Ο καλός ποιμήν

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Ήρθε ως πρόβατον επί σφαγή. Σε καιρούς ταραγμένους, που καλογερικά πείσματα είχαν συνεπάρει πολλούς λαϊκούς. Αλλά σήκωσε αγόγγυστα τον σταυρό που του εμπιστεύθηκε η εκκλησία. «Θα μείνω στη Λάρισα ως το τέλος της ζωής μου» δήλωσε στην «Ε» μετά την τελετή της ταραχώδους ενθρόνισής του στις 28 Ιουλίου 1994. Δεν ξέρω πόσοι τον πίστεψαν. Νωπή ήταν ακόμη η μετάθεση, στην προσωποπαγή μητρόπολη Γουμμενίσσης, του Δημητρίου, μετά τις δυναμικές αντιδράσεις πιστών στη Λάρισα. Αν δεν επιβίωσε ο αψύς Μπεκιάρης, μετρημένες θα ήταν και οι μέρες του κατά κόσμον Ιακώβου Λάππα, σεμνού και συνεσταλμένου. Κι όμως, η «προφητεία» του Ιγνατίου βγήκε αληθινή. Όχι μόνο εκοιμήθη ως μητροπολίτης Λαρίσης, αλλά με 24 χρόνια ποιμαντορία αναδεικνύεται σε έναν από τους μακροβιότερους επισκόπους της. Αν είναι ο μακροβιότερος μητροπολίτης Λαρίσης και Τυρνάβου, αυτό ελπίζω να το μάθουμε από τη… σκαπάνη των ιστορικών ερευνητών της πόλης, προεξαρχόντων του γιατρού, ιστοριοδίφη Νίκου Παπαθεοδώρου και του εκδότη του Θεσσαλικού Ημερολογίου, Κώστα Σπανού.
Παρά τα όσα υπέστη κατά τη διένεξη με τους φανατικούς πιστούς του μακαριστού Θεολόγου –δεν τον γνώρισα προσωπικά αλλά ακούω ότι ήταν Άγιος άνθρωπος- ο Ιγνάτιος δεν επέτρεψε να βρει χώρο στην καρδιά του το μίσος για κανέναν. Αντιθέτως, παρά τη διαπόμπευση που υφίστατο, ακόμη και πολλά χρόνια μετά την εκδημία του Θεολόγου σε εθνικές εορτές και πανηγύρεις, δεν κράτησε κακία. Θυμάμαι τη θειά μου την Ανατολή –Θεός ‘σχωρέστην- να φεύγει από τον Άγιο Χαράλαμπο στον Πέρα Μαχαλά για να φωνάξει «ανάξιος» στην εκκλησία που θα λειτουργούσε ο δεσπότης. Τους είχαν μάθει πια και οι αστυνομικοί της Λάρισας. Μια χρονιά, μάλιστα, κατά τη διάρκεια της λιτανείας των λειψάνων του Αγίου Αχιλλείου ένας καλόγερος με ανεμόπτερο μας έριξε φεϊγβολάν με συνθήματα κατά του δεσπότη. Τα υπέμεινε όλα αυτά με μοναδική καρτερία.
Με την ιώβειο υπομονή του και την ανεξικακία του τελικά κέρδισε την αναγνώριση και τον σεβασμό όλων των Λαρισαίων. Επί των ημερών του επήλθε ειρήνη στην τοπική εκκλησία. Ίσως κανείς άλλος να μην ένιωσε όσο ο μακαριστός την ευχή και παράκληση «ειρήνη υμίν». Ως καλός ποιμήν αγκάλιασε όλους, νηστεύσαντες και μη νηστεύσαντες, που βρέθηκαν στο δύσκολο σταυροδρόμι της επιλογής: να ακολουθήσουν τον παλιό τους δεσπότη με τον οποίο είχαν πνευματικούς δεσμούς και ένιωθαν ότι αδικήθηκε ή τον νέο που η ιεραρχία της εκκλησίας έστειλε στη Λάρισα. Αλλά κι όσοι τον πρώτο καιρό δεν τον μνημόνευαν τον έκλαψαν στην πάνδημη κηδεία του.
Μειλίχιος με ένα ζεστό χαμόγελο ελπίδας για όλους έδινε δύναμη και αισιοδοξία με το κήρυγμά του. Εκείνο, που κάθε τόσο, διέκοπτε ο γνώριμος ξερόβηχας. Είπανε ότι του έμεινε από τα πρώτα χρόνια που Θεολογικοί αναστάτωναν τις εκκλησίες με τις αποδοκιμασίες τους. Δεν ξέρω αν είναι έτσι, αλλά πια μας είχε γίνει τόσο οικείος, που αν δεν έβηχε θα ανησυχούσαμε.
Η είδηση, ανήμερα της εορτής του Αγίου Αχιλλείου, της μετάβασής του στην Αμερική συγκίνησε όλους τους Λαρισαίους. «Σας γράφω από το κρεβάτι του πόνου» έλεγε στο μήνυμά του, σαν να απολογούνταν, πρώτα στον Άγιο, προστάτη και πολιούχο της Λάρισας, και μετά στην καθεμιά και τον καθένα, τα πιστά τέκνα της εκκλησίας, για την απουσία του αυτήν τη μεγάλη μέρα. Και μετά, η αναμονή, οι προσευχές, οι ελπίδες, που στο τέλος δεν επιβεβαιώθηκαν. Άγνωσται αι βουλαί του Κυρίου…
Στο αγαπημένο του «Τάλαντο» διάβασα, καιρό πριν γίνει γνωστή η ασθένειά του, στη στήλη που διατηρούσε και συχνά ενθυμούνταν τα παιδικά του χρόνια στη Σαλαμίνα, ένα κείμενό του για τα ορφανά παιδιά και διέκρινα πόσο τον σημάδεψε η ορφάνια. Θα έλεγα ότι εν πολλοίς διαμόρφωσε τον χαρακτήρα του ολιγαρκούς, εργατικού, ταπεινού νεαρού και αργότερα κληρικού. Περιγράφει ο δεσπότης πως η μάνα του, μετά την κηδεία του πατέρα του, που τον έχασε όταν ήταν μαθητής, άναψε καζάνι στην αυλή για να βάψουν μαύρα τα ρούχα της οικογένειας σε ένδειξη πένθους. Εικόνες όχι άγνωστες σε όσους καταγόμαστε από χωριά. Αυτό το μαύρο του πένθους, που ταυτόχρονα για τους πιστούς είναι σταυραναστάσιμο, έμελε να ενδυθεί και να τιμήσει μέχρι την τελευταία του πνοή ο δεσπότης μας, που εγεννήθη ως Ιάκωβος και εκοιμήθη ως Ιγνάτιος.
Πέρυσι μου έστειλε το δίτομο έργο «Μαξιμιανόν Ταμείον» 1.772 σελίδων με ρήσεις του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού και ιδιαίτερη αφιέρωση: «Αφιερούται δια να αποτελεί κόσμημα, ως τιμαλφές πίστεως, στην βιβλιοθήκη του φιλτάτου Αδελφού και πολυμαθεστάτου της πόλεως μας και της περιοχής μας Βουλευτού κ. Μαξίμου Χαρακοπούλου. Μετ’ απείρου Αγάπης. Ο Λαρίσης Ιγνάτιος». Εξομολογούμαι δέσποτα που δεν πρόλαβα ακόμη να το διαβάσω...

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι βουλευτής Λαρίσης.

Το Άρθρο δημοσιεύθηκε στην «Ελευθερία» της Λάρισας στις 05.08.2018

Ο καλός ποιμήν

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Ήρθε ως πρόβατον επί σφαγή. Σε καιρούς ταραγμένους, που καλογερικά πείσματα είχαν συνεπάρει πολλούς λαϊκούς. Αλλά σήκωσε αγόγγυστα τον σταυρό που του εμπιστεύθηκε η εκκλησία. «Θα μείνω στη Λάρισα ως το τέλος της ζωής μου» δήλωσε στην «Ε» μετά την τελετή της ταραχώδους ενθρόνισής του στις 28 Ιουλίου 1994. Δεν ξέρω πόσοι τον πίστεψαν. Νωπή ήταν ακόμη η μετάθεση, στην προσωποπαγή μητρόπολη Γουμμενίσσης, του Δημητρίου, μετά τις δυναμικές αντιδράσεις πιστών στη Λάρισα. Αν δεν επιβίωσε ο αψύς Μπεκιάρης, μετρημένες θα ήταν και οι μέρες του κατά κόσμον Ιακώβου Λάππα, σεμνού και συνεσταλμένου. Κι όμως, η «προφητεία» του Ιγνατίου βγήκε αληθινή. Όχι μόνο εκοιμήθη ως μητροπολίτης Λαρίσης, αλλά με 24 χρόνια ποιμαντορία αναδεικνύεται σε έναν από τους μακροβιότερους επισκόπους της. Αν είναι ο μακροβιότερος μητροπολίτης Λαρίσης και Τυρνάβου, αυτό ελπίζω να το μάθουμε από τη… σκαπάνη των ιστορικών ερευνητών της πόλης, προεξαρχόντων του γιατρού, ιστοριοδίφη Νίκου Παπαθεοδώρου και του εκδότη του Θεσσαλικού Ημερολογίου, Κώστα Σπανού.
Παρά τα όσα υπέστη κατά τη διένεξη με τους φανατικούς πιστούς του μακαριστού Θεολόγου –δεν τον γνώρισα προσωπικά αλλά ακούω ότι ήταν Άγιος άνθρωπος- ο Ιγνάτιος δεν επέτρεψε να βρει χώρο στην καρδιά του το μίσος για κανέναν. Αντιθέτως, παρά τη διαπόμπευση που υφίστατο, ακόμη και πολλά χρόνια μετά την εκδημία του Θεολόγου σε εθνικές εορτές και πανηγύρεις, δεν κράτησε κακία. Θυμάμαι τη θειά μου την Ανατολή –Θεός ‘σχωρέστην- να φεύγει από τον Άγιο Χαράλαμπο στον Πέρα Μαχαλά για να φωνάξει «ανάξιος» στην εκκλησία που θα λειτουργούσε ο δεσπότης. Τους είχαν μάθει πια και οι αστυνομικοί της Λάρισας. Μια χρονιά, μάλιστα, κατά τη διάρκεια της λιτανείας των λειψάνων του Αγίου Αχιλλείου ένας καλόγερος με ανεμόπτερο μας έριξε φεϊγβολάν με συνθήματα κατά του δεσπότη. Τα υπέμεινε όλα αυτά με μοναδική καρτερία.
Με την ιώβειο υπομονή του και την ανεξικακία του τελικά κέρδισε την αναγνώριση και τον σεβασμό όλων των Λαρισαίων. Επί των ημερών του επήλθε ειρήνη στην τοπική εκκλησία. Ίσως κανείς άλλος να μην ένιωσε όσο ο μακαριστός την ευχή και παράκληση «ειρήνη υμίν». Ως καλός ποιμήν αγκάλιασε όλους, νηστεύσαντες και μη νηστεύσαντες, που βρέθηκαν στο δύσκολο σταυροδρόμι της επιλογής: να ακολουθήσουν τον παλιό τους δεσπότη με τον οποίο είχαν πνευματικούς δεσμούς και ένιωθαν ότι αδικήθηκε ή τον νέο που η ιεραρχία της εκκλησίας έστειλε στη Λάρισα. Αλλά κι όσοι τον πρώτο καιρό δεν τον μνημόνευαν τον έκλαψαν στην πάνδημη κηδεία του.
Μειλίχιος με ένα ζεστό χαμόγελο ελπίδας για όλους έδινε δύναμη και αισιοδοξία με το κήρυγμά του. Εκείνο, που κάθε τόσο, διέκοπτε ο γνώριμος ξερόβηχας. Είπανε ότι του έμεινε από τα πρώτα χρόνια που Θεολογικοί αναστάτωναν τις εκκλησίες με τις αποδοκιμασίες τους. Δεν ξέρω αν είναι έτσι, αλλά πια μας είχε γίνει τόσο οικείος, που αν δεν έβηχε θα ανησυχούσαμε.
Η είδηση, ανήμερα της εορτής του Αγίου Αχιλλείου, της μετάβασής του στην Αμερική συγκίνησε όλους τους Λαρισαίους. «Σας γράφω από το κρεβάτι του πόνου» έλεγε στο μήνυμά του, σαν να απολογούνταν, πρώτα στον Άγιο, προστάτη και πολιούχο της Λάρισας, και μετά στην καθεμιά και τον καθένα, τα πιστά τέκνα της εκκλησίας, για την απουσία του αυτήν τη μεγάλη μέρα. Και μετά, η αναμονή, οι προσευχές, οι ελπίδες, που στο τέλος δεν επιβεβαιώθηκαν. Άγνωσται αι βουλαί του Κυρίου…
Στο αγαπημένο του «Τάλαντο» διάβασα, καιρό πριν γίνει γνωστή η ασθένειά του, στη στήλη που διατηρούσε και συχνά ενθυμούνταν τα παιδικά του χρόνια στη Σαλαμίνα, ένα κείμενό του για τα ορφανά παιδιά και διέκρινα πόσο τον σημάδεψε η ορφάνια. Θα έλεγα ότι εν πολλοίς διαμόρφωσε τον χαρακτήρα του ολιγαρκούς, εργατικού, ταπεινού νεαρού και αργότερα κληρικού. Περιγράφει ο δεσπότης πως η μάνα του, μετά την κηδεία του πατέρα του, που τον έχασε όταν ήταν μαθητής, άναψε καζάνι στην αυλή για να βάψουν μαύρα τα ρούχα της οικογένειας σε ένδειξη πένθους. Εικόνες όχι άγνωστες σε όσους καταγόμαστε από χωριά. Αυτό το μαύρο του πένθους, που ταυτόχρονα για τους πιστούς είναι σταυραναστάσιμο, έμελε να ενδυθεί και να τιμήσει μέχρι την τελευταία του πνοή ο δεσπότης μας, που εγεννήθη ως Ιάκωβος και εκοιμήθη ως Ιγνάτιος.
Πέρυσι μου έστειλε το δίτομο έργο «Μαξιμιανόν Ταμείον» 1.772 σελίδων με ρήσεις του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού και ιδιαίτερη αφιέρωση: «Αφιερούται δια να αποτελεί κόσμημα, ως τιμαλφές πίστεως, στην βιβλιοθήκη του φιλτάτου Αδελφού και πολυμαθεστάτου της πόλεως μας και της περιοχής μας Βουλευτού κ. Μαξίμου Χαρακοπούλου. Μετ’ απείρου Αγάπης. Ο Λαρίσης Ιγνάτιος». Εξομολογούμαι δέσποτα που δεν πρόλαβα ακόμη να το διαβάσω...

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι βουλευτής Λαρίσης.

Το Άρθρο δημοσιεύθηκε στην «Ελευθερία» της Λάρισας στις 05.08.2018

Αθήνα, 5 Αυγούστου 2018

ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΣΤΗ ΒΑΜΒΑΚΟΥ ΦΑΡΣΑΛΩΝ:

Ο Σταυρός σημείο νίκης αλλά και εθνικό μας σύμβολο!

«Ο Σταυρός δεν είναι ο μόνο θρησκευτικό σύμβολο. Ο Σταυρός είναι σημείο νίκης για όλους τους Χριστιανούς, αλλά επιπλέον, για εμάς τους Έλληνες η παρουσία του στο εθνικό μας σύμβολο, την ελληνική σημαία, είναι μια ακόμη επιβεβαίωση των ισχυρών και ακατάλυτων δεσμών ελληνισμού και ορθοδοξίας». Τα παραπάνω τόνισε ο εισηγητής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος, μετά την υποδοχή αποτμήματος του Τιμίου Ξύλου και ιερών Λειψάνων στον Ι. Ν. Αγίου Χαραλάμπους στη Βαμβακού των Φαρσάλων. Ο Θεσσαλός πολιτικός με εκπροσώπους των αρχών του τόπου παρακολούθησε τον εορταστικό εσπερινό, στον οποίο προέστη ο Μητροπολίτης Θεσσαλιώτιδος και Φαναριοφερσάλων κ. Τιμόθεος. Το Τίμιο Ξύλο κόμισε από τη μητρόπολη Δημητριάδος ο πρωτοπρεσβύτερος π. Αθανάσιος Μακαντάσης.
Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος στη δήλωσή του σημείωσε ακόμη ότι «η συμβολή της ορθόδοξης εκκλησίας στη διατήρηση της εθνικής συνείδηση των Ελλήνων κατά τη μακρά περίοδο του οθωμανικού ζυγού είναι αδιαμφισβήτητη και ιστορικά τεκμηριωμένη. Η ορθοδοξία αποδείχθηκε κυριολεκτικά σε δίσεκτους χρόνους κιβωτός σωτηρίας για το γένος. Και σήμερα, στις δύσκολες εποχές που ζούμε, συνεχίζει με το πλούσιο φιλανθρωπικό της έργο να κάνει πράξη την αλληλεγγύη στον συνάνθρωπο και κυρίως να δίνει ελπίδα σε κάθε δοκιμαζόμενο μέλος της κοινωνίας μας. Αυτό δεν πρέπει να το λησμονούν, ιδιαίτερα, όσοι με περισσή ευκολία καταφέρονται κατά της εκκλησίας, απεργαζόμενοι την περιθωριοποίησή της, μέσω της επικείμενης αναθεώρησης του Συντάγματος».

Αθήνα, 5 Αυγούστου 2018

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ Μ.ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ «ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ»
και τον δημοσιογράφο Γιώργο Ευγενίδη

Απαίτηση της κοινωνίας, οι καθαρές απαντήσεις!

Στο φως τα αίτια και οι υπαίτιοι της καταστροφής στην Ανατολική Αττική

Στην απαίτηση της κοινωνίας να δοθούν καθαρές απαντήσεις για τα αίτια και του υπαιτίους της καταστροφής στην Ανατολική Αττική στέκεται, μιλώντας στο «Π», ο αναπληρωτής τομεάρχης Εσωτερικών της Ν.Δ., αρμόδιος για θέματα Προστασίας του Πολίτη και βουλευτής Λάρισας Μάξιμος Χαρακόπουλος. Ο κ. Χαρακόπουλος τονίζει ότι η κυβέρνηση κινείται στη λογική της επικοινωνιακής απάτης και τονίζει ότι πρέπει να αποδοθούν ευθύνες, γιατί αυτό προβλέπει ένα κράτος δικαίου. Επιμένει, τέλος, στην ανάγκη διερεύνησης της υπόθεσης σε ανώτατο δικαστικό επίπεδο, ενώ διαμηνύει ότι με κυβέρνηση της Ν.Δ. θα υπάρξουν αλλαγές στον τομέα Πολιτικής Προστασίας και στελέχωσή του με αξιοκρατικά κριτήρια.

-Ο πρόεδρος της ΝΔ διαμηνύει ότι οι ευθύνες για την καταστροφή στην Αν. Αττική θα αποδοθούν. Έχουν ονοματεπώνυμο οι ευθύνες; Και αγγίζουν και τον πρωθυπουργό;

Η τραγωδία που έλαβε χώρα στην Ανατολική Αττική δεν έχει προηγούμενο. Οι δεκάδες νεκροί, τον ακριβή αριθμό των οποίων ακόμη δεν γνωρίζουμε δυο εβδομάδες μετά την πυρκαγιά, οι τραυματίες, οι τρομοκρατημένοι από τον όλεθρο, οι εκτεταμένες καταστροφές σε κατοικίες δεν είναι κάτι που προσπερνιέται με ευκολία. Ευθύνες προφανώς και υπάρχουν, και αυτές αφορούν τόσο τις παρανομίες που μπορεί να έχουν τελεσθεί στην περιοχή, όσο, όμως, και την αποτυχημένη διαχείριση της κατάσβεσης, λεπτομέρειες της οποίας μαθαίνουμε μέρα με την μέρα. Για το λόγο αυτό και ο Κυριάκος Μητσοτάκης ζήτησε να εξετασθεί η υπόθεση στο ανώτατο επίπεδο της ελληνικής δικαιοσύνης.

-Ακούγοντας τον πρωθυπουργό να αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη για την τραγωδία, θεωρείτε ότι έπρεπε να έχει παραιτηθεί η κυβέρνηση ή θα αρκούσαν και ενδεικτικές καρατομήσεις;

Ο κ. Τσίπρας, σε όλη τη διάρκεια αυτής της κρίσης, κινήθηκε με τρόπο ανεύθυνο, που δεν συνάδει με πρωθυπουργό. Προέταξε ως βασικό στόχο του την επικοινωνιακή διαχείριση της τραγωδίας. Ξεκίνησε με το… θέατρο της Δευτέρας, όταν η πυρκαγιά είχε ήδη σβήσει και περισυλλέγονταν οι νεκροί, και εκείνος ρωτούσε για την επόμενη ημέρα. Και συνεχίστηκε με τους υπουργούς του, που με ύφος αλαζονικό, όχι μόνον δεν ζήτησαν μια συγγνώμη από τους πυρόπληκτους, αλλά τους κουνούσαν και το δάκτυλο. Η κοινωνική κατακραυγή ήταν τέτοια, που ανάγκασε το Μαξίμου να βάλει τον κ. Τσίπρα, σε μια παράσταση υπουργικού συμβουλίου να μιλήσει για πολιτικές ευθύνες που δήθεν επωμίζεται. Για την ταμπακιέρα, όμως, δεν είπε κουβέντα, δηλαδή ούτε παραιτήσεις, ούτε έστω καρατομήσεις για τα μάτια του κόσμου. Αλλά τι σόι πολιτική ευθύνη είναι αυτή που δεν συνεπάγεται και την αποχώρηση από τη θέση ευθύνης που κατέχεις, την αποπομπή των αρμοδίων που δεν έπραξαν τα δέοντα; Πρόκειται για μια ακόμη επικοινωνιακή απάτη ΣΥΡΙΖΑ, στο ίδιο γνωστό μοτίβο που ακολουθεί πριν ακόμη γίνει κυβέρνηση. Και το ίδιο συνεχίζει μέχρι σήμερα, με τις διάφορες βαρύγδουπες εξαγγελίες για την καταστροφή των αυθαιρέτων, από τους ίδιους ανθρώπους που λίγο καιρό πριν εξήγγειλαν την μαζική νομιμοποίησή τους! Όλα χάριν της εξουσίας, όλα χάριν της παραμονής στην καρέκλα, χωρίς ίχνος τσίπας.

-Κάνοντας μια πρώτη επιχειρησιακή αποτίμηση, τι πήγε λάθος; Ήταν προβληματικός ο σχεδιασμός; Η διαχείριση δυνάμεων; Ο συντονισμός; Όλα μαζί;

Ότι έγιναν σοβαρά λάθη στη όλη διαχείριση της κατάστασης δεν υπάρχει καμία αμφιβολία. Είναι πολλά τα ερωτήματα για το χρόνο αντίδρασης τις πρώτες στιγμές της πυρκαγιάς, για τις δυνάμεις που είχαν διατεθεί, για το αν εφαρμόστηκε το σχέδιο εκκένωσης, για τον κεντρικό συντονισμό της επιχείρησης. Ο κ. Τόσκας, ο οποίος ήθελε να πιστέψουμε ότι δεν έγιναν καθόλου λάθη, στις ερωτήσεις μας για την ετοιμότητα του κρατικού μηχανισμού ενόψει της αντιπυρικής περιόδου, μας καθησύχαζε ότι όλα ήταν στην εντέλεια! Πρέπει να δοθούν καθαρές απαντήσεις, μακριά από τον συνωμοσιολογικό χαρακτήρα που προσπάθησε να δώσει τις πρώτες ημέρες η κυβέρνηση. Είναι απαίτηση της ελληνικής κοινωνίας και, κυρίως, όσων έχασαν τους ανθρώπους τους στον πύρινο όλεθρο.

-Ρωτώ ευθέως: θεωρείτε ότι υπήρχε χρόνος να δοθεί εντολή εκκένωσης στο Μάτι ή ακόμα και νωρίτερα, όταν η φωτιά «έφυγε» από το Νταού Πεντέλης;

Θα ήταν ανεύθυνο να μιλήσω χωρίς να γνωρίζω τα ακριβή στοιχεία. Αυτό είναι ζήτημα της δικαιοσύνης και ήδη διεξάγονται σχετικές ανακρίσεις. Ωστόσο, φαίνεται ότι εκείνο το διάστημα ήταν το κρίσιμο, τόσο στην έγκαιρη ενημέρωση του κόσμου όσο και στην διακοπή της κυκλοφορίας στην λεωφόρο Μαραθώνος και τον εγκλωβισμό του κόσμου στην πύρινη παγίδα στο Μάτι. Αναμένουμε τα τελικά πορίσματα.

-Η Δικαιοσύνη έχει ήδη επιληφθεί της υπόθεσης και διεξάγει έρευνα. Θεωρείτε ότι υπάρχουν ποινικές ευθύνες; Και, πέραν αυτών, η ΝΔ τι θα κάνει κοινοβουλευτικά για την υπόθεση; Είναι η Εξεταστική μια επιλογή;

Η εμπειρία των Εξεταστικών στη μεταπολίτευση δεν είναι θετική. Εκφυλίζονται σε κομματική αντιπαράθεση. Εμείς ζητήσαμε παραίτηση των υπευθύνων και να ανατεθεί η υπόθεση σε έμπειρους δικαστικούς, ώστε να έχουμε ασφαλή πορίσματα. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν σήκωσε τους τόνους για να κερδοσκοπήσει πολιτικά, όπως έκανε σε ανάλογες περιπτώσεις ο ΣΥΡΙΖΑ ως αντιπολίτευση. Όλοι θυμόμαστε τι έκανε το 2007. Αλλά και μετά, με τους νεκρούς από τα μαγκάλια στη Λάρισα και κάθε αυτοκτονία για την οποία κατηγορούσε τους κυβερνώντες σχεδόν ως δολοφόνους. Εμείς ζητούμε να αποδοθούν οι ευθύνες, γιατί αυτό επιτάσσει ένα κράτος δικαίου. Και επιπλέον, επιδιώκουμε να υπάρξει και στη χώρα μας ένας κρατικός μηχανισμός δίπλα στον πολίτη, στελεχωμένος με αξιοκρατικά κριτήρια, χωρίς γραφειοκρατικές αγκυλώσεις.

Με κυβέρνηση Ν.Δ. θα υπάρξουν αλλαγές στον τομέα της Πολιτικής Προστασίας και στελέχωσή του με αξιοκρατικά κριτήρια

-Η ΝΔ δεσμεύεται να καταθέσει ένα νέο, συνολικό πλαίσιο για την πολιτική προστασία. Θεωρείτε ότι οι πολίτες θα τείνουν ευήκοον ους ή επιμερίζεται συνολικά στα πολιτικά κόμματα η διαχρονική ευθύνη;

Αυτή η καραμέλα ότι οι προηγούμενοι φταίνε για όλα, πρέπει επιτέλους να τελειώσει. Όπως και η θεωρεία του… ανεύθυνου πρωθυπουργού λόγω ηλικίας! Η κρίση θα έπρεπε να μας είχε κάνει σοφότερους και συνετότερους. Να χαράξουμε μια νέα πορεία, ξεπερνώντας παθογένειες του χθες. Δυστυχώς, ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας πίστεψε στα ψεύδη των λαϊκιστών. Το αποτέλεσμα ήταν να βιώνουμε από το 2015 τη μια αποτυχία μετά την άλλη, σε όλα τα επίπεδα της εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής. Το σημείο παρακμής που έχουμε φθάσει είναι πρωτοφανές. Η απογοήτευση, πλέον, από την περιπέτεια ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ είναι διάχυτη. Θα αποδειχθεί και στις κάλπες, που ελπίζω να στηθούν σύντομα. Ωστόσο, το ζήτημα δεν είναι απλά μια αλλαγή κυβέρνησης, αλλά μια νέου τύπου διακυβέρνηση με βαθιές τομές στον τρόπο λειτουργίας του κράτους. Και αυτό είναι δέσμευση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Ανάμεσα σε αυτά που θα αλλάξουν είναι και ο τομέας της Πολιτικής Προστασίας, που θα στελεχωθεί με αξιοκρατικά κριτήρια. Προσδοκούμε ότι οι πολίτες θα βρεθούν δίπλα μας σε αυτήν την προσπάθεια ανόρθωσης της χώρας από τα ερείπια που αφήνουν πίσω τους τα χρόνια της… πρώτης φοράς αριστερά.