Αθήνα, 7 Απριλίου 2022

ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΜΕ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΥΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΗΣ ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ:

Έχουμε χρέος να σταθούμε δίπλα στους ομογενείς της Ουκρανίας

«Η Ελλάδα βρίσκεται στο πλευρό του ελληνισμού της Μαριούπολης σε αυτές τις τραγικές στιγμές που βιώνουν οι ομογενείς μας μαζί με όλους τους Ουκρανούς. Η Ελλάδα θα είναι κοντά τους και όταν τελειώσει η φρίκη του πολέμου και των δεινών που προκάλεσε η ρωσική εισβολή. Κι αυτό ελπίζουμε να γίνει σύντομα,. Έχουμε χρέος να συμβάλουμε στην ανοικοδόμηση της ιστορικής αυτής πόλης της Αζοφικής, που ίδρυσαν οι πρόγονοί τους, που έφθασαν εκεί από την χερσόνησο της Κριμαίας. Ευελπιστούμε να μπορέσουν να επιστρέψουν όλοι οι κάτοικοι της Μαριούπολης και των γύρω χωριών που σήμερα έγιναν πρόσφυγες, αναζητώντας ασφάλεια στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες. Σε κάθε περίπτωση, αυτό που επείγει τούτη τη στιγμή είναι να σταματήσουν οι εχθροπραξίες και να δημιουργηθούν ανθρωπιστικοί διάδρομοι, ώστε να διασωθεί ο εγκλωβισμένος πληθυσμός και έτσι να αποφευχθούν οι περαιτέρω τραγωδίες. Κάνουμε έκκληση να επικρατήσει η λογική και η αυτοσυγκράτηση, στο όνομα του ανθρωπισμού». Τα παραπάνω δήλωσε ο Γραμματέας της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας (ΔΣΟ), μέλος της Βουλής των Ελλήνων, δρ Μάξιμος Χαρακόπουλος, μετά τη συνάντηση -στην οποία συμμετείχε- του Προέδρου της Βουλής κ. Κωνσταντίνου Τασούλα με την πρόεδρο της Ομοσπονδίας Ελληνικών Συλλόγων της Ουκρανίας, κ, Αλεξάνδρα Προτσένκο, την πρόεδρο της Ελληνικής Κοινότητας Μαριούπολης κ. Νάντια Τσαπνή και τον πρόεδρο της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής του Ελληνισμού της Διασποράς της Βουλής, βουλευτή της ΝΔ στη Β’ Περιφέρεια Θεσσαλονίκης, κ. Σάββα Αναστασιάδη, με πρωτοβουλία του οποίου πραγματοποιήθηκε και η επίσκεψη των εκπροσώπων των ομογενών στη Βουλή.
Στην διάρκεια της συνάντησης συζητήθηκε η κατάσταση που επικρατεί στην πολύπαθη Μαριούπολη, αλλά και στα χωριά που κατοικούν οι Έλληνες της Αζοφικής, όπως επίσης και η δυσχερής θέση στην οποία έχουν περιέλθει οι ομογενείς μας, που έχουν προσφυγοποιηθεί λόγω του πολέμου.
Πριν γίνουν δεκτές από τον Πρόεδρο της Βουλής, οι δύο εκπρόσωποι της ελληνικής ομογένειας στην Ουκρανία παρακολούθησαν την ομιλία του Ουκρανού προέδρου κ. Βολοντίμιρ Ζελένσκι προς το Ελληνικό Κοινοβούλιο.

Αθήνα, 6 Απριλίου 2022

Εισαγωγική Ομιλία
Μάξιμου Χαρακόπουλου
στην κοινή συνεδρίαση της Διαρκούς Επιτροπή Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης και της Διαρκούς Επιτροπής Κοινωνικών Υποθέσεων,
με θέμα ημερήσιας διάταξης:
«Ενημέρωση από την υφυπουργό Μετανάστευσης και Ασύλου, κ. Σοφία Βούλτεψη, επί της Εθνικής Στρατηγικής για την κοινωνική ένταξη αιτούντων άσυλο και δικαιούχων διεθνούς προστασίας (Εθνική Στρατηγική για την Ένταξη)».

«Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Σήμερα έχουμε την χαρά και την τιμή να βρίσκεται κοντά μας η υφυπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου, κα Σοφία Βούλτεψη, και ο Γενικός Γραμματέας κ. Πάτροκλος Γεωργιάδης για να μας ενημερώσουν σχετικά με την Εθνική Στρατηγική για την κοινωνική ένταξη αιτούντων άσυλο και δικαιούχων διεθνούς προστασίας.
Προτού δώσω τον λόγο στην αγαπητή υφυπουργό, με την οποία συνεργαστήκαμε άψογα σε αυτήν την Επιτροπή, θα ήθελα να επισημάνω τη σπουδαιότητα του Σχεδίου για το οποίο πρόκειται να ενημερωθούμε.
Για πάνω από τρεις δεκαετίες η Ελλάδα από χώρα αποκλειστικά καταγωγής μεταναστών, που είχαν κατακλύσει τα πέρατα του κόσμου, κατέστη χώρα τράνζιτ ή και προορισμού για μετανάστες αλλά και πρόσφυγες. Η γεωγραφική της θέση, στο σύνορο της Ευρώπης με την Ασία και την Αφρική και η συμμετοχή της στην ΕΕ την κατέστησαν πόλο έλξης και χώρο σωτηρίας από διώξεις, εθνικού, θρησκευτικού ή πολιτικού χαρακτήρα.
Δυστυχώς, οι αιτίες της προσφυγοποίησης αντί να εκλείπουν με τα χρόνια φαίνεται να αυξάνονται. Πριν προλάβουμε να χαρούμε για ένα μέτωπο που κλείνει, αιφνιδιαζόμαστε από ένα άλλο που ανοίγει. Και κάθε πόλεμος, εκ προοιμίου, σημαίνει θάνατο, καταστροφές, ανέστιους ανθρώπους.
Το είδαμε αυτό παλαιότερα στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, πριν λίγα χρόνια στην Συρία, το βλέπουμε αυτές τις ημέρες στην κοντινή μας Ουκρανία. Παρακολουθούμε τα ατελείωτα καραβάνια των προσφύγων που καταφεύγουν σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, μεταξύ αυτών και στην Ελλάδα, για να σωθούν από αυτόν τον σκληρό και άδικο πόλεμο, που προκάλεσε η ρωσική εισβολή.
Ελπίζουμε μια από τις θετικές συνέπειες-αν μπορεί να λεχθεί για μια τέτοιων διαστάσεων τραγωδία που συμβαίνει στην Ουκρανία- να είναι η αλλαγή στάσης των κρατών-μελών της ΕΕ που δεν εκπλήρωναν τις υποχρεώσεις τους στη δίκαιη κατανομή των προσφύγων, αρνούμενα να δεχθούν ακόμη και ασυνόδευτα ανήλικα. Ευελπιστούμε αυτή η αλλαγή στάσης να είναι σταθερή και όχι ευκαιριακή.
Όσον αφορά τους πρόσφυγες που βρίσκονται στη χώρα μας, αυτοί αποτελούν μια πραγματικότητα που απαιτεί ορθή διαχείριση. Οφείλουμε, δηλαδή, να τους προσφέρουμε το περιβάλλον που θα τους επιτρέψει να ζήσουν αξιοπρεπώς. Γιατί το πιθανότερο είναι αυτοί οι άνθρωποι να ζήσουν μαζί μας. Και καθήκον μας είναι να τους βοηθήσουμε με κάθε τρόπο να ενσωματωθούν.
Και για την ενσωμάτωση υπάρχουν δύο προϋποθέσεις, οι οποίες νομίζω ότι ισχύουν για κάθε άνθρωπο που προσδοκά να εγκατασταθεί σε μια ξένη χώρα.
Η μία είναι η γλώσσα. Χωρίς τη δυνατότητα της επικοινωνίας, ο οποιοσδήποτε αισθάνεται ότι βρίσκεται σε μόνιμο αδιέξοδο. Οι κοινωνικές επαφές του περιορίζονται με την κοινότητά του. Μόνον σε αυτήν αισθάνεται οικεία, νιώθει ασφάλεια. Αλλά αυτό είναι ταυτόχρονα και μια παγίδα, που οδηγεί σε κοινωνική περιχαράκωση, σε γκετοποίηση, με όλες τις αρνητικές συνέπειες που έχουν τα γκέτο.
Όταν πρόκειται για παιδιά, το σχολείο ευτυχώς προσφέρει την δυνατότητα της εκμάθησης της γλώσσας και όλων των άλλων γνωστικών αντικειμένων. Αλλά για τους ενήλικες τα πράγματα δυσκολεύουν.
Το ίδιο σημαντική, ίσως και περισσότερο ακόμη, είναι η δεύτερη προϋπόθεση, αυτή της εργασίας. Δεν μπορεί να παραμένει ως προοπτική το επίδομα, το βοήθημα, μια παρασιτική λογική. Είδαμε τι θαύματα έκαναν για παράδειγμα οι μετανάστες από την Αλβανία, η πρώτη γενιά μεταναστών, που με σκληρή εργασία στις οικοδομές και στα χωράφια έγιναν νοικοκύρηδες, ανέθρεψαν παιδιά, τα οποία σήμερα, έχοντας σπουδάσει στη δημόσια εκπαίδευση, στην πλειοψηφία τους είναι πλήρως ενταγμένα στην ελληνική κοινωνία, ή εργάζονται στο εξωτερικό, όπως και πολλά άλλα ελληνόπουλα. Το ίδιο ισχύει και για δεκάδες χιλιάδες άλλους πρόσφυγες και μετανάστες από άλλες χώρες, καθώς και τα παιδιά τους, που ήλθαν στην πατρίδα μας.
Ασφαλώς, η οικονομική κρίση των παρελθόντων ετών, δεν επέτρεψε να δημιουργηθούν οι θέσεις εργασίας που θα θέλαμε ώστε να γίνει και η απορρόφηση του προσφυγικού πληθυσμού σε μεγαλύτερο ποσοστό. Σήμερα, όμως, υπάρχουν τομείς που πρόσφυγες, εντός συγκεκριμένων προγραμμάτων, θα μπορούσαν να εργαστούν.
Μιλώντας και ως βουλευτής της περιφέρειας, που εκπροσωπεί έναν κατ’ εξοχήν αγροτικό νομό, όπου λείπουν χέρια στα χωράφια και στις κτηνοτροφικές μονάδες, και οι παραγωγοί αναζητούν εναγωνίως εποχικούς εργάτες γης, νομίζω ότι πρόσφυγες, με ανάλογη εμπειρία στις πατρίδες τους θα μπορούσαν να καλύψουν αυτά τα κενά. Προς όφελος και των ιδίων αλλά και της οικονομίας της χώρας.
Φαντάζομαι ότι το ίδιο θα μπορούσαν να πουν και συνάδελφοι από περιοχές με τουριστική ανάπτυξη, όπου και εκεί αναζητούνται εργαζόμενοι. Επομένως, χρειαζόμαστε προγράμματα κατάρτισης και εξειδίκευσης ενηλίκων προσφύγων και μεταναστών στους τομείς της οικονομίας που η χώρα έχει ανάγκες.
Σε κάθε περίπτωση, αυτό που επιθυμούμε και νομίζω ότι όλοι θα συμφωνήσουμε είναι αυτοί οι άνθρωποι που ήλθαν κατατρεγμένοι στην Ελλάδα, να βρουν στον ήλιο μοίρα, να ενσωματωθούν στην ελληνική κοινωνία, να στεριώσουν, να προσφέρουν, και να έχουν μια αξιοπρεπή ζωή οι ίδιοι και τα παιδιά τους.
Σας ευχαριστώ».

Δευτερολογία Μ. Χαρακόπουλου
«Επιτρέψτε μου, επειδή πάρα πολλοί συνάδελφοι έθεσαν το ζήτημα της ελληνομάθειας, στο οποίο και εσείς αναφερθήκατε και εγώ κατά την εισαγωγική μου παρέμβαση, ως βασικό κριτήριο για την ενσωμάτωση των προσφύγων και των μεταναστών στη χώρα μας, να πω ότι το πρόβλημα της πλημμελούς φοίτησης, δυστυχώς, δεν περιορίζεται μόνο σε μετανάστες και σε πρόσφυγες. Πληροφορούμαι ότι και στην κοινότητα των Ρομά, μεταξύ των πολιτών που ανήκουν σε αυτή την πληθυσμιακή ομάδα, υπάρχει σε μεγάλο βαθμό πλημμελής φοίτηση και αυτό δυσκολεύει, επίσης, την πλήρη ενσωμάτωση και των Ρομά στην ελληνική κοινωνία. Γι’ αυτό νομίζω ότι δεν θα πρέπει να αρκεί ως προϋπόθεση η εγγραφή στα σχολεία για την παροχή του όποιου είδους επιδομάτων, βοηθημάτων πολυτεκνικών, απορίας ή άλλων, αλλά θα πρέπει να συνδέεται με την κανονική φοίτηση των παιδιών στη δημόσια εκπαίδευση».

Μπορείτε να παρακολουθήσετε την ομιλία του κ. Χαρακόπουλου στην ηλεκτρονική διεύθυνση: https://youtu.be/runYBeV4DCc

Η δευτερολογία: https://youtu.be/ihu7-ftOLi0

Αθήνα, 6 Απριλίου 2022

ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ:

Γλώσσα και Εργασία οι προϋποθέσεις ενσωμάτωσης προσφύγων

• Χρειαζόμαστε προγράμματα κατάρτισης μεταναστών για εργάτες γης

«Δυστυχώς, οι αιτίες της προσφυγοποίησης αντί να εκλείπουν με τα χρόνια φαίνεται να αυξάνονται. Πριν προλάβουμε να χαρούμε για ένα μέτωπο που κλείνει, αιφνιδιαζόμαστε από ένα άλλο που ανοίγει. Και κάθε πόλεμος, εκ προοιμίου, σημαίνει θάνατο, καταστροφές, ανέστιους ανθρώπους. Το είδαμε αυτό παλαιότερα στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, πριν λίγα χρόνια στην Συρία, το βλέπουμε αυτές τις ημέρες στην κοντινή μας Ουκρανία». Τα παραπάνω τόνισε ο πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης της Βουλής, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος, στην εισαγωγική του ομιλία στην κοινή συνεδρίαση της Επιτροπής που προεδρεύει με την Επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων, με θέμα την ενημέρωση από την υφυπουργό Μετανάστευσης και Ασύλου, κα Σοφία Βούλτεψη, για την Εθνική Στρατηγική για την κοινωνική ένταξη αιτούντων άσυλο και δικαιούχων διεθνούς προστασίας. Στη συνεδρίαση παρευρέθηκε και ο Γενικός Γραμματέας Μεταναστευτικής Πολιτικής κ. Πάτροκλος Γεωργιάδης.

Παράδειγμα ενσωμάτωσης οι μετανάστες από την Αλβανία
Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος στην ομιλία του επισήμανε ότι για την ενσωμάτωση των προσφύγων «υπάρχουν δύο προϋποθέσεις, οι οποίες νομίζω ότι ισχύουν για κάθε άνθρωπο που προσδοκά να εγκατασταθεί σε μια ξένη χώρα.
Η μία είναι η γλώσσα. Χωρίς τη δυνατότητα της επικοινωνίας, ο οποιοσδήποτε αισθάνεται ότι βρίσκεται σε μόνιμο αδιέξοδο. Οι κοινωνικές επαφές του περιορίζονται στην κοινότητά του. Μόνον σε αυτήν αισθάνεται οικεία, νιώθει ασφάλεια. Αλλά αυτό είναι ταυτόχρονα και μια παγίδα, που οδηγεί σε κοινωνική περιχαράκωση, σε γκετοποίηση, με όλες τις αρνητικές συνέπειες που έχουν τα γκέτο. Όταν πρόκειται για παιδιά, το σχολείο ευτυχώς προσφέρει την δυνατότητα της εκμάθησης της γλώσσας και όλων των άλλων γνωστικών αντικειμένων. Αλλά για τους ενήλικες τα πράγματα δυσκολεύουν.
Το ίδιο σημαντική, ίσως και περισσότερο ακόμη, είναι η δεύτερη προϋπόθεση, αυτή της εργασίας. Δεν μπορεί να παραμένει ως προοπτική το επίδομα, το βοήθημα, μια παρασιτική λογική. Είδαμε τι θαύματα έκαναν για παράδειγμα οι μετανάστες από την Αλβανία, η πρώτη γενιά μεταναστών, που με σκληρή εργασία στις οικοδομές και στα χωράφια έγιναν νοικοκύρηδες, ανέθρεψαν παιδιά, τα οποία σήμερα, έχοντας σπουδάσει στη δημόσια εκπαίδευση, στην πλειοψηφία τους είναι πλήρως ενταγμένα στην ελληνική κοινωνία, ή εργάζονται στο εξωτερικό, όπως και πολλά άλλα ελληνόπουλα».

Εργάτες γης
Ο Θεσσαλός πολιτικός σημείωσε ότι «μιλώντας και ως βουλευτής της περιφέρειας, που εκπροσωπεί έναν κατ’ εξοχήν αγροτικό νομό, όπου λείπουν χέρια στα χωράφια και στις κτηνοτροφικές μονάδες, και οι παραγωγοί αναζητούν εναγωνίως εποχικούς εργάτες γης, νομίζω ότι πρόσφυγες, με ανάλογη εμπειρία στις πατρίδες τους θα μπορούσαν να καλύψουν αυτά τα κενά. Προς όφελος και των ιδίων αλλά και της οικονομίας της χώρας. Φαντάζομαι ότι το ίδιο θα μπορούσαν να πουν και συνάδελφοι από περιοχές με τουριστική ανάπτυξη, όπου και εκεί αναζητούνται εργαζόμενοι. Επομένως, χρειαζόμαστε προγράμματα κατάρτισης και εξειδίκευσης ενηλίκων προσφύγων και μεταναστών στους τομείς της οικονομίας που η χώρα έχει ανάγκες».

Επιδόματα σε Ρομά
Με αφορμή τη συζήτηση για την ελληνομάθεια ως βασικό κριτήριο για την ενσωμάτωση των προσφύγων και των μεταναστών στη χώρα μας, ο Μάξιμος Χαρακόπουλος στη δευτερολογία του επισήμανε ότι «το πρόβλημα της πλημμελούς φοίτησης, δυστυχώς, δεν περιορίζεται μόνο σε μετανάστες και σε πρόσφυγες. Πληροφορούμαι ότι και στην κοινότητα των Ρομά, μεταξύ των πολιτών που ανήκουν σε αυτή την πληθυσμιακή ομάδα, υπάρχει σε μεγάλο βαθμό πλημμελής φοίτηση και αυτό δυσκολεύει, επίσης, την πλήρη ενσωμάτωση και των Ρομά στην ελληνική κοινωνία. Γι’ αυτό νομίζω ότι δεν θα πρέπει να αρκεί ως προϋπόθεση η εγγραφή στα σχολεία για την παροχή του όποιου είδους επιδομάτων, βοηθημάτων πολυτέκνων, απορίας ή άλλων, αλλά θα πρέπει να συνδέεται με την κανονική φοίτηση των παιδιών στη δημόσια εκπαίδευση».

Φωτ. Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος με την υφυπουργό Μετανάστευσης και Ασύλου, Σοφία Βούλτεψη.

Μπορείτε να παρακολουθήσετε την ομιλία του κ. Χαρακόπουλου στην ηλεκτρονική διεύθυνση: https://youtu.be/runYBeV4DCc
Η δευτερολογία: https://youtu.be/ihu7-ftOLi0

Αθήνα, 6 Απριλίου 2022

ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΑ ΠΡΟΠΛΗΡΩΜΗ ΧΡΕΩΝ ΣΤΟ ΔΝΤ:

Ποτέ ξανά η χώρα να μη βρεθεί σε μνημόνια!

«Η περιπέτεια των μνημονίων και ο δανεισμός μας από το ΔΝΤ δεν πρέπει να λησμονηθούν αλλά να διατηρηθούν στη μνήμη μας ως οδυνηρό μάθημα για να μην επαναλάβουμε τα λάθη του παρελθόντος. Ποτέ ξανά να μην βρεθεί η χώρα στην ανάγκη να υπογράψει μνημόνια». Τα παραπάνω δήλωσε ο πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης της Βουλής, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος με αφορμή την προπληρωμή της τελευταίας δόσης των οφειλών της Ελλάδας προς το ΔΝΤ.
Ο Θεσσαλός πολιτικός στη δήλωσή του επισημαίνει ότι «οι Έλληνες περάσαμε, από το 2010, μια μακρά περίοδο δοκιμασίας, κατά την οποία η οικονομία μας βρέθηκε σε παρατεταμένη και επώδυνη κρίση. Όλο αυτό το διάστημα, που μοιραία προκάλεσε αμφισβητήσεις και αναθεωρήσεις απέναντι σε επιλογές και πρόσωπα, οι δυσκολίες και τα εμπόδια ήταν πολλά, όπως και πολλοί οι συμπολίτες μας που βρέθηκαν σε δυσχερή θέση επαγγελματικά ή έμειναν άνεργοι. Χιλιάδες υπήρξαν και οι νέοι μας που κατέφυγαν στο εξωτερικό για αναζήτηση εργασίας. Ωστόσο, καταφέραμε να μείνουμε όρθιοι και, παρά τα πισωγυρίσματα που δημιουργούσαν ο λαϊκισμός και η δημαγωγία για “μαγικές λύσεις”, να αφήσουμε πίσω μας αυτόν τον “εφιάλτη”. Η πρώιμη αποπληρωμή των χρεών μας προς το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, που ταυτίστηκε με την εποχή των μνημονίων, ενέχει πρωτίστως μια συμβολική σημασία. Σηματοδοτεί και επισήμως την έναρξη μιας νέας εποχής, που μπορούμε να οικοδομήσουμε μια ισχυρή παραγωγική δομή, χωρίς τις παθογένειες του παρελθόντος, κερδίζοντας τη θέση που μας αξίζει στην παγκοσμιοποιημένη, πλέον, οικονομία.
Δυστυχώς, εδώ και τρία χρόνια, αλλεπάλληλα εμπόδια πλανητικής διάστασης, όπως είναι η πανδημία του κορονοϊού, ο πόλεμος στην Ουκρανία και η εκτόξευση των τιμών της ενέργειας και των τροφίμων, δεν μας έχουν επιτρέψει να κάνουμε το άλμα στην οικονομία που αναμέναμε και που μπορούσαμε. Οι προβλέψεις για την παγκόσμια οικονομία είναι, επίσης, δυσμενείς και ακόμη δεν διαφαίνεται φως στον κοντινό ορίζοντα για την λήξη της νέας κρίσης. Παρ’ όλα αυτά, εμείς οφείλουμε, λαμβάνοντας τα κατάλληλα διδάγματα από τις διαδοχικές ατυχείς συγκυρίες να επιμείνουμε στις μεταρρυθμίσεις, που θα αναζωογονήσουν την παραγωγική μας μηχανή. Πρώτιστο βάρος οφείλουμε να δώσουμε στην πραγματική παραγωγή, είτε αφορά στον πρωτογενή είτε στον δευτερογενή τομέα της οικονομίας. Ιδιαίτερα για τη γεωργία και την κτηνοτροφία αποδείχθηκε περίτρανα η αξία τους όλο το τρέχον διάστημα. Θα ήταν ολέθριο σφάλμα αν δεν στοχεύαμε σε μια ουσιαστικότερη ενίσχυσή τους. Εξάλλου δεν είναι πιά επιλογή επιθυμίας, αλλά επιβίωσης».