Menu
A+ A A-

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου: Ποιος θα κάνει “πενηνταράκια” την Έκθεση Πισσαρίδη για τον πρωτογενή τομέα;

protothema logo orange

MAXIMOS NEW

Ποιος θα κάνει “πενηνταράκια” την Έκθεση Πισσαρίδη
για τον πρωτογενή τομέα;

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Η πανδημία, που ταλαιπωρεί όλον τον κόσμο, αφήνει βαρύ αποτύπωμα στην οικονομία, ενώ ταυτόχρονα ανέδειξε χρόνιες παθογένειες και στρεβλώσεις του αναπτυξιακού μοντέλου της χώρας. Μπορεί κάποτε να δυσανασχετούσαμε με την προοπτική να γίνουμε τα «γκαρσόνια» της Ευρώπης, αλλά γρήγορα αποδεχθήκαμε τα οφέλη μιας χώρας που μπορεί να «πουλάει» ήλιο και θάλασσα. Η υγειονομική κρίση και τα περιοριστικά μέτρα στις μετακινήσεις έδειξαν τα όρια της …μονοκαλλιέργειας του τουρισμού. Η Ελλάδα είναι προικισμένη με φυσικά κάλλη, μεσογειακό κλίμα και απαράμιλλα μνημεία πολιτισμού και πάντα θα είναι μοναδικός τόπος προορισμού για τουρίστες.
Είναι ταυτόχρονα ένας ευλογημένος τόπος με μοναδική βιοποικιλότητα, κλιματικές συνθήκες και παραδοσιακές πρακτικές που έχουν ως αποτέλεσμα αναγνωρισμένης αξίας αγροτικά προϊόντα –το 10% των Προϊόντων με Ονομασία Προέλευσης (ΠΟΠ) στην ΕΕ των 27 είναι ελληνικά! Η Ελλάδα, ενώ έχει όλα τα φυσικά προσόντα να αναπτύξει έναν δυναμικό πρωτογενή τομέα, να γίνει το «περιβόλι της Ευρώπης», τροφοδοτώντας τα ράφια των ευρωπαϊκών super market, δεν το έχει πετύχει έως σήμερα. Φοβούμαι ότι αυτό συνέβη επειδή ποτέ δεν υπήρξε ένα ολοκληρωμένο σχέδιο. Κατά καιρούς θέτουμε στόχους, επισημαίνουμε αδυναμίες, αλλά με δεδομένο ότι συχνά έχουμε εναλλαγές κυβερνήσεων και ακόμη συχνότερα αλλαγές υπουργών απουσιάζει ένα συνεκτικό σχέδιο που υπηρετούμε με συνέπεια. Συχνά η ρουτίνα της καθημερινότητας –η διαχείριση αποζημιώσεων και ενισχύσεων, που θα έπρεπε να διεκπεραιώνει η γραφειοκρατία χωρίς καμία παρέμβαση- απομυζά κάθε δημιουργική ικμάδα.

Διαχρονικές αδυναμίες
Η πολυσυζητημένη Έκθεση Πισσαρίδη, το «Σχέδιο Ανάπτυξης για την Ελληνική Οικονομία», με το κύρος του νομπελίστα καθηγητή και των συντακτών του θα μπορούσε να αποτελέσει τον οδοδείκτη για τη μετάβαση της ελληνικής γεωργίας και κτηνοτροφίας σε αυτό που είναι το ζητούμενο, τη δημιουργία προστιθέμενης αξίας για τους παραγωγούς και την αύξηση του ΑΕΠ. Η Έκθεση επισημαίνει τις προκλήσεις και τις προοπτικές, εστιάζοντας στις διαχρονικές αδυναμίες του πρωτογενούς τομέα α) το μικρό μέγεθος των αγροτικών εκμεταλλεύσεων, β) τη χαμηλή παραγωγικότητα, γ) την εξάρτηση από τις επιδοτήσεις και δ) άλλες διαρθρωτικές αδυναμίες στις οποίες περιλαμβάνει τη χαμηλή ενσωμάτωση νέων τεχνολογιών, την ανεπαρκή επαγγελματική εκπαίδευση και τη δυσμενή δημογραφία, την αναποτελεσματική οργάνωση των συνεταιρισμών και την ελλιπή καθετοποίηση και προώθηση των ελληνικών σημάτων.
Όσον αφορά τις αδυναμίες που εντοπίζει η Έκθεση θα μπορούσε να πει κανείς ότι δεν γίναμε σοφότεροι. Χρόνια τώρα τις επισημαίνουμε. Σε αυτές θα πρόσθετα και το υψηλό κόστος παραγωγής και ιδιαίτερα το ενεργειακό κόστος για την άρδευση από γεωτρήσεις που φτάνουν σε τέτοια βάθη στον κάμπο που συναντούν υφάλμυρο νερό! Άρα είναι αναγκαία αρδευτικά έργα ταμίευσης νερού και διακίνησής του με κλειστά δίκτυα στις καλλιέργειες. Σήμερα η έλλειψη νερού οδηγεί στην εγκατάλειψη δυναμικών καλλιεργειών και σε στροφή σε ξερικές καλλιέργειες γλίσχρου εισοδήματος.

Δια ταύτα…
Η Έκθεση καταλήγει με προτάσεις για την θεραπεία των αδυναμιών που εντοπίζει, προκειμένου να αξιοποιηθούν τα συγκριτικά πλεονεκτήματα του αγροδιατροφικού τομέα στην πατρίδα μας:
• Προτείνει τη μεγέθυνση των εκμεταλλεύσεων μέσω των συνεταιρισμών. Απουσιάζουν, ωστόσο, κίνητρα για αναδασμούς ή εξαγορά γης από αγρότες με δεδομένο ότι ένα μεγάλο μέρος της αγροτικής γης είναι ιδιοκτησίας ετεροεπαγγελματιών.
• Εισηγείται τον εκσυγχρονισμό των εκμεταλλεύσεων, τις επενδύσεις σε σύγχρονο εξοπλισμό και καινοτόμες πρακτικές. Εδώ θέλει προσοχή γιατί έχουμε πολλαπλάσια τρακτέρ και μάλιστα μεγάλης ιπποδύναμης σε σχέση με τα χωράφιά μας.
• Συστήνει βελτίωση του ανθρώπινου δυναμικού και προσέλκυση νέων αγροτών. Πέραν της κατάρτισης στην οποία δίνονται υπερφυσικές δυνατότητες –δεν λείπει η κατάρτιση από τους περισσότερους αγρότες σήμερα- εκείνο που έχει μεγάλη σημασία είναι η αναστροφή της δημογραφικής συρρίκνωσης. Το στοίχημα είναι η προσέλκυση νέων αγροτών που θα μείνουν στο χωράφι κι όχι η «αρπαχτή» με το «πριμ πρώτης εγκατάστασης» που χωρίς ουσιαστικές δεσμεύσεις κατέληξε να χρηματοδοτεί τα δίδακτρα για σπουδές στη Βουλγαρία…
• Υποδεικνύει ενίσχυση της συνεργασίας με τα πανεπιστήμια και την ερευνητική κοινότητα για την εισαγωγή καινοτομιών, αλλά και την εφαρμογή καλών πρακτικών από άλλες χώρες με υψηλή παραγωγικότητα, όπως η Ολλανδία.
• Επισημαίνει την ανάγκη αύξησης της προστιθέμενης αξίας των προϊόντων αγροδιατροφής με καθετοποίηση, ορθολογική διαχείριση φυτοπροστασίας και ορθή χρήση πιστοποιημένων σπόρων και λιπασμάτων, τυποποίηση και προώθηση με περαιτέρω ανάπτυξη εμπορικών σημάτων με στόχο τη συγκέντρωσή τους σε ένα εθνικό brand.
• Τέλος προτείνει διασύνδεση του αγροδιατροφικού τομέα με τον τουρισμό -με την προώθηση ελληνικών προϊόντων σε ξενοδοχεία και κρουαζιέρες.
Η Έκθεση Πισσαρίδη έχει δαιμονοποιηθεί ως… νεοφιλελεύθερη από την αξιωματική αντιπολίτευση. Ωστόσο, θα πρέπει να καταβάλλει μεγάλη προσπάθεια κανείς για να διαφωνήσει με τις προτάσεις που καταθέτει στον δημόσιο διάλογο. Το ζητούμενο, κατά την γνώμη μου είναι οι προτάσεις αυτές να γίνουν… πενηνταράκια. Να εξειδικευτούν σε συγκεκριμένες νομοθετικές παρεμβάσεις και κυρίως δράσεις με αντιστοίχηση στα χρηματοδοτικά εργαλεία της νέας Κοινής Αγροτικής Πολιτικής, αλλά και πέραν αυτής. Και επειδή πολλοί στη γραφειοκρατία του δημοσίου μπορεί να χαθούν στη μετάφραση, μια «Έκθεση Πισσαρίδη 2» που θα κάνει «πενηνταράκια» τις προτάσεις θα έγραφε ιστορία στον πρωτογενή τομέα.

Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, πρώην αναπληρωτής υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο protothema.gr την Κυριακή 14.02.21

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου στην “Καθημερινή”: Μην έχουμε αυταπάτες…

kathimerini

MAXIMOS NEW

Μην έχουμε αυταπάτες…

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Η Τουρκία έλαβε τις προηγούμενες ημέρες δύο εκ διαμέτρου αντίθετα μηνύματα. Το ένα από τις ΗΠΑ, οι οποίες, έστω και στα τέλη της προεδρίας Τραμπ και με την ενεργό εμπλοκή του επικεφαλής του Στέιτ Ντιπάρτμεντ Μάικ Πομπέο, ανακοίνωσαν τις πρώτες κυρώσεις μιας νατοϊκής χώρας προς ένα άλλο μέλος της συμμαχίας, με αφορμή τους ρωσικούς πυραύλους S-400. Παρά το ότι οι κυρώσεις δεν μπορεί να χαρακτηριστούν ως ιδιαίτερα βαριές, ωστόσο το μήνυμα που στην Άγκυρα είναι ξεκάθαρο και δεν επιδέχεται παρερμηνειών. Η Τουρκία δεν μπορεί να συνεχίσει να παίζει σε δύο ταμπλό, και με τη Δύση και με τη Ρωσία, κερδίζοντας και από τους δύο, για να προωθεί τους δικούς της στόχους. Το μούδιασμα του Ερντογάν και της τουρκικής ηγεσίας ήταν εμφανές στις πρώτες δηλώσεις που προέβησαν, οι οποίες τροφοδοτούνται και από τον φόβο για το ποια θα είναι η συνέχεια με τη νέα διοίκηση Μπάιντεν, καθώς θα είναι σαφώς δυσχερέστερη η απευθείας επικοινωνία με τον νέο ένοικο του Λευκού Οίκου απ’ ότι συνέβαινε τα προηγούμενα τέσσερα χρόνια.
Το δεύτερο μήνυμα προήλθε από την Ευρώπη και όσα συνέβησαν στη σύνοδο κορυφής στις Βρυξέλλες, που προκαλούν εύλογο σκεπτικισμό, αλλά και απογοήτευση για τον ρόλο και το μέλλον της. Δυστυχώς, για μια ακόμη φορά, επικράτησαν τα μικροεθνικά και οικονομίστικα συμφέροντα, καθώς και οι παρασκηνιακές συναλλαγές, που παραμέρισαν εκκωφαντικά τις αξίες και τις αρχές της Ένωσης. Η εκ νέου αναβολή ακόμη και κάποιων προσχηματικών κυρώσεων κατά της Τουρκίας -μετά την επιμονή, κυρίως, της Γερμανίας, της Ισπανίας και της Ιταλίας- κατέδειξε τις βαθιές παθογένειες που ταλανίζουν την Ένωση και ενισχύουν τις φυγόκεντρες τάσεις στο εσωτερικό της.
Ωστόσο, ο ‘‘ποντιοπιλατισμός’’ της ΕΕ απέναντι σε μια ανεξέλεγκτη Τουρκία -που καταρρακώνει κάθε έννοια του διεθνούς δικαίου, επαναφέρει πρακτικές της πολιτικής των κανονιοφόρων και προωθεί ιδεολογήματα όπως του παντουρκισμού- πλήττει καίρια το ευρωπαϊκό όραμα. Ποιος, άραγε, μπορεί να έχει εμπιστοσύνη σε μια Ένωση, η οποία όχι μόνο δεν διαθέτει έναν κοινό αμυντικό μηχανισμό, αλλά ούτε καν την πρόθεση να κινηθεί ενιαία και αποφασιστικά κατά τόσο σοβαρών εξωτερικών απειλών;
Όλοι διαπιστώνουν το έλλειμμα ηγεσίας στην Ευρώπη. Ωστόσο, αυτοί είναι οι ευρωπαίοι ηγέτες που καλούνται να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων και τις ιστορικής τους αποστολής, και να ακολουθήσουν το παράδειγμα των ΗΠΑ λαμβάνοντας αυστηρές κυρώσεις κατά της Τουρκίας, που θα την αναγκάσουν να αναδιπλωθεί. Και ορθώς το υπουργείο Εξωτερικών θέτει ευθέως ζήτημα ευρωπαϊκού εμπάργκο όπλων προς την Άγκυρα. Δεν είναι δυνατόν με γερμανικά ή ισπανικά οπλικά συστήματα να απειλούνται κράτη-μέλη της Ένωσης, όπως απειλούνται αυτή τη στιγμή Ελλάδα και Κύπρος!
Γι’ αυτό και έχει ιδιαίτερη σημασία η γενναία αύξηση των αμυντικών μας δαπανών στον προϋπολογισμό του 2021 και η ανακοίνωση από τον πρωθυπουργό της αγοράς των γαλλικών μαχητικών αεροσκαφών Rafale. Καλές και χρήσιμες οι συμμαχίες, αλλά μην έχουμε αυταπάτες ότι αν δεχθούμε επίθεση από την Τουρκία κάποιοι άλλοι θα σπεύσουν πρώτοι να πολεμήσουν για λογαριασμό μας. Στην καλύτερη των περιπτώσεων, αν τα πράγματα οδηγηθούν σε πολεμική σύρραξη, οι σύμμαχοι και εταίροι θα παρέμβουν μετά τα πρώτα κρίσιμα εικοσιτετράωρα για διαπραγματεύσεις, οπότε έχει μεγάλη σημασία τι θα έχει γίνει στο πεδίο. Δεν πρέπει να ξεχνούμε πως ό,τι κερδίζεται με τα όπλα δύσκολα επιστρέφει με χαρτιά. Η Κύπρος είναι ζωντανό παράδειγμα της παταγώδους αποτυχίας της διεθνούς κοινότητας και της ΕΕ να εφαρμόσουν το διεθνές δίκαιο. Άρα, ορθώς η χώρα, έστω και με μεγάλη καθυστέρηση, αποφάσισε να ενισχύσει περαιτέρω την αποτρεπτική της ικανότητα.
Σε κάθε περίπτωση δεν μπορεί να συρθούμε σε διαπραγματεύσεις εφόσον συνεχίζονται οι τουρκικές προκλήσεις και, βεβαίως, είναι αυτονόητο ότι δεν μπορεί να είναι αντικείμενο διαλόγου ο κατάλογος των τουρκικών διεκδικήσεων που φτάνουν ακόμη και σε κατοικημένα νησιά. Το μόνο ζήτημα στις συζητήσεις μας με την Τουρκία είναι η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και των θαλασσίων ζωνών. Οι διάφορες ιδέες για πολυμερή διάσκεψη στην ανατολική Μεσόγειο μπορεί να είναι χρήσιμες, εφόσον δεν θα είναι πεδίο έμμεσης επιβολής της τουρκικής ατζέντας διεκδικήσεων και υπέρβασης των κανόνων του διεθνούς δικαίου. Τέλος, όσον αφορά στο Κυπριακό, επειδή φαίνεται ότι κυοφορούνται πρωτοβουλίες για συνομιλίες, το πλαίσιο, επίσης, πρέπει να είναι ξεκάθαρο: προϋπόθεση της όποιας επίλυσης είναι η αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων και η κατάργηση των αναχρονιστικών εγγυήσεων. Ο εκβιασμός του Ερντογάν για λύση δύο κρατών με συνομοσπονδία, και άρα σε τουρκικό έλεγχο και του ελεύθερου τμήματος του νησιού, δεν πρέπει επ’ ουδενί να περάσει.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης της Βουλής, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, πρώην υπουργός.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή (30.12.2020)

Read more...

Άρθρο Μάξιμου Χαρακόπουλου: "Ο ιός του ισλαμικού φονταμενταλισμού στην Ευρώπη"

ΤΟ ΒΗΜΑ

MAXIMOS NEW

Ο ιός του ισλαμικού φονταμενταλισμού στην Ευρώπη

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Το φαινόμενο της μετατροπής της θρησκευτικής πίστης σε πολιτική ιδεολογία διογκώνεται με ορμή στους κόλπους του Ισλάμ, απειλώντας ακόμη και αυτές τις θεμελιώδεις αρχές και ελευθερίες του δυτικού πολιτισμού. Οι πρόσφατες τρομοκρατικές ενέργειες σε Παρίσι, Νίκαια και Βιέννη, οι τελευταίες σε μια μακρά σειρά αναλόγων που συνταράζουν συχνά πυκνά τον δυτικό κόσμο, αποδεικνύουν ότι η κατάσταση έχει φθάσει σε ένα οριακό σημείο και απαιτείται άμεση και συντονισμένη απάντηση.
Ενώ η Ευρώπη βρίσκεται αντιμέτωπη με τις συνέπειες της αποχριστιανοποίησης αλλά και της συρρίκνωσης των ανθρωπιστικών σπουδών και της κλασσικής παιδείας- σε σημείο που τίθεται εν αμφιβόλω ακόμη και η ίδια η ευρωπαϊκή ταυτότητα- στον ισλαμικό κόσμο, παρατηρείται αντίστροφη τάση, καθώς το Ισλάμ επιβάλλεται ως πολιτική ταυτότητα, με την μορφή του ισλαμισμού. Σε αυτό το φαινόμενο, θα πρέπει να δούμε μερικά άκρως ανησυχητικά συμπτώματα που πρέπει να μας αφυπνίσουν.
Το πρώτο είναι ότι ο ιός του φονταμενταλισμού, οι ισλαμιστικές ιδέες βρίσκουν, δυστυχώς, εύκολα ευήκοα ώτα και μάλιστα μεταξύ των νέων. Υποτίθεται ότι η παγκοσμιοποίηση και η εξάπλωση κοινών πολιτισμικών προτύπων θα εξάλειφε τέτοιες συμπεριφορές. Κι όμως, τζιχαντιστές με τα πιο σύγχρονα κινητά, τάμπλετ κι ό,τι άλλο προσφέρει η σύγχρονη τεχνολογία, δεν διστάζουν να δολοφονούν αθώους ανθρώπους γιατί απλώς δεν πιστεύουν σε όσα πιστεύουν οι ίδιοι.
Η μαζικότητα που παίρνει ο ισλαμισμός, η μετατροπή δηλαδή της θρησκείας σε πολιτική ταυτότητα, έγινε φανερή όταν εκδηλώθηκε η λεγόμενη αραβική άνοιξη. Αντί να ανθίσει η δημοκρατία, ή μέσω της δημοκρατίας να προαχθεί η δικαιοσύνη και η ισότητα, άνοιξε το “κουτί της Πανδώρας” και το πάνω χέρι το πήραν οπαδοί της μισαλλοδοξίας και του ολοκληρωτισμού. Αναμφίβολα, γι αυτή την εξέλιξη ευθύνη έχει και η Δύση, η οποία αδιαφόρησε ή ακόμη χειρότερα επιχείρησε σε κάποιες περιπτώσεις να χρησιμοποιήσει κάποιους ακραίους για να υπονομεύσει μη φιλικά καθεστώτα. Το παλαιότερο παράδειγμα του περιβόητου Μπιν Λάντεν, που εκπαιδεύτηκε και εξοπλίστηκε από δυτικές δυνάμεις για να πολεμήσει κατά των σοβιετικών στο Αφγανιστάν, και τελικά προκάλεσε την 11η Σεπτεμβρίου δεν είναι η μοναδική περίπτωση ενός τέτοιου τύπου “Φρανκενστάιν”.
Το δεύτερο επικίνδυνο σύμπτωμα είναι η απροθυμία των μουσουλμάνων που έχουν εγκατασταθεί στην Ευρώπη, τόσο παλαιότερα όσο κυρίως πρόσφατα, να διαχωρίσουν την θρησκευτική τους ταυτότητα από τις υποχρεώσεις που οφείλουν να τηρούν ως πολίτες των κρατών που διαμένουν. Επιπλέον, μερίδα κάποιων από αυτούς που θεωρούν τη θρησκευτική τους ταυτότητα υπεράνω της ιδιότητάς τους ως πολιτών των κρατών που διαβιούν, εντάσσεται σε τρομοκρατικούς πυρήνες, και ασκεί βάρβαρη βία για να προσαρμοστεί η ελευθερία στη δική τους, περιορισμένη και στρεβλή, αντίληψη ελευθερίας.
Το τρίτο αρνητικό σύμπτωμα είναι η προσπάθεια που γίνεται από χώρες, όπως η Τουρκία, να εργαλειοποιήσουν τη θρησκεία για τις δικές τους πολιτικές επιδιώξεις. Η τουρκική ηγεσία, καταρρίπτοντας τις δυτικές ψευδαισθήσεις ότι η χώρα ήταν πρότυπο φιλελεύθερης ισλαμικής δημοκρατίας, κάτι αντίστοιχο της ευρωπαϊκής Χριστιανοδημοκρατίας, ξέθαψε παλαιά ιδεολογήματα από την ιστορία της για να δικαιολογήσει την επιθετικότητά της προς κάθε κατεύθυνση. Εκτός, από τον νέο-οθωμανισμό και τον παντουρκισμό προβάλλει τώρα και τον πανισλαμισμό, με προφανή στόχο να κερδίσει τους σουνίτες, όπου γης. Από την μακρινή Ινδονησία και την επαρχία Ξιν Γιάν της Κίνας, μέχρι το Μαγκρέμπ και τους μετανάστες στην Ευρώπη, ακόμη και τους μουσουλμάνους της Λατινικής Αμερικής. Πρόκειται για ένα πολύ επικίνδυνο μονοπάτι, και αυτό αποκαλύφθηκε τόσο με την μεταφορά τζιχαντιστών στη Λιβύη και στο Αζερμπαϊτζάν όσο και με τα κηρύγματα μίσους κατά της Γαλλίας, η οποία ηγείται της υπεράσπισης των ευρωπαϊκών αρχών και αξιών -μετά το σοκ των πρόσφατων αποτρόπαιων τρομοκρατικών χτυπημάτων. Αντί, ως όφειλε, η Τουρκία να αναλάβει τη νουθέτηση των ακραίων στοιχείων, έριξε λάδι στη φωτιά, βλέποντας τα τραγικά γεγονότα ως ευκαιρία για να έλθει πιο κοντά η δημιουργία ενός χαλιφάτου.
Απέναντι σε αυτήν την ιδιαίτερα κρίσιμη πραγματικότητα οφείλουμε να έχουμε ξεκαθαρή στάση. Η πολιτική της παροχής του καρότου και της συνεχούς αναβολής του μαστιγίου έχει αποτύχει. Και όσο αποτυγχάνει τόσο αποθρασύνονται όσοι ποντάρουν στη μετατροπή της θρησκείας σε κεντρική ιδεολογία, και των πιστών σε δικό τους στρατό ή πέμπτη φάλαγγα. Η Ευρώπη πρέπει να αφυπνιστεί. Ο αντίπαλος δεν είναι, βεβαίως, το ίδιο το Ισλάμ. Δεν πρέπει να πέσουμε στην παγίδα της θεωρίας του Χάντινγκτον. Γιατί και οι ίδιοι οι μουσουλμάνοι πέφτουν θύματα της καταπίεσης και των διακρίσεων από τους ακραίους. Ο αγώνας κατά του θρησκευτικού φανατισμού και της μισαλλοδοξίας είναι στην ουσία ένας αγώνας για ελευθερία όλων ανεξαιρέτως των ανθρώπων.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Γενικός Γραμματέας της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας (ΔΣΟ), βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας και πρώην υπουργός.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο ΒΗΜΑ της Κυριακής (29.11.20)

Ο ιός του ισλαμικού φονταμενταλισμού στην Ευρώπη

Read more...

Άρθρο Μάξιμου Χαρακόπουλου: Έξω οι “κανίβαλοι” από τα πανεπιστήμια!

eleutheros typos

MAXIMOS NEW

Έξω οι “κανίβαλοι” από τα πανεπιστήμια!

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Γροθιά στο στομάχι κάθε δημοκράτη πολίτη αυτής της χώρας ήταν η φωτογραφία με την κρεμασμένη πινακίδα στον λαιμό του πρύτανη της ΑΣΟΕΕ, που τραμπούκοι τον κρατούσαν ακινητοποιημένο και από τις δύο πλευρές. Η εικόνα αυτή παρέπεμπε ευθέως σε ανάλογες που αποτυπώθηκαν στη ναζιστική Γερμανία ή στην κομμουνιστική Κίνα της πολιτιστικής επανάστασης του Μάο. Αναμφίβολα, συνιστά μια πράξη του πλέον ωμού και βάρβαρου ολοκληρωτισμού, από εκείνες που πιστεύαμε ότι είχαν εκλείψει δια παντός, μετά από τόσα χρόνια ομαλού δημοκρατικού βίου. Λαθέψαμε, όμως, οικτρά…
Το περιβόητο αυγό του φιδιού, προφανώς, συνεχίζει να εκκολάπτεται και σε άλλες φωλιές, πέραν εκείνης της ναζιστικής Χρυσής Αυγής, που η συντεταγμένη πολιτεία έστειλε ως όφειλε στη φυλακή. Το επεισόδιο της ΑΣΟΕΕ καταδεικνύει ότι η αρρώστια του φασισμού βρίσκει πολλούς τρόπους να εκδηλωθεί, όταν η κοινωνία, οι θεσμοί, ο πνευματικός κόσμος κλείνουν τα μάτια σε επαναλαμβανόμενα αρρωστημένα φαινόμενα. Γιατί αυτό συμβαίνει με τα ελληνικά πανεπιστήμια για πολλές δεκαετίες. Στο όνομα μιας ψευδεπίγραφης προοδευτικότητας αφήσαμε ανεξέλεγκτες ομάδες ταραχοποιών, που ασκούν βία και τρομοκρατία εναντίον των συμφοιτητών τους, των καθηγητών και των διοικητικών υπαλλήλων. Ο κατάλογος των συμβάντων είναι ατελείωτος. Βιαιοπραγίες κατά καθηγητών, κτίσιμο των θυρών στην αίθουσα που συνεδριάζουν οι καθηγητές, καταλήψεις των πανεπιστημιακών κτιρίων και εκτεταμένες ζημιές, εγκατάσταση εντός των ΑΕΙ ξένων προς τα ιδρύματα “ενοίκων”, διενέργεια παράνομου εμπορίου από μικροπωλητές, διακίνηση και χρήση ναρκωτικών ουσιών κ.ο.κ. Κατά την περίοδο της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, η δράση αυτή σχεδόν απέκτησε τον χαρακτήρα της… κανονικότητας, καθώς τα αρμόδια υπουργεία όμνυαν στην ανάγκη διαφύλαξης αυτής της ελληνικής ιδιοτυπίας, κάτι σαν ένα επαναστατικό φολκλόρ!
Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας εκλέχθηκε με ξεκάθαρη δέσμευση ότι θα καθαρίσει την κόπρο του Αυγείου, και αυτή της η εξαγγελία έπαιξε σημαντικό ρόλο στην καθαρή εντολή που έλαβε από την κοινωνία. Οι πολίτες όχι μόνο είναι έτοιμοι να δεχθούν αυστηρά μέτρα περιορισμού των φαινομένων της βίας στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, αλλά απαιτούν να επιστρέψουν τα πανεπιστημιακά ιδρύματα σε μια φυσιολογική λειτουργία. Χωρίς αμφιβολία, όλο το προηγούμενο διάστημα έγιναν αρκετά βήματα προς αυτήν την κατεύθυνση, όπως η κατάργηση του άσυλου της ανομίας. Παρ’ όλ’ αυτά, το πρόβλημα παραμένει και είναι μεγάλο, όπως έδειξε τόσο το ίδιο το επεισόδιο της ΑΣΟΕΕ, όσο και οι αντιδράσεις στα προτεινόμενα μέτρα της κυβέρνησης.
Το γεγονός ότι ο ίδιος ο πρύτανης δεν ανέφερε τις λεπτομέρειες του επεισοδίου, αλλά τις πληροφορηθήκαμε από την ανάρτηση των “κανίβαλων”, που μάλιστα επαίρονταν για το κατόρθωμά τους, υποδηλώνει ότι ο φόβος βασιλεύει στα ελληνικά πανεπιστήμια. Το ίδιο προκύπτει και από την αντίδραση της Συνόδου των Πρυτάνεων στις κυβερνητικές προτάσεις για αστυνόμευση των πανεπιστημιακών χώρων και εφαρμογή διαδικασιών περιορισμού εισόδου και εξόδου σε αυτούς από εξωπανεπιστημιακά στοιχεία. Η άρνηση στο αυτονόητο, με μια επιχειρηματολογία που έχει αποτύχει παταγωδώς τα προηγούμενα χρόνια, συνιστά ξεκάθαρη εκδήλωση του φόβου. Φόβος για τις πιθανές αντεκδικήσεις από τους πυρήνες των μπαχαλάκηδων, αλλά και κάποιων οργανωμένων κομματικών νεολαιών, που θεωρούν τα πανεπιστήμια τσιφλίκι τους και χώρο στρατολόγησης νέων μελών. Αλλά και φόβο απέναντι στην αλλαγή, ακόμη κι αν αυτή επιδιώκει να γιατρέψει χρόνιες παθογένειες.
Κι όμως, ο στόχος είναι απλώς να δημιουργηθούν οι ομαλές συνθήκες φοίτησης, διδασκαλίας και έρευνας που ισχύουν σε όλα τα πανεπιστήμια του κόσμου. Χωρίς, όμως, την ενεργό συμμετοχή των ίδιων των μελών της πανεπιστημιακής κοινότητας, καμία αλλαγή δεν έχει μέλλον, όποια κι αν είναι η αποφασιστικότητα της κυβέρνησης. Για τον λόγο αυτό, είναι καιρός ο καθένας να αντιληφθεί τις ευθύνες του και να πάψει να κρύβεται πίσω από την δύναμη της αδράνειας.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης της Βουλής, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας και πρώην υπουργός.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στον “Ελεύθερο Τύπο” στις 21.11.20

Read more...

Άρθρο Μάξιμου Χαρακόπουλου: “Ώρες ευθύνης...”

eleftheria

MAXIMOS NEW

Ώρες ευθύνης…

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Έμελλε στην γενιά μας να βιώσει μια πρωτοφανή σε ένταση και διάρκεια υγειονομική κρίση. Μεγαλωμένοι με βεβαιότητες, που πιστεύαμε ότι δεν ανατρέπονται βρεθήκαμε τα τελευταία δέκα χρόνια ενώπιον αναπάντεχων εκπλήξεων που μας συντάραξαν ψυχολογικά και ιδεο-λογικά. Αρχικώς, η κατάρρευση της οικονομίας, μια χρεωκοπία που μας οδήγησε στο χείλος της καταστροφής, μας ξύπνησε από το λήθαργο της ευημερίας με πήλινα πόδια. Το σοκ ήταν τεράστιο, και κάποιοι -αρκετοί είναι η αλήθεια- αρνήθηκαν να αποδεχθούν τη σκληρή πραγματικότητα. Τη συνέχεια την είδαμε και την υποστήκαμε με οδυνηρό τρόπο, καθώς ζήσαμε τα ερασιτεχνικά πειράματα μαθητευόμενων μάγων της πολιτικής και της οικονομίας που παραλίγο να ξεθεμελιώσουν ό,τι είχε μείνει όρθιο. Όταν ολοκληρώθηκε κι αυτός ο κύκλος των ψευδαισθήσεων και φάνηκε ότι έμπαινε το νερό στο αυλάκι, ήλθε νέο σοκ, αυτό της πανδημίας του κορονοϊού και των επιπτώσεών της, αλλά και της λήψης μέτρων για τον περιορισμό της.
Ξαφνικά ανακαλύπτουμε ότι και στην εποχή μας μπορεί να συμβούν αυτά που διαβάζαμε για τους λοιμούς που ενέσκηπταν κατά καιρούς στο παρελθόν, όπως τότε που ο Βοκκάκιος έγραφε το Δεκαήμερον ή στη μεγάλη ισπανική γρίπη του 1918. Είναι οπωσδήποτε οδυνηρό να σκέπτεται ο σύγχρονος άνθρωπος, με όλα αυτά τα λαμπρά επιτεύγματα της επιστήμης και της τεχνολογίας, ότι μπορεί να νικηθεί από έναν σχεδόν αόρατο εχθρό, από έναν μικρο-σκοπικό ιό που αφαιρεί ζωές και κλονίζει κοινωνίες και οικονομίες. Αυτό οδηγεί κάποιους σε συμπεριφορές που δεν συνάδουν με την κρισιμότητα των στιγμών. Αντιδρούν οι νέοι “αγανακτισμένοι”, ορμώμενοι από το συναίσθημα, προβαίνοντας σε πράξεις απειθαρχίας εναντίον των κρατικών αποφάσεων, ξεχνώντας ότι ο αληθινός αντίπαλος είναι ο ιός και η πανδημία. Κι αν για τους νέους μπορεί να υπάρχει μια κατανόηση, καθώς το αίμα τους βράζει και δύσκολα μπορούν να παραμείνουν σε κατ’ οίκον περιορισμό, για τους μεγαλύτερους και για όσους μάλιστα έχουν θέσεις, αξιώματα, ή επηρεάζουν την κοινή γνώμη δεν υπάρχει καμία δικαιολογία. Σε αυτή την περίπτωση μιλούμε για αποθέωση της ανευθυνότητας και της χείριστης μικροπολιτικής. Το να προσπαθεί κάποιος να κερδίσει πόντους στο πολιτικό παιχνίδι ή να φθείρει τον αντίπαλο του εκμεταλλευόμενος τη νεανική ανεμελιά ή την κόπωση των πολιτών, ενώ γνωρίζει ότι αυτό μπορεί να αποβεί μοιραίο για τις ζωές πολλών συνανθρώπων μας είναι απολύτως κατακριτέο και καταδικαστέο. Η εικόνα πρώην υπουργού υγείας, επί κυβερνήσεως ΣΥΡΙΖΑ, και μάλιστα γιατρού στο επάγγελμα, να κουτσοπίνει με την παρέα του, γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων του τις παραινέσεις των ειδημόνων και καλώντας εμμέσως σε στάση απειθαρχίας, είναι πράξη αχαρακτήριστη.
Αλλά και η εμμονή της αριστεράς να πραγματοποιηθούν εκδηλώσεις για το Πολυτεχνείο, τη στιγμή της καθολικής καραντίνας, είναι στάση μέγιστης ανευθυνότητας. Όταν μάλιστα έχει προηγηθεί η συγκέντρωση έξω από το Εφετείο στη δίκη για τη Χρυσή Αυγή, όπου όλοι εί-δαμε τις εικόνες συνωστισμού που αν μη τι άλλο ευνοεί τη διάδοση της πανδημίας. Δεν υ-πάρχει αμφιβολία ότι αυτές τις ώρες πρέπει όλοι να φανούμε αντάξιοι των περιστάσεων και ιδίως οι πολιτικοί που πρέπει να δώσουν το σωστό παράδειγμα στους πολίτες. Αντιλαμβα-νόμαστε ότι η παρατεταμένη αυτή ανατάραξη της καθημερινότητας μας, ο εγκλεισμός μας στο σπίτι, η αδυναμία να κινηθούμε ελεύθερα επιβαρύνει την ψυχολογία όλων. Όπως επί-σης ότι τα μέτρα πλήττουν την ήδη επιβαρυμένη οικονομία, και ιδίως τις ιδιωτικές επιχειρή-σεις και τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα. Πρέπει, όμως, να καταφέρουμε να περιο-ρίσουμε την πανδημία τώρα, πριν γίνει ανεξέλεγκτη, αν θέλουμε η επόμενη μέρα, με τη συνδρομή και του εμβολίου, να έλθει συντομότερα και να μας βρει όλους, χωρίς απουσίες.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοί-κησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης της Βουλής, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας και πρώην υπουργός.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “Ελευθερία“ στις 15.11.20

Read more...

Άρθρο Μάξιμου Χαρακόπουλου: Τι σηματοδοτεί η “επόμενη ημέρα” των εκλογών στις ΗΠΑ

logo real

MAXIMOS NEW

Τι σηματοδοτεί η “επόμενη ημέρα” των εκλογών στις ΗΠΑ

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Βρέθηκα ως παρατηρητής του ΟΑΣΕ στις αμερικανικές προεδρικές εκλογές του 2008. Τότε ο Μπαράκ Ομπάμα είχε καταγράψει ρεκόρ ψήφων, αγγίζοντας τα 70 εκατομμύρια, ενώ η εκλογή του πρώτου Αφροαμερικανού προέδρου στις ΗΠΑ εκλήφθηκε και ως απάντηση στη θεωρία Χάντιγκτον για τη σύγκρουση πολιτισμών. Από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι της ιστορίας. Οι προσδοκίες για ειρηνική συνύπαρξη λαών με διαφορετικό πολιτισμικό-θρησκευτικό φορτίο δεν επιβεβαιώθηκαν, ενώ η Αμερική στα-διακά άρχισε να αποποιείται τον ηγετικό της ρόλο στον δυτικό κόσμο.
Οι αμερικανικές εκλογές της 3ης Νοεμβρίου του 2020 θα μείνουν αναμφίβολα για πολ-λούς λόγους στην ιστορία. Καταρχάς λόγω της πρωτοφανούς συμμετοχής των Αμερι-κανών που έφθασε στο 67%! Σε μια χώρα που, παραδοσιακά -και σε αντίθεση με την υπερπολιτικοποιημένη Ευρώπη- η πολιτική δεν αποτελούσε βασική προτεραιότητα των κατοίκων της, αυτό που συνέβη είναι μια μικρή επανάσταση προς όφελος της ίδιας της δημοκρατίας. Το γεγονός αυτό, ωστόσο, συνοδεύθηκε, και προφανώς ενισχύθηκε, από μια άνευ προηγουμένου πολιτική πόλωση. Η αμερικανική κοινωνία έδειξε ότι είναι βαθύτατα διχασμένη, και μάλιστα ενίοτε φθάνοντας στα όρια της ακραίας αντιπαράθεσης -αν κρίνουμε από τις αδιανόητες εικόνες ακόμη και οπλοφόρων έξω από εκλογικά τμήματα!
Ο αμφιλεγόμενος Ντόναλντ Τραμπ κατόρθωσε, παρά τις για μια ακόμη φορά αποτυ-χημένες δημοσκοπήσεις και προβλέψεις των ειδημόνων, να χάσει μόλις στο νήμα, αυ-ξάνοντας μάλιστα τον αριθμό των ψήφων που έλαβε –ξεπέρασαν τα 70 εκατομμύρια!- σε σχέση με το 2016. Κι αυτό ενώ ακόμη μαίνεται η πανδημία του covid-19, που έχει στερήσει δεκάδες χιλιάδες ζωές στις ΗΠΑ, με ευθύνη οπωσδήποτε και του προέδρου, που υποτίμησε και χλεύασε αρχικώς τον κίνδυνο. Ίσως μάλιστα αν δεν ήταν ο κορονο-ϊός, ο Τραμπ να κέρδιζε τις εκλογές...
Προφανώς, λοιπόν, αυτό που εκπροσωπεί ο “τραμπισμός” βρίσκει ανταπόκριση σε πλατιά στρώματα της αμερικανικής κοινωνίας. Δηλαδή, ο μισός σχεδόν πληθυσμός ενστερνίζεται το “America First”, που συνεπάγεται ένα είδος απομονωτισμού, την επι-στροφή στην Αμερική των επιχειρήσεων που μετακινήθηκαν στα χρόνια της παγκο-σμιοποίησης σε τρίτες χώρες όπως η Κίνα, τον περιορισμό της μετανάστευσης, αλλά ακόμη και την οπλοκατοχή και την ακατάσχετη συνομωσιολογία.
Ως εκ τούτου, ο νέος πρόεδρος Τζο Μπάιντεν θα έχει ένα ιδιαίτερα δύσκολο έργο, προσπαθώντας να κλείσει ανοιχτές πληγές και τεράστια εσωτερικά χάσματα. Θα πρέ-πει να διατηρήσει τον υψηλό ρυθμό ανάπτυξης της αμερικανικής οικονομίας παράλλη-λα με την αντιμετώπιση της πανδημίας, ώστε να ικανοποιηθεί η πληττόμενη και στις ΗΠΑ μεσαία τάξη, αλλά και να είναι φειδωλός στην εφαρμογή της πολιτισμικής του α-τζέντας. Κάποιοι από τους ψηφοφόρους του ήταν ανάμεσα στους ακτιβιστές που κα-τεδάφιζαν τα αγάλματα του Κολόμβου και του Λίνκολν, μετά τη δολοφονία από αστυ-νομικούς του Αφροαμερικανού Τζορτζ Φλόιντ. Αυτές οι ακρότητες έστειλαν κόσμο στο στρατόπεδο του Τραμπ ακόμη και μεταξύ των μετριοπαθών πολιτών.
Αναφορικά με την εξωτερική πολιτική που θα ακολουθήσει ο νέος ένοικος του Λευκού Οίκου, ως ελληνισμός μπορούμε να είμαστε συγκρατημένα αισιόδοξοι. Η ομολογημένη στενή σχέση του Τραμπ με τον Ερντογάν άφησε χώρο στον τελευταίο να κινείται ανε-ξέλεγκτα τα 4 τελευταία χρόνια. Η Τουρκία έφθασε στο σημείο να αγνοεί με περισσή αυθάδεια τις ΗΠΑ και τον δυτικό κόσμο, προβαίνοντας σε ενέργειες που πλήττουν ά-μεσα τα λεγόμενα σημαντικά δυτικά συμφέροντα. Ακόμη και η επιβολή κυρώσεων για την αγορά των S-400 από τη Ρωσία, σύμφωνα με τον νόμο για την αντιμετώπιση α-ντιπάλων της Αμερικής, βρήκε “τοίχο” στην προεδρική απροθυμία.
Ελπίζουμε ότι η διακυβέρνηση Μπάιντεν θα επιβάλει μια πιο αυστηρή στάση έναντι του “σουλτάνου” και θα επαναφέρει τη βεβαιότητα ότι σε μια κρίσιμη στιγμή -όπως τον περασμένο Αύγουστο που φθάσαμε στο παρά πέντε ανεξέλεγκτων καταστάσεων- ένα αμερικανικό τηλεφώνημα μπορεί να επιφέρει αποκλιμάκωση της έντασης. Ο νέος πρόεδρος με την τεράστια πολιτική του πείρα είναι αναμφισβήτητα άριστος γνώστης των πραγμάτων της ανατολικής Μεσογείου και του ελληνισμού ειδικότερα. Ο ίδιος “δαιμονοποιήθηκε” από την Άγκυρα κατά την προεκλογική περίοδο για τις απόψεις που διατύπωσε για τον πρόεδρο Ερντογάν και την ανάγκη αποβολής του από την τουρκική πολιτική σκηνή. Ωστόσο, να μην λησμονούμε ότι η αμερικανική εξωτερική πολιτική έχει τα δικά της διαχρονικά στρατηγικά συμφέροντα, που προηγούνται των δικών μας αναγκών. Για την Ουάσιγκτον είναι αδιανόητο να χαθεί η Τουρκία από το “δυτικό μαντρί”. Θα πρέπει, λοιπόν, να γίνει κατανοητό στους συμμάχους μας ότι αυτή η θέση μπορεί να έχει και την δική μας υπογραφή, εφόσον η Άγκυρα συμπεριφερθεί με σεβασμό στο διεθνές δίκαιο και απορρίψει τη νέο-οθωμανική της ατζέντα έναντι της Ελλάδος και της Κύπρου. Σε διαφορετική περίπτωση, δεν είμαστε διατεθειμένοι να θυσιάσουμε κυριαρχικά μας δικαιώματα για τον κατευνασμό της γείτονος.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Γενικός Γραμματέας της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας (ΔΣΟ), βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας και πρώην υπουργός.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο Real.gr στις 09.11.20

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου: "Συναγερμός πριν να είναι αργά!"

protothema logo orange

MAXIMOS NEW

Συναγερμός πριν να είναι αργά!

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Οι βάρβαρες τρομοκρατικές ενέργειες με τον αποκεφαλισμό χριστιανών σε εκκλησία στη Γαλλία και την εν ψυχρώ δολοφονία ανύποπτων πολιτών στην Αυστρία επανέφεραν στο προσκήνιο το πρόβλημα της ισλαμιστικής τρομοκρατίας. Αν δεν θέλουμε να κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας, είμαστε υποχρεωμένοι να αναγνωρίσουμε ότι η Ευρώπη δέχεται μια επίθεση στα ίδια της τα θεμέλια. Άνθρωποι οι οποίοι δεν αποδέχονται βασικές ευρωπαϊκές αξίες, όπως η ελευθερία του λόγου, επιδιώκουν να επιβάλουν τους δικούς τους κανόνες, ασκώντας πρωτόγονη βία.
Δυστυχώς, η πραγματικότητα καταδεικνύει ότι ένα τμήμα των μουσουλμάνων αντιλαμβάνεται τη θρησκευτική του πίστη ως ταυτότητα, η οποία υπερτερεί των νόμων, των αξιών και των ηθικών κανόνων των χωρών στις οποίες ζουν. Και αυτοί οι άνθρωποι είναι έτοιμοι, είτε κατά μόνας είτε εντασσόμενοι σε εξτρεμιστικές ισλαμιστικές οργανώσεις, να σπείρουν ανεξέλεγκτα τον θάνατο. Τα μέλη αυτών των οργανώσεων, όπως το Ισλαμικό Κράτος, το οποίο υποτίθεται ότι εξαλείφθηκε στη Συρία, μπορεί να είναι μετανάστες από την Αφρική ή την Ασία, αλλά κάλλιστα μπορεί και να κατάγονται από τη Ρωσία ή τα Βαλκάνια, όπως ο δολοφόνος του δασκάλου στην Γαλλία και ο τρομοκράτης της Βιέννης. Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι το γεγονός ότι η ριζοσπαστικοποίηση και η ένταξη στο εξτρεμιστικό Ισλάμ γίνεται και από νέους που έχουν γεννηθεί σε ευρωπαϊκή χώρα, έχουν λάβει ευρωπαϊκή παιδεία, έχουν γευθεί τα αγαθά της ελευθερίας που παρέχει η ΕΕ σε όλους τους πολίτες της. Και αυτοί αντί να ενταχθούν ομαλά στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι, αντί να συνδράμουν στον εμπλουτισμό της ευρωπαϊκής κουλτούρας, στρέφονται συλλήβδην εναντίον των αξιών και των αρχών της Ευρώπης.
Τα δεδομένα αυτά δεν μπορεί παρά να σημάνουν συναγερμό στις ευρωπαϊκές κοινωνίες και κυρίως στις πολιτικές ηγεσίες των ευρωπαϊκών κρατών, που έχουν υποχρέωση να εξασφαλίζουν την ελευθερία και την ασφάλεια για το σύνολο των πολιτών που ζουν στην επικράτειά τους. Δεν επιτρέπεται να προχωρήσουν στην παραμικρή υποχώρηση από τις αξίες και τις αρχές που θεμελίωσαν την Ευρώπη που γνωρίζουμε, και οι οποίες κατακτήθηκαν με τεράστιες θυσίες και μετά από οδυνηρές ιστορικές περιπέτειες. Η Ευρώπη πρέπει να παραμείνει Ευρώπη, αν θέλει να επιβιώσει και όχι να βάλει νερό στο κρασί της. Γιατί κάθε υποχώρηση θα σημάνει και ένα βήμα προς τη διάλυση του ευρωπαϊκού οικοδομήματος.
Τον κίνδυνο, όπως δείχνουν οι αντιδράσεις, τον έχουν αντιληφθεί ήδη πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Η στάση του προέδρου Μακρόν ή του πρωθυπουργού Κουρτς δείχνει ότι πλέον συντελείται μια αφύπνιση, που προκάλεσαν τα φρικτά εγκλήματα στο Παρίσι, στη Νίκαια και στη Βιέννη. Αυτή η στροφή ίσως οδηγήσει και στην αναζήτηση εκ νέου των πραγματικών ευρωπαϊκών πυλώνων, που έχουν λησμονηθεί και παραμερισθεί τις τελευταίες δεκαετίες, δηλαδή της αρχαίας ελληνικής σκέψης, του ρωμαϊκού δικαίου και των χριστιανικών αξιών. Ίσως, πιάνοντας εκ νέου το νήμα, που φάνηκε να έχει κοπεί βίαια, βρούμε και πάλι έναν κοινό βηματισμό για την Ευρώπη του αύριο.
Αυτή η επιλογή δεν συνεπάγεται την αντίθεση με κάποια θρησκεία στο σύνολό της, και εν προκειμένω στο Ισλάμ. Πρόκειται για ανυποχώρητο αγώνα κατά των εξτρεμιστικών ισλαμιστικών ομάδων, κι αυτό οφείλουν να το αντιληφθούν και οι μουσουλμάνοι, οι οποίοι σε πολλές περιπτώσεις είναι οι ίδιοι θύματα αυτών των ακραίων ομόδοξών τους. Ο αγώνας αυτός, όμως, πρέπει να συμπεριλάβει και όσους ηγέτες παίζουν με την φωτιά και προσδοκούν, υποδαυλίζοντας τα θρησκευτικά μίση, να κερδίσουν πόντους στις διεκδικήσεις τους, όπως συστηματικά κάνει ο πρόεδρος Ερντογάν. Η Ευρώπη έχει, επομένως, έναν ακόμη σοβαρό λόγο να λάβει επιτέλους τα ορθά μέτρα για να τον σταματήσει.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Γενικός Γραμματέας της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας και πρώην υπουργός.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο protothena.gr στις 07.11.20

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου: “Επένδυση στην άμυνα της χώρας!”

eleytheros typos kyriakis full

MAXIMOS NEW

Επένδυση στην άμυνα της χώρας!

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Η Ελλάδα αντιμετωπίζει μια πρωτοφανή ευθεία απειλή εκ μέρους της Άγκυρας, η οποία πλέον δεν κρατά ούτε τα προσχήματα με τα οποία συνήθως κάλυπτε τις διεκδικήσεις της. Έχει γίνει αντιληπτό απ’ όλους, πλην δυστυχώς κάποιων μεγάλων δυνάμεων που συνεχίζουν να κάνουν πως δεν βλέπουν, ότι η Τουρκία του Ερντογάν συνιστά τη μεγαλύτερη αναθεωρητική δύναμη του διεθνούς συστήματος, το οποίο δυναμιτίζει με τις παράνομες ενέργειές της. Διεθνείς συνθήκες, αποφάσεις του ΟΗΕ, κανόνες καλής γειτονίας, έχουν πεταχτεί προ πολλού στο καλάθι των αχρήστων από τη γείτονα, η οποία το μόνο που κάνει είναι προβολή ισχύος σχεδόν παντού.
Υπ’ αυτές τις συνθήκες θα ήταν ασυγχώρητη αφέλεια να συνεχίσουν να πιστεύουν κάποιοι ότι το θηρίο εξημερώνεται με συνεχείς υποχωρήσεις. Το μόνο που καταλαβαίνει η τουρκική θρασύτητα είναι η αποφασιστικότητα! Κι αυτό το πετύχαμε στην πρώτη φάση της κρίσης με τον καλύτερο τρόπο, σε συνδυασμό με μια εξαιρετικά πετυχημένη διπλωματική αντεπίθεση, που απέφερε στην Ελλάδα ισχυρούς συμμάχους. Ταυτοχρόνως, όμως, εμφανίστηκε ενώπιόν μας η αδήριτη ανάγκη αλλαγής του τρόπου προσέγγισης των αναγκών των ενόπλων μας δυνάμεων. Δυστυχώς, για πολλά χρόνια, είχε επικρατήσει μια αντίληψη υποτίμησης του στρατού.
Όταν συζητείτο ο προϋπολογισμός του 2019 είχα αφιερώσει την ομιλία μου στην ανάγκη αύξησης των δαπανών για την άμυνα και την ενίσχυση της αποτρεπτικής ικανότητας της χώρας. Δυστυχώς, στα χρόνια της κρίσης δεν υπήρξαν εξοπλιστικά προγράμματα, ενώ η εγχώρια αμυντική βιομηχανία παραμελήθηκε εκκωφαντικά, την ώρα που η Τουρκία έκανε τεράστια άλματα. Ταυτόχρονα, σε μια χώρα που αιμορραγεί δημογραφικά, μειώθηκε η στρατιωτική θητεία, ενώ επί χρόνια δεν υπήρξαν προσλήψεις επαγγελματιών οπλιτών. Οι έκτακτες συνθήκες που βιώνουμε επιβεβαιώνουν την ανάγκη επένδυσης στις ένοπλες δυνάμεις. Και βεβαίως, η αύξηση της στρατιωτικής θητείας δεν μπορεί αν αποτελεί ταμπού! Οι θέσεις μου αυτές προκάλεσαν τότε τη μήνη κάποιων, που εμφανίζονται πάντοτε με την ταμπέλα του “προοδευτικού”. Και ούτε λίγο ούτε πολύ με χαρακτήρισαν “μιλιταριστή”, γιατί ζήτησα “κανόνια αντί για βούτυρο”, υπονοώντας το αυτονόητο, ότι χωρίς κανόνια θα χαθεί και το …βούτυρο.
Δυστυχώς, η δικαίωση είναι πικρή. Η επίθεση μακράς διάρκειας που δέχεται η χώρα, ήδη από τον Φεβρουάριο αυτού του έτους, όταν πραγματοποιήθηκε εισβολή μεταναστών στον Έβρο, μέχρι και σήμερα με το προκλητικό σουλάτσο του Ορούτς Ρέις πλησίον του Καστελόριζου στο Αιγαίο, επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές.
Η κυβέρνηση, ευτυχώς, στέκεται στο ύψος των περιστάσεων. Προχωρά σε φιλόδοξα εξοπλιστικά προγράμματα, αλλά και ανασυγκρότηση της αμυντικής βιομηχανίας. Ο υπουργός Άμυνας προανήγγειλε αύξηση της θητείας και προσλήψεις επαγγελματιών οπλιτών. Οι αντιδρώντες σε αυτά τα μέτρα, ίσως ήλπιζαν να ψαρέψουν στα θολά νερά των δυσαρεστημένων. Δεν έχουν προφανώς καταλάβει ότι η κοινωνία όχι μόνον επικροτεί αυτή την πολιτική, αλλά είναι η ίδια που την απαιτεί!

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Γενικός Γραμματέας της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας (ΔΣΟ), βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας και πρώην υπουργός.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στον “Ελεύθερο Τύπο” της Κυριακής 25.10.20

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου: Το "αγκάθι" των Πρεσπών…

eleftheria

Μ. Χαρακόπουλος Διάσκεψη Σόφιας

Το “αγκάθι” των Πρεσπών…

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Την επομένη της υπογραφής της Συμφωνίας των Πρεσπών συμμετείχα στην 29η Διάσκεψη των Επιτροπών Ευρωπαϊκών Υποθέσεων των Κοινοβουλίων της ΕΕ (COSAC), που έλαβε χώρα στη Σόφια της Βουλγαρίας στις 18.06.18. Το πρόσωπο της ημέρας ήταν ο τότε υπουργός Εξωτερικών της πΓΔΜ Νίκολα Ντιμιτρόφ, ο οποίος ως εισηγητής στο πάνελ της Διάσκεψης είχε μιλήσει σε πανηγυρικούς τόνους για τη συμφωνία που υπέγραψε με τον Έλληνα ομόλογό του Νίκο Κοτζιά. Ως “παραφωνία”, στη σχεδόν εορταστική ατμόσφαιρα, υπήρξε η δική μου παρέμβαση. Απαντώντας στον υπουργό Εξωτερικών των Σκοπίων που απευθύνθηκε στη Διάσκεψη στην αγγλική είπα ότι “αν ο κ. Ντιμιτρόφ μας μίλαγε στη μητρική του γλώσσα όλοι θα αντιλαμβάνονταν ότι η γλώσσα που βαφτίστηκε “μακεδονική” είναι βουλγαρική διάλεκτος”. Τα θυμήθηκα όλα αυτά διαβάζοντας την είδηση ότι η Βουλγαρία ουσιαστικά θέτει βέτο στην έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Βόρειας Μακεδονίας με την ΕΕ, που ήταν να αρχίσουν τον Δεκέμβριο, μέχρις ότου τα Σκόπια παραδεχθούν ότι ιστορικά και γλωσσικά αποτελούν τμήμα της Βουλγαρίας.
Βεβαίως, η Συμφωνία των Πρεσπών δεν μπορεί να αμφισβητηθεί από την Ελλάδα που την έχει υπογράψει. Με την πρεμούρα των κυρίων Τσίπρα και Κοτζιά να την ολοκληρώσουν άρον-άρον αναγνωρίστηκε μακεδονική γλώσσα και μακεδονική ταυτότητα. Όμως, η Σόφια δεν συμφωνεί. Και όσον αφορά τη γλώσσα η αλήθεια είναι πρόδηλη. Γιατί η “μακεδονική” γλώσσα είναι τόσο κοντά στα βουλγάρικα που δεν χρειάζονται καν μετάφραση. Όπως οι αδελφοί μας Κύπριοι δεν χρειάζονται μετάφραση όταν μιλούν Ελλαδίτες.
Μπορεί η ανεξέλεγκτη τουρκική επιθετικότητα να περιορίζει την ενασχόληση με τα τεκταινόμενα στη βόρεια γειτονιά μας, ωστόσο η αλήθεια είναι ότι τα πράγματα δεν πάνε καλά με την εφαρμογή της περιβόητης συμφωνίας. Τα σχολικά βιβλία της γείτονος συνεχίζουν να διδάσκουν τον “μακεδονικό” αλυτρωτισμό, η επιτροπή παρακολούθησης εφαρμογής των δεσμεύσεων που έχουν αναλάβει τα Σκόπια δεν λειτουργεί, το πρόβλημα με την εμπορική χρήση του όρου “Μακεδονικό” παραμένει μετέωρο, και η Βόρεια Μακεδονία συνεχίζει να χρησιμοποιεί στις διεθνείς αγορές το ίδιο λογότυπο, που προϊόντος του χρόνου καθιερώνεται. Ακόμη, λοιπόν, και η κολοβή Συμφωνία των Πρεσπών δεν εφαρμόζεται στο σύνολό της κι αυτό θα πρέπει να μας προβληματίσει...

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Γενικός Γραμματέας της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας και πρώην υπουργός.

Το άρθρο του Μάξιμου Χαρακόπουλου "Το “αγκάθι” των Πρεσπών…" δημοσιεύθηκε στην ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ την Δευτέρα 19.10.2020 

 

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου: “Αποφασιστικότητα απέναντι στα νταηλίκια...”

thepresident

MAXIMOS NEW

Αποφασιστικότητα απέναντι στα νταηλίκια…

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Ο ελληνισμός αντιμετωπίζει μια ολομέτωπη επίθεση εκ μέρους του τουρκικού αναθεωρητισμού, που προβάλλει ανυπόστατα ιδεολογήματα ως προκάλυμμα στις άνομες και θρασύτατες διεκδικήσεις του.
Η Ελλάδα, παρ’ όλα αυτά, κατόρθωσε όλους τους προηγούμενους μήνες να βάλει την τουρκική ηγεσία στη θέση της και να αποκαθηλώσει τις υπερφίαλες φιλοδοξίες της:
• Το έπραξε στον Έβρο, όταν αναχαίτισε την, καταφανώς οργανωμένη από το τουρκικό κράτος και παρακράτος, εισβολή χιλιάδων μεταναστών στο ελληνικό έδαφος. Και με τη στάση της η χώρα μας κέρδισε πόντους στον ευρωπαϊκό χώρο και έμπρακτη συμπαράσταση από συγκεκριμένα ευρωπαϊκά κράτη.
• Το έπραξε με τα επιτεύγματα του στόλου μας, όταν το Ορούτς Ρέις προσπαθούσε να δημιουργήσει τετελεσμένα με τις έρευνές του. Τόσο στην επιφάνεια της θάλασσας, όσο και κάτω από αυτήν οι Τούρκοι αντιλήφθηκαν,ενίοτε αρκετά έντονα,ότι είχαν να αντιμετωπίσουν έναν στρατό αποφασισμένο και οργανωμένο.
• Το έπραξε με τις διπλωματικές επιτυχίες που κατήγαγε υπογράφοντας σημαντικές συμφωνίες καθορισμού των θαλασσίων ζωνών με Ιταλία και Αίγυπτο, η οποία ακύρωσε στην πράξη το παράνομο τουρκο-λιβυκό μνημόνιο.
• Το έπραξε με την αποστολή πολεμικών αεροσκαφών στην Κύπρο, που στάθμευσαν στην βάση ‘‘Ανδρέας Παπανδρέου’’ έπειτα από 20 χρόνια, χωρίς τα τουρκικά ραντάρ να καταλάβουν το πότε προσγειώθηκαν.
• Το έπραξε με την προώθηση της στενής συμμαχίας με τη Γαλλία, η οποία δηλώνει παρούσα στην ανατολική Μεσόγειο, εξοργίζοντας την Άγκυρα. Συνεργασίες, όμως έχει συμπράξει η Ελλάδα και με άλλες χώρες, όπως τα Αραβικά Εμιράτα και το Ισραήλ.
• Το έπραξε με τη στροφή προς την επιτάχυνση των εξοπλιστικών προγραμμάτων και για τα τρία όπλα, που είχαν μείνει για μια δεκαετία στον πάγο, ενώ ξεκινά και η αναθέρμανση της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας που είχε σχεδόν διαλυθεί, λόγω τραγικών λαθών και εγκληματικών επιλογών.
• Το έπραξε με την επιμονή στην επιβολή κυρώσεων κατά της Τουρκίας από την ΕΕ, παρά την εμφανήαπροθυμία κάποιων κρατών μελών να στριμώξουν την Άγκυρα, και την οδήγησε έτσι να μαζέψει το Ορούτς Ρέις, και να συναινέσει τουλάχιστον σε γενικό πλαίσιο στην έναρξη ενός διαλόγου.
• Το έπραξε με την ιδιαίτερη σχέση που ανέπτυξε με τις ΗΠΑ, που σηματοδοτήθηκε με την επίσκεψη Πομπέο στη Θεσσαλονίκη και στα Χανιά, γινόμενος έτσι ο πρώτος εδώ και δεκαετίες επικεφαλής του Στέιτ Ντιπάρτμεντ που δεν έκανε ταυτόχρονη επίσκεψη και στην Τουρκία. Κι αυτό σημαίνει οπωσδήποτε πολλά.
Οι επιτυχίες αυτές είναι το αποτέλεσμα μια οργανωμένης προσπάθειας που δε διολίσθησε στις ρητορικές υπερβολές του αντιπάλου, αλλά προτίμησε τους χαμηλούς τόνους και την ουσία. Ας μην υπάρχουν, ωστόσο, αυταπάτες. Έχουμε ακόμη πολύ δρόμο μέχρι η Τουρκία να αναστείλει τον σχεδιασμό της κατά του ελληνισμού. Η πολεμοχαρής στάση της σε διάφορα πολεμικά μέτωπα, με πλέον πρόσφατο αυτό της Yπερκαυκασίας, δείχνει ότι το νεο-οθωμανικό όραμα εξακολουθεί να συνιστά την κυρίαρχη κρατική ιδεολογία της γείτονος. Γι’ αυτό, το πιο πιθανό είναι η Άγκυρα, στην παρούσα φάση, να επιδίδεται απλώς σε τακτικισμούς, με σκοπό να αποφύγει τις ζημιογόνες για την εύθραυστη τουρκική οικονομία κυρώσεις. Οι αποφάσεις της συνόδου κορυφής των Βρυξελλών συνιστούν ένα ορθό πλαίσιο που τουλάχιστον θέτει την τουρκική στάση εντός συγκεκριμένων ορίων. Παρά την εξόφθαλμη απόπειρααπό μέρους κάποιων ισχυρών κρατών-μελών να πέσει στα μαλακά η τουρκική επιθετικότητα, όπως φάνηκε από το πρώτο απαράδεκτο προσχέδιο που παρουσιάστηκε στη σύνοδο και απορρίφθηκε από Μητσοτάκη και Αναστασιάδη, η τελική ομόφωνη απόφαση δείχνει ότι επικράτησε τελικώς η αρχή της αλληλεγγύης προς Ελλάδα και Κύπρο. Η απόφαση αυτή συνιστά ένα ισχυρό εργαλείο που θα χρησιμοποιηθεί το επόμενο διάστημα στις διερευνητικές συνομιλίες με την Άγκυρα. Η τουρκική πλευρά είναι υποχρεωμένη να δείξει ότι πράγματι επιθυμεί την οδό του διαλόγου και όχι την πολιτική της κανονιοφόρου και της απειλής της βίας. Κι αυτό πρέπει να το αποδείξει τόσο στο Αιγαίο όσο και στην Κυπριακή Δημοκρατία, όπου συνεχίζει τις πειρατικές της ενέργειες με το Μπαρμπαρός και το Γιαβούζ. Τίποτε, βεβαίως, δεν είναι σίγουρο με την Τουρκία του Ερντογάν. Ο ελληνισμός, ωστόσο, δεν έχει λόγο να φοβάται τα νταηλίκια κανενός, όταν υπάρχει αποφασιστικότητα, σχέδιο και εθνική ενότητα. Με αυτά τα πανίσχυρα όπλα οφείλουμε να πορευθούμε και στους επόμενους κρίσιμους, για πολλούς λόγους, μήνες, οι οποίοι θα σηματοδοτήσουν και την μελλοντική πορεία των ελληνο-τουρκικών, κυπρο-τουρκικών και ευρω-τουρκικών σχέσεων.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Γενικός Γραμματέας της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας

Το άρθρο Μ. Χαρακόπουλου: “Αποφασιστικότητα απέναντι στα νταηλίκια...” δημοσιεύθηκε στις 08.10.20 στο ThePresident.gr

Read more...