ΕΡΩΤΗΣΗ
ΠΡΟΣ TΗΝ ΥΠΟΥΡΓΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ & ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

ΘΕΜΑ: Άρση του ηλικιακού κριτηρίου χορήγησης σύνταξης χηρείας με την κατάργηση του άρθρου 12 του ν.4387/2016

Από την πρώτη στιγμή που θεσμοθετήθηκε το άρθρο 12 του Ν. 4387/2016 (νόμος Κατρούγκαλου) για τις συντάξεις χηρείας, αποτέλεσε αντικείμενο σφοδρής κριτικής, από φορείς, όπως ο Σύλλογος Συζύγων Θανόντων Α.Ξ.Ι.Α., και κόμματα, καθώς όπως ελέχθη, καταλύει κάθε έννοια Δικαίου και οδηγεί στην απόλυτη εξαθλίωση τις χήρες και τις οικογένειες τους. Πραγματικά, σύμφωνα με την δρακόντεια αυτή διάταξη απαγορεύεται να δοθεί η, πετσοκομμένη ήδη από τον ίδιο νόμο, σύνταξη χηρείας σε χήρες που είναι τη στιγμή του θανάτου του συζύγου τους κάτω των 55 ετών.
Πολύ σύντομα αποδείχθηκε, με τον πλέον τραγικό τρόπο ότι η κριτική αυτή ήταν απόλυτα δίκαιη. Συγκεκριμένα, όπως δημοσιεύθηκε στον ηλεκτρονικό τύπο (ιστοσελίδα onlarissa), κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης του Δημοτικού Συμβουλίου της Λάρισας ο απόστρατος της Πολεμικής Αεροπορίας κ. Απόστολος Παπαπαρίσης μετέφερε την εξής συγκλονιστική ιστορία: ένας άνδρας από τα Τρίκαλα, που νοσηλευόταν χτυπημένος από την επάρατη νόσο και ανέμενε το μοιραίο, ζήτησε από τον γιατρό του, να μπει σε μηχανική υποστήριξη για πέντε ακόμη μέρες για να γίνει η γυναίκα του 55 ετών.
Υπενθυμίζεται ότι, σύμφωνα με τον νόμο Κατρούγκαλου σε μια γυναίκα που είναι κάτω των 52 ετών όταν αποβιώνει ο σύζυγος, ανεξαρτήτως με το χρόνο του έγγαμου βίου και με τα χρόνια υπηρεσίας του συζύγου, απονέμεται σύνταξη για 3 χρόνια και μετά η σύνταξη διακόπτεται οριστικά, εκτός αν υπάρχουν ανήλικα τέκνα ή τέκνα που σπουδάζουν όπου συνεχίζεται μέχρι την ενηλικίωση ή το πέρας των σπουδών. Ενώ για μια γυναίκα που ήταν 52 ως 55 ετών όταν απεβίωσε ο σύζυγος, απονέμεται σύνταξη για 3 χρόνια και έπειτα αφού διακοπεί συνεχίζεται μετά τα 67.
Το αναφερθέν ανωτέρω περιστατικό, που συντάραξε το πανελλήνιο, καταδεικνύει ότι δεν υφίσταται πλέον καμία δικαιολογητική βάση για τη διατήρηση μιας διάταξης καταφανώς άδικης και απάνθρωπης, η οποία γυναίκες κτυπημένες από τη μοίρα τις οδηγεί στην απόλυτη εξαθλίωση. Γίνεται αμέσως κατανοητό ότι σε μια εποχή που τα ποσοστά της ανεργίας βρίσκονται στο «κόκκινο», για τις γυναίκες αυτές που θα χάσουν τους συζύγους τους δεν υπάρχει κανένα παράθυρο ελπίδας στην αγορά εργασίας, αλλά τις αναμένει η σκληρή πραγματικότητα της ανεργίας.
Η συγκεκριμένη διάταξη αποτελεί, ως εκ τούτου, μνημείο πρωτοφανούς αναλγησίας στην νεοελληνική ιστορία, νομοθετημένη μάλιστα από κυβέρνηση που διατείνεται ότι εκπροσωπεί τις αδύναμες κοινωνικές ομάδες.

Κατόπιν τούτων

Ερωτάται η αρμόδια υπουργός

1. Προτίθεσθε να άρετε το ηλικιακό κριτήριο στη χορήγηση της σύνταξης χηρείας καταργώντας το άρθρο 12 του Ν. 4387/2016 (νόμος Κατρούγκαλου), βάσει του οποίου οι γυναίκες που χάνουν τους συζύγους τους σε ηλικία κάτω των 55 ετών, οδηγούνται στην οικονομική εξαθλίωση και στην κοινωνική περιθωριοποίηση;

Αθήνα, 7 Αυγούστου 2017

Ο ερωτών βουλευτής

Μάξιμος Χαρακόπουλος

Αθήνα, 7 Αυγούστου 2017

ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΠΡΟΣ ΥΠΟΥΡΓΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ:

Καταργείστε άμεσα το ηλικιακό κριτήριο χορήγησης σύνταξης χηρείας!

• Οδηγεί στην εξαθλίωση γυναίκες κάτω των 55 που χάνουν το σύζυγό τους

Να αρθεί άμεσα το ηλικιακό κριτήριο στη χορήγηση της σύνταξης χηρείας καταργώντας το άρθρο 12 του “νόμου Κατρούγκαλου” (Ν. 4387/2016), βάσει του οποίου οι γυναίκες που χάνουν τους συζύγους τους σε ηλικία κάτω των 55 ετών οδηγούνται στην οικονομική εξαθλίωση και στην κοινωνική περιθωριοποίηση, ζητά ο βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος.
Σε ερώτησή του προς την υπουργό Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης κ. Έφη Αχτσιόγλου, υπογραμμίζει ότι από την πρώτη στιγμή που θεσμοθετήθηκε το συγκεκριμένο άρθρο «για τις συντάξεις χηρείας, αποτέλεσε αντικείμενο σφοδρής κριτικής, από φορείς, όπως ο Σύλλογος Συζύγων Θανόντων Α.Ξ.Ι.Α., και κόμματα, καθώς όπως ελέχθη, καταλύει κάθε έννοια Δικαίου και οδηγεί στην απόλυτη εξαθλίωση τις χήρες και τις οικογένειες τους. Πραγματικά, σύμφωνα με την δρακόντεια αυτή διάταξη απαγορεύεται να δοθεί η, πετσοκομμένη ήδη από τον ίδιο νόμο, σύνταξη χηρείας σε χήρες που είναι τη στιγμή του θανάτου του συζύγου τους κάτω των 55 ετών».
Το στέλεχος της αξιωματικής αντιπολίτευσης σημειώνει ότι «πολύ σύντομα αποδείχθηκε, με τον πλέον τραγικό τρόπο ότι η κριτική αυτή ήταν απόλυτα δίκαιη. Συγκεκριμένα, όπως δημοσιεύθηκε στον ηλεκτρονικό τύπο (onlarissa.gr), κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης του Δημοτικού Συμβουλίου της Λάρισας ο απόστρατος της Πολεμικής Αεροπορίας κ. Απόστολος Παπαπαρίσης μετέφερε την εξής συγκλονιστική ιστορία: ένας άνδρας από τα Τρίκαλα, που νοσηλευόταν χτυπημένος από την επάρατη νόσο και ανέμενε το μοιραίο, ζήτησε από τον γιατρό του, να μπει σε μηχανική υποστήριξη για πέντε ακόμη μέρες για να γίνει η γυναίκα του 55 ετών».
Ο Θεσσαλός πολιτικός υπενθυμίζει στην ερώτησή του ότι «σύμφωνα με τον νόμο Κατρούγκαλου σε μια γυναίκα που είναι κάτω των 52 ετών όταν αποβιώνει ο σύζυγος, ανεξαρτήτως με το χρόνο του έγγαμου βίου και με τα χρόνια υπηρεσίας του συζύγου, απονέμεται σύνταξη για 3 χρόνια και μετά η σύνταξη διακόπτεται οριστικά, εκτός αν υπάρχουν ανήλικα τέκνα ή τέκνα που σπουδάζουν όπου συνεχίζεται μέχρι την ενηλικίωση ή το πέρας των σπουδών. Ενώ για μια γυναίκα που ήταν 52 ως 55 ετών όταν απεβίωσε ο σύζυγος, απονέμεται σύνταξη για 3 χρόνια και έπειτα αφού διακοπεί συνεχίζεται μετά τα 67».
Ο κ. Χαρακόπουλος καταλήγει την ερώτηση αναφέροντας ότι το «ανωτέρω περιστατικό, που συντάραξε το πανελλήνιο, καταδεικνύει ότι δεν υφίσταται πλέον καμία δικαιολογητική βάση για τη διατήρηση μιας διάταξης καταφανώς άδικης και απάνθρωπης, η οποία γυναίκες κτυπημένες από τη μοίρα τις οδηγεί στην απόλυτη εξαθλίωση. Γίνεται αμέσως κατανοητό ότι σε μια εποχή που τα ποσοστά της ανεργίας βρίσκονται στο ‘‘κόκκινο’’, για τις γυναίκες αυτές που θα χάσουν τους συζύγους τους δεν υπάρχει κανένα παράθυρο ελπίδας στην αγορά εργασίας, αλλά τις αναμένει η σκληρή πραγματικότητα της ανεργίας. Η συγκεκριμένη διάταξη αποτελεί, ως εκ τούτου, μνημείο πρωτοφανούς αναλγησίας στην νεοελληνική ιστορία, νομοθετημένη μάλιστα από κυβέρνηση που διατείνεται ότι εκπροσωπεί τις αδύναμες κοινωνικές ομάδες».

Παιδικές ανίατες ασθένειες…

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Δύο αποφάσεις της κυβέρνησης στο χώρο της παιδείας, την εβδομάδα πριν τις θερινές διακοπές των εργασιών της βουλής, έδωσαν με τον πιο σαφή τρόπο το πραγματικό ιδεολογικό στίγμα των ανθρώπων που έχουν τα ηνία της εξουσίας στα χέρια τους. Η πρώτη αφορά την επαναφορά εν πλήρη αυθαιρεσία του περίφημου πανεπιστημιακού ασύλου και η δεύτερη την κατάργηση της επιλογής των σημαιοφόρων και παραστατών στις σχολικές παρελάσεις με κριτήριο την αριστεία και την επιβολή της κλήρωσης.
Πρόκειται για την εκδήλωση του πυρήνα των αντιλήψεων της περιθωριακής, έως πρόσφατα, ομάδας του 3% που ανήλθε στην κορυφή της πολιτικής ζωής καβαλώντας το κύμα της τυφλής αγανάκτησης και των ψευδαισθήσεων του ελληνικού λαού. Για χρόνια αυτοί οι άνθρωποι ζούσαν σε έναν μικρόκοσμο που τρεφόταν με κάθε είδους ιδεοληψίες και φαντασιώσεις, μακράν των ρευμάτων της εξέλιξης και των πραγματικών πιστεύω της συντριπτικής πλειοψηφίας της κοινωνίας.
Οι ρήσεις που κατά καιρούς εκτοξεύονταν από στελέχη του χώρου αυτού και άφηναν έκπληκτους με τον παραλογισμό τους τούς πολίτες δεν ήταν αστοχίες εν τη ρύμη του λόγου, ούτε προσωπικές παρεκκλίσεις. Το “καριέρα είναι χολέρα”, του κ. Καρανίκα, το “αριστεία είναι ρετσινιά” του κ. Μπαλτά, το “ρωμαλέο φοιτητικό κίνημα” που θα τα βάλει με τους ναρκομανείς εντός των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, που εκστόμισε ο κ. Γαβρόγλου, έχουν την ίδια μήτρα. Εκπορεύονται από την απέχθεια προς κάθε αξιοκρατία, κάθε κοπιώδη προσπάθεια καθιέρωσης, κάθε ευταξία. Τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ονειρεύονται μια μόνιμη κατάσταση χάους, όπως αυτές των καταλήψεων στα σχολεία, στις οποίες πήρε το βάπτισμα του πολιτικού πυρός ο σημερινός πρωθυπουργός. Πολλοί από αυτούς, μιας κάποιας ηλικίας, συνεχίζουν να βρίσκονται φαντασιακά στις δεκαετίες του ‘60 και του ‘70, αρνούμενοι να ενηλικιωθούν. Παρότι άσπρισαν τα μαλλιά τους, δείχνουν να μην έχουν περάσει τις “παιδικές ασθένειες” και αναμασούν τα ίδια μπαγιάτικά τσιτάτα που κραύγαζαν στα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα στην νεότητά τους.
Προκαλεί, τουλάχιστον, θλίψη η διαπίστωση ότι, ενώ σε όλον τον κόσμο η εκπαίδευση κινείται με ασύλληπτες ταχύτητες, με προαγωγή της αριστείας, με κανόνες αυστηρής και διεθνούς αξιολόγησης, όπου τα πανεπιστήμια, δημόσια και ιδιωτικά, συναγωνίζονται για τα καλύτερα αποτελέσματα, εμείς συζητούμε για το άσυλο, τους γνωστούς αγνώστους, τις κλεμμένες κάλπες. Τέσσερις και πλέον δεκαετίες από την πτώση της δικτατορίας δείχνουμε αδύναμοι να απαλλαγούμε από σοβαρές στρεβλώσεις που μας κληρονόμησε η πρώτη μεταχουντική περίοδος.
Ο Αντρέας Παπανδρέου μετά το 1981, επιδιώκοντας, για μικροκομματικούς σκοπούς, να κολακεύσει τις διάφορες τάσεις της αριστεράς, θεσμοθέτησε κάθε ακραίο αίτημα στην παιδεία, ανοίγοντας το δρόμο στην μονιμοποίηση της “ελληνικής ιδιαιτερότητας” των τριτοβάθμιων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων. Έκτοτε έχουμε δει κάθε παραλογισμό: να κτίζονται οι πόρτες γραφείων καθηγητών, να σταματούν οι παραδόσεις γιατί έτσι επιθυμούν κάποιες… συλλογικότητες, να στέλνονται φοιτητές και καθηγητές στα νοσοκομεία κτυπημένοι από ορδές αριστεριστών ή αναρχικών, να μετατρέπονται πανεπιστήμια σε ορμητήρια ταραξιών και καταστροφέων αλλά και εστίες διακίνησης ναρκωτικών.
Και απέναντι σε όλα αυτά μια πανεπιστημιακή κοινότητα που όταν θέλει να αντιδράσει φοβάται, και δικαίως, ότι θα βρεθεί απροστάτευτη στο στόχαστρο των τραμπούκων. Τα 2,5 τελευταία χρόνια με τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση, και το δόγμα της ανοχής στην ανομία να κυριαρχεί, οι γνωστοί άγνωστοι έχουν αποθρασυνθεί εντελώς. Βγαίνουν από το Πολυτεχνείο ή την Πολυτεχνειούπολη στου Ζωγράφου, κατεβάζουν επιβάτες από τα λεωφορεία ή τα τρόλεϊ και τους βάζουν φωτιά, κάθε δεύτερη ή τρίτη μέρα στήνουν πάρτι με μολότοφ και πέτρες στην Πατησίων, χτυπούν αγρίως καθηγητές -όπως στο Πάντειο- όταν τολμούν να έχουν διαφορετική άποψη απ’ αυτούς. Και έρχεται η κυβέρνηση, εν μέσω θέρους, με αξιοζήλευτη σπουδή και ζέση, ξένη προς τα γενικότερα ανακλαστικά της, να ισχυροποιήσει το άσυλο της ανομίας. Ποιος έχει αμφιβολία ότι με την απόφασή της κλείνει το μάτι στα “δικά της παιδιά”, στους “Ρουβίκωνες”, που κάνουν πλέον “ντου” ανενόχλητοι ακόμη και στη Βουλή; Για τα άλλα παιδιά, όμως, την μεγάλη πλειοψηφία των νέων που ονειρεύονται ένα καλύτερο μέλλον, αυτό που δημιουργεί είναι ένα ισοπεδωμένο εκπαιδευτικό περιβάλλον, όπου επιβραβεύεται η οκνηρία και η ασυνέπεια.
Η οδυνηρή, όμως, αλήθεια είναι ότι όταν εκλείπει το κίνητρο της διάκρισης, η ευγενής άμιλλα μεταξύ των μαθητών, όταν η αριστεία παύει να συνιστά αυταξία, τότε μοιραία επέρχεται η καθίζηση, η εξομοίωση προς τα κάτω. Και χαμένοι από αυτήν την εξέλιξη θα είναι οι νέοι, που θα βγουν στην κοινωνία απαράσκευοι μορφωτικά και ψυχολογικά, αδύναμοι να ανταπεξέλθουν στην πραγματική ζωή.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι αναπληρωτής τομεάρχης Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας, αρμόδιος για θέματα Προστασίας του Πολίτη, βουλευτής Λαρίσης.

Δείτε το άρθρο όπως δημοσιεύθηκε στην Εστία τη Δευτέρα  07.08.17 εδώ                                                       

Αθήνα, 6 Αυγούστου 2017

ΜΑΞΙΜΟΣ ΓΙΑ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΩΝ ΑΠΟ ΚΑΥΣΩΝΑ:

Όποιος καεί στον χυλό φυσάει και το γιαούρτι!

• Αποστόλου: Σε εξέλιξη διαδικασία αποζημιώσεων για ζημιές από καύσωνα

«Μακάρι οι διαβεβαιώσεις του αρμόδιου υπουργού για αποζημιώσεις των αγροτών που οι παραγωγές τους υπέστησαν ζημιές από τον καύσωνα να έχουν αντίκρισμα. Όποιος, όμως, έχει καεί στο χυλό φυσάει και το γιαούρτι! Φέτος οι ζημιές των αγροτών είναι πρωτόγνωρες. Δοκιμάστηκαν από όλα τα στοιχεία της φύσης: παγετό, βροχοπτώσεις, χαλάζι, καύσωνα! Κι αυτά, σε μια δύσκολη χρονιά από πλευράς τιμών στα αγροτικά προϊόντα, υψηλού κόστους παραγωγής αλλά και φορολόγησης». Τα παραπάνω τονίζει ο βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος, σχολιάζοντας απάντηση του υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξη κ. Βαγγέλη Αποστόλου σε σχετική ερώτησή του.
Στην απάντησή του o αρμόδιος υπουργός αναφέρει τα εξής: «σχετικά με τις ζημιές που προξενήθηκαν από τον καύσωνα που σημειώθηκε το διάστημα από 30 Ιουνίου έως 2 Ιουλίου του 2017 σε διάφορες καλλιέργειες (κυρίως αμπέλια, κηπευτικά, μποστάνια, αχλάδια κ.λπ.) στην ευρύτερη περιοχή της Περιφερειακής Ενότητας Λάρισας (συμπεριλαμβάνεται και η περιοχή του Τυρνάβου) σημειώνεται ότι, διενεργήθηκαν οι απαραίτητες επισημάνσεις από τις υπηρεσίες του ΕΛΓΑ, έγιναν αναγγελίες και υποβλήθηκαν δηλώσεις ζημιάς εκ μέρους των παραγωγών.
Το έργο των εξατομικευμένων εκτιμήσεων είναι σε εξέλιξη για τις προηγούμενες ζημιές που έχουν προξενηθεί στις καλλιέργειες στην ανωτέρω περιοχή (βροχοπτώσεις, χαλαζοπτώσεις κ.λπ.) και παράλληλα θα ξεκινήσουν άμεσα οι εκτιμήσεις και για τις ζημιές από τον προαναφερόμενο καύσωνα. Στη συνέχεια θα κοινοποιηθούν τα πορίσματα και θα ακολουθήσει η καταβολή των αποζημιώσεων στους δικαιούχους, ασφαλιστικά ενήμερους παραγωγούς, σύμφωνα με τον Κανονισμό Ασφάλισης Φυτικής Παραγωγής του ΕΛΓΑ.
Επισημαίνεται ότι, οι εκτιμήσεις διενεργούνται σύμφωνα με τους Κανόνες της Γεωπονικής Επιστήμης και του Κανονισμού Ασφάλισης Φυτικής Παραγωγής του ΕΛΓΑ. Στους εκτιμητές δίνονται οδηγίες να είναι αντικειμενικοί και δίκαιοι και τα πορίσματα που διατυπώνουν, να εκφράζουν με τη μεγαλύτερη δυνατή ακρίβεια την απώλεια εισοδήματος των παραγωγών.
Στο ποσοστό της ζημιάς, περιλαμβάνεται εκτός από την απώλεια της παραγωγής (ποσοτική ζημιά) και η ζημιά που προέρχεται από την ποιοτική υποβάθμιση της, που προκαλείται σύμφωνα με τον Κανονισμό από την επίδραση των καλυπτόμενων ασφαλιστικά ζημιογόνων αιτίων, εξαιτίας των οποίων προκαλείται μείωση του αντικειμενικώς προσδοκώμενου εισοδήματος του παραγωγού, καθώς και η υπολειμματική αξία.
Επιπλέον, σημειώνεται ότι, επιδίωξη του ΕΛΓΑ είναι η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη αξιοπιστία των εκτιμήσεων, σε συνδυασμό με την έγκαιρη διενέργεια τους σε επίκαιρο για κάθε καλλιέργεια χρόνο από έμπειρο γεωτεχνικό προσωπικό. Για την έγκαιρη ολοκλήρωση της διαδικασίας των εκτιμήσεων ο ΕΛΓΑ έχει προβεί στη στελέχωση των Υποκαταστημάτων του, συμπεριλαμβανομένου και του Υποκαταστήματος Λάρισας, με εποχικό γεωτεχνικό προσωπικό έως οκτάμηνης απασχόλησης (200 γεωτεχνικοί), σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία. Επισημαίνεται ότι εφόσον παραστεί ανάγκη θα ενισχυθεί με επιπλέον προσωπικό.
Ως εκ τούτου, είναι φανερό ότι δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας εκ μέρους των παραγωγών, καθώς στη διατύπωση του πορίσματος και κατά συνέπεια και στο ποσό της καταβαλλόμενης αποζημίωσης, λαμβάνονται υπόψη όλοι οι παράγοντες που επιδρούν στη διαμόρφωση της τελικής ζημιάς».