής παραγωγής στην ανάπτυξη του τόπου. Αυτά δεν πρέπει να τα ξεχάσουμε και τιμώντας τη μνήμη όσων έπεσαν τότε για να έχουμε την πολυτέλεια των επιλογών σήμερα, οφείλουμε να εργαστούμε σκληρά, όπως εκείνοι, για ένα καλύτερο μέλλον. Με σοβαρές προτάσεις και όχι επικοινωνιακά πυροτεχνήματα, απλά και μόνο γιατί κάνουν θόρυβο!».

Αθήνα, 27 Μαρτίου 2021

ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΜΕ ΣΟΕΔ:

Κοινωνικές δράσεις για τους στρατιωτικούς και τις οικογένειές τους

«Είναι ιδιαίτερα αξιέπαινη η πρωτοβουλία για κοινωνικές δράσεις που αφορούν την καθημερινότητα των στρατιωτικών και των οικογενειών τους. Εύχομαι αυτή η ενεργοποίηση να αποδώσει σύντομα καρπούς προς όφελος όλων όσοι στελεχώνουν τις Ένοπλες Δυνάμεις μας, οι οποίοι σε κάθε περίπτωση, έχουν το βαρύ φορτίο να μεριμνούν για την ασφάλεια της πατρίδας μας». Τα παραπάνω τόνισε ο βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος μετά την ενημέρωση που είχε από τη διοίκηση του νεοσύστατου Σωματείου Οικογενειών Ενόπλων Δυνάμεων (ΣΟΕΔ) για τους σκοπούς ίδρυσής του και για το πλαίσιο των δραστηριοτήτων του για τη στήριξη των στρατιωτικών και των οικογενειών τους.
Στη συνάντηση, ο αντιπρόεδρος του ΣΟΕΔ κ. Θωμάς Ντιντιός, ο αναπληρωτής γραμματέας κ. Γιάννης Ξανθόπουλος και το μέλος του Δ.Σ. κ. Χρήστος Σιανίδης, επισήμαναν ότι η σύσταση του σωματείου ανταποκρίνεται στην αναγκαιότητα για δραστηριότητες που αφορούν όλα τα στελέχη στις Ένοπλες Δυνάμεις. Είναι ένα αστικό σωματείο που δεν προσανατολίζεται σε συνδικαλιστικές δράσεις και δεν απαιτεί υποχρεωτική οικονομική συνδρομή στα μέλη του. Ως κύριοι σκοποί του ΣΟΕΔ προσδιορίζονται η αλληλεγγύη και η ενδυνάμωση του θεσμού της οικογένειας των υπηρετούντων στις Ένοπλες Δυνάμεις της πατρίδας, η τόνωση παραδοσιακών δεσμών ανάμεσά τους, αλλά και η παροχή κάθε είδους βοήθειας (ηθική και υλική) όπου και όποτε χρειαστεί.
Επίσης, οι εκπρόσωποι της διοίκησης του ΣΟΕΔ ανέφεραν ότι το σωματείο αποτελεί έναν σύγχρονο φορέα, ανοικτό για όλα τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων σε όλη τη χώρα και των τριών κλάδων, είτε εν ενεργεία είτε εν αποστρατεία και τις οικογένειές τους. Στις άμεσες προτεραιότητές του είναι η συνεργασία και με άλλους φορείς κοινού ενδιαφέροντος, ώστε να βοηθηθούν οι στρατιωτικοί και οι οικογένειές τους και σε αυτή την κατεύθυνση θα δρομολογηθούν σταδιακά ενημερωτικές ημερίδες σε όλη τη χώρα από τις αντιπροσωπίες του ΣΟΕΔ που θα οριστούν ανά περιφέρεια. Το σωματείο ιδρύθηκε το Δεκέμβριο του 2020 από 41 ιδρυτικά μέλη και το πρώτο Διοικητικό Συμβούλιο συγκροτήθηκε σε σώμα μετά τις πρώτες αρχαιρεσίες.

Αθήνα, 26 Μαρτίου 2021

ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ:

Άμεσα “οδικός χάρτης” για τα ακατάλληλα σχολεία

• Πάση θυσία να διασωθεί το Δημοτικό Σχολείο της Φαλάνης

«Ευλόγως οι κάτοικοι της Φαλάνης διεκδικούν ένα σύγχρονο και ασφαλές νέο δημοτικό σχολείο μετά τις “πληγές” που άφησε στο ιστορικό διδακτήριο ο πρόσφατος σεισμός. Επ’ ουδενί, όμως, δεν πρέπει να κατεδαφιστεί το διδακτήριο που χρονολογείται από το πρώτο τέταρτο του αιώνα, επαναλαμβάνοντας το Λάθος που έγινε πριν λίγα χρόνια με το διδακτήριο της Φιλιππούπολης, από τα ελάχιστα, αν όχι το μόνο, που θύμιζε τα πρώτα χρόνια της έλευσης των προσφύγων από την Ανατολική Ρωμυλία. Το σχολείο της Φαλάνης πρέπει, πάση θυσία, να διασωθεί ως νεώτερο μνημείο και άμεσα να δρομολογηθούν οι διαδικασίες για την ανέγερση νέου δημοτικού σχολείου που θα ανταποκρίνεται στις ανάγκες της κωμόπολης». Τα παραπάνω τόνισε ο βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος μετά την ενημέρωση που είχε από εκπαιδευτικούς του σχολείου, τον διευθυντή κ. Νίκο Κολοβό, την υποδιευθύντρια κ. Ιφιγένεια Λάππα, τη δασκάλα κ. Ευανθία Παλιοτζήκα, και τους εκπροσώπους της τοπικής κοινωνίας, τον πρόεδρο της κοινότητας κ. Κώστα Λυγούρα, τον δημοτικό σύμβουλο κ. Κώστα Βλαχούλη και τα μέλη της Τ.Κ. κ. Ρένο Καρυώτη και κ. Μαρία Σταύρου.
Ο Θεσσαλός πολιτικός πρόσφατα είχε συνάντηση με τον Γενικό Γραμματέα του Υπουργείου Υποδομών κ. Γιώργο Καραγιάννη για την στέγαση των μαθητών των οποίων τα σχολεία χτυπήθηκαν από τον σεισμό, κατά την οποία ανακοινώθηκε και χρονοδιάγραμμα για την έλευση των πρώτων 12 οικίσκων-αιθουσών διδασκαλίας. Όπως είπε στους συνομιλητές του, «τώρα που ολοκληρώθηκε ο δευτεροβάθμιος έλεγχος των μηχανικών των ΚΤΥΠ, θα πρέπει να υπάρξει ένας συγκεκριμένος οδικός χάρτης, α) για την απρόσκοπτη διδασκαλία στα παιδιά των σχολείων που κρίθηκαν ακατάλληλα για το υπόλοιπο του σχολικού έτους και β) για τις διαδικασίες που χρειάζονται ώστε να συντηρηθούν τα σχολεία που χρήζουν επισκευών και να ανεγερθούν νέα όπου δεν κρίθηκαν επισκευάσιμα, όπως το διδακτήριο της Φαλάνης. Επομένως, θα πρέπει να υπάρξει επίσημη ενημέρωση για τις ανάγκες σε οικίσκους-αίθουσες διδασκαλίας ώστε άμεσα να δρομολογηθεί η αποστολή τους στον νομό. Επιπλέον, να διατυπωθεί επίσημα το αίτημα για την ανέγερση νέων σχολείων αλλά και η διαδικασία που προκρίνεται να ακολουθηθεί. Μακάρι να υπάρξει χορηγός, όπως συνέβη με το σχολείο που κατεδαφίστηκε στο Δαμάσι. Ωστόσο, επειδή ο χρόνος τρέχει και σε λίγες μέρες, όπως φαίνεται θα μπορούν να γίνουν μαθήματα δια ζώσης, θα πρέπει να δρομολογηθούν λύσεις».

“Γέφυρα πολιτισμού”
Όσον, αφορά στο παλιό σχολείο του 1925, στην οικοδομή του οποίου, όπως έδειξε ο διευθυντής του, έχουν ενσωματωθεί ως υλικά και σπαράγματα από την αρχαιοελληνική και οθωμανική περίοδο, ο κυβερνητικός βουλευτής υπογράμμισε ότι «θα πρέπει να αποτελέσει εστία πολιτισμού ως γέφυρα με το παρελθόν».
Όπως επισήμαναν ο πρόεδρος και οι παριστάμενοι εκπρόσωποι της αυτοδιοίκησης, με τη σύμφωνη γνώμη του διευθυντή του σχολείου και των εκπαιδευτικών, η διατήρηση του πετρόκτιστου κτιρίου είναι επιθυμία της τοπικής κοινωνίας. Μαζί με αυτό, θα παραμείνει αδιατάρακτη και η ιστορία των τελευταίων 100 ετών για την περιοχή. Ωστόσο, επεσήμαναν ότι ζητούν τη μέριμνα της πολιτείας για τη δημιουργία νέου κτιρίου το συντομότερο δυνατό, για να στεγαστούν με ασφάλεια οι μαθητές του σχολείου.

Φωτ. 1-4: Στο χτυπημένο από τον σεισμό σχολείο της Φαλάνης.

Φωτ. 5-7: Αρχαιοελληνικά και οθωμανικά σπαράγματα ως οικοδομικά υλικά στο σχολείο της Φαλάνης, που ανεγέρθηκε, όπως μαρτυρά εντοιχισμένη επιγραφή, τον Αύγουστο του 1925.