Menu
A+ A A-

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου: Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανθεκτικό ανάχωμα στον λαϊκισμό

tovima

MAXIMOS NEW

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανθεκτικό ανάχωμα στον λαϊκισμό

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Η εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη στην προεδρία της Νέας Δημοκρατίας τον Ιανουάριο του 2016, σημειώθηκε σε μια από τις δυσκολότερες στιγμές των πρόσφατων δεκαετιών για την Ελλάδα. Οι λαϊκιστικές δυνάμεις, επωφελούμενες από την κοινωνική απογοήτευση που προκάλεσε η οικονομική χρεωκοπία και τα επώδυνα μνημόνια που ψηφίστηκαν ως απόρροια του αδιεξόδου που βρεθήκαμε, είχαν κερδίσει την εξουσία πριν από έναν χρόνο, τον Ιανουάριο του 2015. Σε αυτό το διάστημα, με ένα κρεσέντο ανευθυνότητας, πιστοί στην εν γένει δημαγωγική και παραπλανητική ρητορεία τους, οι λαϊκιστές οδήγησαν την χώρα στο χείλος του γκρεμού. Η σωτηρία την υστάτη στιγμή, είχε ωστόσο ένα σκληρό αντίτιμο, ένα τρίτο μνημόνιο με πιο επαχθείς όρους. Οι ψευδαισθήσεις, όμως, για ένα σημαντικό τμήμα της κοινωνίας δεν είχαν ακόμη καταρρεύσει. Οι δεύτερες εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015 κράτησαν τις δυνάμεις αυτές στη διακυβέρνηση, την οποία ασκούσαν, πλην των μνημονιακών υποχρεώσεων, με τρόπο ερασιτεχνικό και άκρως ιδεοληπτικό.

Για τη ΝΔ αυτή η περίοδος ήταν πραγματικά κρίσιμη. Παρά τις τιτάνιες προσπάθειες της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου (2012-2014) για να ξεπεράσει η χώρα την κρίση, εσωτερικοί αλλά και εξωγενείς παράγοντες δεν επέτρεψαν την επίτευξη του στόχου. Η ήττα, επίσης, του ΝΑΙ στο δημοψήφισμα του θέρους εκείνης της χρονιάς, επιβάρυνε περαιτέρω την ψυχολογία στο κόμμα.

Παρ’ όλα αυτά, και με τη αντικειμενικότητα που δίνει η χρονική απόσταση, αποδείχθηκε για μια ακόμη φορά ότι η ΝΔ δεν ήταν ένα παροδικό πολιτικό φαινόμενο. Όταν άλλα κόμματα κατέρρεαν κυριολεκτικά, η μεγάλη φιλελεύθερη παράταξη άντεχε σε όλα τα κτυπήματα, ως ένας αναμφισβήτητος πόλος του πολιτικού συστήματος. Οι ρίζες της στην ελληνική κοινωνία παρέμεναν αδιάσπαστες ως ένα γνήσιο λαϊκό κόμμα. Επιπλέον, φάνηκε ότι είχε και σοβαρές στελεχιακές εφεδρείες αλλά και ισχυρό ιδεολογικό οπλοστάσιο για να μην επιτρέψει στον λαϊκισμό να επικρατήσει οριστικά.

Αυτό σηματοδότησαν οι εκλογές του Δεκεμβρίου 2015 - Ιανουαρίου 2016. Η μαζική συμμετοχή των μελών και η νίκη του Κυριάκου Μητσοτάκη ήταν η αρχή ενός νέου κύκλου, που σε λίγα χρόνια θα έδινε και πάλι τα ηνία της εξουσίας στην ΝΔ. Αναμφίβολα, ο νέος -και ηλικιακά- αρχηγός, με τον οποίο πρωτοεκλεγήκαμε μαζί βουλευτές το 2004, μπόρεσε να κάνει τη διαφορά από πολύ νωρίς. Αν και δεν ήμουν από αυτούς που τον στήριξαν, δεν είχε αναστολές να με αξιοποιήσει στο σχήμα σκιώδους κυβερνήσεως, το οποίο συγκρότησε για την άσκηση εποικοδομητικής αντιπολίτευσης. Αναμφίβολα, εκείνο το διάστημα, η ΝΔ, ως αξιωματική αντιπολίτευση, κατόρθωσε να αποκαθηλώσει την ατέρμονη και καταστροφική πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, και να προετοιμάσει τη θριαμβευτική νίκη του 2019.

Η διακυβέρνηση της χώρας από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, κατά την πρώτη τετραετία, πέτυχε μια εντυπωσιακή στήριξη από τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού, τέτοια που λίγοι είχαν απολαύσει στο παρελθόν. Παρά το γεγονός ότι ακόμη η οικονομία μας παρέμενε εύθραυστη, η κυβέρνηση της ΝΔ κατόρθωσε να απαντήσει με εξαιρετική αποτελεσματικότητα σε σοβαρές προκλήσεις εκείνης της περιόδου. Συγκεκριμένα, έδωσε εξετάσεις και αρίστευσε στην υβριδική επίθεση στον Έβρο, εκ μέρους της γείτονος, το 2020, οδηγώντας σε μοιραίες συγκρίσεις με τη στάση της κυβέρνησης των λαϊκιστών πριν λίγα χρόνια. Επίσης, διαχειρίστηκε με τον καλύτερο τρόπο την κρίση της παγκόσμιας πανδημίας. Το ίδιο διάστημα, μάλιστα, έγιναν άλματα στη ψηφιοποίηση του κράτους, παραμερίζοντας χρόνια γραφειοκρατικά εμπόδια. Η συνετή οικονομική πολιτική έθεσε τις βάσεις για μια σταθερή αναπτυξιακή πορεία, που προσέλκυε επενδύσεις, ενώ δημιουργούσε δημοσιονομικό χώρο τόσο για την αποπληρωμή των υποχρεώσεών μας όσο και για την ορθή αναδιανομή του πλεονάσματος μέσω κυρίως της φορολογικής πολιτικής. Παράλληλα, λήφθησαν μέτρα που ενίσχυσαν το αίσθημα ασφάλειας των πολιτών, που είχε κλονισθεί κατά τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και το εκπαιδευτικό σύστημα, που είχε υπονομευθεί από τις ιδεοληψίες του τύπου «η αριστεία είναι ρετσινιά».

Ως εκ τούτου, αν και τα ποσοστά άνω του 40%, στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις του 2023, μπορεί να εξέπληξαν τους δημοσκόπους και τους πολιτικούς αναλυτές, εντούτοις, ήταν η φυσιολογική θετική αντίδραση μιας κοινωνίας που ένοιωσε ότι επιτέλους υπήρχε μια αποτελεσματική κυβέρνηση. Ένα αποτέλεσμα, βεβαίως, που πιστώνεται πρωτίστως στον πρωθυπουργό, και στις πολιτικές του επιλογές.

Επιλογές που έχουν μια σταθερά, και αυτό φάνηκε και στη δεύτερη διακυβέρνηση, που οι άξονες που ακολουθήθηκαν ήταν οι ίδιοι. Στιβαρή, αναπτυξιακή οικονομική πολιτική, μέτρα φοροαπαλλαγής των ασθενέστερων, με ωφελημένους πρωτίστως τις οικογένειες και τους νέους, ακλόνητη θέση υπέρ του δυτικού στρατοπέδου σε μια ταραχώδη περίοδο του διεθνούς συστήματος, γενναία εξοπλιστικά προγράμματα που ισχυροποιούν τις αμυντικές μας ικανοτήτες, ενεργή διπλωματία που αναβαθμίζει την Ελλάδα στον ενεργειακό χάρτη.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η διακυβέρνηση Μητσοτάκη, με γνώμονες την ανάπτυξη και τον πατριωτισμό, αλλάζει τη χώρα και την αλλάζει ριζικά. Την φέρνει εγγύτερα στα ευρωπαϊκά πρότυπα, ενώ τη διατηρεί ως όαση ασφάλειας και ειρήνης σε ολόκληρη την ανατολική μεσόγειο. Παρά τα υπαρκτά προβλήματα, τα λάθη και τις παθογένειες που επιμένουν να ταλανίζουν τις λειτουργίες του κρατικού μηχανισμού, η νέα αφετηρία που έχουμε βρεθεί προσδίδει αυτοπεποίθηση και αισιοδοξία. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης αποδείχθηκε το πιο ανθεκτικό ανάχωμα στον λαϊκισμό.

Για τον λόγο αυτό, δικαίως η ΝΔ υπό την ηγεσία του μπορεί να διεκδικήσει με αξιώσεις και μια τρίτη αυτοδυναμία στις εκλογές του 2027, εμπεδώνοντας την απαραίτητη πολιτική σταθερότητα και εξασφαλίζοντας το μέλλον της χώρας.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Γενικός Γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης, πρώην υπουργός.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε -με αφορμή τα 10 χρόνια από την εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη στην ηγεσία της ΝΔ στο: https://www.tovima.gr/2026/01/10/opinions/o-kyriakos-mitsotakis-anthektiko-anaxoma-ston-laikismo/ (10.1.2026)

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου: Η κλοπή του “θείου βρέφους”

political

MAXIMOS NEW

Η κλοπή του «θείου βρέφους»

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Στο χριστουγεννιάτικο πνεύμα των εορτών, στην άτυπη πρωτεύουσα της Ευρώπης, στις Βρυξέλλες, έδρα του Ευρωκοινοβουλίου και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, τοποθετήθηκε στην Grand Place, μια χριστουγεννιάτικη φάτνη στην οποία αντί για τα πρόσωπα της Αγίας Οικογένειας οι επισκέπτες αντίκριζαν απρόσωπες φιγούρες. Σε αυτό το αλλόκοτο θέαμα προστέθηκε και η κλοπή του «θείου βρέφους». Συμβάντα που καταδεικνύουν τη σύγχυση που επικρατεί στον δυτικό κόσμο απέναντι στις παραδόσεις που τον έχουν συγκροτήσει και έχουν διαμορφώσει την ταυτότητά του. Παρ’ όλα αυτά, όμως, είναι έντονη η αίσθηση ότι ήδη κάτι αρχίζει να αλλάζει σχετικά με τους ιδεολογικούς προσανατολισμούς που είχαν κυριαρχήσει τα προηγούμενα χρόνια, όταν στο όνομα της πολιτικής ορθότητας και της χρεοκοπημένης πολυπολιτισμικότητας επιχειρήθηκε η επιβολή των “ουδέτερων” ευχών “καλές γιορτές” έναντι του “Καλά Χριστούγεννα” ή “Καλό Πάσχα”!

Οι ακραίες εκδηλώσεις και συμπεριφορές δικαιωματισμού εις βάρος της κοινωνικής συνοχής, που είχαν επιβάλει οι τάσεις των κινημάτων woke και cancel, καθώς και ένας οιονεί ακήρυχτος «πόλεμος» εναντίον του χριστιανισμού, αφυπνίζουν συνειδήσεις και προκαλούν αντιδράσεις. Όλο και περισσότεροι αντιλαμβάνονται την επικινδυνότητα αυτής της παρακμιακής «κατηφόρας», ιδιαίτερα σε μια εποχή που μόνον ειδυλλιακή δεν είναι λόγω των βίαιων αναταράξεων στο παγκόσμιο σύστημα. Η εσωτερική αποσύνθεση του ευρωπαϊκού οράματος αδυνατίζει το πρότυπο του δυτικού τρόπου ζωής, ιδιαίτερα στην Ευρώπη, τη στιγμή ακριβώς που χρειάζεται να ανασυγκροτηθεί. Κορυφή του παγόβουνου η εξάπλωση της ισλαμικής μαντίλας στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες με ό,τι αυτή σηματοδοτεί για τα δικαιώματα των γυναικών και την ισότητα των δύο φύλων, που μόνο όσοι έχουν ιδεοληπτικές παρωπίδες αδυνατούν να δουν.

Υπό αυτό το πρίσμα, το φαινόμενο Τραμπ και το ιδεολογικό μανιφέστο που πρεσβεύει ο Πρόεδρος των ΗΠΑ και οι οπαδοί του, μπορεί να εκληφθεί κι ως μια απάντηση στην αμφισβήτηση του χριστιανικού αποτυπώματος στην άλλοτε καλουμένη χριστιανική Δύση.

Ταυτόχρονα, όμως, αισιοδοξία γεννούν τα όσα λαμβάνουν χώρα στις χριστιανικές εκκλησίες, που φαίνεται ότι βρίσκουν κοινό βηματισμό με αφορμή την επέτειο των 1700 χρόνων από την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας, που υπενθύμισε το χρέος για την ενότητα των Χριστιανών έναντι των κοινών προκλήσεων. Η παρουσία του Πάπα της Ρώμης Λέοντα στην καθέδρα του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Κωνσταντινούπολη, την πάλαι ποτέ Βασιλεύουσα του Βυζαντίου, δεν ήταν μόνο μια κίνηση ενότητας, που υπενθύμισε τις κοινές ρίζες των Εκκλησιών, πριν από το σχίσμα. Πρωτίστως κατέδειξε την κοινή ευρωπαϊκή πολιτισμική παράδοση, που είναι αλληλένδετη με τη χριστιανική διδασκαλία και την ευθύνη υπεράσπισης αυτής.

Το θετικό αυτό κλίμα, που δημιουργεί αναμφίβολα αισιοδοξία για το αύριο, μπορεί και πρέπει να αξιοποιηθεί για να υπάρξει μια εκ νέου κοινή αναζήτηση των αξιακών αναφορών της σύγχρονης Ευρώπης. Οι μονόπλευρες αναφορές σε έναν μονοδιάστατο δικαιωματισμό, που είχε αναδειχθεί σε κεντρική φιλοσοφία ακόμη και σε ευρωπαϊκούς θεσμούς, δεν αποτελούσε μόνον διαστροφή της ιστορικής αλήθειας, αλλά ενέτεινε τη ψυχική αποστασιοποίηση των ευρωπαϊκών λαών από το όραμα της Ενωμένης Ευρώπης. Σε αυτήν την κρίσιμη στιγμή για το ευρωπαϊκό «πείραμα», το οποίο βρίσκεται αντιμέτωπο με ποικίλες σοβαρές προκλήσεις και αναζητά ισχυρά ερείσματα, ώστε να συνεχίσει να αποτελεί μια διακριτή και ισχυρή συνιστώσα στην παγκόσμια κοινότητα, η ανάδειξη των ισχυρών θεμελίων επί των οποίων οικοδομήθηκε ο πολιτισμός μας είναι μονόδρομος.

Ο δρ Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Γενικός Γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης και πρώην υπουργός.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην Political στις 22.12.25

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου: Κι εμέ οι παππούδες μου ήταν αγρότες

Screenshot 16

MAXIMOS NEW

Κι εμέ οι παππούδες μου ήταν αγρότες…*

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Μεγάλωσα σε ένα προσφυγικό χωριό του θεσσαλικού κάμπου, τα Βούναινα. Παλιά το λέγαν Τσαμπασλάρ. Σήμερα αργοσβήνει, όπως τα περισσότερα χωριά σε όλη την ελληνική περιφέρεια. Οι Μικρασιάτες παππούδες μου, αλλά κι οι γονείς μου ήταν ζυμωμένοι με το χώμα, κι εγώ μέχρι να μπω στο πανεπιστήμιο, όπως όλα τα παιδιά στο χωριό, από νωρίς βοηθούσα τον πατέρα μου στα χωράφια. Μαθητές γυμνασίου βγάζαμε μεροκάματο ξεφορτώνοντας ως χαμάληδες, άνοιξη και φθινόπωρο, νταλίκες με λιπάσματα στις αποθήκες των αγροτών του χωριού -ύστερα ήρθαν οι Αλβανοί μετανάστες που ανέλαβαν τις βαριές δουλειές.

Για χαρτζιλίκι τα καλοκαίρια φορτώναμε φορτηγά με δέματα άχυρων από τα χωράφια, “μπάλες” τα λέγαμε, για τη “χαρτομάζα”, τη βιομηχανία στη Λάρισα που επεξεργαζόταν το άχυρο ως πρώτη ύλη για την παραγωγή χαρτικών. Προτιμούσα τα λιπάσματα γιατί με ενοχλούσε η φαγούρα από τα άχυρα, ειδικά αν ήταν από κριθάρι.

Τα χωράφια στο χωριό που ξεχέρσωσαν οι παππούδες μας δεν ήταν τα καλύτερα. Πρόσφυγες ήταν, δεν είχαν την πολυτέλεια επιλογών. Θυμούμαι μπουλούκι μαζί με τα ξαδέρφια μου να γεμίζουμε, τέλη καλοκαιριού, πλατφόρμες με πέτρες, καθαρίζοντας τα χωράφια από όλη την ευρύτερη οικογένεια και να διαμαρτύρομαι στον θείο Παναγιώτη για το προικιάρικο χωράφι που είχε περισσότερες πέτρες από… χώμα.

Στη σπορά, αν από τις βροχές δεν έμπαινε τρακτέρ στο χωράφι γιατί βούλιαζε στις λάσπες, ιδιαίτερα στα βαρκά, έπρεπε με το χέρι, με το δισάκι στον ώμο, να ρίξουμε τον σπόρο και τα λιπάσματα. Τα καλοκαίρια πάλι ήταν συναρπαστικό να συνοδεύω στα γύρω χωριά τον πατέρα μου που είχε τρικιάρικη θεριζοαλωνιστική μηχανή -μαζί με τον μπάρμπα Θόδωρο, τον Μεντερέ όπως τον φώναζαν γιατί ήταν αψύς, και τον συγχωρεμένο τον αδελφό του, τον άκακο Μάνθο. Αλωνίζαμε στα καμποχώρια της Καρδίτσας, στο Σαμπαλί, το Αλμαντάρι, την Πασχαλίτσα, που είχαν μαυρόγια χώματα, παραγωγικά. Κοιμόμασταν στρωματσάδα σε αποθήκες ή στην αυλή της εκκλησίας στην Πασχαλίτσα, και ήλπιζα να δω κανένα πεφταστέρι για να κάνω ευχή.

Το φθινόπωρο έπρεπε να “ταΐσουμε” με τον τενεκέ το τριέρι, το καθαριστήριο του Θωμά από το Σουλέτσι που καθάριζε τον σπόρο από τα ζιζάνια. Γινόμασταν κατακόκκινοι από τη δαυλιτίνη, το μυκητοκτόνο φάρμακο που ρίχναμε για την απολύμανση των σπόρων. Φυσάγαμε τη μύτη και θαρρείς είχε ματώσει, η μύξα μας έβγαινε κατακόκκινη.

Ακούω αυτές τις μέρες βαρύγδουπες αναλύσεις που παραπέμπουν στο “κι εμέ οι παππούδες μου ήταν αγρότες”. Δεν ξέρω κατά πόσο όλοι όσοι μιλούν κατανοούν πραγματικά τι θα πει μόχθος του αγρότη και κυρίως την ανασφάλεια αν θα έχει εισόδημα, είτε λόγω μειωμένης παραγωγής, είτε λόγω χαμηλών τιμών. Λίγες οι καλές χρονιές με καλή σοδειά και υψηλές τιμές. Σπάνια τέτοια μπερεκέτια! Φέτος, λοιπόν, ήταν μια κακή χρονιά για τους αγρότες, καπάκι σε μια άλλη, επίσης, άσχημη χρονιά μετά τον Daniel.

Σχεδόν κάθε σαββατοκύριακο στο πολιτικό μου γραφείο στη Λάρισα είχα τη μία μετά την άλλη συναντήσεις με αγρότες και κτηνοτρόφους, που μιλάμε την ίδια γλώσσα. Κι ύστερα, δια ζώσης παρεμβάσεις στα αρμόδια υπουργεία Αγροτικής Ανάπτυξης και Κλιματικής Κρίσης, τον ΕΛΓΑ, αλλά και κοινοβουλευτικό έλεγχο στη Βουλή.

Ο κάμπος έβραζε. Ήταν ζήτημα χρόνου πότε θα εκραγεί. Και μπορεί αφορμή να είναι οι καθυστερήσεις στις πληρωμές των ενισχύσεων ελέω σκανδάλου ΟΠΕΚΕΠΕ, όμως, το πρόβλημα είναι πιο βαθύ, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε όλη την Ευρώπη. Γι’ αυτό, άλλωστε, τα τρακτέρ στους δρόμους δεν είναι ελληνική ιδιαιτερότητα, αλλά όλο και περισσότερο τα βλέπουμε στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και την καρδιά της ΕΕ, τις Βρυξέλλες.

Προφανώς, χρειαζόμαστε ταχύτερα αντανακλαστικά, γενναιότερες παρεμβάσεις στο ενεργειακό κόστος παραγωγής, αναμόρφωση του ασφαλιστικού πλαισίου, ανανέωση του γηρασμένου αγροτικού πληθυσμού, στήριξη της εξωστρέφειας. Αλλά η “μεγάλη εικόνα” είναι η Κοινή Αγροτική Πολιτική. Εκεί, στην αναθεώρησή της θα πρέπει να δώσουμε μάχη για την αυτάρκεια της Ευρώπης σε ασφαλή και ποιοτικά τρόφιμα, όσο κι αν αυτό έχει κόστος για τον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό.

Η πανδημία, ο πόλεμος στην Ουκρανία, η διεθνής αστάθεια, θα πρέπει να γίνουν μάθημα στην απόμακρη γραφειοκρατία των Βρυξελλών για να συνειδητοποιήσει την ανάγκη σύνδεσης των ενισχύσεων με την παραγωγικότητα. Κι αν η απρόσωπη γραφειοκρατία της ΕΕ δεν το κατανοεί, οφείλουν να της το υποδείξουν οι εκπρόσωποι των Ευρωπαίων πολιτών στα θεσμικά της όργανα.

* Στίχος του τραγουδιού "Γεια Και Χαρά Σας Βρε Πατριώτες", που περιλαμβάνεται στον δίσκο "Αγροτικά" (1975) σε μουσική Θ.Μπακαλάκου, στίχους Δ.Τζεφρώνη και τραγούδι Β. Παπακωνσταντίνου.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Γενικός Γραμματέας της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης, πρώην υπουργός.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ Σαββατοκύριακο 13-14.12.2025

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου: Σε μια νέα, ενάρετη εποχή μείωσης φόρων

ΠΑΡΟΝ

MAXIMOS NEW

Σε μια νέα, ενάρετη εποχή μείωσης φόρων

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Η υπερψήφιση από τη βουλή των μέτρων που υλοποιούν τις εξαγγελίες του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στη ΔΕΘ, αποτελεί, δίχως υπερβολή, τομή στην ιστορία των φορολογικών μεταρρυθμίσεων της χώρας.

Πρώτον, λόγω των γενναίων προνοιών για τη μεγάλη πλειοψηφία των φορολογουμένων, καθώς επηρεάζει τουλάχιστον 4 εκατομμύρια συμπολίτες μας.

Δεύτερον, διότι έρχεται λίγα μόλις χρόνια μετά από τη ζοφερή περίοδο της χρεωκοπίας και των μνημονίων, σηματοδοτώντας, καθ’ αυτόν τον τρόπο, εμπράκτως και αμετακλήτως -εφόσον βεβαίως δεν επαναλάβουμε τα ίδια τραγικά λάθη-, την είσοδό μας σε μια νέα, ενάρετη εποχή υγιούς και στέρεης ανάπτυξης. Απότοκο, ασφαλώς για να μην το λησμονούμε, και της πολιτικής σταθερότητας που απολαμβάνουμε την ίδια περίοδο.

Οι φοροελαφρύνσεις καταδεικνύουν περίτρανα την ορθότητα της οικονομικής πολιτικής που ακολουθεί η κυβέρνηση Μητσοτάκη από το 2019 μέχρι σήμερα. Μακριά από τις λανθασμένες πρακτικές που μας οδήγησαν στον γκρεμό. Όταν με δανεικά διαμορφώναμε ψευδή ευμάρεια.

Ορθώς η κυβέρνηση επιστρέφει στην κοινωνία το μέρισμα της ανάπτυξης των τελευταίων ετών, αποτέλεσμα της κοινής προσπάθειας όλων των Ελλήνων. Όχι άκριτα, αλλά εντός των δημοσιονομικών δυνατοτήτων. Ούτε, όμως, προσωρινά. Αντιθέτως, στοχευμένα και μόνιμα. Κι αυτό επιτυγχάνεται μέσω της μείωσης των φόρων, εκεί που οι κοινωνικές και εθνικές ανάγκες το επιβάλλουν, με σκοπό την ενίσχυση των πιο ευάλωτων στρωμάτων αλλά και την εν γένει άνοδο της ευημερίας των πολιτών. Έτσι, εκατομμύρια φορολογούμενοι θα δουν σύντομα σημαντικό όφελος στην τσέπη τους.

Ανάμεσα στα πολλά θετικά του νόμου διακρίνω δύο συν ένα σημεία που τα θεωρώ μείζονος σημασίας.

Το ένα είναι η σαφέστατη στόχευση για την τόνωση των δημογραφικών δεικτών. Δυστυχώς, είναι πλέον κοινός τόπος -όχι μόνον εντός της χώρας αλλά και στο εξωτερικό, όπως είδαμε από καταθλιπτικά για το μέλλον μας δημοσιεύματα του διεθνούς τύπου και τα δυσοίωνα σχόλια του Έλον Μασκ- ότι η δημογραφική συρρίκνωση συνιστά τον μεγάλο εφιάλτη που απειλεί να εξαφανίσει την ίδια την εθνική μας υπόσταση. Εκτός κι ανληφθούν γενναία μέτρα για την αντιστροφή του κλίματος.

Το δημογραφικό ζήτημα, όμως, είναι συνυφασμένο πρωτίστως με την οικογένεια και με τη δυνατότητα των ζευγαριών να αποκτήσουν παιδιά. Επίσης, επηρεάζεται από τις ευνοϊκές ή μη συνθήκες παραμονής των νέων μας στην πατρίδα ή και επιστροφής όσων -και ήταν πολλοί- τα προηγούμενα χρόνια μετανάστευσαν.

Είναι σαφές ότι στα παραπάνω στοχεύουν τα ψηφισθέντα μέτρα, που περιλαμβάνουν μια κλιμακωτή μείωση της φορολογίας για τις οικογένειες, ανάλογα με τα παιδιά που έχουν. Βλέπουμε, δηλαδή, τον φόρο να πέφτει από 20% στο 18% για όσους έχουν ένα παιδί, στο 16% με δύο παιδιά, στο 9% με τρία παιδιά, και από 4 παιδιά και άνω ο φόρος να είναι μηδενικός. Ένα ουσιαστικό κίνητρο επομένως για όσους σκοπεύουν να αποκτήσουν παιδιά, και ιδιαίτερα αν θέλουν να γίνουν τρίτεκνοι ή και πολύτεκνοι. Και έρχεται το κράτος, όπως οφείλει, να τους επιβραβεύσει.

Αναμφίβολα, όλα αυτά θα έπρεπε να είχαν θεσπιστεί πολύ νωρίτερα. Σε κάθε περίπτωση, όμως, γίνονται πραγματικότητα με αυτή την κυβέρνηση, που και αντιλαμβάνεται το πρόβλημα και θέλει να συμβάλει στην επίλυσή του και μπορεί να ασκεί ανάλογες πολιτικές.

Εδώ, άλλωστε, στοχεύει και η κατάργηση της φορολόγησης για όλους τους νέους μας μέχρι 25 ετών και με ετήσιο εισόδημα έως 20.000 ευρώ. Αλλά και ο φορολογικός συντελεστής για νέους έως 30 ετών, με ετήσιο εισόδημα από 10.000 έως 20.000 ευρώ, που μειώνεται στο 9%. Μπορεί κάποιοι να αναρωτηθούν πόσοι είναι οι νέοι που έχουν αυτά τα εισοδήματα. Ας κοιτάξουμε, όμως, πόσοι νέοι μας, με καλές σπουδές, συνεχίζουν να μεταναστεύουν, καθώς αναζητούν υψηλότερες αποδοχές. Η μηδενική ή η μειωμένη φορολόγηση συνιστά επομένως έναν παράγοντα που θα τον λάβουν υπόψη τους στο δίλημμα να φύγουν ή να μείνουν στην πατρίδα. Κι εμείς τους θέλουμε να μείνουν, να εργαστούν και να προσφέρουν στον τόπο τους.

Το δεύτερο σημείο είναι η αδήριτη ανάγκη αναζωογόνησης της ελληνικής περιφέρειας, η οποία φθίνει και μαραζώνει λόγω της πληθυσμιακής απίσχνασης. Η μείωση του ΕΝΦΙΑ κατά 50% και από το 2027 η πλήρης απαλλαγή της κύριας κατοικίας σε οικισμούς έως 1.500 κατοίκους κινείται προς αυτή την κατεύθυνση. Όπως επίσης και η μείωση του ΦΠΑ κατά 30% στα νησιά του Βορείου Αιγαίου, του Έβρου και των Δωδεκανήσων με πληθυσμό έως 20.000 κατοίκους. Πρόκειται για μέτρα που δίνουν μια ανάσα στους κατοίκους αυτών των περιοχών. Ελπίζουμε, βέβαια, ότι σε αυτά θα προστεθούν και άλλα, σε συνδυασμό με την ενίσχυση της πρωτογενούς παραγωγής, η οποία εσχάτως περνάει σοβαρή κρίση, λόγω πολλών αρνητικών συγκυριών.

Το τελευταίο σημείο των μέτρων, που προβλέπονται στον νέο νόμο και που θεωρώ ότι έπρεπε οπωσδήποτε να συμπεριληφθούν, αφορά στην ενίσχυση των εισοδημάτων για τα στελέχη της Ελληνικής Αστυνομίας, του Λιμενικού Σώματος και της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας, αλλά και του Διπλωματικού Σώματος. Οι υπηρεσίες αυτές, όπως βεβαίως και οι ένοπλες δυνάμεις και η δημόσια υγεία, συνιστούν τη ραχοκοκαλιά του κράτους. Για να επιτελούν το έργο τους, για να προσελκύουμε υψηλών προσόντων νέες και νέους σε αυτές τις υπηρεσίες πρέπει να υπάρχουν και ανάλογες αποδοχές. Η περίοδος των μνημονίων ψαλίδισε τα εισοδήματα κι αυτών των κατηγοριών. Όμως, η ανάπτυξη μάς επιτρέπει πλέον να αποκαθιστούμε σταδιακά τις μειώσεις.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μόνο όποιος είναι προκατειλημμένος θα αρνηθεί ότι τα μέτρα για την φορολογία δεν είναι υπέρ των πολιτών, δεν φέρνουν περισσότερη δικαιοσύνη στον τρόπο κατανομής των εισοδημάτων, δεν προσφέρουν ανακούφιση κυρίως στην μέση ελληνική οικογένεια και στους νέους μας. Εξάλλου, του λόγου το αληθές θα το δουν οι πολίτες σύντομα στην τσέπη τους. Η επιτυχία αυτή πιστώνεται στην συνετή οικονομική πολιτική που με συνέπεια εφαρμόζει η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Γενικός Γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης, πρώην υπουργός.

Το Άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΤΟ ΠΑΡΟΝ στις 16.11.25

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου στην Απογευματινή της Κυριακής: “Κομιστές μηνυμάτων σε ασταθείς καιρούς”

apogevmatinitiskyriakis 610x350

MAXIMOS NEW

Κομιστές μηνυμάτων σε ασταθείς καιρούς

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Η παγκόσμια σκηνή διέπεται από μια πρωτοφανή για τις τελευταίες δεκαετίες ρευστότητα. Οι βεβαιότητες, εντός των οποίων μάθαμε να σκεφτόμαστε και να δρούμε, σε μεγάλο βαθμό έχουν κλονιστεί. Τα γεγονότα που δείχνουν ότι έχουμε εισέλθει σε μια μεταβατική περίοδο αναδιαμόρφωσης της διεθνούς τάξης είναι πολλά και ηχηρά. Κατ’ αρχάς, οι πόλεμοι, που έχουν γίνει αναπόσπαστο μέρος της καθημερινής ειδησεογραφίας. Και αν για τη Μέση Ανατολή η συμφωνία που έχει επιτευχθεί υπό την πίεση της ιδιότυπης διπλωματίας Τραμπ, ρίχνει κάποιο φως ειρήνευσης στον ορίζοντα, ο πόλεμος στην Ουκρανία φαίνεται να μην έχει σύντομο τέλος. Ο αναθεωρητισμός ως ρεύμα στις διεθνείς σχέσεις τείνει να υποσκελίσει τους κανόνες του διεθνούς δικαίου. Την ίδια ώρα, η Ευρώπη είναι αναγκασμένη να προσαρμοστεί σε αυτό το νέο «πολεμικό» περιβάλλον, αλλά και να αντιμετωπίσει τους βαρείς όρους των εμπορικών σχέσεων που επέβαλαν οι ΗΠΑ. Παράλληλα, εντός σημαντικών κρατών-μελών της ΕΕ, παρατηρείται πολιτική αστάθεια, με άνοδο του ρεύματος του αντισυστημισμού, που τροφοδοτείται από οικονομικές αναταράξεις.

Για την Ελλάδα, η οποία βίωσε μια παρατεταμένη οικονομική κρίση, την οποία ξεπέρασε με οδυνηρές θυσίες, το περιβάλλον αυτό είναι αναμφίβολα απειλητικό. Κι αυτό, παρά το ότι τα βήματα που έχουν γίνει τα έξι χρόνια διακυβέρνησης της χώρας από την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι όντως εντυπωσιακά. Ο ρυθμός ανάπτυξης της οικονομίας μας είναι μεγαλύτερος από τον μέσο ευρωπαϊκό, η απόδοση των ομολόγων μας μικρότερη άλλων ευρωπαϊκών κρατών, η ανεργία από 18%, είναι κάτω από 8%. Πράγματι η Ελλάδα σήμερα, όπως αναγνώρισε και ο Διοικητής της Μπούντεσμπαγκ, είναι παράδειγμα προς μίμηση για την οικονομική της πρόοδο.

Όμως, τα επιτεύγματά μας έχουν ως προϋπόθεση τη σταθερή και συνετή κυβερνητική πολιτική και την πολιτική σταθερότητα. Τα έξι αυτά χρόνια, με την ψήφο και τη στήριξη των Ελλήνων πολιτών, μπορέσαμε μαζί να αξιοποιήσουμε τις δυνατότητες αύξησης της παραγωγής μας, επιτάχυνσης του ψηφιακού μας εκσυγχρονισμού, εμπέδωσης ενός κλίματος εμπιστοσύνης στις διεθνείς αγορές. Η οικονομική ανάπτυξη κατέστησε δυνατή τη μεγαλύτερη φορολογική μεταρρύθμιση στα χρόνια της μεταπολίτευσης, με γενναίες φοροελαφρύνσεις για τη μεσαία τάξη. Ταυτόχρονα, επέτρεψε την υλοποίηση ενός εντυπωσιακού εξοπλιστικού προγράμματος αναβάθμισης των αμυντικών μας ικανοτήτων. Με την αύξηση της ισχύος μας δίνουμε στην πράξη απάντηση στις διαρκείς απειλές της γείτονος.

Το ερώτημα, λοιπόν, που τίθεται τώρα, και μοιραία θα τεθεί κι όταν έλθει η ώρα των εκλογών το 2027, είναι αν ό,τι έχουμε πετύχει θα τα διακινδυνεύσουμε διολισθαίνοντας σε μια παρατεταμένη πολιτική αστάθεια. Γιατί είναι φανερό ότι εκ μέρους της αντιπολίτευσης δεν αρθρώνεται λόγος στιβαρός, θετικός, αξιόπιστος. Άλλωστε, αυτό αποτυπώνεται στα χαμηλά ποσοστά που λαμβάνει όλη η γκάμα των αντιπολιτευόμενων κομμάτων στις έρευνες της κοινής γνώμης. Εξίσου, όμως, αληθές είναι ότι στις δημοσκοπήσεις καταγράφεται και η διαμαρτυρία ή και δυσαρέσκεια σημαντικού μέρους των πολιτών για λάθη, παραλείψεις ή αστοχίες της κυβέρνησης. Χρέος μας, λοιπόν, είναι να αφουγκραζόμαστε καθημερινά την κοινωνία και να εργαζόμαστε με επιμονή για την επίλυση των προβλημάτων της καθημερινότητας. Διαχρονικά, οι βουλευτές της κυβερνητικής πλειοψηφίας είναι οι καλύτεροι δίαυλοι επικοινωνίας των μηνυμάτων της κοινωνίας προς την κυβέρνηση, αλλά και οι κομιστές της κυβερνητικής πολιτικής προς τους πολίτες. Αυτό το χρέος καθίσταται ακόμη βαρύτερο στις μέρες μας, καθώς σε αυτό το ασταθές διεθνώς περιβάλλον οφείλουμε να διατηρήσουμε ως κόρη οφθαλμού την πολιτική σταθερότητα. 

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Γενικός Γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης.

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου: Αποφασιστική αντιμετώπιση της μεταναστευτικής “εισβολής”

ΠΑΡΟΝ

ΜΑΧΙΜΟΣ 2

Αποφασιστική αντιμετώπιση της μεταναστευτικής “εισβολής”

Του δρ Μάξιμου Χαρακόπουλου

Η εκ Λιβύης μεταναστευτική παλίρροια, ευλόγως, προκαλεί την ανησυχία της ελληνικής κοινής γνώμης και την κινητοποίηση της κυβέρνησης. Είναι πασιφανές ότι αυτό που συμβαίνει στην Κρήτη του 2025 είναι ανάλογο με αυτό που βιώσαμε στον Έβρο του 2020. Χιλιάδες μετανάστες ωθούνται προς την ελληνική επικράτεια, με την ανοχή ή μάλλον την παρώθηση των πολεμαρχών που κατέχουν την εξουσία στις διάφορες περιφέρειες της Λιβύης. Όπως έδρασαν και οι τουρκικές αρχές πριν από πέντε χρόνια, στο πλαίσιο ενός υβριδικού πολέμου.

Η στόχευση επίσης ίδια. Απόπειρα πρόκλησης χαοτικών καταστάσεων στην ελληνική επικράτεια, ακύρωση στην πράξη των, θαλασσίων αυτή τη φορά, συνόρων και ωμός εκβιασμός προς την Ελλάδα αλλά και προς την ΕΕ για την απαίτηση υψηλών ανταλλαγμάτων για τη συγκράτηση των μεταναστευτικών ροών. Δεν είναι, επίσης, καθόλου συμπτωματικό ότι τα γεγονότα αυτά συμβαίνουν την ίδια ώρα με τις προκλήσεις της Λιβύης απέναντι στα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα σε προφανή συντονισμό με την Τουρκία, η οποία υπαγορεύει τις κινήσεις των λιβυκών ηγεσιών, που δεν έχουν καν νομιμοποιητική βάση.

Όλα τα παραπάνω υποδηλώνουν ότι τα γεγονότα που παρακολουθούμε είναι αποτέλεσμα κυνικού σχεδιασμού και στοχευμένης εργαλειοποίησης του μεταναστευτικού. Ως εκ τούτου, για την Ελλάδα δεν υπάρχει άλλη επιλογή, παρά η αποφασιστική αντιμετώπιση της μεταναστευτικής “εισβολής” με όρους τέτοιους που θα ανακόψουν τις εισροές, χωρίς βεβαίως να παραβιάζονται οι διεθνείς συνθήκες. Το μήνυμα, όμως, που πρέπει να σταλεί είναι όπως αυτό του 2020: η χώρα δεν είναι “ξέφραγο αμπέλι”, υπάρχουν κανόνες και το ελληνικό κράτος είναι ικανό να τους επιβάλλει σε κάθε σημείο της κυριαρχίας του και των κυριαρχικών του δικαιωμάτων. Να αποδείξουμε στην πράξη ότι η θάλασσα έχει σύνορα, τα οποία τα υπερασπιζόμαστε με τον τρόπο που εμείς θεωρούμε ορθό, χωρίς βεβαίως να παραβιάζουμε τις ανθρωπιστικές αρχές. Όσοι δε τελικά βρεθούν στην ελληνική επικράτεια να γνωρίζουν ότι τους περιμένει διαδικασία περιορισμού και επιστροφής στις χώρες προέλευσης.

Και πολύ κακή υπηρεσία προσφέρουν όσοι μονίμως από τη θέση του “αριστερού ψάλτη” των ανθρώπινων δικαιωμάτων επιμένουν στις πολιτικές των ανοιχτών συνόρων. Η Ελλάδα δεν μπορεί να καταστεί αποθήκη ψυχών, γιατί βεβαίως ουδείς στην Ευρώπη είναι πλέον πρόθυμος να απορροφήσει εγκλωβισμένους μετανάστες από τον νότο. Συμβαίνει το αντίθετο. Επιθυμούν να μας επιστρέψουν χιλιάδες από αυτούς, διότι εμείς συνέβη να είμαστε στα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ.

Κανείς δεν έχει αμφιβολία ότι το κλίμα για το μεταναστευτικό έχει αλλάξει καταλυτικά. Το ζήτημα αυτό ήταν που αποτέλεσε τη θρυαλλίδα που έστρεψε το πολιτικό εκκρεμές στα δεξιά, και σε αρκετές περιπτώσεις πολύ δεξιά, και στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ. Γιατί οι κοινωνίες αντιλήφθηκαν ότι οι μεταναστευτικές πολιτικές των κυβερνήσεων τους οδηγήθηκαν σε παταγώδη αποτυχία. Αντί της ενσωμάτωσης των μεταναστών αναδύθηκαν εκτεταμένα γκέτο. Μεγάλο τμήμα μεταναστών αντί να ενστερνιστεί τις ευρωπαϊκές αξίες και αρχές μετέφερε μαζί του τις αντιλήψεις των πολιτισμών από όπου προέρχεται, και πολλές φορές τις υποστηρίζει με μεγαλύτερο φανατισμό, για να διατηρήσει τη διαφορετικότητά του. Αντί για τον περιβόητο πολυπολιτισμό καταλήξαμε στις συγκρούσεις των “προαστίων”, σε έξαρση της εγκληματικότητας, σε απομείωση της κοινωνικής συνοχής.

Το λάθος όσων προωθούσαν διάφορες ουτοπίες για το μεταναστευτικό ήταν ότι μπέρδεψαν τα κράτη και τις κοινωνίες με ανώνυμες εταιρείες, όπου η οικονομική δραστηριότητα είναι το μοναδικό κριτήριο της ύπαρξής τους. Οι κοινωνίες, όμως, συνιστούν κυρίως πολιτισμικές οντότητες, όπου τα μέλη τους τα ενώνουν πρωτίστως κοινά πολιτισμικά στοιχεία, όπως οι αξίες, ο σεβασμός στην ιστορία και στις παραδόσεις τους τόπου τους, η βαθύτερη κατανόηση της γλώσσας αλλά και η θρησκεία.

Ο δρ Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, πρώην υπουργός.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΠΑΡΟΝ (27.07.25)

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου: Φλεγόμενη και μη καιόμενη…

apogevmatinitiskyriakis 610x350

MAXIMOS NEW

Φλεγόμενη και μη καιόμενη…

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Η είδηση για την απόφαση του αιγυπτιακού δικαστηρίου σχετικά με την Ι.Μ. της Αγίας Αικατερίνης στο Θεοβάδιστο όρος Σινά, μας εξέπληξε και μας συγκλόνισε. Αν και δεν είμαστε ακόμη πλήρως ενήμεροι για την πολυσέλιδη απόφαση, είναι βέβαιο ότι βρισκόμαστε ενώπιον μιας κατάστασης, που φέρνει τη Σιναϊτική Αδελφότητα σε αβέβαιη θέση. Γιατί, εφόσον δεν θα της ανήκει πλέον η ιδιοκτησία της Μονής και των διαφόρων χώρων που από αιώνων κατείχε, είναι θέμα χρόνου και συγκυριών να εκτοπιστεί από το Σινά. Οι πρώτες διαβεβαιώσεις του προέδρου Σίσι, που έγιναν λόγω των σφοδρών αντιδράσεων στην Ελλάδα, είναι ασφαλώς καλοδεχούμενες. Αλλά δεν μας καθησυχάζουν.

Το βέβαιο είναι, όμως, ότι η Ι.Μ. της Αγίας Αικατερίνης πρέπει πάση θυσία να συνεχίσει να αποτελεί αυτό που ήταν επί 1.500 έτη. Ο Φάρος της Ελπίδας στην έρημο του Σινά. Ο Προμαχώνας της ελληνορθόδοξης παράδοσης στη Μέση Ανατολή. Μέγα Πνευματικό Καταφύγιο, για την οικουμενική χριστιανοσύνη, που κρατά αναμμένη τη φλόγα της Πίστης. Ο πνευματικός και ιστορικός ρόλος της Μονής είναι απαράμιλλος. Γι’ αυτό και έγινε σεβαστή η παρουσία της από όλους τους εισβολείς έως σήμερα. Ακόμη και από τον ίδιον τον Μωάμεθ.

Πρόσφατα, τον Μάρτιο του τρέχοντος έτους, βουλευτές από διάφορα κοινοβούλια-μέλη της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας, προσκυνήσαμε στην Ι.Μ. της Αγίας Αικατερίνης, συμμετείχαμε στον Εσπερινό, περιηγηθήκαμε στους απίστευτους θησαυρούς που φυλάσσονται στο κειμηλιοφυλάκιο και τη βιβλιοθήκη της – ανεκτίμητα κειμήλια, υπέροχες εικόνες, σπάνια χειρόγραφα και βιβλία- και μιλήσαμε με τους μοναχούς, που φυλάττουν Θερμοπύλες. Οι πατέρες μας μετέφεραν την αγωνία τους για το μέλλον της Ι. Μονής, αν και υπήρχε αισιοδοξία, λόγω των συνεννοήσεων της ελληνικής κυβέρνησης με την αιγυπτιακή.

Με τα νέα δεδομένα, και αναμένοντας να ξεκαθαριστεί το τοπίο, ελπίζουμε η Ι. Μονή, όπως η βάτος που αναφύεται από το ιερό της, να είναι φλεγόμενη μεν αλλά μη καιόμενη. Αυτό που έχουμε καθήκον να κάνουμε είναι να μην επιτρέψουμε με κανένα τρόπο να κινδυνεύσει η Ι.Μ. της Αγίας Αικατερίνης, ούτε τώρα, ούτε στο μέλλον. Ως ΔΣΟ δεσμευόμαστε ότι θα αναδείξουμε το ζήτημα όσο και όπου χρειάζεται.

Ο δρ Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Γενικός Γραμματέας της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας, βουλευτής Λαρίσης, π. υπουργός.  

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή της Κυριακής (01.06.25)

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου: Πως φτάσαμε στην κρίση της παγκοσμιοποίησης

political

MAXIMOS NEW

Πως φτάσαμε στην κρίση της παγκοσμιοποίησης

Του δρος Μάξιμου Χαρακόπουλου

Όλοι αντιλαμβανόμαστε ότι η παγκοσμιοποίηση, η οποία ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1990, με την κατάρρευση του σοσιαλιστικού μπλοκ και τον θρίαμβο των δυτικών ιδεών της ελευθερίας και της δημοκρατίας, βρίσκεται σε κρίση.

Η υπεραισιόδοξη πρόβλεψη του Φουκουγιάμα για το τέλος της Ιστορίας, με την επικράτηση κοινών κανόνων της αγοράς και σεβασμού των δικαιωμάτων διαψεύστηκαν παταγωδώς.

Οι αποφάσεις του προέδρου Τραμπ για την επιβολή δασμών στα εισαγόμενα αγαθά, ανεξάρτητα από τις παλινωδίες με τα ποσοστά και τις αναβολές που ανακοινώνονται, και η έναρξη ενός παγκόσμιου εμπορικού πολέμου κυρίως με την ανταγωνίστρια Κίνα, αποτέλεσαν την κορύφωση μιας μακράς διαδικασίας.

Είχαν προηγηθεί άλλα φαινόμενα, τα οποία υπονόμευσαν το όραμα της παγκοσμιοποίησης. Όπως αυτό της ελεύθερης μετακίνησης ανθρώπων. Αυτή η αντίληψη, που ενισχύθηκε από τις ανάγκες φθηνού εργατικού δυναμικού από προηγμένες οικονομίες, αλλά και από τις αντιξοότητες του λεγόμενου παλαιότερα τρίτου κόσμου, ο οποίος γνωρίζει δημογραφική έκρηξη, προκάλεσε αλυσιδωτές αντιδράσεις. Η προσπάθεια να διαμορφωθούν, σχεδόν δια της επιβολής, πολυπολιτισμικές κοινωνίες με ασύνδετους μεταξύ τους πληθυσμούς, είχε ως αποτέλεσμα κοινωνικές και πολιτικές αναστατώσεις. Αυτές, μάλιστα, εντάθηκαν όταν η νέα κατάσταση συνοδεύτηκε από μια ιδεολογική ατζέντα που παραμέριζε τις παραδοσιακές αξίες των κοινωνιών. Το είδαμε στην Ευρώπη με τα διάφορα ιδεολογήματα της γουόκ κουλτούρας, την αποχριστιανοποίηση των εορτών, τη θεωρία των «ανοιχτών συνόρων». Μοιραία, ως απάντηση σε όλες αυτές τις βίαιες ανατροπές, ήρθε η απαίτηση για επιστροφή στις εθνικές ταυτότητες, αλλά και για αυστηροποίηση των ελέγχων για τους εισερχόμενους σε κάθε χώρα. Σε σημείο που απειλείται ακόμη και η συμφωνία Σένγκεν.

Την διάψευση των προσδοκιών των οπαδών της παγκοσμιοποίησης την παρακολουθήσαμε και στο ζήτημα της διάχυσης των δημοκρατικών αξιών στον κόσμο. Πολλές χώρες κατάφεραν να ενισχυθούν οικονομικά και γεωπολιτικά, επωφελούμενες από την οικονομική παγκοσμιοποίηση, χωρίς ωστόσο να ενστερνιστούν τις αρχές της δυτικής δημοκρατίας. Αντιθέτως, εξακολουθούν στον δικό τους πολιτικό δρόμο, με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους. Δεν χρειάζεται να πάμε μακριά για να το διαπιστώσουμε, καθώς η Τουρκία είναι ένα κατ’ εξοχήν τέτοιο παράδειγμα. Αναμφίβολα, αναβαθμίστηκε κατά τις δεκαετίες της παγκοσμιοποίησης, καθώς διεύρυνε την παραγωγική της δομή σε αξιοθαύμαστο βαθμό. Την ίδια ώρα, όμως, διοικείται από μια ηγεσία με ισλαμιστική ιδεολογία, ενώ η τουρκική κοινωνία κάνει διαρκώς βήματα προς τα πίσω, στην οθωμανική της παράδοση. Ταυτόχρονα, το δημοκρατικό πολίτευμα υπονομεύεται διαρκώς, με σκληρές διώξεις κατά των πολιτικών αντιπάλων του καθεστώτος.

Σε ένα τέτοιο παγκόσμιο περιβάλλον, που αντί της αγαστής συνεργασίας αναδύθηκε ένα πολυπολικό και ανταγωνιστικό σύστημα, ήταν ζήτημα χρόνου να φθάσουμε και στο πεδίο του εμπορίου. Η μετακίνηση του πυρήνα της παραγωγικής δραστηριότητας στις χώρες της ανατολικής Ασίας, ήταν επόμενο να προκαλέσει σοβαρά προβλήματα στην αναπτυγμένη Δύση, των ΗΠΑ συμπεριλαμβανομένων. Η αθρόα εισαγωγή προϊόντων και αγαθών, έστω φθηνότερων, από χώρες όπως η Κίνα, μοιραία αυξάνει τα ελλείμματα, που δεν είναι δυνατόν να χρηματοδοτούνται αενάως για να διατηρείται υψηλό το βιοτικό επίπεδο μιας κοινωνίας. Ως Ελλάδα έχουμε βιώσει, δυστυχώς, την οδυνηρή εμπειρία της χρεωκοπίας και των μνημονίων. Ανεξάρτητα, λοιπόν, από τον «τυφώνα Τραμπ», το πρόβλημα είναι υπαρκτό και σοβαρό. Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει ποια θα είναι η τελική έκβασή του. Αυτό, όμως, που μπορούμε να κάνουμε είναι να λάβουμε, όσο είναι ακόμη καιρός, όλα εκείνα τα μέτρα που θα μας επιτρέψουν να απαντήσουμε δημιουργικά στις προκλήσεις που εγείρει η νέα φάση που έχει εισέλθει ο κόσμος μας.

Ο δρ Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, πρώην υπουργός.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην POLITICAL την Μ. Τετάρτη 16 Απριλίου 2025 

 

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου: Η Τουρκία στον πυρήνα της Ευρώπης από το… παράθυρο;

ΠΑΡΟΝ

ΜΑΧΙΜΟΣ

Η Τουρκία στον πυρήνα της Ευρώπης από το… παράθυρο;

Του δρος Μάξιμου Χαρακόπουλου

Η Τουρκία βυθίζεται βαθύτερα στον αυταρχισμό και σε αντιδημοκρατικές πρακτικές. Οι διώξεις εναντίον του Δημάρχου Κωνσταντινουπόλεως Εκρέμ Ιμάμογλου, που κλιμακώθηκαν από την ακύρωση, μετά από 30 χρόνια(!), του πανεπιστημιακού του πτυχίου, μέχρι και την φυλάκισή του, αποδεικνύουν ότι το καθεστώς της Άγκυρας αδιαφορεί για την εικόνα του στο εξωτερικό.

Το ρεσιτάλ της επίθεσης στα θεμελιώδη δημοκρατικά δικαιώματα συμπληρώνεται από την βίαιη καταστολή των εκατοντάδων χιλιάδων διαδηλωτών, που αψηφούν τις κρατικές απαγορεύσεις αλλά και την προπαγάνδα του σχεδόν ολοκληρωτικά ελεγχόμενου χώρου των τουρκικών ΜΜΕ.

Πρόκειται για μια εξέλιξη που απομακρύνει έτι περαιτέρω την γειτονική χώρα από τις αρχές που διέπουν την ΕΕ, παρά το ότι υποτίθεται πως εξακολουθεί να είναι χώρα υπό ένταξη και βασικός εταίρος.

Είναι προφανές ότι ο Ερντογάν επιχειρεί να εκμεταλλευθεί τη νέα διεθνή συγκυρία, για να κλείσει τον δρόμο σε όποια σοβαρή αντιπολιτευτική αμφισβήτηση της υπερεικοσαετούς εξουσίας του. Γιατί, δυστυχώς, βλέπουμε ότι η αυταρχικότητα και οι αντιδημοκρατικές πρακτικές δεν αντιμετωπίζονται από την διεθνή κοινότητα με τα ίδια μέτρα και σταθμά, αλλά μάλλον με μια κυνική συμφεροντολογική προσέγγιση.

Όλο το προηγούμενο διάστημα είδαμε ότι η Δύση ανέχτηκε σε βαθμό εξοργιστικό το διπλό παιχνίδι που έπαιζε η Τουρκία στον πόλεμο Ρωσίας-Ουκρανίας, καθώς, αν και μέλος του ΝΑΤΟ, δεν συμμετείχε στις κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας. Αντιθέτως, της δόθηκε η δυνατότητα να προβάλλεται ως ειρηνοποιός δύναμη!

Επίσης, σχεδόν επαινέθηκε για την αμέριστη αρωγή που πρόσφερε προς τους τζιχαντιστές που κατέλαβαν την εξουσία στην Συρία, παρά τις διώξεις που έχουν υποστεί, έκτοτε, μειονότητες της χώρας, όπως οι αλαουίτες και οι χριστιανοί.

Αυτό, βεβαίως, που προκαλεί εύλογες απορίες είναι η σπουδή από κορυφαίους παράγοντες της ΕΕ να ανακηρύξουν την Άγκυρα βασικό εταίρο της νέας αρχιτεκτονικής ασφάλειας και άμυνας της Ευρώπης. Ήδη, τα πρώτα βήματα έγιναν με την προώθηση της λεγόμενης «Λευκής Βίβλου για την Ευρωπαϊκή Άμυνα». Αναμφίβολα, η κοινή αμυντική πολιτική υπήρξε ένα από τα μεγάλα ελλείμματα της ΕΕ, γεγονός που αποδείχθηκε στα γεγονότα της Μ. Ανατολής και της Ουκρανίας, αλλά και της στροφής στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, μετά την εκλογή Τραμπ. Για την Ελλάδα, μάλιστα, υπήρξε ένας μόνιμος στόχος, γιατί πιστεύαμε -και ορθώς- ότι έτσι θα ολοκληρωνόταν και η ΕΕ, ανταποκρινόμενη στις σύγχρονες προκλήσεις. Η συμμετοχή, όμως, της Τουρκίας στα εξοπλιστικά προγράμματα της Ευρώπης, είτε των 650 δις των εθνικών προϋπολογισμών, είτε των 150 δις του νέου χρηματοδοτικού εργαλείου στο πλαίσιο του σχεδίου «Δράση Ασφαλείας για την Ευρώπη», θα έβαζε την Άγκυρα στον πυρήνα της Ευρώπης από το… παράθυρο.

Μια τέτοια εξέλιξη, που θα παραμέριζε κάθε εμπεδωμένο κριτήριο δημοκρατίας και σεβασμού ανθρωπίνων δικαιωμάτων, θα ήταν ολέθρια για την ίδια την ΕΕ, καθώς θα νόθευε την ουσία της λειτουργίας της.

Περιττό, βεβαίως, να αναφερθούμε το τι θα σήμαινε αυτή η ιλιγγιώδης αναβάθμιση της Τουρκίας για τον ελληνισμό. Μια χώρα που κατέχει το 37% του εδάφους ενός κράτους-μέλους της ΕΕ, όπως είναι η Κυπριακή Δημοκρατία, και που απειλεί με casus belli ένα άλλο, όπως είναι η Ελλάδα, θα έχει βαρύνοντα λόγο στην κοινή αμυντική ευρωπαϊκή πολιτική. Κάτι τέτοιο, όμως, θα ακύρωνε αυτομάτως τον κύριο λόγο που η Ελλάδα του Κωνσταντίνου Καραμανλή έγινε δεκτή από την ΕΟΚ. Ως εκ τούτου, αυτές τις στιγμές απαιτείται εκ μέρους μας εγρήγορση και αποφασιστικότητα.

Ο δρ Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, πρώην υπουργός.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΤΟ ΠΑΡΟΝ, (Κυριακή 30.03.25)

Read more...

Άρθρο Δρ Μ. Χαρακόπουλου: Τι μας ξημερώνει…

ΠΑΡΟΝ

MAXIMOS NEW

Τι μας ξημερώνει…

Του δρος Μάξιμου Χαρακόπουλου

Καθώς σβήνουν τα πολύχρωμα λαμπιόνια που στόλισαν τις πόλεις και τα χωριά μας για την έλευση του νέου έτους, συνειδητοποιούμε ότι η ελπίδα και η αισιοδοξία, που συνοδεύουν πάντα τη νέα χρονιά, διαγκωνίζονται με την αβεβαιότητα και τον φόβο για το τι τελικά θα κατισχύσει στον ασταθή κόσμο, μέρος του οποίου είναι και η πατρίδα μας.

Η Ελλάδα φαίνεται να έχει αφήσει δια παντός πίσω της τις δύσκολες ημέρες της κρίσης. Η ανεργία έχει μειωθεί σε μονοψήφια ποσοστά. Τα προηγούμενα χρόνια έχουν δημιουργηθεί εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας. Το βιοτικό επίπεδο δείχνει να έχει βελτιωθεί, λαμβάνοντας υπόψη και την αύξηση της κατανάλωσης. Μια σειρά από σημαντικά δημόσια έργα, όπως το Μετρό της Θεσσαλονίκης, παραδίδονται προς χρήση. Αυξάνονται οι ξένες επενδύσεις, ενώ οι διεθνείς οίκοι αξιολόγησης αναβαθμίζουν την ελληνική οικονομία. Η απόδοση των ελληνικών ομολόγων συνεχίζει την πτωτική της πορεία -φθάσαμε να είμαστε στο ίδιο επίπεδο με την Γαλλία! Ταυτόχρονα, διανύουμε μια περίοδο μεγάλης πολιτικής σταθερότητας, χωρίς εσωτερικές αναταράξεις και σοβαρές αντιπαραθέσεις, στοιχείο που επιτρέπει στην κυβέρνηση να εφαρμόσει το πρόγραμμά της.

Ωστόσο, είναι φανερό ότι σημαντικά προβλήματα και παθογένειες εξακολουθούν να υφίστανται, προκαλώντας δυσαρέσκεια σε μεγάλη μερίδα των πολιτών, όπως δείχνουν και οι σφυγμομετρήσεις της κοινής γνώμης. Το πρώτιστο ζήτημα είναι αναμφίβολα η ακρίβεια, η οποία ταλανίζει τα νοικοκυριά. Μια σειρά από αιτίες, όπως οι πόλεμοι που έχουν ξεσπάσει στην ευρύτερη γειτονιά μας, η έκρηξη του ενεργειακού κόστους αλλά και ο «πληθωρισμός της απληστίας», έχουν προκαλέσει άνοδο των τιμών. Μπορεί ο πληθωρισμός να έχει πέσει πλέον κοντά στον μέσο ευρωπαϊκό όρο, και ιδιαίτερα στα τρόφιμα αυτή η πτώση να είναι ακόμη μεγαλύτερη, ωστόσο οι «τσιμπημένες» τιμές στο ράφι δύσκολα υποχωρούν.

Ακόμη πιο προβληματική είναι η κατάσταση με τη στέγη, όπου το κόστος αγοράς ή ενοικίασης έχει ξεφύγει, και εδώ λόγω ποικίλων αιτιών, όπως η έκρηξη στις βραχυχρόνιες ενοικιάσεις ακινήτων ή η χρυσή βίζα. Το αποτέλεσμα σε κάθε περίπτωση έχει πολλές αρνητικές παρενέργειες, όπως για παράδειγμα ότι αποτελεί ακόμη ένα εμπόδιο στα νέα ζευγάρια για τη δημιουργία οικογένειας. Κοντά σε αυτά να συμπληρώσουμε την εγκληματικότητα και τον πολλαπλασιασμό των φαινομένων βίας, που κατακλύζουν καθημερινώς την επικαιρότητα.

Η κυβέρνηση, αναμφίβολα, καταβάλλει φιλότιμες προσπάθειες για την αντιμετώπιση των ανωτέρω, όπως και των παθογενειών στη λειτουργία των υπηρεσιών της υγείας, της εκπαίδευσης και της δικαιοσύνης. Ωστόσο, είναι προφανές ότι χρειάζεται μεγαλύτερη επιμονή και επιτάχυνση των μεταρρυθμίσεων.

Η γενικευμένη ανησυχία ενισχύεται, όμως, και από τη διεθνή αβεβαιότητα. Όσα γνωρίζαμε ως δεδομένα φαίνεται να βρίσκονται υπό αμφισβήτηση. Ο πόλεμος μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας διαρκεί ήδη επί 3 χρόνια, με αμφίβολη την χρονική του κατάληξη, αλλά και τον τρόπο της λήξης του. Στην ίδια την Ευρώπη, ο κεντρικός πυρήνας της ΕΕ, η Γερμανία και η Γαλλία, βρίσκεται σε οικονομική στασιμότητα αλλά και πολιτική κρίση. Στην μεν Γαλλία, που ανεβοκατεβαίνουν πρωθυπουργοί και κυβερνήσεις, πρώτο κόμμα είναι η υπερδεξιά της Λεπέν, ενώ στην Γερμανία, το ακροδεξιό AfD διεκδικεί σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις τη δεύτερη θέση στις επικείμενες εκλογές. Στην άλλη όχθη του Ατλαντικού, στις ΗΠΑ, ορκίζεται σε λίγα εικοσιτετράωρα, για δεύτερη φορά, ένας πρόεδρος που δεν αποκλείει τη χρήση βίας για να καταλάβει την διώρυγα του Παναμά και την Γροιλανδία -από τη σύμμαχο στο ΝΑΤΟ Δανία(!)- ενώ εποφθαλμιά να προσαρτήσει τον Καναδά –του οποίου ο επί μια δεκαετία πρωθυπουργός παραιτείται ταπεινωμένος.

Στα καθ΄ ημάς, έχουμε μια εκτός ορίων Τουρκία, η οποία λύνει και δένει στην Συρία των «μετανοημένων» τζιχαντιστών, και δεν κρύβει την πρόθεσή της να επιβάλει τις νεοοθωμανικές της βλέψεις επί της Ελλάδας, μέσω του ιδεολογήματος της Γαλάζιας Πατρίδας. Ως εκ τούτου, απέναντι σε αυτές τις σοβαρές προκλήσεις που μας επιφυλάσσει το νέο έτος, αυτό που χρειάζεται είναι «λίγα λόγια» και έγκαιρη προετοιμασία σε κάθε επίπεδο γιατί κανείς δεν μπορεί να ξέρει τι μας ξημερώνει!

Ο Δρ Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, πρώην υπουργός.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΤΟ ΠΑΡΟΝ (12.01.25)

Read more...