Menu
A+ A A-

Άρθρο Μάξιμου Χαρακόπουλου: Έξω οι “κανίβαλοι” από τα πανεπιστήμια!

eleutheros typos

MAXIMOS NEW

Έξω οι “κανίβαλοι” από τα πανεπιστήμια!

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Γροθιά στο στομάχι κάθε δημοκράτη πολίτη αυτής της χώρας ήταν η φωτογραφία με την κρεμασμένη πινακίδα στον λαιμό του πρύτανη της ΑΣΟΕΕ, που τραμπούκοι τον κρατούσαν ακινητοποιημένο και από τις δύο πλευρές. Η εικόνα αυτή παρέπεμπε ευθέως σε ανάλογες που αποτυπώθηκαν στη ναζιστική Γερμανία ή στην κομμουνιστική Κίνα της πολιτιστικής επανάστασης του Μάο. Αναμφίβολα, συνιστά μια πράξη του πλέον ωμού και βάρβαρου ολοκληρωτισμού, από εκείνες που πιστεύαμε ότι είχαν εκλείψει δια παντός, μετά από τόσα χρόνια ομαλού δημοκρατικού βίου. Λαθέψαμε, όμως, οικτρά…
Το περιβόητο αυγό του φιδιού, προφανώς, συνεχίζει να εκκολάπτεται και σε άλλες φωλιές, πέραν εκείνης της ναζιστικής Χρυσής Αυγής, που η συντεταγμένη πολιτεία έστειλε ως όφειλε στη φυλακή. Το επεισόδιο της ΑΣΟΕΕ καταδεικνύει ότι η αρρώστια του φασισμού βρίσκει πολλούς τρόπους να εκδηλωθεί, όταν η κοινωνία, οι θεσμοί, ο πνευματικός κόσμος κλείνουν τα μάτια σε επαναλαμβανόμενα αρρωστημένα φαινόμενα. Γιατί αυτό συμβαίνει με τα ελληνικά πανεπιστήμια για πολλές δεκαετίες. Στο όνομα μιας ψευδεπίγραφης προοδευτικότητας αφήσαμε ανεξέλεγκτες ομάδες ταραχοποιών, που ασκούν βία και τρομοκρατία εναντίον των συμφοιτητών τους, των καθηγητών και των διοικητικών υπαλλήλων. Ο κατάλογος των συμβάντων είναι ατελείωτος. Βιαιοπραγίες κατά καθηγητών, κτίσιμο των θυρών στην αίθουσα που συνεδριάζουν οι καθηγητές, καταλήψεις των πανεπιστημιακών κτιρίων και εκτεταμένες ζημιές, εγκατάσταση εντός των ΑΕΙ ξένων προς τα ιδρύματα “ενοίκων”, διενέργεια παράνομου εμπορίου από μικροπωλητές, διακίνηση και χρήση ναρκωτικών ουσιών κ.ο.κ. Κατά την περίοδο της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, η δράση αυτή σχεδόν απέκτησε τον χαρακτήρα της… κανονικότητας, καθώς τα αρμόδια υπουργεία όμνυαν στην ανάγκη διαφύλαξης αυτής της ελληνικής ιδιοτυπίας, κάτι σαν ένα επαναστατικό φολκλόρ!
Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας εκλέχθηκε με ξεκάθαρη δέσμευση ότι θα καθαρίσει την κόπρο του Αυγείου, και αυτή της η εξαγγελία έπαιξε σημαντικό ρόλο στην καθαρή εντολή που έλαβε από την κοινωνία. Οι πολίτες όχι μόνο είναι έτοιμοι να δεχθούν αυστηρά μέτρα περιορισμού των φαινομένων της βίας στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, αλλά απαιτούν να επιστρέψουν τα πανεπιστημιακά ιδρύματα σε μια φυσιολογική λειτουργία. Χωρίς αμφιβολία, όλο το προηγούμενο διάστημα έγιναν αρκετά βήματα προς αυτήν την κατεύθυνση, όπως η κατάργηση του άσυλου της ανομίας. Παρ’ όλ’ αυτά, το πρόβλημα παραμένει και είναι μεγάλο, όπως έδειξε τόσο το ίδιο το επεισόδιο της ΑΣΟΕΕ, όσο και οι αντιδράσεις στα προτεινόμενα μέτρα της κυβέρνησης.
Το γεγονός ότι ο ίδιος ο πρύτανης δεν ανέφερε τις λεπτομέρειες του επεισοδίου, αλλά τις πληροφορηθήκαμε από την ανάρτηση των “κανίβαλων”, που μάλιστα επαίρονταν για το κατόρθωμά τους, υποδηλώνει ότι ο φόβος βασιλεύει στα ελληνικά πανεπιστήμια. Το ίδιο προκύπτει και από την αντίδραση της Συνόδου των Πρυτάνεων στις κυβερνητικές προτάσεις για αστυνόμευση των πανεπιστημιακών χώρων και εφαρμογή διαδικασιών περιορισμού εισόδου και εξόδου σε αυτούς από εξωπανεπιστημιακά στοιχεία. Η άρνηση στο αυτονόητο, με μια επιχειρηματολογία που έχει αποτύχει παταγωδώς τα προηγούμενα χρόνια, συνιστά ξεκάθαρη εκδήλωση του φόβου. Φόβος για τις πιθανές αντεκδικήσεις από τους πυρήνες των μπαχαλάκηδων, αλλά και κάποιων οργανωμένων κομματικών νεολαιών, που θεωρούν τα πανεπιστήμια τσιφλίκι τους και χώρο στρατολόγησης νέων μελών. Αλλά και φόβο απέναντι στην αλλαγή, ακόμη κι αν αυτή επιδιώκει να γιατρέψει χρόνιες παθογένειες.
Κι όμως, ο στόχος είναι απλώς να δημιουργηθούν οι ομαλές συνθήκες φοίτησης, διδασκαλίας και έρευνας που ισχύουν σε όλα τα πανεπιστήμια του κόσμου. Χωρίς, όμως, την ενεργό συμμετοχή των ίδιων των μελών της πανεπιστημιακής κοινότητας, καμία αλλαγή δεν έχει μέλλον, όποια κι αν είναι η αποφασιστικότητα της κυβέρνησης. Για τον λόγο αυτό, είναι καιρός ο καθένας να αντιληφθεί τις ευθύνες του και να πάψει να κρύβεται πίσω από την δύναμη της αδράνειας.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης της Βουλής, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας και πρώην υπουργός.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στον “Ελεύθερο Τύπο” στις 21.11.20

Read more...

Άρθρο Μάξιμου Χαρακόπουλου: “Ώρες ευθύνης...”

eleftheria

MAXIMOS NEW

Ώρες ευθύνης…

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Έμελλε στην γενιά μας να βιώσει μια πρωτοφανή σε ένταση και διάρκεια υγειονομική κρίση. Μεγαλωμένοι με βεβαιότητες, που πιστεύαμε ότι δεν ανατρέπονται βρεθήκαμε τα τελευταία δέκα χρόνια ενώπιον αναπάντεχων εκπλήξεων που μας συντάραξαν ψυχολογικά και ιδεο-λογικά. Αρχικώς, η κατάρρευση της οικονομίας, μια χρεωκοπία που μας οδήγησε στο χείλος της καταστροφής, μας ξύπνησε από το λήθαργο της ευημερίας με πήλινα πόδια. Το σοκ ήταν τεράστιο, και κάποιοι -αρκετοί είναι η αλήθεια- αρνήθηκαν να αποδεχθούν τη σκληρή πραγματικότητα. Τη συνέχεια την είδαμε και την υποστήκαμε με οδυνηρό τρόπο, καθώς ζήσαμε τα ερασιτεχνικά πειράματα μαθητευόμενων μάγων της πολιτικής και της οικονομίας που παραλίγο να ξεθεμελιώσουν ό,τι είχε μείνει όρθιο. Όταν ολοκληρώθηκε κι αυτός ο κύκλος των ψευδαισθήσεων και φάνηκε ότι έμπαινε το νερό στο αυλάκι, ήλθε νέο σοκ, αυτό της πανδημίας του κορονοϊού και των επιπτώσεών της, αλλά και της λήψης μέτρων για τον περιορισμό της.
Ξαφνικά ανακαλύπτουμε ότι και στην εποχή μας μπορεί να συμβούν αυτά που διαβάζαμε για τους λοιμούς που ενέσκηπταν κατά καιρούς στο παρελθόν, όπως τότε που ο Βοκκάκιος έγραφε το Δεκαήμερον ή στη μεγάλη ισπανική γρίπη του 1918. Είναι οπωσδήποτε οδυνηρό να σκέπτεται ο σύγχρονος άνθρωπος, με όλα αυτά τα λαμπρά επιτεύγματα της επιστήμης και της τεχνολογίας, ότι μπορεί να νικηθεί από έναν σχεδόν αόρατο εχθρό, από έναν μικρο-σκοπικό ιό που αφαιρεί ζωές και κλονίζει κοινωνίες και οικονομίες. Αυτό οδηγεί κάποιους σε συμπεριφορές που δεν συνάδουν με την κρισιμότητα των στιγμών. Αντιδρούν οι νέοι “αγανακτισμένοι”, ορμώμενοι από το συναίσθημα, προβαίνοντας σε πράξεις απειθαρχίας εναντίον των κρατικών αποφάσεων, ξεχνώντας ότι ο αληθινός αντίπαλος είναι ο ιός και η πανδημία. Κι αν για τους νέους μπορεί να υπάρχει μια κατανόηση, καθώς το αίμα τους βράζει και δύσκολα μπορούν να παραμείνουν σε κατ’ οίκον περιορισμό, για τους μεγαλύτερους και για όσους μάλιστα έχουν θέσεις, αξιώματα, ή επηρεάζουν την κοινή γνώμη δεν υπάρχει καμία δικαιολογία. Σε αυτή την περίπτωση μιλούμε για αποθέωση της ανευθυνότητας και της χείριστης μικροπολιτικής. Το να προσπαθεί κάποιος να κερδίσει πόντους στο πολιτικό παιχνίδι ή να φθείρει τον αντίπαλο του εκμεταλλευόμενος τη νεανική ανεμελιά ή την κόπωση των πολιτών, ενώ γνωρίζει ότι αυτό μπορεί να αποβεί μοιραίο για τις ζωές πολλών συνανθρώπων μας είναι απολύτως κατακριτέο και καταδικαστέο. Η εικόνα πρώην υπουργού υγείας, επί κυβερνήσεως ΣΥΡΙΖΑ, και μάλιστα γιατρού στο επάγγελμα, να κουτσοπίνει με την παρέα του, γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων του τις παραινέσεις των ειδημόνων και καλώντας εμμέσως σε στάση απειθαρχίας, είναι πράξη αχαρακτήριστη.
Αλλά και η εμμονή της αριστεράς να πραγματοποιηθούν εκδηλώσεις για το Πολυτεχνείο, τη στιγμή της καθολικής καραντίνας, είναι στάση μέγιστης ανευθυνότητας. Όταν μάλιστα έχει προηγηθεί η συγκέντρωση έξω από το Εφετείο στη δίκη για τη Χρυσή Αυγή, όπου όλοι εί-δαμε τις εικόνες συνωστισμού που αν μη τι άλλο ευνοεί τη διάδοση της πανδημίας. Δεν υ-πάρχει αμφιβολία ότι αυτές τις ώρες πρέπει όλοι να φανούμε αντάξιοι των περιστάσεων και ιδίως οι πολιτικοί που πρέπει να δώσουν το σωστό παράδειγμα στους πολίτες. Αντιλαμβα-νόμαστε ότι η παρατεταμένη αυτή ανατάραξη της καθημερινότητας μας, ο εγκλεισμός μας στο σπίτι, η αδυναμία να κινηθούμε ελεύθερα επιβαρύνει την ψυχολογία όλων. Όπως επί-σης ότι τα μέτρα πλήττουν την ήδη επιβαρυμένη οικονομία, και ιδίως τις ιδιωτικές επιχειρή-σεις και τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα. Πρέπει, όμως, να καταφέρουμε να περιο-ρίσουμε την πανδημία τώρα, πριν γίνει ανεξέλεγκτη, αν θέλουμε η επόμενη μέρα, με τη συνδρομή και του εμβολίου, να έλθει συντομότερα και να μας βρει όλους, χωρίς απουσίες.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοί-κησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης της Βουλής, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας και πρώην υπουργός.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “Ελευθερία“ στις 15.11.20

Read more...

Άρθρο Μάξιμου Χαρακόπουλου: Τι σηματοδοτεί η “επόμενη ημέρα” των εκλογών στις ΗΠΑ

logo real

MAXIMOS NEW

Τι σηματοδοτεί η “επόμενη ημέρα” των εκλογών στις ΗΠΑ

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Βρέθηκα ως παρατηρητής του ΟΑΣΕ στις αμερικανικές προεδρικές εκλογές του 2008. Τότε ο Μπαράκ Ομπάμα είχε καταγράψει ρεκόρ ψήφων, αγγίζοντας τα 70 εκατομμύρια, ενώ η εκλογή του πρώτου Αφροαμερικανού προέδρου στις ΗΠΑ εκλήφθηκε και ως απάντηση στη θεωρία Χάντιγκτον για τη σύγκρουση πολιτισμών. Από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι της ιστορίας. Οι προσδοκίες για ειρηνική συνύπαρξη λαών με διαφορετικό πολιτισμικό-θρησκευτικό φορτίο δεν επιβεβαιώθηκαν, ενώ η Αμερική στα-διακά άρχισε να αποποιείται τον ηγετικό της ρόλο στον δυτικό κόσμο.
Οι αμερικανικές εκλογές της 3ης Νοεμβρίου του 2020 θα μείνουν αναμφίβολα για πολ-λούς λόγους στην ιστορία. Καταρχάς λόγω της πρωτοφανούς συμμετοχής των Αμερι-κανών που έφθασε στο 67%! Σε μια χώρα που, παραδοσιακά -και σε αντίθεση με την υπερπολιτικοποιημένη Ευρώπη- η πολιτική δεν αποτελούσε βασική προτεραιότητα των κατοίκων της, αυτό που συνέβη είναι μια μικρή επανάσταση προς όφελος της ίδιας της δημοκρατίας. Το γεγονός αυτό, ωστόσο, συνοδεύθηκε, και προφανώς ενισχύθηκε, από μια άνευ προηγουμένου πολιτική πόλωση. Η αμερικανική κοινωνία έδειξε ότι είναι βαθύτατα διχασμένη, και μάλιστα ενίοτε φθάνοντας στα όρια της ακραίας αντιπαράθεσης -αν κρίνουμε από τις αδιανόητες εικόνες ακόμη και οπλοφόρων έξω από εκλογικά τμήματα!
Ο αμφιλεγόμενος Ντόναλντ Τραμπ κατόρθωσε, παρά τις για μια ακόμη φορά αποτυ-χημένες δημοσκοπήσεις και προβλέψεις των ειδημόνων, να χάσει μόλις στο νήμα, αυ-ξάνοντας μάλιστα τον αριθμό των ψήφων που έλαβε –ξεπέρασαν τα 70 εκατομμύρια!- σε σχέση με το 2016. Κι αυτό ενώ ακόμη μαίνεται η πανδημία του covid-19, που έχει στερήσει δεκάδες χιλιάδες ζωές στις ΗΠΑ, με ευθύνη οπωσδήποτε και του προέδρου, που υποτίμησε και χλεύασε αρχικώς τον κίνδυνο. Ίσως μάλιστα αν δεν ήταν ο κορονο-ϊός, ο Τραμπ να κέρδιζε τις εκλογές...
Προφανώς, λοιπόν, αυτό που εκπροσωπεί ο “τραμπισμός” βρίσκει ανταπόκριση σε πλατιά στρώματα της αμερικανικής κοινωνίας. Δηλαδή, ο μισός σχεδόν πληθυσμός ενστερνίζεται το “America First”, που συνεπάγεται ένα είδος απομονωτισμού, την επι-στροφή στην Αμερική των επιχειρήσεων που μετακινήθηκαν στα χρόνια της παγκο-σμιοποίησης σε τρίτες χώρες όπως η Κίνα, τον περιορισμό της μετανάστευσης, αλλά ακόμη και την οπλοκατοχή και την ακατάσχετη συνομωσιολογία.
Ως εκ τούτου, ο νέος πρόεδρος Τζο Μπάιντεν θα έχει ένα ιδιαίτερα δύσκολο έργο, προσπαθώντας να κλείσει ανοιχτές πληγές και τεράστια εσωτερικά χάσματα. Θα πρέ-πει να διατηρήσει τον υψηλό ρυθμό ανάπτυξης της αμερικανικής οικονομίας παράλλη-λα με την αντιμετώπιση της πανδημίας, ώστε να ικανοποιηθεί η πληττόμενη και στις ΗΠΑ μεσαία τάξη, αλλά και να είναι φειδωλός στην εφαρμογή της πολιτισμικής του α-τζέντας. Κάποιοι από τους ψηφοφόρους του ήταν ανάμεσα στους ακτιβιστές που κα-τεδάφιζαν τα αγάλματα του Κολόμβου και του Λίνκολν, μετά τη δολοφονία από αστυ-νομικούς του Αφροαμερικανού Τζορτζ Φλόιντ. Αυτές οι ακρότητες έστειλαν κόσμο στο στρατόπεδο του Τραμπ ακόμη και μεταξύ των μετριοπαθών πολιτών.
Αναφορικά με την εξωτερική πολιτική που θα ακολουθήσει ο νέος ένοικος του Λευκού Οίκου, ως ελληνισμός μπορούμε να είμαστε συγκρατημένα αισιόδοξοι. Η ομολογημένη στενή σχέση του Τραμπ με τον Ερντογάν άφησε χώρο στον τελευταίο να κινείται ανε-ξέλεγκτα τα 4 τελευταία χρόνια. Η Τουρκία έφθασε στο σημείο να αγνοεί με περισσή αυθάδεια τις ΗΠΑ και τον δυτικό κόσμο, προβαίνοντας σε ενέργειες που πλήττουν ά-μεσα τα λεγόμενα σημαντικά δυτικά συμφέροντα. Ακόμη και η επιβολή κυρώσεων για την αγορά των S-400 από τη Ρωσία, σύμφωνα με τον νόμο για την αντιμετώπιση α-ντιπάλων της Αμερικής, βρήκε “τοίχο” στην προεδρική απροθυμία.
Ελπίζουμε ότι η διακυβέρνηση Μπάιντεν θα επιβάλει μια πιο αυστηρή στάση έναντι του “σουλτάνου” και θα επαναφέρει τη βεβαιότητα ότι σε μια κρίσιμη στιγμή -όπως τον περασμένο Αύγουστο που φθάσαμε στο παρά πέντε ανεξέλεγκτων καταστάσεων- ένα αμερικανικό τηλεφώνημα μπορεί να επιφέρει αποκλιμάκωση της έντασης. Ο νέος πρόεδρος με την τεράστια πολιτική του πείρα είναι αναμφισβήτητα άριστος γνώστης των πραγμάτων της ανατολικής Μεσογείου και του ελληνισμού ειδικότερα. Ο ίδιος “δαιμονοποιήθηκε” από την Άγκυρα κατά την προεκλογική περίοδο για τις απόψεις που διατύπωσε για τον πρόεδρο Ερντογάν και την ανάγκη αποβολής του από την τουρκική πολιτική σκηνή. Ωστόσο, να μην λησμονούμε ότι η αμερικανική εξωτερική πολιτική έχει τα δικά της διαχρονικά στρατηγικά συμφέροντα, που προηγούνται των δικών μας αναγκών. Για την Ουάσιγκτον είναι αδιανόητο να χαθεί η Τουρκία από το “δυτικό μαντρί”. Θα πρέπει, λοιπόν, να γίνει κατανοητό στους συμμάχους μας ότι αυτή η θέση μπορεί να έχει και την δική μας υπογραφή, εφόσον η Άγκυρα συμπεριφερθεί με σεβασμό στο διεθνές δίκαιο και απορρίψει τη νέο-οθωμανική της ατζέντα έναντι της Ελλάδος και της Κύπρου. Σε διαφορετική περίπτωση, δεν είμαστε διατεθειμένοι να θυσιάσουμε κυριαρχικά μας δικαιώματα για τον κατευνασμό της γείτονος.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Γενικός Γραμματέας της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας (ΔΣΟ), βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας και πρώην υπουργός.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο Real.gr στις 09.11.20

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου: "Συναγερμός πριν να είναι αργά!"

protothema logo orange

MAXIMOS NEW

Συναγερμός πριν να είναι αργά!

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Οι βάρβαρες τρομοκρατικές ενέργειες με τον αποκεφαλισμό χριστιανών σε εκκλησία στη Γαλλία και την εν ψυχρώ δολοφονία ανύποπτων πολιτών στην Αυστρία επανέφεραν στο προσκήνιο το πρόβλημα της ισλαμιστικής τρομοκρατίας. Αν δεν θέλουμε να κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας, είμαστε υποχρεωμένοι να αναγνωρίσουμε ότι η Ευρώπη δέχεται μια επίθεση στα ίδια της τα θεμέλια. Άνθρωποι οι οποίοι δεν αποδέχονται βασικές ευρωπαϊκές αξίες, όπως η ελευθερία του λόγου, επιδιώκουν να επιβάλουν τους δικούς τους κανόνες, ασκώντας πρωτόγονη βία.
Δυστυχώς, η πραγματικότητα καταδεικνύει ότι ένα τμήμα των μουσουλμάνων αντιλαμβάνεται τη θρησκευτική του πίστη ως ταυτότητα, η οποία υπερτερεί των νόμων, των αξιών και των ηθικών κανόνων των χωρών στις οποίες ζουν. Και αυτοί οι άνθρωποι είναι έτοιμοι, είτε κατά μόνας είτε εντασσόμενοι σε εξτρεμιστικές ισλαμιστικές οργανώσεις, να σπείρουν ανεξέλεγκτα τον θάνατο. Τα μέλη αυτών των οργανώσεων, όπως το Ισλαμικό Κράτος, το οποίο υποτίθεται ότι εξαλείφθηκε στη Συρία, μπορεί να είναι μετανάστες από την Αφρική ή την Ασία, αλλά κάλλιστα μπορεί και να κατάγονται από τη Ρωσία ή τα Βαλκάνια, όπως ο δολοφόνος του δασκάλου στην Γαλλία και ο τρομοκράτης της Βιέννης. Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι το γεγονός ότι η ριζοσπαστικοποίηση και η ένταξη στο εξτρεμιστικό Ισλάμ γίνεται και από νέους που έχουν γεννηθεί σε ευρωπαϊκή χώρα, έχουν λάβει ευρωπαϊκή παιδεία, έχουν γευθεί τα αγαθά της ελευθερίας που παρέχει η ΕΕ σε όλους τους πολίτες της. Και αυτοί αντί να ενταχθούν ομαλά στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι, αντί να συνδράμουν στον εμπλουτισμό της ευρωπαϊκής κουλτούρας, στρέφονται συλλήβδην εναντίον των αξιών και των αρχών της Ευρώπης.
Τα δεδομένα αυτά δεν μπορεί παρά να σημάνουν συναγερμό στις ευρωπαϊκές κοινωνίες και κυρίως στις πολιτικές ηγεσίες των ευρωπαϊκών κρατών, που έχουν υποχρέωση να εξασφαλίζουν την ελευθερία και την ασφάλεια για το σύνολο των πολιτών που ζουν στην επικράτειά τους. Δεν επιτρέπεται να προχωρήσουν στην παραμικρή υποχώρηση από τις αξίες και τις αρχές που θεμελίωσαν την Ευρώπη που γνωρίζουμε, και οι οποίες κατακτήθηκαν με τεράστιες θυσίες και μετά από οδυνηρές ιστορικές περιπέτειες. Η Ευρώπη πρέπει να παραμείνει Ευρώπη, αν θέλει να επιβιώσει και όχι να βάλει νερό στο κρασί της. Γιατί κάθε υποχώρηση θα σημάνει και ένα βήμα προς τη διάλυση του ευρωπαϊκού οικοδομήματος.
Τον κίνδυνο, όπως δείχνουν οι αντιδράσεις, τον έχουν αντιληφθεί ήδη πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Η στάση του προέδρου Μακρόν ή του πρωθυπουργού Κουρτς δείχνει ότι πλέον συντελείται μια αφύπνιση, που προκάλεσαν τα φρικτά εγκλήματα στο Παρίσι, στη Νίκαια και στη Βιέννη. Αυτή η στροφή ίσως οδηγήσει και στην αναζήτηση εκ νέου των πραγματικών ευρωπαϊκών πυλώνων, που έχουν λησμονηθεί και παραμερισθεί τις τελευταίες δεκαετίες, δηλαδή της αρχαίας ελληνικής σκέψης, του ρωμαϊκού δικαίου και των χριστιανικών αξιών. Ίσως, πιάνοντας εκ νέου το νήμα, που φάνηκε να έχει κοπεί βίαια, βρούμε και πάλι έναν κοινό βηματισμό για την Ευρώπη του αύριο.
Αυτή η επιλογή δεν συνεπάγεται την αντίθεση με κάποια θρησκεία στο σύνολό της, και εν προκειμένω στο Ισλάμ. Πρόκειται για ανυποχώρητο αγώνα κατά των εξτρεμιστικών ισλαμιστικών ομάδων, κι αυτό οφείλουν να το αντιληφθούν και οι μουσουλμάνοι, οι οποίοι σε πολλές περιπτώσεις είναι οι ίδιοι θύματα αυτών των ακραίων ομόδοξών τους. Ο αγώνας αυτός, όμως, πρέπει να συμπεριλάβει και όσους ηγέτες παίζουν με την φωτιά και προσδοκούν, υποδαυλίζοντας τα θρησκευτικά μίση, να κερδίσουν πόντους στις διεκδικήσεις τους, όπως συστηματικά κάνει ο πρόεδρος Ερντογάν. Η Ευρώπη έχει, επομένως, έναν ακόμη σοβαρό λόγο να λάβει επιτέλους τα ορθά μέτρα για να τον σταματήσει.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Γενικός Γραμματέας της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας και πρώην υπουργός.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο protothena.gr στις 07.11.20

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου: “Επένδυση στην άμυνα της χώρας!”

eleytheros typos kyriakis full

MAXIMOS NEW

Επένδυση στην άμυνα της χώρας!

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Η Ελλάδα αντιμετωπίζει μια πρωτοφανή ευθεία απειλή εκ μέρους της Άγκυρας, η οποία πλέον δεν κρατά ούτε τα προσχήματα με τα οποία συνήθως κάλυπτε τις διεκδικήσεις της. Έχει γίνει αντιληπτό απ’ όλους, πλην δυστυχώς κάποιων μεγάλων δυνάμεων που συνεχίζουν να κάνουν πως δεν βλέπουν, ότι η Τουρκία του Ερντογάν συνιστά τη μεγαλύτερη αναθεωρητική δύναμη του διεθνούς συστήματος, το οποίο δυναμιτίζει με τις παράνομες ενέργειές της. Διεθνείς συνθήκες, αποφάσεις του ΟΗΕ, κανόνες καλής γειτονίας, έχουν πεταχτεί προ πολλού στο καλάθι των αχρήστων από τη γείτονα, η οποία το μόνο που κάνει είναι προβολή ισχύος σχεδόν παντού.
Υπ’ αυτές τις συνθήκες θα ήταν ασυγχώρητη αφέλεια να συνεχίσουν να πιστεύουν κάποιοι ότι το θηρίο εξημερώνεται με συνεχείς υποχωρήσεις. Το μόνο που καταλαβαίνει η τουρκική θρασύτητα είναι η αποφασιστικότητα! Κι αυτό το πετύχαμε στην πρώτη φάση της κρίσης με τον καλύτερο τρόπο, σε συνδυασμό με μια εξαιρετικά πετυχημένη διπλωματική αντεπίθεση, που απέφερε στην Ελλάδα ισχυρούς συμμάχους. Ταυτοχρόνως, όμως, εμφανίστηκε ενώπιόν μας η αδήριτη ανάγκη αλλαγής του τρόπου προσέγγισης των αναγκών των ενόπλων μας δυνάμεων. Δυστυχώς, για πολλά χρόνια, είχε επικρατήσει μια αντίληψη υποτίμησης του στρατού.
Όταν συζητείτο ο προϋπολογισμός του 2019 είχα αφιερώσει την ομιλία μου στην ανάγκη αύξησης των δαπανών για την άμυνα και την ενίσχυση της αποτρεπτικής ικανότητας της χώρας. Δυστυχώς, στα χρόνια της κρίσης δεν υπήρξαν εξοπλιστικά προγράμματα, ενώ η εγχώρια αμυντική βιομηχανία παραμελήθηκε εκκωφαντικά, την ώρα που η Τουρκία έκανε τεράστια άλματα. Ταυτόχρονα, σε μια χώρα που αιμορραγεί δημογραφικά, μειώθηκε η στρατιωτική θητεία, ενώ επί χρόνια δεν υπήρξαν προσλήψεις επαγγελματιών οπλιτών. Οι έκτακτες συνθήκες που βιώνουμε επιβεβαιώνουν την ανάγκη επένδυσης στις ένοπλες δυνάμεις. Και βεβαίως, η αύξηση της στρατιωτικής θητείας δεν μπορεί αν αποτελεί ταμπού! Οι θέσεις μου αυτές προκάλεσαν τότε τη μήνη κάποιων, που εμφανίζονται πάντοτε με την ταμπέλα του “προοδευτικού”. Και ούτε λίγο ούτε πολύ με χαρακτήρισαν “μιλιταριστή”, γιατί ζήτησα “κανόνια αντί για βούτυρο”, υπονοώντας το αυτονόητο, ότι χωρίς κανόνια θα χαθεί και το …βούτυρο.
Δυστυχώς, η δικαίωση είναι πικρή. Η επίθεση μακράς διάρκειας που δέχεται η χώρα, ήδη από τον Φεβρουάριο αυτού του έτους, όταν πραγματοποιήθηκε εισβολή μεταναστών στον Έβρο, μέχρι και σήμερα με το προκλητικό σουλάτσο του Ορούτς Ρέις πλησίον του Καστελόριζου στο Αιγαίο, επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές.
Η κυβέρνηση, ευτυχώς, στέκεται στο ύψος των περιστάσεων. Προχωρά σε φιλόδοξα εξοπλιστικά προγράμματα, αλλά και ανασυγκρότηση της αμυντικής βιομηχανίας. Ο υπουργός Άμυνας προανήγγειλε αύξηση της θητείας και προσλήψεις επαγγελματιών οπλιτών. Οι αντιδρώντες σε αυτά τα μέτρα, ίσως ήλπιζαν να ψαρέψουν στα θολά νερά των δυσαρεστημένων. Δεν έχουν προφανώς καταλάβει ότι η κοινωνία όχι μόνον επικροτεί αυτή την πολιτική, αλλά είναι η ίδια που την απαιτεί!

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Γενικός Γραμματέας της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας (ΔΣΟ), βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας και πρώην υπουργός.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στον “Ελεύθερο Τύπο” της Κυριακής 25.10.20

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου: Το "αγκάθι" των Πρεσπών…

eleftheria

Μ. Χαρακόπουλος Διάσκεψη Σόφιας

Το “αγκάθι” των Πρεσπών…

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Την επομένη της υπογραφής της Συμφωνίας των Πρεσπών συμμετείχα στην 29η Διάσκεψη των Επιτροπών Ευρωπαϊκών Υποθέσεων των Κοινοβουλίων της ΕΕ (COSAC), που έλαβε χώρα στη Σόφια της Βουλγαρίας στις 18.06.18. Το πρόσωπο της ημέρας ήταν ο τότε υπουργός Εξωτερικών της πΓΔΜ Νίκολα Ντιμιτρόφ, ο οποίος ως εισηγητής στο πάνελ της Διάσκεψης είχε μιλήσει σε πανηγυρικούς τόνους για τη συμφωνία που υπέγραψε με τον Έλληνα ομόλογό του Νίκο Κοτζιά. Ως “παραφωνία”, στη σχεδόν εορταστική ατμόσφαιρα, υπήρξε η δική μου παρέμβαση. Απαντώντας στον υπουργό Εξωτερικών των Σκοπίων που απευθύνθηκε στη Διάσκεψη στην αγγλική είπα ότι “αν ο κ. Ντιμιτρόφ μας μίλαγε στη μητρική του γλώσσα όλοι θα αντιλαμβάνονταν ότι η γλώσσα που βαφτίστηκε “μακεδονική” είναι βουλγαρική διάλεκτος”. Τα θυμήθηκα όλα αυτά διαβάζοντας την είδηση ότι η Βουλγαρία ουσιαστικά θέτει βέτο στην έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Βόρειας Μακεδονίας με την ΕΕ, που ήταν να αρχίσουν τον Δεκέμβριο, μέχρις ότου τα Σκόπια παραδεχθούν ότι ιστορικά και γλωσσικά αποτελούν τμήμα της Βουλγαρίας.
Βεβαίως, η Συμφωνία των Πρεσπών δεν μπορεί να αμφισβητηθεί από την Ελλάδα που την έχει υπογράψει. Με την πρεμούρα των κυρίων Τσίπρα και Κοτζιά να την ολοκληρώσουν άρον-άρον αναγνωρίστηκε μακεδονική γλώσσα και μακεδονική ταυτότητα. Όμως, η Σόφια δεν συμφωνεί. Και όσον αφορά τη γλώσσα η αλήθεια είναι πρόδηλη. Γιατί η “μακεδονική” γλώσσα είναι τόσο κοντά στα βουλγάρικα που δεν χρειάζονται καν μετάφραση. Όπως οι αδελφοί μας Κύπριοι δεν χρειάζονται μετάφραση όταν μιλούν Ελλαδίτες.
Μπορεί η ανεξέλεγκτη τουρκική επιθετικότητα να περιορίζει την ενασχόληση με τα τεκταινόμενα στη βόρεια γειτονιά μας, ωστόσο η αλήθεια είναι ότι τα πράγματα δεν πάνε καλά με την εφαρμογή της περιβόητης συμφωνίας. Τα σχολικά βιβλία της γείτονος συνεχίζουν να διδάσκουν τον “μακεδονικό” αλυτρωτισμό, η επιτροπή παρακολούθησης εφαρμογής των δεσμεύσεων που έχουν αναλάβει τα Σκόπια δεν λειτουργεί, το πρόβλημα με την εμπορική χρήση του όρου “Μακεδονικό” παραμένει μετέωρο, και η Βόρεια Μακεδονία συνεχίζει να χρησιμοποιεί στις διεθνείς αγορές το ίδιο λογότυπο, που προϊόντος του χρόνου καθιερώνεται. Ακόμη, λοιπόν, και η κολοβή Συμφωνία των Πρεσπών δεν εφαρμόζεται στο σύνολό της κι αυτό θα πρέπει να μας προβληματίσει...

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Γενικός Γραμματέας της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας και πρώην υπουργός.

Το άρθρο του Μάξιμου Χαρακόπουλου "Το “αγκάθι” των Πρεσπών…" δημοσιεύθηκε στην ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ την Δευτέρα 19.10.2020 

 

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου: “Αποφασιστικότητα απέναντι στα νταηλίκια...”

thepresident

MAXIMOS NEW

Αποφασιστικότητα απέναντι στα νταηλίκια…

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Ο ελληνισμός αντιμετωπίζει μια ολομέτωπη επίθεση εκ μέρους του τουρκικού αναθεωρητισμού, που προβάλλει ανυπόστατα ιδεολογήματα ως προκάλυμμα στις άνομες και θρασύτατες διεκδικήσεις του.
Η Ελλάδα, παρ’ όλα αυτά, κατόρθωσε όλους τους προηγούμενους μήνες να βάλει την τουρκική ηγεσία στη θέση της και να αποκαθηλώσει τις υπερφίαλες φιλοδοξίες της:
• Το έπραξε στον Έβρο, όταν αναχαίτισε την, καταφανώς οργανωμένη από το τουρκικό κράτος και παρακράτος, εισβολή χιλιάδων μεταναστών στο ελληνικό έδαφος. Και με τη στάση της η χώρα μας κέρδισε πόντους στον ευρωπαϊκό χώρο και έμπρακτη συμπαράσταση από συγκεκριμένα ευρωπαϊκά κράτη.
• Το έπραξε με τα επιτεύγματα του στόλου μας, όταν το Ορούτς Ρέις προσπαθούσε να δημιουργήσει τετελεσμένα με τις έρευνές του. Τόσο στην επιφάνεια της θάλασσας, όσο και κάτω από αυτήν οι Τούρκοι αντιλήφθηκαν,ενίοτε αρκετά έντονα,ότι είχαν να αντιμετωπίσουν έναν στρατό αποφασισμένο και οργανωμένο.
• Το έπραξε με τις διπλωματικές επιτυχίες που κατήγαγε υπογράφοντας σημαντικές συμφωνίες καθορισμού των θαλασσίων ζωνών με Ιταλία και Αίγυπτο, η οποία ακύρωσε στην πράξη το παράνομο τουρκο-λιβυκό μνημόνιο.
• Το έπραξε με την αποστολή πολεμικών αεροσκαφών στην Κύπρο, που στάθμευσαν στην βάση ‘‘Ανδρέας Παπανδρέου’’ έπειτα από 20 χρόνια, χωρίς τα τουρκικά ραντάρ να καταλάβουν το πότε προσγειώθηκαν.
• Το έπραξε με την προώθηση της στενής συμμαχίας με τη Γαλλία, η οποία δηλώνει παρούσα στην ανατολική Μεσόγειο, εξοργίζοντας την Άγκυρα. Συνεργασίες, όμως έχει συμπράξει η Ελλάδα και με άλλες χώρες, όπως τα Αραβικά Εμιράτα και το Ισραήλ.
• Το έπραξε με τη στροφή προς την επιτάχυνση των εξοπλιστικών προγραμμάτων και για τα τρία όπλα, που είχαν μείνει για μια δεκαετία στον πάγο, ενώ ξεκινά και η αναθέρμανση της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας που είχε σχεδόν διαλυθεί, λόγω τραγικών λαθών και εγκληματικών επιλογών.
• Το έπραξε με την επιμονή στην επιβολή κυρώσεων κατά της Τουρκίας από την ΕΕ, παρά την εμφανήαπροθυμία κάποιων κρατών μελών να στριμώξουν την Άγκυρα, και την οδήγησε έτσι να μαζέψει το Ορούτς Ρέις, και να συναινέσει τουλάχιστον σε γενικό πλαίσιο στην έναρξη ενός διαλόγου.
• Το έπραξε με την ιδιαίτερη σχέση που ανέπτυξε με τις ΗΠΑ, που σηματοδοτήθηκε με την επίσκεψη Πομπέο στη Θεσσαλονίκη και στα Χανιά, γινόμενος έτσι ο πρώτος εδώ και δεκαετίες επικεφαλής του Στέιτ Ντιπάρτμεντ που δεν έκανε ταυτόχρονη επίσκεψη και στην Τουρκία. Κι αυτό σημαίνει οπωσδήποτε πολλά.
Οι επιτυχίες αυτές είναι το αποτέλεσμα μια οργανωμένης προσπάθειας που δε διολίσθησε στις ρητορικές υπερβολές του αντιπάλου, αλλά προτίμησε τους χαμηλούς τόνους και την ουσία. Ας μην υπάρχουν, ωστόσο, αυταπάτες. Έχουμε ακόμη πολύ δρόμο μέχρι η Τουρκία να αναστείλει τον σχεδιασμό της κατά του ελληνισμού. Η πολεμοχαρής στάση της σε διάφορα πολεμικά μέτωπα, με πλέον πρόσφατο αυτό της Yπερκαυκασίας, δείχνει ότι το νεο-οθωμανικό όραμα εξακολουθεί να συνιστά την κυρίαρχη κρατική ιδεολογία της γείτονος. Γι’ αυτό, το πιο πιθανό είναι η Άγκυρα, στην παρούσα φάση, να επιδίδεται απλώς σε τακτικισμούς, με σκοπό να αποφύγει τις ζημιογόνες για την εύθραυστη τουρκική οικονομία κυρώσεις. Οι αποφάσεις της συνόδου κορυφής των Βρυξελλών συνιστούν ένα ορθό πλαίσιο που τουλάχιστον θέτει την τουρκική στάση εντός συγκεκριμένων ορίων. Παρά την εξόφθαλμη απόπειρααπό μέρους κάποιων ισχυρών κρατών-μελών να πέσει στα μαλακά η τουρκική επιθετικότητα, όπως φάνηκε από το πρώτο απαράδεκτο προσχέδιο που παρουσιάστηκε στη σύνοδο και απορρίφθηκε από Μητσοτάκη και Αναστασιάδη, η τελική ομόφωνη απόφαση δείχνει ότι επικράτησε τελικώς η αρχή της αλληλεγγύης προς Ελλάδα και Κύπρο. Η απόφαση αυτή συνιστά ένα ισχυρό εργαλείο που θα χρησιμοποιηθεί το επόμενο διάστημα στις διερευνητικές συνομιλίες με την Άγκυρα. Η τουρκική πλευρά είναι υποχρεωμένη να δείξει ότι πράγματι επιθυμεί την οδό του διαλόγου και όχι την πολιτική της κανονιοφόρου και της απειλής της βίας. Κι αυτό πρέπει να το αποδείξει τόσο στο Αιγαίο όσο και στην Κυπριακή Δημοκρατία, όπου συνεχίζει τις πειρατικές της ενέργειες με το Μπαρμπαρός και το Γιαβούζ. Τίποτε, βεβαίως, δεν είναι σίγουρο με την Τουρκία του Ερντογάν. Ο ελληνισμός, ωστόσο, δεν έχει λόγο να φοβάται τα νταηλίκια κανενός, όταν υπάρχει αποφασιστικότητα, σχέδιο και εθνική ενότητα. Με αυτά τα πανίσχυρα όπλα οφείλουμε να πορευθούμε και στους επόμενους κρίσιμους, για πολλούς λόγους, μήνες, οι οποίοι θα σηματοδοτήσουν και την μελλοντική πορεία των ελληνο-τουρκικών, κυπρο-τουρκικών και ευρω-τουρκικών σχέσεων.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Γενικός Γραμματέας της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας

Το άρθρο Μ. Χαρακόπουλου: “Αποφασιστικότητα απέναντι στα νταηλίκια...” δημοσιεύθηκε στις 08.10.20 στο ThePresident.gr

Read more...

Άρθρο Μάξιμου Χαρακόπουλου: “Η Κύπρος κείται εγγύς!"

ο φιλελευθερος

MAXIMOS NEW

Η Κύπρος κείται εγγύς!

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Οι τελευταίοι μήνες της ελληνοτουρκικής έντασης απέδειξαν ότι η τουρκική ηγεσία έχει ως στόχο της τη συρρίκνωση της κυριαρχίας του ελληνισμού στο σύνολό του. Η προσπάθεια αυτή εντάσσεται στο μεγαλεπήβολο όραμα του νέο-οθωμανισμού, που έχει καταστεί η κυρίαρχη ιδεολογία της μετακεμαλικής Τουρκίας. Οι ευθείες απειλές και το άνοιγμα της βεντάλιας των απαιτήσεων της Άγκυρας έναντι της Ελλάδας και της Κύπρου, αποτυπώνουν και τον τρόπο που οι γείτονές μας μάς βλέπουν -ως εν δυνάμει ραγιάδες.
Βεβαίως, ο σχεδιασμός αυτός, στην παρούσα φάση, υπέστη σοβαρή αβαρία, ανάλογη με αυτήν του τουρκικού πολεμικού Κεμάλ Ρέις κατά την επανακούμβηση με τη φρεγάτα Λήμνος. Η αποφασιστική στάση της Αθήνας σε Έβρο και Αιγαίο, οι συμφωνίες με Ιταλία και Αίγυπτο για τις θαλάσσιες ζώνες, που ακύρωσαν στην πράξη το παράνομο τουρκο-λιβυκό μνημόνιο, οι κοινές ασκήσεις με τους Γάλλους και τα Εμιράτα, οι πτήσεις των ελληνικών αεροσκαφών μέχρι την Κύπρο, που έπιασαν στον ύπνο τα τουρκικά ραντάρ, και η απειλή σοβαρών ευρωπαϊκών κυρώσεων στην επόμενη σύνοδο των αρχηγών της ΕΕ, οδήγησαν τους Τούρκους να κάνουν την ανάγκη φιλοτιμία, και να αποσύρουν το Ορούτς Ρέις στην Αττάλεια. Τώρα βρισκόμαστε σε μια κρίσιμη φάση της διαμόρφωσης της θεματολογίας του διαλόγου. Για την Ελλάδα τα πράγματα είναι ξεκάθαρα: συζητούμε για υφαλοκρηπίδα και θαλάσσιες ζώνες. Όλα τα υπόλοιπα, αυθαίρετα και φανταστικά, που επιδιώκει να απλώσει η Άγκυρα στο τραπέζι της συζήτησης απορρίπτονται εκ προοιμίου.
Ωστόσο, δεν πρέπει να λησμονούμε ότι την ώρα που υπάρχει αυτή η αποκλιμάκωση στο Αιγαίο, οι Τούρκοι συνεχίζουν να σουλατσάρουν στην Κύπρο με το Μπαρμπαρός και το Γιαβούζ, ενώ απειλούν να αποικίσουν την κλειστή πόλη της Αμμοχώστου. Και είναι απαράδεκτη η στάση πολλών Ευρωπαίων εταίρων μας που κλείνουν τα μάτια στην τουρκική πειρατική δραστηριότητα κατά παράβαση κάθε έννοιας του διεθνούς δικαίου εναντίον ενός κυρίαρχου και ανεξάρτητου κράτους, μέλους της ΕΕ. Απαιτούν η Λευκωσία να συναινέσει στις κυρώσεις κατά του Λουκασένκο, του αυταρχικού ηγέτη της Λευκορωσίας, χωρίς να αποφασισθούν κυρώσεις κατά της Τουρκίας για τις ενέργειές της στα κυπριακά χωρικά ύδατα και στην κυπριακή ΑΟΖ. Παρ’ όλες τις αρχικές δεσμεύσεις της συνάντησης του Βερολίνου. Δύο μέτρα και δύο σταθμά. Για μια ακόμη φορά, εμφανίζεται η ΕΕ να μην τολμά να προχωρήσει σε μια συμπαγή και αποφασιστική πολιτική, αλλά να υποκύπτει στα επιμέρους οικονομικοπολιτικά συμφέροντα διαφόρων κρατών της.
Για την Ελλάδα, πάντως, δεν πρέπει να τίθεται καν δίλημμα μεταξύ της αποκλιμάκωσης στα νερά του Αιγαίου και της πίεσης για την παύση της τουρκικής επιθετικότητας στην Κύπρο. Τα δύο ζητήματα είναι απολύτως συνδεδεμένα. Γιατί δεν είναι μόνον ηθικό, ως Έλληνες, το χρέος να σταθούμε δίπλα στις προσπάθειες που κάνει ο πρόεδρος Αναστασιάδης. Είναι πάνω απ’ όλα η γνώση ότι τα όσα συμβαίνουν στην Κύπρο έχουν σχέση με τον αγώνα του ελληνισμού για την επιβίωσή του. Και γι’ αυτό θα πρέπει να είμαστε αταλάντευτοι.
Αυτή την ανάγκη για ενότητα Ελλάδας και Κύπρου αλλά και για συντονισμό των δύο χωρών για τη διαφύλαξη της κυριαρχίας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων τους ως κρατών-μελών της ΕΕ, υπογράμμισε και η πρόεδρος της Δημοκρατίας, η κα Σακελλαροπούλου, κατά την πρώτη της επίσκεψη εκτός Ελλάδος στην Κύπρο. Γι’ αυτό και δεν υπηρετούν τον κοινό σκοπό όσοι με διάφορα επιχειρήματα προσπαθούν να αποσυνδέσουν τα δύο ζητήματα, αυτό της Ελλάδας με την Τουρκία και το αντίστοιχο της Κύπρου. Είναι τεράστιο λάθος να προβάλλεται η άποψη ότι η Κύπρος είναι δήθεν «βάρος» για τον ελληνισμό. Όσο υπάρχει η Κυπριακή Δημοκρατία ανεξάρτητη και κυρίαρχη, μπορεί και ο ελληνισμός να αντιστέκεται αποτελεσματικότερα στην τουρκική επιθετικότητα. Μια νέα ήττα στην Μεγαλόνησο θα μεταφέρει ακόμη μεγαλύτερη πίεση και στην Ελλάδα.
Δεν επιτρέπεται επομένως να υποστείλουμε τη σημαία. Ιδιαίτερα τώρα που η ελληνική αποφασιστικότητα και η διπλωματική δραστηριότητα πέτυχαν ένα νέο ισχυρό δίκτυο συμμαχιών, τόσο εντός της ΕΕ όσο και στην ευρύτερη γειτονιά μας. Ένα δίκτυο στο οποίο συμμετέχει ενεργά και η Κύπρος, όπως δείχνει η πρόσφατη συμφωνία 6 χωρών για το East Med Gas Forum.
Ας έχουμε υπόψη μας επίσης ότι πολύ σύντομα, μετά τις εκλογές στο ψευδοκράτος, όπως ανακοίνωσε ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ κ. Γκουτέρες, θα υπάρξει μια ακόμη πρωτοβουλία για την επίλυση του κυπριακού προβλήματος. Η δική μας στάση, στο πλάι της Λευκωσίας, και στη νέα διαδικασία θα έχει καθοριστική σημασία για την επίτευξη του κοινού μας στόχου που δεν είναι άλλος από την πλήρη εφαρμογή των ψηφισμάτων του ΟΗΕ, τον τερματισμό της κατοχής του 40% του νησιού, την κατάργηση των αναχρονιστικών εγγυήσεων κάθε τρίτης χώρας, την απαλλαγή από ξένα στρατεύματα και τη συγκρότηση ενός ανεξάρτητου και κυρίαρχου κράτους σε ένα επανενωμένο νησί. Η μοίρα του ελληνισμού θα κριθεί στη Μεγαλόνησο. Αν κάποτε η Κύπρος ήταν μακράν, εκ των πραγμάτων πλέον κείται εγγύς!

Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Γενικός Γραμματέας της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, πρώην υπουργός.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “Φιλελεύθερος” της Κύπρου στις 26.09.20

Φιλελευθερος

Δείτε το άρθρο όπως δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα του "Φιλελεύθερου" : https://www.philenews.com/f-me-apopsi/paremvaseis-ston-f/article/1026234/i-kypros-keitai-engys

Read more...

Άρθρο Μάξιμου Χαρακόπουλου: "Βουτυροφάγοι..."

protothema logo orange

MAXIMOS NEW

Βουτυροφάγοι...

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Όταν στις 15 Δεκεμβρίου 2019, κατά την συζήτηση του προϋπολογισμού του 2020, έλεγα από το βήμα της Βουλής ότι “η χώρα επιβάλλεται να προχωρήσει άμεσα στην ενίσχυση των ενόπλων δυνάμεων” και ότι στο δίλημμα “βούτυρο ή κανόνια”, η απάντηση πρέπει να είναι “κανόνια”, γιατί αλλιώς δεν θα έχουμε ούτε “βούτυρο”, κάποιες φωνές από τα αντιπολιτευτικά έδρανα επιχειρούσαν να λοιδορήσουν την επιχειρηματολογία μου κάνοντας λόγο για “βουτυροφάγους”. Την επομένη, διάφοροι “προοδευτικοί” έφτασαν στο σημείο να χαρακτηρίσουν την ομιλία μου ως... “μιλιταριστικό παραλήρημα γαλάζιου βουλευτή”!
Έκτοτε, όμως, τα γεγονότα απέδειξαν περίτρανα ποια είναι η σκληρή πραγματικότητα, η οποία μας αναγκάζει να δούμε και πάλι τον σχεδιασμό για την άμυνά μας. Δυστυχώς, η ελληνική κοινωνία για πολλά χρόνια είχε συνηθίσει να ζει μέσα σε ένα σύννεφο ψευδαισθήσεων για τους κινδύνους που απειλούσαν τη χώρα. Αυτό ίσχυε για την οικονομία, καθώς για χρόνια ήμασταν πεπεισμένοι ότι “λεφτά υπάρχουν”. Μέχρι που ανακαλύψαμε ότι ήμασταν χρεωκοπημένοι μέχρι τον λαιμό και τότε λίγο έλειψε να τινάξουμε τα πάντα στον αέρα, γιατί κάποιοι αρνούνταν να το πιστέψουν. Η ίδια ελαφρότητα επικράτησε και στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Ενώ ο νεοσουλτάνος από απέναντι, εδώ και καιρό, φώναζε πως θέλει να αναστήσει την οθωμανική αυτοκρατορία, εισβάλλοντας στη Συρία, στο Ιράκ και στη Λιβύη, μέσω αντιπροσώπων ισλαμιστών, πολλοί από εμάς έτρεφαν φρούδες ελπίδες ότι οι τουρκικές απειλές είναι για εσωτερική τουρκική κατανάλωση, ενώ κάποιοι δεν δίσταζαν να υποστηρίζουν ότι “το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του”…
Σήμερα, λοιπόν, στην πιο παρατεταμένη -εδώ και δεκαετίες- ελληνοτουρκική κρίση, κατά την οποία η Άγκυρα έχει βγάλει όλο τον πολεμικό της στόλο “παγανιά” στα νερά του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου και κάθε μέρα είμαστε στην κόψη του ξυραφιού ενός θερμού επεισοδίου, αντιλαμβανόμαστε ότι οι Τούρκοι εξοπλίζονταν σαν αστακοί για συγκεκριμένο σκοπό. Την ώρα που εμείς, λόγω και της οικονομικής κρίσης, περικόπταμε τις αμυντικές δαπάνες από 9,628 δισ. δολάρια το 2009 στα 5,472 δισ. το 2019, η Τουρκία από 11.385 δισ. δολάρια το 2009 έφθασε πέρυσι στα 20.448 δισ.!1 Επιπλέον, η Άγκυρα επένδυσε στην αμυντική της βιομηχανία και κατόρθωσε να καλύπτει σήμερα το μεγαλύτερο μέρος των εγχώριων αναγκών της.
Ωστόσο, τα στοιχεία αυτά, για τα οποία κομπάζει ο Ερντογάν, δεν δίνουν το σαφές πλεονέκτημα που θα ήθελε έναντι της Ελλάδος. Γιατί οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις, όπως απέδειξαν από τον Φεβρουάριο έως σήμερα, σε πολλές ευκαιρίες, και αξιόμαχες είναι και υψηλού επιπέδου ανθρώπινο δυναμικό, με ακμαίο πατριωτικό φρόνημα, διαθέτουν. Ταυτόχρονα, όμως, η τουρκική επιθετικότητα αντιλαμβανόμαστε ότι θα έχει διάρκεια, και ότι δυστυχώς ο εξ ανατολών γείτονας με τις αναχρονιστικές ιδεοληψίες, ως κύριο διπλωματικό επιχείρημα αποδέχεται την ισχύ. Η χώρα μας, επομένως, είναι υποχρεωμένη να καλύψει το χαμένο έδαφος της προηγούμενης δεκαετίας. Επιβάλλεται άμεσα να προχωρήσουμε σε εξοπλιστικά προγράμματα τέτοια που θα μεγιστοποιήσουν την αποτρεπτική μας ισχύ, αλλά θα ενισχύσουν και τις συμμαχίες μας και τα διπλωματικά μας όπλα. Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, αντιμέτωπη με πολλαπλές σοβαρές προκλήσεις, έχει δείξει ως τώρα ότι ξέρει να ακούει τις επιταγές των καιρών. Η εκπεφρασμένη απόφαση για την αγορά νέων αεροσκαφών και φρεγατών -και μάλιστα με όρους που θα δίνουν λύσεις και στις άμεσες ανάγκες μας- είναι απόλυτα ορθή και οφείλουμε όλοι να στηρίξουμε. Βεβαίως, το οικονομικό πρόβλημα είναι δεδομένο και επιτείνεται λόγω των συνεπειών της πανδημίας. Ενώπιον, όμως, της υπεράσπισης της εδαφικής ακεραιότητας, της εθνικής κυριαρχίας και της ελευθερίας της πατρίδας δεν χωρούν αμφιταλαντεύσεις και αναβλητικότητες. Ακόμη κι αν οι επιλογές μας δεν αρέσουν σε μερικούς άσπονδους “φίλους” στην ΕΕ ή σε κάποιους μονίμως διαμαρτυρόμενους εγχώριους “πασιφιστές”. Γιατί πλέον είναι φανερό σε όλους ότι η ρήση “αν θέλεις ειρήνη, προετοίμαζε πόλεμο” είναι περισσότερο από ποτέ αληθινή με όσα συμβαίνουν γύρω μας.

https://www.sipri.org/sites/default/files/Data%20for%20all%20countries%20from%201988–2019%20in%20constant%20%282018%29%20USD.pdf

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης της Βουλής, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας.

 Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο protothema.gr στις 12.09.20

Read more...

Άρθρο Μάξιμου Χαρακόπουλου: Οι Έλληνες “ακρίτες” της Δύσης

real

MAXIMOS NEW

Οι Έλληνες “ακρίτες” της Δύσης

Η Ελλάδα εδώ και μήνες βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα πρωτοφανές κρεσέντο τουρκικών προκλήσεων, που μας έχει οδηγήσει στα πρόθυρα στρατιωτικής αναμέτρησης. Οι ένοπλες δυνάμεις της χώρας καλούνται να αντιμετωπίσουν τις συνεχείς ιταμές τουρκικές προκλήσεις, κατά τρόπο αποφασιστικό αλλά και ψύχραιμο. Και γεγονότα όπως η επακούμβηση της φρεγάτας “Λήμνος” με την τουρκική “Κεμάλ Ρέις”, το “ξετρύπωμα” των τουρκικών υποβρυχίων και η προσγείωση των ελληνικών αεροσκαφών στη βάση “Ανδρέας Παπανδρέου” στην Πάφο χωρίς τα τουρκικά ραντάρ να πάρουν χαμπάρι, καταδεικνύουν ότι τα έχουν καταφέρει περίφημα. Δεν χωρεί αμφιβολία πλέον ότι η Άγκυρα έχει επιλέξει μια σκληρή αναθεωρητική πολιτική, υποταγμένη σε μεγαλοϊδεατικά νεο-οθωμανικά οράματα, όπως δείχνουν η μετατροπή της Αγιάς Σοφιάς και της Μονής της Χώρας σε τζαμιά και το παραλήρημα Ερντογάν στο Ματζικέρτ. Εκ μέρους της Τουρκίας οι αρχές του διεθνούς δικαίου έχουν αντικατασταθεί από το “δίκαιο” της ισχύος και τη λογική των κανονιοφόρων.
Στην φαρέτρα, όμως, της τουρκικής επιθετικότητας κατά της Ελλάδος, έχει προστεθεί και το εργαλείο των μεταναστευτικών ροών. Η Άγκυρα, αν και υπεύθυνη για την ανθρωπιστική καταστροφή που συνέβη την προηγούμενη δεκαετία στη Συρία, συνεργαζόμενη, όπως έχει αποδειχθεί με ατράνταχτα στοιχεία, με εξτρεμιστικές ισλαμιστικές οργανώσεις, αλλά και με τις δικές της παράνομες εισβολές, επιχειρεί να εμφανίζεται στη διεθνή κοινότητα ως προστάτιδα των προσφύγων που βρίσκονται στο έδαφός της!
Παράλληλα, διευκολύνοντας ποικιλοτρόπως τις μεταναστευτικές εισροές από περιοχές όπως τη βόρεια Αφρική και ιδίως από τις χώρες του Μαγκρέμπ, με την κατάργηση της βίζας και φθηνά αεροπορικά εισιτήρια, έχει συγκεντρώσει έναν πολύ μεγάλο πληθυσμό ανθρώπων που επιθυμούν να περάσουν στη βόρεια Ευρώπη μέσω της Ελλάδος. Κι αυτό το χαρτί των εκατομμυρίων προσφύγων και μεταναστών η τουρκική ηγεσία το χρησιμοποιεί διαρκώς ως εκβιασμό προς την ΕΕ.
Την κορύφωση αυτής της τακτικής τη βιώσαμε τον περασμένο Φεβρουάριο, όταν έγινε απόπειρα εισβολής σε ελληνικό έδαφος από δεκάδες χιλιάδες μετανάστες. Η χώρα μας εκείνες τις δραματικές εβδομάδες επέδειξε αταλάντευτη αποφασιστικότητα, εξαιρετική οργάνωση και πνεύμα εθνικής ενότητας. Το τουρκικό σχέδιο κατέληξε σε μεγαλειώδες φιάσκο! Το σπουδαιότερο κέρδος, ωστόσο, ήταν ότι η ευρωπαϊκή και η παγκόσμια κοινή γνώμη είδε μια αλήθεια που επιμελώς θολώνεται από κάποια ξένα αλλά, δυστυχώς και εγχώρια ΜΜΕ. Παράλληλα, στην προσπάθειά μας βρήκαμε πραγματικούς συμμάχους ανάμεσα στην ΕΕ σε επίπεδο θεσμών, κυβερνήσεων, αλλά και κοινωνιών. Όλοι πια συνειδητοποιούν ότι ο Έβρος είναι το ευρωπαϊκό σύνορο στην Ανατολή και η Ελλάδα το προκεχωρημένο φυλάκιο του δυτικού κόσμου στην ανατολική Μεσόγειο. Οι Έλληνες είναι οι “ακρίτες” της Ευρώπης και της Δύσης.
Κανείς δεν αμφιβάλει ότι τα γεγονότα του Έβρου δεν συνιστούν παρά μόνο ένα επεισόδιο στον συνολικό οιονεί υβριδικό πόλεμο που δέχεται η χώρα μας από τον εξ ανατολών γείτονά της. Ως εκ τούτου, κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει μια επανάληψη της επιχείρησης οργανωμένης εισβολής μεταναστών από τα χερσαία σύνορά μας. Επομένως, οφείλουμε να είμαστε προετοιμασμένοι όσο το δυνατόν πληρέστερα.
Η επέκταση του φράχτη στον Έβρο, που έπαιξε αποδεδειγμένα καταλυτικό ρόλο στην απόκρουση της εισβολής, είναι μέτρο απολύτως επιβεβλημένο. Και είναι πραγματικά πολύ ενθαρρυντικό το ότι αυτή τη φορά ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ξεσήκωσε τον κόσμο κατά του “φράχτη της ντροπής”, όπως τον χαρακτήριζε η νεολαία του στις 3 Μαρτίου, όταν απαιτούσε να γκρεμιστεί αμέσως για να υπάρξουν “ασφαλείς δίοδοι διέλευσης για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες”. Η πραγματικότητα, άλλωστε, απέδειξε ποιος είχε δίκιο και ποιος όχι...

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης της Βουλής, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα RealNews την Κυριακή 6 Σεπτεμβρίου 2020

Read more...