Αθήνα, 5 Ιουλίου 2022
Ομιλία Μάξιμου Χαρακόπουλου στη Βουλή
κατά τη συνεδρίαση της Διαρκούς Επιτροπής, Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης και της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Ισότητας, Νεολαίας και Δικαιωμάτων του Ανθρώπου με θέμα ημερήσιας διάταξης:
«Συζήτηση επί θεμάτων μεταναστευτικής πολιτικής, δικαιωμάτων του ανθρώπου και ισότητας των φύλων, κατόπιν σχετικού αιτήματος πρώην μελών του Κοινοβουλίου του Αφγανιστάν, που φιλοξενούνται στην Ελλάδα».
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Σήμερα έχουμε την χαρά και την τιμή να φιλοξενούμε στο πλαίσιο των εργασιών της Επιτροπής μας σημαντικές προσωπικότητες, από μια μακρινή χώρα της Κεντρικής Ασίας, το Αφγανιστάν.
Πρόκειται για γυναίκες, μέλη του Αφγανικού Κοινοβουλίου και του δικαστικού σώματος, οι ζωές των οποίων βρέθηκαν σε κίνδυνο λόγω της κατάληψης της εξουσίας από τους Ταλιμπάν. Όπως άλλωστε και όλων αυτών των γυναικών που είχαν θέσεις ευθύνης, που με την μόρφωση, τις σπουδές, τις ικανότητές, την επιθυμία και την αποφασιστικότητά τους να αλλάξουν τα πράγματα στην χώρα τους, βρέθηκαν στο στόχαστρο δυνάμεων που επιθυμούν το ρολόι της ιστορίας να μείνει κολλημένο στο σκοταδισμό του μεσαίωνα.
Αυτές οι γυναίκες, όπως και εκατομμύρια άλλες, που παραμένουν στο Αφγανιστάν, μέχρι το καλοκαίρι του 2021,είχαν όνειρα, και την ελπίδα ότι θα τα πραγματοποιούσαν. Ότι στην πατρίδα τους επιτέλους θα εμπεδώνονταν τα ανθρώπινα δικαιώματα για όλους, ότι τα κορίτσια δεν θα ήταν παιδιά ενός κατώτερου θεού.
Ότι θα μπορούν να πηγαίνουν κανονικά σε σχολείο και σε πανεπιστήμιο, και ότι δεν θα δίνονται ως νύφες από μικρά κορίτσια σε όποιον άντρα θελήσει η οικογένειά τους.
Ότι θα μπορούν να εργάζονται σε οποιαδήποτε εργασία, χωρίς απαγορεύσεις, ισότιμα με τους άντρες.
Ότι θα μπορούν να καταλαμβάνουν δημόσια αξιώματα και να συμμετέχουν στα κοινά με τα ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις με τον αντρικό πληθυσμό.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η πατρίδα των κυριών που σήμερα θα έχουμε την ευκαιρία να ακούσουμε από πρώτο χέρι τις μαρτυρίες και τις απόψεις τους, έχει ταλαιπωρηθεί πολύ κατά την πρόσφατη ιστορία της.
Ξένες στρατιωτικές επεμβάσεις, εμφύλιοι πόλεμοι, ανάδυση και επικράτηση θρησκευτικά μισαλλόδοξων πολιτικών δυνάμεων, επιβολή σκοταδιστικών αντιλήψεων, καταστροφή ανεκτίμητων ιστορικών και πολιτιστικών μνημείων, διώξεις και περιθωριοποίηση για μεγάλα τμήματα του πληθυσμού, με κύρια θύματα τον γυναικείο πληθυσμό.
Όπως, επίσης, είναι αλήθεια ότι γύρω από αυτήν την κομβική χώρα υπήρξαν ποικίλες αντιπαραθέσεις μεταξύ πολλών δυνάμεων, που σχετίζονται με τα γεωστρατηγικά συμφέροντα στην Κεντρική Ασία, και οι οποίες επέτρεψαν την εμφάνιση αυτού του αναχρονισμού.
Δεν είναι μυστικό ότι παλαιότερα και τώρα κάποιοι πόνταραν στις ακραίες ομάδες, με τον μεσαιωνικό θρησκευτικό ζήλο, για να επηρεάσουν την πολιτική κατάσταση στο Αφγανιστάν. Και ιδού το αποτέλεσμα.
Βεβαίως, πρόκειται για μια διαδικασία η οποία θέλω να πιστεύω ότι βρίσκεται εν εξελίξει. Ότι και εντός του ιδίου του Αφγανιστάν οι αντιστάσεις στην οπισθοδρόμηση είναι ισχυρές και τα όσα έχουν επιτευχθεί έχουν δημιουργήσει ένα διαφορετικό περιβάλλον, που περιορίζει τις διαθέσεις των Ταλιμπάν, να επαναλάβουν τα όσα έκαναν κατά την πρώτη περίοδο της εξουσίας τους.
Σε αυτό, όμως, ευθύνη έχει και η διεθνής κοινότητα, η οποία οφείλει να σκύψει με μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τα τεκταινόμενα σε αυτή την χώρα. Διότι, δυστυχώς, ενίοτε βλέπουμε το ενδιαφέρον να μην είναι το ίδιο για όλες τις εστίες προβλημάτων στον πλανήτη.
Το Αφγανιστάν δεν μπορεί και δεν πρέπει να αποτελεί μια μαύρη τρύπα στον παγκόσμιο χάρτη. Οι κάτοικοί του, χωρίς εξαιρέσεις, πρέπει να έχουν το δικαίωμα στην ευημερία και την ελευθερία.
Και να τους δοθεί η δυνατότητα να παραμείνουν και να δημιουργήσουν στον τόπο τους, στις εστίες τους και όχι να παίρνουν τον δρόμο της προσφυγιάς, με τα καραβάνια των εξαθλιωμένων, έρμαια κάθε διακινητή και διεθνών κυκλωμάτων.
Γιατί αυτό το φαινόμενο, του σύγχρονου δουλεμπορίου, είναι μαύρη σελίδα στον πολιτισμό μας.
Και μπορεί εδώ μαζί μας να είναι αυτές οι γενναίες γυναίκες βουλευτές, που διασώθηκαν κατόπιν ενεργειών της Ελληνικής Δημοκρατίας, στο πλαίσιο των δράσεων που ανέπτυξε η Ευρωπαϊκή Ένωση για τη διάσωση γυναικών που βρίσκονταν σε κίνδυνο από την επικράτηση των Ταλιμπάν, όμως, είναι χιλιάδες όσοι παίρνουν τον δρόμο της προσφυγιάς, υπό τις πιο αντίξοες συνθήκες.
Και οι άνθρωποι αυτοί, θύματα πολλές φορές της παραπληροφόρησης, καταλήγουν να γίνονται εργαλεία στα χέρια κρατών, όπως κάνει η γειτονική μας Τουρκία, που μέσω αυτών ασκεί εκβιασμούς και προωθεί πολιτικούς στόχους. Κι αυτό το είδαμε δυστυχώς πολλές φορές έως σήμερα, με αποκορύφωμα τα γεγονότα του Έβρου.
Η χώρα μας, μια χώρα σύνορο της Ευρώπης με την Ασία και την Αφρική, για χρόνια αποτελεί την πύλη εισόδου για εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες που αναζητούν μια θέση στον ήλιο της ευρωπαϊκής Εδέμ, είτε λόγω των πολέμων και των πολιτικών και θρησκευτικών διώξεων, είτε απλώς λόγω των καλύτερων συνθηκών ζωής στην Ευρώπη.
Ωστόσο, η κατάσταση αυτή, χωρίς την απαιτούμενη ευρωπαϊκή αλληλεγγύη, και παρά τον απόλυτο σεβασμό που επιδεικνύει το ελληνικό κράτος στα ανθρώπινα δικαιώματα και τις διεθνείς συνθήκες, αλλά και το φιλόξενο πνεύμα των Ελλήνων, συχνά οδηγεί σε εξαιρετικά αρνητικά φαινόμενα.
Και ανάμεσα σε αυτά περιλαμβάνεται, αναμφίβολα, η γκετοποίηση και η περιθωριοποίηση των ίδιων των προσφύγων και μεταναστών.
Βεβαίως, το παράδειγμα του Ιρανού πρόσφυγα μαθητή, που μέσα σε τρία χρόνια κατάφερε να εισαχθεί στο πολυτεχνείο, μαρτυρά την αξία της ημετέρας παιδείας ως μοχλού κοινωνικής ένταξης και ενσωμάτωσης στην ελληνική κοινωνία, όσων πραγματικά το επιθυμούν και κοπιάζουν προς τούτο.
Με αυτές τις σκέψεις, θα ήθελα και πάλι να καλωσορίσω τις αγαπητές Αφγανές συναδέλφους βουλευτές στη Βουλή των Ελλήνων, στις οποίες και θα δώσω ευθείς αμέσως τον λόγο για να ακούσουμε τα όσα πολύ ενδιαφέροντα έχουν να μας πουν και ακολούθως θα τοποθετηθούν όσοι βουλευτές επιθυμούν και βεβαίως, οι παριστάμενες εκπρόσωποι της κυβέρνησης.
Μπορείτε να παρακολουθήσετε την εισηγητική παρέμβαση του κ. Χαρακόπουλου στην ηλεκτρονική διεύθυνση: https://youtu.be/qMqCUhdqrAA
